DEXTROPROPOXYPHENE
Δεξτροπροποξυφαίνη
Tα οπιοειδή αναλγητικά σύμφωνα με τη χημική τους δομή περιλαμβάνουν τα φυσικά αλκαλοειδή του οπίου και τα συνθετικά παράγωγα. Aπό πλευράς κλινικής εφαρμογής και με βάση τις ομοιότητες στη δράση τους τα οπιοειδή ταξινομούνται σε 1) αγωνιστές ή διεγέρτες που η δράση τους είναι …
Κλινική Σύνοψη
Προτεραιότητα πηγών: SPC, ΕΟΦ, DrugBank
clinical_notes
ΕΟΦ
Ενδείξεις
expand_more
Ενδείξεις
medication
ΕΟΦ
Δοσολογία
expand_more
Δοσολογία
block
ΕΟΦ
Αντενδείξεις
expand_more
Αντενδείξεις
warning
ΕΟΦ
Προειδοποιήσεις
expand_more
Προειδοποιήσεις
swap_horiz
ΕΟΦ
Αλληλεπιδράσεις
expand_more
Αλληλεπιδράσεις
sick
ΕΟΦ
Ανεπιθύμητες ενέργειες
expand_more
Ανεπιθύμητες ενέργειες
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
monitor_heart
PubChem
Φαρμακοδυναμική
expand_more
Φαρμακοδυναμική
biotech
PubChem
Φαρμακοκινητική
expand_more
Φαρμακοκινητική
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
bloodtype
PubChem
Απέκκριση
expand_more
Απέκκριση
Σκευάσματα & Τιμολόγηση
Μονογραφίες Πηγών
Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο
ΕΟΦ · 4.11
Oπιοειδή αναλγητικά
expand_more
Oπιοειδή αναλγητικά
Tα οπιοειδή αναλγητικά σύμφωνα με τη χημική τους δομή περιλαμβάνουν τα φυσικά αλκαλοειδή του οπίου και τα συνθετικά παράγωγα. Aπό πλευράς κλινικής εφαρμογής και με βάση τις ομοιότητες στη δράση τους τα οπιοειδή ταξινομούνται σε 1) αγωνιστές ή διεγέρτες που η δράση τους είναι παρόμοια της μορφίνης και 2) αγωνιστές-ανταγωνιστές που έχουν αγωνιστική δράση σε ένα τύπο υποδοχέα των οπιούχων και αγωνιστική-ανταγωνιστική δράση σε άλλον. Oπιοειδή με αγωνιστική δράση είναι τα φυσικά αλκαλοειδή του οπίου (μορφίνη, κωδεΐνη και ανάλογα) και συνθετικά παράγωγα, (μεπεριδίνη, φαιντανύλη, λεβορφανόλη, μεθαδόνη, προποξυφαίνη). Στα οπιοειδή με μικτή αγωνιστική-ανταγωνιστική δράση υπάγονται τα παράγωγα της οξυμορφίνης (ναλβουφίνη) και της βενζομορφίνης (πενταζοκίνη).
H κυριότερη ένδειξη των οπιοειδών είναι ο έλεγχος του έντονου άλγους ποικίλης αιτιολογίας που δεν αντιμετωπίζεται με τα μη οπιοειδή αναλγητικά. Συνήθως χορηγούνται σε οξύ έντονο πόνο που οφείλεται σε τυχαίο ή χειρουργικό τραύμα ή απόφραξη αγγείων. Xορηγούνται επίσης σε αρρώστους με χρόνιο πόνο που οφείλεται σε κακοήθεια και το προσδόκιμο επιβιώσεως είναι μικρό.
Aντιθέτως, σε χρόνιο πόνο που οφείλεται σε καλοήθεις ανίατες βλάβες η χορήγηση των οπιοειδών θα περιοριστεί μόνο στις περιπτώσεις που άλλα φάρμακα ή μέθοδοι απέτυχαν ή η χρήση τους αντενδείκνυται.
H οδός χορήγησης και το είδος του φαρμάκου εξαρτάται από την ένδειξη. Σε παρατεταμένη χορήγηση (χρόνιος πόνος), η λήψη από το στόμα αποτελεί την πιο παραδεκτή μέθοδο γιατί επιτρέπει πιο εύκολα την προσαρμογή των δόσεων αναλόγως με τις απαιτήσεις του αρρώστου. Eπιπλέον, η βραδεία απορρόφηση εξασφαλίζει συνεχή αναλγησία μακράς διάρκειας και καλύτερη ανοχή. O βαθμός όμως της απορρόφησης είναι διάφορος και όχι προκαθορισμένος. Tα υπογλώσσια δισκία έχουν τα πλεονεκτήματα της από το στόμα χορήγησης και, επιπλέον, εξασφαλίζεται καλύτερη απορρόφηση και μεγάλη βιοδιαθεσιμότητα. Xορηγούνται συνήθως φάρμακα με μεγάλη διάρκεια δράσης, όπως λ.χ. η μεθαδόνη, στα οποία ο εθισμός και η εξάρτηση εγκαθίστανται πολύ αργότερα. Oι δόσεις πρέπει να είναι οι μικρότερες αποτελεσματικές. Πρόσφατα έχει εισαχθεί η διαδερμική χορήγηση με αυτοκόλλητο σύστημα (TTS) στον πόνο του καρκίνου.
Στον οξύ πόνο είναι προτιμότερη η παρεντερική χορήγηση. H υποδόρια έγχυση εξασφαλίζει μεγαλύτερη διάρκεια δράσης και ηπιότερες ανεπιθύμητες ενεργειες. H ενδοφλέβια χορήγηση πρέπει να περιορίζεται μόνο σε εξαιρετικώς επείγουσες περιπτώσεις, π.χ. έμφραγμα μυοκαρδίου, ή εγχείρηση. H έγχυση αραιωμένου φαρμάκου πρέπει να γίνεται πολύ βραδέως. H διάρκεια δράσης ποικίλλει από 20 λεπτά έως 2 ώρες, ανάλογα με την ουσία. Άλλη μορφή θεραπείας, κυρίως στον οξύ αλλά και στον χρόνιο πόνο, είναι η ελεγχόμενη αναλγησία από τον ασθενή (PCA) με ειδική αντλία ή συσκευή για την έγχυση οπιοειδούς συνήθως στη συστηματική κυκλοφορία. Η τεχνική αυτή φαίνεται να παρέχει καλύτερο έλεγχο του πόνου από τις συμβατικές μεθόδους.
Tα τελευταία χρόνια η έγχυση οπιοειδών, όπως μορφίνης, μεπεριδίνης, φαιντανύλης στον επισκληρίδιο ή υπαραχνοειδή χώρο έχει χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο του οξέος μετεγχειρητικού και χρόνιου πόνου. H αναλγησία είναι μακράς διάρκειας (μέχρι 24 ώρες) με λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες. Oι πιο συχνές είναι έντονος κνησμός και κατακράτηση ούρων. O άρρωστος πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή παρακολούθηση γιατί μπορεί να εμφανιστεί όψιμη αναπνευστική καταστολή. Στον πόνο του τοκετού η ως άνω μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί με βραχείας διάρκειας δράσης οπιοειδή σε συνδυασμό με τοπικά αναισθητικά. Η χορήγηση οπιοειδών για τον έλεγχο του διεγχειρητικού πόνου αναφέρεται στο κεφ. 15.2.5.
Oι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες των οπιοειδών είναι ναυτία, έμετος, δυσκοιλιότητα και ζάλη. Σε υψηλές δόσεις προκαλούν αναπνευστική καταστολή και υπόταση. Για την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας βλέπε κεφ. 17.
O κίνδυνος εθισμού, εξάρτησης και ανοχής εμφανίζεται συνήθως μετά συνεχή θεραπεία σε άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα. Σε περιπτώσεις βραχείας χορήγησης ακόμη και μεγάλων δόσεων ο κίνδυνος είναι εξαιρετικά σπάνιος. Aυξάνεται σε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα και με ιστορικό φαρμακευτικής ή άλλης αιτιολογίας εξάρτηση. Στους αγωνιστές-ανταγωνιστές ο κίνδυνος εξάρτησης και εθισμού φαίνεται ότι είναι μικρότερος. Στις περιπτώσεις αντικατάστασης οπιοειδούς με αγωνιστική δράση με οπιοειδές με μεικτή δράση πρέπει να περάσει μικρή λανθάνουσα περίοδος για να μην εκδηλωθεί σύνδρομο στέρησης.
H μορφίνη παρά τη μεγάλη συχνότητα ναυτίας και εμέτου εξακολουθεί να παραμένει το πλεον εν χρήσει οπιοειδές για την αντιμετώπιση του έντονου πόνου. Aποτελεί την πρωτότυπη ουσία με την οποία συγκρίνεται η αναλγητική ισχύς των άλλων οπιοειδών. H μορφίνη είναι το οπιοειδές εκλογής για την από του στόματος χορήγηση στο χρόνιο πόνο κακοήθους αιτιολογίας στα τελικά στάδια.
H πεθιδίνη προκαλεί ταχεία αλλά βραχείας διάρκειας αναλγησία. H αναλγητική της ισχύς είναι μικρότερη της μορφίνης. Δεν ενδείκνυται στο χρόνιο πόνο κακοήθους αιτιολογίας.
H κωδεΐνη ενδείκνυται κυρίως στην αντιμετώπιση ήπιου ή μέτριου πόνου. Σε μακροχρόνια χορήγηση προκαλεί έντονη δυσκοιλιότητα. Η υδροχλωρική μεθαδόνη και βουπρενορφίνη μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως συμπλήρωμα της θεραπείας απεξάρτησης από ναρκωτικά.
science
PubChem
Φαρμακοδυναμική
expand_more
Φαρμακοδυναμική
Φαρμακοδυναμική
Η προποξυφαίνη, ένας συνθετικός αγωνιστής οπιοειδών, είναι δομικά παρόμοια με τη μεθαδόνη. Οι γενικές φαρμακολογικές της ιδιότητες είναι αυτές των οπιοειδών ως ομάδα. Η αναλγητική δράση της προποξυφαίνης οφείλεται στο d-ισομερές, τη δεξτροπροποξυφαίνη. Συνδέεται με τους υποδοχείς οπιοειδών και οδηγεί σε μείωση της αντίληψης των επώδυνων ερεθισμάτων. Η προποξυφαίνη έχει μικρή έως μηδενική αντιβηχική δράση και καμία αντιπυρετική δράση.
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
Μηχανισμός Δράσης
Η προποξυφαίνη δρα ως ασθενής αγωνιστής στους υποδοχείς οπιοειδών OP1, OP2 και OP3 εντός του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ). Η προποξυφαίνη επηρεάζει κυρίως τους υποδοχείς OP3, οι οποίοι συνδέονται με υποδοχείς G-πρωτεΐνης και λειτουργούν ως ρυθμιστές, θετικοί και αρνητικοί, της συναπτικής μετάδοσης μέσω G-πρωτεϊνών που ενεργοποιούν πρωτεΐνες-στόχους. Η σύνδεση του οπιοειδούς διεγείρει την ανταλλαγή GTP με GDP στο σύμπλοκο G-πρωτεΐνης. Καθώς το σύστημα-στόχος είναι η αδε νυλική κυκλάση και το cAMP που βρίσκεται στην εσωτερική επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης, τα οπιοειδή μειώνουν το ενδοκυττάριο cAMP αναστέλλοντας την αδε νυλική κυκλάση. Στη συνέχεια, αναστέλλεται η απελευθέρωση νευροδιαβιβαστών που σχετίζονται με τον πόνο, όπως η ουσία P, το GABA, η ντοπαμίνη, η ακε τυλχολίνη και η νοραδρεναλίνη. Οπιοειδή όπως η προποξυφαίνη αναστέλλουν επίσης την απελευθέρωση βαζοπρεσσίνης, σωματοστατίνης, ινσουλίνης και γλυκαγόνης. Τα οπιοειδή κλείνουν τους διαύλους ασβεστίου τύπου Ν που εξαρτώνται από την τάση (αγωνιστής υποδοχέα OP2) και ανοίγουν διαύλους καλίου που ανοίγουν προς τα έσω και εξαρτώνται από το ασβέστιο (αγωνιστής υποδοχέων OP3 και OP1). Αυτό οδηγεί σε υπερπόλωση και μειωμένη νευρωνική διεγερσιμότητα.
… Η προποξυφαίνη συνδέεται κυρίως με τους μ-οπιοειδείς υποδοχείς & προκαλεί αναλγησία & άλλες επιδράσεις στο ΚΝΣ που είναι παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται με τα οπιοειδή τύπου μορφίνης.
biotech
PubChem
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
expand_more
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση
Η κύρια οδός μεταβολισμού είναι η Ν-απομεθυλίωση μέσω κυτοχρώματος CYP3A4 προς νορπροποξυφαίνη, η οποία απεκκρίνεται από τους νεφρούς.
Σε 48 ώρες, περίπου 20% έως 25% της χορηγούμενης δόσης προποξυφαίνης απεκκρίνεται μέσω των ούρων, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος είναι ελεύθερη ή συζευγμένη νορπροποξυφαίνη.
Μετά από από του στόματος χορήγηση, η υδροχλωρική προποξυφαίνη και η ναψυλική προποξυφαίνη απορροφώνται κυρίως στο ανώτερο λεπτό έντερο. Το ναψυλικό άλας φαίνεται να απορροφάται πιο σταδιακά από το υδροχλωρικό άλας. Ισομοριακές δόσεις προποξυφαίνης παρέχουν παρόμοιες συγκεντρώσεις στο πλάσμα. Η βιοδιαθεσιμότητα από του στόματος δόσεων υδροχλωρικής προποξυφαίνης 65, 130 ή 195 mg είναι ισοδύναμη με αυτή των από του στόματος δόσεων ναψυλικής προποξυφαίνης 100, 200 ή 300 mg, αντίστοιχα.
Οι μέγιστες συγκεντρώσεις της προποξυφαίνης στο πλάσμα επιτυγχάνονται συνήθως εντός 2-2,5 ωρών μετά από από του στόματος χορήγηση καψουλών υδροχλωρικής προποξυφαίνης ή εναιωρήματος ναψυλικής προποξυφαίνης (όχι πλέον εμπορικά διαθέσιμο στις ΗΠΑ) και εντός 3 ωρών μετά από από του στόματος χορήγηση δισκίων ναψυλικής προποξυφαίνης. Η αναλγητική δράση εμφανίζεται εντός 15 λεπτών έως 1 ώρας και διαρκεί 4-6 ώρες. Οι θεραπευτικές συγκεντρώσεις της προποξυφαίνης στο πλάσμα είναι 50 ng/mL ή μεγαλύτερες. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα που επιτυγχάνονται με τη συνιστώμενη δόση 65 mg υδροχλωρικής προποξυφαίνης μπορεί να κυμαίνονται από 50-120 ng/mL, ενώ οι συγκεντρώσεις του μεταβολίτη νορπροποξυφαίνης κυμαίνονται από 100-200 ng/mL.
Μόνο ένα μικρό κλάσμα της απορροφούμενης δόσης (30%-70%) εισέρχεται στη γενική κυκλοφορία σε αμετάβλητη μορφή. Το υπόλοιπο μεταβολίζεται από εντερικά και ηπατικά ένζυμα κατά την απορρόφηση. Η κινητική μιας εφάπαξ δόσης υποδηλώνει πλήρη από του στόματος απορρόφηση. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα προποξυφαίνης μετά από από του στόματος δόση 65 mg είναι 84-94 ng/ml (0,084-0,094 ug/ml) και επιτυγχάνονται σε 1,1-1,5 ώρες.
Η καθυστέρηση στην απορρόφηση έχει αποδοθεί σε πιο αργή γαστρική κένωση ή/και στο φυσικό φράγμα που δημιουργείται από τη μάζα της τροφής. Η επίδραση της σύνθεσης του γεύματος στην απορρόφηση της προποξυφαίνης /Darvon/ μελετήθηκε σε 6 υγιείς εθελοντές. Με άδειο στομάχι, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα συνέβησαν περίπου στις 2 ώρες, ενώ … γεύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες & υψηλή περιεκτικότητα σε λίπος καθυστέρησαν τους χρόνους αιχμής σε περίπου 3 ώρες & υψηλή πρωτεΐνη σε περίπου 4 ώρες. Αν και ο ρυθμός απορρόφησης μειώθηκε από την τροφή, τα γεύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες & υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη αύξησαν ελαφρώς τη συνολική βιοδιαθεσιμότητα της προποξυφαίνης.
Για περισσότερες πληροφορίες Απορρόφησης, Κατανομής και Απέκκρισης (Πλήρης) για τη (d)-PROPOXYPHENE (11 σύνολο), παρακαλώ επισκεφθείτε τη σελίδα εγγραφής HSDB.
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
Μεταβολισμός
Ηπατικός
Η προποξυφαίνη υφίσταται εκτενή πρωτογενή μεταβολισμό από εντερικά και ηπατικά ένζυμα. Η προποξυφαίνη μεταβολίζεται κυρίως μέσω Ν-απομεθυλίωσης (που καταλύεται από το ισοένζυμο 3Α4 του κυτοχρώματος P-450 (CYP)) σχηματίζοντας νορπροποξυφαίνη. Η υδροξυλίωση του δακτυλίου και ο σχηματισμός γλυκουρονιδίου φαίνεται να είναι δευτερεύουσες μεταβολικές οδοί για το φάρμακο. Η νορπροποξυφαίνη έχει χρόνο ημιζωής απέκκρισης 30-36 ώρες. Η νορπροποξυφαίνη και η αμετάβλητη προποξυφαίνη απεκκρίνονται κυρίως στα ούρα. Περίπου 20-25% μιας από του στόματος χορηγούμενης δόσης 65 mg προποξυφαίνης υδροχλωρικής μπορεί να ανακτηθεί στα ούρα ως αμετάβλητο φάρμακο (ίχνη) και ως ελεύθερη ή συζευγμένη νορπροποξυφαίνη εντός 48 ωρών. Φαίνεται ότι το αμετάβλητο φάρμακο απεκκρίνεται κυρίως εντός 6 ωρών και ο μεταβολίτης απεκκρίνεται στην περίοδο 6-48 ωρών μετά τη χορήγηση. Η νεφρική κάθαρση της προποξυφαίνης είναι περίπου 2,6 L/λεπτό.
Ο σχηματισμός συμπλόκων μεταβολικών ενδιάμεσων του κυτοχρώματος p450 in vivo συνέβη με την προποξυφαίνη σε άγρια και επαγόμενα από φαινοβαρβιτάλη αρουραίους. Ο in vivo σχηματισμός συσχετίστηκε με τη σχετική ικανότητα σχηματισμού συμπλόκων μεταβολικών ενδιάμεσων και αναστολής των αντιδράσεων μικτής λειτουργικής οξείδωσης in vitro.
Παράγει 3-διμεθυλαμινο-1,2-διφαινυλ-2-βουτυλ προπιονικό οξείδιο σε χοίρους & 3-μεθυλαμινο-1,2-διφαινυλ-2-βουτυλ προπιονικό σε αρουραίους. Από πίνακα/
Ο πρεσυστηματικός μεταβολισμός πιστεύεται ότι συμβαίνει κυρίως στο ήπαρ με κάποια δευτερεύουσα εντερική συμμετοχή. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να διερευνηθεί το αντίστοιχο μερίδιο καθενός από αυτούς τους δύο οργάνους στο μεταβολισμό της αναλγητικής d-προποξυφαίνης. Φαρμακολογικές δόσεις d-προποξυφαίνης χορηγήθηκαν στο δωδεκαδάκτυλο (ID), τη πυλαία φλέβα (IP) και τη μηριαία φλέβα (IV) αρσενικών αρουραίων Wistar. Μια δόση ανιχνευτή (14)C-d-προποξυφαίνης χορηγήθηκε επίσης είτε IV, IP, ή ID, καθώς και σε ηπατεκτομηθέντες αρουραίους ή αρουραίους με εκτροπή χοληδόχου πόρου. Επίσης μελετήθηκε η in vitro απομεθυλίωση που συμβαίνει σε ηπατικά και εντερικά μικροσωμάτια. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα DP μετά από από του στόματος χορήγηση ήταν διπλάσια από αυτή που παρατηρήθηκε μετά από πυλαία χορήγηση (48,9% έναντι 23,2%, αντίστοιχα), ένα αποτέλεσμα αντίθετο (δηλαδή, χαμηλότερη βιοδιαθεσιμότητα) από αυτό που αναμενόταν με βάση την ύπαρξη φαινομένου κορεσμού των ηπατικών ενζύμων. Η (14)C-d-προποξυφαίνη σωρευτική απέκκριση μετά τη χορήγηση (14)C-d-προποξυφαίνης ήταν σημαντικά χαμηλότερη μετά από IV ή ID χορήγηση από ό,τι μετά από ενδοφλέβια ή εντός 20 λεπτών χορήγηση στην πυλαία φλέβα. Η χολική απέκκριση της σημασμένης ένωσης διέφερε στην αντίθετη κατεύθυνση, όντας μεγαλύτερη μετά από IV ή ID από ό,τι μετά από IP χορήγηση, υποδηλώνοντας ότι ο μεταβολισμός της d-προποξυφαίνης στο ήπαρ επηρεάζεται από μια εξωηπατική μεταμόρφωση. Αυτό πιθανότατα συμβαίνει στο έντερο, καθώς η παραγωγή (14)C-d-προποξυφαίνης μετά από IV χορήγηση ήταν παρόμοια με αυτή μετά από ID χορήγηση. Αυτή η μεταμόρφωση δεν εμπόδισε την ανίχνευση της d-προποξυφαίνης στο συστηματικό αίμα, αλλά ήταν επαρκής για να αυξήσει το ποσοστό που αποβάλλεται με τη χολή και να μειώσει το ποσοστό της απομεθυλιωμένης NP. Η απομεθυλίωση συμβαίνει κυρίως στο ήπαρ, καθώς η παραγωγή (14)C-d-προποξυφαίνης καταργήθηκε σχεδόν σε ηπατεκτομηθέντες αρουραίους. Επιπλέον, τα μικροσωμάτια ηπατικής, αλλά όχι εντερικής προέλευσης, ήταν ικανά να απομεθυλιώσουν την d-προποξυφαίνη. Τα δεδομένα μας υποδηλώνουν ότι η μεταμόρφωση της d-προποξυφαίνης που συμβαίνει στο έντερο μετά από από του στόματος χορήγηση είναι υπεύθυνη για αλλαγές στο ηπατικό μεταβολισμό του φαρμάκου.
Η δεξτροπροποξυφαίνη έχει γνωστούς ανθρώπινους μεταβολίτες που περιλαμβάνουν τη Nordextropropoxyphene.
Ηπατικός Οδός Απέκκρισης: Η κύρια οδός μεταβολισμού είναι η Ν-απομεθυλίωση μέσω κυτοχρώματος CYP3A4 προς νορπροποξυφαίνη, η οποία απεκκρίνεται από τους νεφρούς. Σε 48 ώρες, περίπου 20% έως 25% της χορηγούμενης δόσης προποξυφαίνης απεκκρίνεται μέσω των ούρων, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος είναι ελεύθερη ή συζευγμένη νορπροποξυφαίνη.
hourglass
PubChem
Ημίσεια ζωή
expand_more
Ημίσεια ζωή
Βιολογικός Χρόνος Ημιζωής
Ο χρόνος ημιζωής αποβολής της μητρικής ένωσης είναι 6 έως 12 ώρες. Ο χρόνος ημιζωής αποβολής της νορπροποξυφαίνης είναι 30 έως 36 ώρες.
Σε ηλικιωμένους ασθενείς 70-78 ετών, οι χρόνοι ημιζωής αποβολής της προποξυφαίνης και της νορπροποξυφαίνης αναφέρθηκαν ως 13-35 και 22-41 ώρες, αντίστοιχα.
category
PubChem
MeSH classification
expand_more
MeSH classification
MeSH Φαρμακολογική Ταξινόμηση
- Ενώσεις με δράση παρόμοια με ΟΠΙΟΕΙΔΗ ΑΛΚΑΛΟΕΙΔΗ, δρώντας σε ΟΠΙΟΕΙΔΕΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΙΣ. Οι ιδιότητες περιλαμβάνουν την πρόκληση ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ ή ΝΑΡΚΩΣΗΣ.
- Παράγοντες που προκαλούν ΝΑΡΚΩΣΗ. Τα ναρκωτικά περιλαμβάνουν παράγοντες που προκαλούν υπνηλία ή επαγόμενο ύπνο (ΣΤΥΠΩΣΗ)· φυσικά ή συνθετικά παράγωγα του ΟΠΙΟΥ ή της ΜΟΡΦΙΝΗΣ ή οποιαδήποτε ουσία έχει τέτοιες επιδράσεις. Είναι ισχυροί επαγωγείς της ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ και των ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΟΠΙΟΕΙΔΗ.
fact_check
PubChem
FDA classification
expand_more
FDA classification
FDA Φαρμακολογική Ταξινόμηση
S2F83W92TK
PROPOXYPHENE
Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Πλήρεις Αγωνιστές Οπιοειδών
Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κατηγορία [EPC] - Αγωνιστής Οπιοειδών
Η προποξυφαίνη είναι Αγωνιστής Οπιοειδών. Ο μηχανισμός δράσης της προποξυφαίνης είναι ως Πλήρης Αγωνιστής Οπιοειδών.
Ημίσεια ζωή
Απέκκριση
Scientific Profile
MeSH Φαρμακολογική Ταξινόμηση
- Ενώσεις με δράση παρόμοια με ΟΠΙΟΕΙΔΗ ΑΛΚΑΛΟΕΙΔΗ, δρώντας σε ΟΠΙΟΕΙΔΕΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΙΣ. Οι ιδιότητες περιλαμβάνουν την πρόκληση ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ ή ΝΑΡΚΩΣΗΣ.
- Παράγοντες που προκαλούν ΝΑΡΚΩΣΗ. Τα ναρκωτικά περιλαμβάνουν παράγοντες που προκαλούν υπνηλία ή επαγόμενο ύπνο (ΣΤΥΠΩΣΗ)· φυσικά ή συνθετικά παράγωγα του ΟΠΙΟΥ ή της ΜΟΡΦΙΝΗΣ ή οποιαδήποτε ουσία έχει τέτοιες επιδράσεις. Είναι ισχυροί επαγωγείς της ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ και των ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΟΠΙΟΕΙΔΗ.