DANTRON
Δανθρόνη
Θεραπευτικός παράγοντας σε κλινική χρήση. Δείτε το κλινικό και φαρμακολογικό προφίλ για περισσότερες λεπτομέρειες.
Σκευάσματα & Τιμολόγηση
Μονογραφίες Πηγών
Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
Μηχανισμός Δράσης
Ερευνήθηκε ο μηχανισμός της μεσολαβούμενης από μέταλλα βλάβης του DNA από καρκινογόνο δανθρόνη (1,8-διυδροξυανθρακινόνη) και ανθρακινόνη, χρησιμοποιώντας τεχνική αλληλούχισης DNA με θραύσματα ανθρώπινου DNA σημασμένα με 32P, που ελήφθησαν από το ανθρώπινο πρωτο-ογκογονίδιο c-Ha-ras-1 και το γονίδιο καταστολέα όγκων p53. Η δανθρόνη προκάλεσε βλάβη στο DNA, ιδιαίτερα σε γουανίνες στις αλληλουχίες 5’-GG-3’, 5’-GGGG-3’, 5’-GGGGG-3’ (οι κατεστραμμένες βάσεις υπογραμμίζονται) παρουσία Cu(II), κυτοχρώματος P450 αναγωγάσης και συστήματος παραγωγής NADPH. Η βλάβη του DNA αναστέλλειτο από καταλάση και βαθοκυπροΐνη, υποδηλώνοντας εμπλοκή H2O2 και Cu(I). Ο σχηματισμός 8-οξο-7,8-διυδρο-2’-δεοξυγουανοσίνης αυξήθηκε με την αύξηση της συγκέντρωσης της δανθρόνης. Από την άλλη πλευρά, η καρκινογόνος ανθρακινόνη προκάλεσε λιγότερη οξειδωτική βλάβη στο DNA από τη δανθρόνη. Μελέτη με φασματοσκοπία ηλεκτρονικού παραμαγνητισμού έδειξε ότι το ημικινονικό ριζίδιο θα μπορούσε να παραχθεί από P450 αναγωγάση συν αναγωγή μέσω NADPH της δανθρόνης, ενώ παρατηρήθηκε ελάχιστο σήμα με την ανθρακινόνη. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η δανθρόνη είναι πολύ πιθανότερο να αναχθεί από P450 αναγωγάση και να παράγει δραστικά είδη οξυγόνου μέσω του οξειδοαναγωγικού κύκλου, οδηγώντας σε εκτενέστερη μεσολαβούμενη από Cu(II) βλάβη του DNA από την ανθρακινόνη. Στην περίπτωση της ανθρακινόνης, οι υδροξυλιωμένοι μεταβολίτες της με παρόμοια δραστικότητα με τη δανθρόνη μπορεί να εμπλέκονται στη βλάβη του DNA in vivo. /Συμπεράθηκε/ ότι η οξειδωτική βλάβη του DNA από τη δανθρόνη και την ανθρακινόνη φαίνεται να σχετίζεται με την έκφραση της καρκινογονικότητάς τους.
… Και οι τρεις δοκιμασμένες ανθρακινόνης, η εμοδίνη, η αλόη-εμοδίνη και η δανθρόνη, έδειξαν ικανότητες αναστολής της μη-ομοιοπολικής σύνδεσης της βισβενζιμίδης Hoechst 33342 στο απομονωμένο DNA και στα κύτταρα L5178Y λευχαιμίας ποντικού, συγκρίσιμες με τον αναστολέα τοποϊσομεράσης II και ιντερκαλιστή m-αμσακρίνη. Σε δοκιμασία αποσύνδεσης χωρίς κύτταρα, η εμοδίνη άσκησε ισχυρότερη, η δανθρόνη παρόμοια και η αλόη-εμοδίνη ασθενέστερη αναστολή της δραστηριότητας της τοποϊσομεράσης II από την m-αμσακρίνη. Η ανάλυση της χρωμοσωμικής έκτασης της βλάβης του DNA που προκλήθηκε από αυτές τις ανθρακινόνης πραγματοποιήθηκε σε κύτταρα L5178Y λευχαιμίας ποντικού. Οι κυτταρικές κλωνικές μεταλλάξεις που προκλήθηκαν από ανθρακινόνη έδειξαν παρόμοιες χρωμοσωμικές βλάβες σε σύγκριση με τους αναστολείς τοποϊσομεράσης II ετοποσίδη και m-αμσακρίνη, αλλά διέφεραν από τις μεταλλάξεις που προκλήθηκαν από τον αλκυλιωτή DNA αιθυλομεθανοσουλφονικό. Αυτά τα δεδομένα υποστηρίζουν την ιδέα ότι η αναστολή της καταλυτικής δραστηριότητας της τοποϊσομεράσης II συμβάλλει στη γονιδιοτοξικότητα και τη μεταλλαξιογένεση που προκαλείται από ανθρακινόνη.
biotech
PubChem
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
expand_more
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση
Μετά τη χορήγησή του εντός 24 ωρών από την πρόκληση τοκετού σε 12 γυναίκες, η δανθρόνη βρέθηκε στα ούρα της μητέρας, στα ούρα του νεογνού και στο αμνιακό υγρό. Το μεγαλύτερο μέρος του φαρμάκου εμφανίστηκε ως γλυκουρονίδιο τόσο στις μητέρες όσο και στα βρέφη.
Αρσενικά Wistar αρουραίοι έλαβαν το άλας νατρίου της δανθρόνης ενδοφλεβίως σε δόσεις 4,8, 22 ή 58 μmol/kg (1,2, 5,3 ή 14 mg/kg) σωματικού βάρους ή σε 12 μmol/kg (28,8 mg/kg) σωματικού βάρους από γαστρικό σωλήνα. … Μετά από ενδοφλέβια χορήγηση, περίπου το 80% των συζευγμάτων της δανθρόνης στη χολή απεκκρίθηκε μετά από 1 ώρα· τα κλάσματα της δόσης που βρέθηκαν μετά από 5 ώρες αντιπροσώπευαν περίπου 20%, 30% και 40% των χαμηλών, ενδιάμεσων και υψηλών επιπέδων δόσης, αντίστοιχα. Τα αντίστοιχα κλάσματα στα ούρα ήταν 16%, 12% και 10%, δίνοντας λόγους απέκκρισης χολής:ούρων 1,3, 2,7 και 4,0, αντίστοιχα. Μόνο 30-50% της δόσης μπορούσε να αντιστοιχηθεί σε συζεύγματα. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν επίσης ότι μετά από από του στόματος χορήγηση δανθρόνης μόνο 30-40% της συνολικής χορηγηθείσας δόσης μπορούσε να ανακτηθεί στα κόπρανα και τα ούρα, κυρίως κατά τις πρώτες 24 ώρες. /Άλας νατρίου δανθρόνης/
Όπως και άλλες ενώσεις ανθρακινόνης, η δανθρόνη απορροφάται μερικώς από το λεπτό έντερο.
Αρουραίοι εγχύθηκαν με δανθρόνη (I) σε δόσεις 0,48, 2,2 και 5,8 μmol/100 g σωματικού βάρους, ή έλαβαν 12 μmol/100 g με γαστρικό σωλήνα. Η TLC της χολής και των ούρων έδειξε έναν αριθμό μεταβολιτών, και στις δύο οδούς χορήγησης. Αυτοί περιλάμβαναν τη δανθρόνη μονοθειική (II) και -γλυκουρονιδική (III), δύο άλλους μεταβολίτες φάσης 2 που συμπεριφέρθηκαν ως τα αντίστοιχα δισυζεύγματα, και αρκετούς μεταβολίτες φάσης 1 (IV) σε συζευγμένη μορφή. … Μετά από έγχυση, περίπου το 80% των συζευγμάτων της δανθρόνης στη χολή απεκκρίθηκε μετά από 1 ώρα· τα κλάσματα της δόσης που βρέθηκαν μετά από 5 ώρες αντιπροσώπευαν περίπου 20%, 30% και 40% στα χαμηλά, ενδιάμεσα και υψηλά επίπεδα δόσης, αντίστοιχα. Τα αντίστοιχα κλάσματα στα ούρα ήταν 16%, 12% και 10%, δίνοντας λόγους απέκκρισης χολής:ούρων 1,3, 2,7 και 4,0, αντίστοιχα. Αυτή η αλλαγή στο πρότυπο απέκκρισης συνδέθηκε με αλλαγές στο σύνολο των μεταβολιτών, το οποίο περιλάμβανε μείωση στην αναλογία συζευγμάτων IV:I, καθώς και αύξηση στην αναλογία III:II. Το IV ήταν πιο άφθονο στη χολή παρά στα ούρα, και έδειξε πιο παρατεταμένη απέκκριση από τα συζεύγματα της δανθρόνης. Με ενδογαστρική χορήγηση, η αθροιστική απέκκριση (χολή + ούρα) των συζευγμάτων I ήταν μόνο 6%, 8% και 5% της δόσης, σε τρεις διαδοχικές περιόδους 6 ωρών (0-6, 6-12 και 12-18 ώρες μετά τη χορήγηση). Οι λόγοι απέκκρισης χολής:ούρων έτειναν να μειώνονται με το χρόνο, όπως και η αναλογία III:II…
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
Μεταβολισμός
In vitro, το ειλεός και το παχύ έντερο αρουραίου μετασχημάτισαν τη δανθρόνη στο μονογλυκουρονίδιο και μονοθειικό της, με το μονογλυκουρονίδιο να είναι ο κύριος μεταβολίτης.
Αρσενικά Wistar αρουραίοι έλαβαν το άλας νατρίου της δανθρόνης ενδοφλεβίως σε δόσεις 4,8, 22 ή 58 μmol/kg (1,2, 5,3 ή 14 mg/kg) σωματικού βάρους ή σε 12 μmol/kg (28,8 mg/kg) σωματικού βάρους από γαστρικό σωλήνα. Οι μεταβολίτες που ταυτοποιήθηκαν στη χολή και τα ούρα μετά από χορήγηση και με τις δύο οδούς περιλάμβαναν το μονοθειικό, β-γλυκουρονίδιο και άλλους μη ταυτοποιημένους μεταβολίτες. /Άλας νατρίου δανθρόνης/
Η δανθρόνη που εγχύθηκε ενδοφλεβίως σε αρουραίους εμφανίζει ένα πολύπλοκο μοτίβο μεταβολισμού και απέκκρισης ανάλογα με τη δόση. Οι μεταβολίτες, ιδιαίτερα οι πιο πολικοί, απεκκρίνονται γενικά κυρίως στη χολή, σε μικρότερο βαθμό στα ούρα. … /Αυτή/ η εργασία περιγράφει περαιτέρω μελέτη σε μια ομάδα μεταβολιτών που προέρχονται από τη χολή, η οποία αποδείχθηκε ιδιαίτερα ετερογενής. Περιείχε περισσότερους από δώδεκα μεταβολίτες, οι οποίοι ήταν συζεύγματα τεσσάρων διαφορετικών αγλυκονών, συμπεριλαμβανομένης της μητρικής δανθρόνης…
… Σάκοι αρουραίου από ειλεό και απογυμνωμένο παχύ έντερο γέμισαν με διάλυμα Krebs-Henseleit (K-H) στην ορώδη (BL) πλευρά, και επωάστηκαν στην βλεννογόνο (LU) πλευρά με K-H που περιείχε είτε δανθρόνη (3-4 nmol/mL) είτε ρειν (10 nmol/mL). Μετά από 60 λεπτά επώασης στους 37°C, τα διαλύματα LU και BL και ο ιστός του εντέρου αναλύθηκαν για μητρική διφαινόλη και μεταβολίτες με χρωματογραφία υγρών υψηλής πίεσης ανάστροφης φάσης. Πρότυποι μεταβολίτες απομονώθηκαν και καθαρίστηκαν από ούρα και χολή αρουραίων που εγχύθηκαν με δανθρόνη ή ρειν. Οι μελέτες έδειξαν: (1) μόνο μικρές ποσότητες αμετάβλητου φαρμάκου ήταν παρούσες στην αντίθετη πλευρά του αυλού· (2) και στους δύο ιστούς, η δανθρόνη μετασχηματίστηκε στο μονογλυκουρονίδιο (G) και στο μονοθειικό της (S)· ο λόγος G:S ήταν 6-8:1 στον ειλεό, και ακόμη μεγαλύτερος στο παχύ έντερο· (3) στον ειλεό, τα G και S απεκκρίνονταν κυρίως (λόγοι κατανομής LU:BL μεγαλύτεροι από 10:1)· (4) στο παχύ έντερο, ωστόσο, το κύριο κλάσμα G απορροφήθηκε (λόγοι BL:LU 3:1), ενώ έμοιαζε να συμβαίνει ελαφρά καθαρή έκκριση S· (5) τα κατάλοιπα (%) στον ιστό του εντέρου ήταν μικρά· (6) το ρειν πάρθηκε και μεταβολίστηκε πιο αργά, αλλά φάνηκε κατά τα άλλα να συμπεριφέρεται όπως η δανθρόνη…
category
PubChem
MeSH classification
expand_more
MeSH classification
Κατηγοριοποίηση MeSH
- Παράγοντες που χρησιμοποιούνται για την πρόκληση εκκένωσης των εντέρων.
- Χημικοί παράγοντες που αυξάνουν τον ρυθμό μετάλλαξης του γενετικού υλικού παρεμβαίνοντας στη λειτουργία των νουκλεϊκών οξέων. Μια κλαστογόνος ουσία είναι ένα ειδικό μεταλλαξιογόνο που προκαλεί θραύσεις στα χρωμοσώματα.
Απέκκριση
Scientific Profile
Κατηγοριοποίηση MeSH
- Παράγοντες που χρησιμοποιούνται για την πρόκληση εκκένωσης των εντέρων.
- Χημικοί παράγοντες που αυξάνουν τον ρυθμό μετάλλαξης του γενετικού υλικού παρεμβαίνοντας στη λειτουργία των νουκλεϊκών οξέων. Μια κλαστογόνος ουσία είναι ένα ειδικό μεταλλαξιογόνο που προκαλεί θραύσεις στα χρωμοσώματα.