Τα φάρμακα της κατηγορίας προκαλούν αλκυλίωση του DNA των κυττάρων και παραβλάπτουν έτσι τον αναδιπλασιασμό του. Πλην των συνήθων και επιμέρους παρενεργειών τους σε μακροχρόνια χρήση εμφανίζουν δύο επιπλέον κινδύνους, τη βλάβη της γονιμότητας και την ανάπτυξη οξείας λευχαιμίας.

Nόσος Hodgkin, κακόηθες μελάνωμα, σαρκώματα μαλακών ιστών σε συνδυασμό με άλλα κυτταροστατικά.

Kύηση, γαλουχία.

Nαυτία και έμετοι συνήθως 1-3 ώρες μετά τη χορήγηση, διάρκειας 1-12 ωρών. Διάρροια (σπανίως). Hπατοτοξικότητα (σπανίως και συνήθως παροδική αν και έχει παρατηρηθεί και νέκρωση του ήπατος από θρόμβωση της πυλαίας). Λευκοπενία, θρομβοπενία και σπανιότερα αναιμία (κύρια αιτία περιορισμού της δόσης). Aλωπεκία, τοπικός ερεθισμός σε υποδόρια έγχυση. Γριππώδες σύνδρομο (πυρετός, κακουχία, μυαλγίες).

Σε χορήγηση φοτεμουστίνης την ίδια ημέρα μετά τη χορήγηση δακαρβαζίνης κίνδυνος τοξικότητας πνευμόνων.

Nα αποφεύγεται η εξαγγείωση. Αυστηρή αιματολογική παρακολούθηση.

Ποικίλλει αναλόγως με το χημειοθεραπευτικό πρωτόκολλο. Ως μονοθεραπεία 150-250mg/m2 ημερησίως ή σε συνδυασμό 100-250mg/m2 ημερησίως, σε κύκλους 4-5 ημερών με μεσοδιάστημα διακοπής 21 ημερών μεταξύ δύο κύκλων.