Πολλαπλό μυέλωμα σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η πάθηση εξελίσσεται παρά την προηγούμενη χορήγηση άλλης χημειοθεραπείας και σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια.

Οι πιο συχνές είναι: Λοιμώξεις μικροβιακές, ιογενείς, μυκητιασικές, περιφερική και αυτόνομη νευροπάθεια, ανορεξία, ναυτία, έμετοι, διάρροια ή δυσκοιλιότητα, κοιλιακά άλγη, δύσπνοια, βήχας, ρινίτιδα, επίσταξη, αϋπνία, άγχος, κατάθλιψη, θαμπή όραση, ίλιγγος, παρόξυνση καρδιακής ανεπάρκειας, αρρυθμίες, υπόταση, πυρεξία, εξανθήματα και άλλες αντιδράσεις υπερευαισθησίας, νεφρική δυσλειτουργία, ηπατική ανεπάρκεια, κόπωση, απώλεια βάρους, αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, σύνδρομο λύσης θρόμβου, αντιδράσεις επαγόμενες από ανοσοσυμπλέγματα (ορονοσία κλπ).

Έχει αναφερθεί υπογλυκαιμία σε διαβητικούς που ελάμβαναν αντιδιαβητικά από του στόματος.

Τακτική παρακολούθηση των εμμόρφων στοιχείων του αίματος και διακοπή της θεραπείας αν τα αιμοπετάλια κατέλθουν <25000/μl. Επίσης για τυχόν εμφάνιση σημείων περιφερικής ή αυτόνομης νευροπάθειας (μείωση ή διακοπή του φαρμάκου ανάλογα με τον βαθμό της). Σε ασθενείς με ιστορικό σπασμών. Παρακολούθηση της ΑΠ (κίνδυνος υπότασης), της καρδιακής, νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας (πιθανώς μείωση της δόσης). Σε ασθενείς που διατρέχουν κίνδυνο συνδρόμου λύσης του όγκου. Σε ταυτόχρονη λήψη φαρμάκων που επάγουν (λ.χ. ριφαμπικίνη) ή αναστέλλουν (λ.χ. κετοκοναζόλη) το ένζυμο CYP3A4.

Έναρξη με 1.3mg/m2 δύο φο- ρές την εβδομάδα για δύο εβδομάδες και ακολούθως 10 ημέρες ανάπαυλα. Σε καλή ανταπόκριση επαναλαμβάνονται δύο ακόμα παρόμοιοι κύκλοι. Δεν υπάρχουν δεδομένα για χορήγηση σε παιδιά και εφήβους.