Στη θεραπεία των χρονίων ηπατιτίδων Β και C χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια διάφορα φάρμακα όπως η ιντερφερόνη άλφα, η λαμιβουδίνη, η ριμπαβιρίνη μαζί με ιντερφερόνη άλφα-2b και η ιντερφερόνη αλφακόνη 1. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ικανοποιητικά σε ικανό ποσοστό ασθενών και εκφράζονται με κλινική και ιστολογική βελτίωση καθώς και των δεικτών ενεργότητας της νόσου.

Χρόνια ηπατίτιδα Β σε ενήλικες, αντιρροπούμενη, με ενδείξεις ενεργού ιικού αναδιπλασιασμού, εμμένοντα αυξημένα επίπεδα πυροσταφυλικής τρανσαμινάσης (ALT) και ιστολογικές ενδείξεις ενεργού φλεγμονής ή/και ίνωσης.

Γαλουχία.

Κεφαλαλγία, ζάλη, υπνηλία, ναυτία, έμετοι, διάρροια, αϋπνία, κόπωση, αύξηση της ALT, της αμυλάσης, λιπάσης, μείωση αλβουμίνης και αιμοπεταλίων.

Αποβάλλεται από τους νεφρούς οπότε η συγχορήγηση με φαρμακευτικά προϊόντα που μειώνουν τη νεφρική λειτουργία ή συναγωνίζονται στη σωληναριακή απέκκριση θα προκαλέσει αύξηση της στάθμης τους.

Παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας για το ενδεχόμενο εξάρσεων της ηπατίτιδας κατά τη διάρκεια της θεραπείας αλλά και μετά τη διακοπή της. Ο κίνδυνος για ηπατική ανεπάρκεια μετά την έξαρση είναι μεγαλύτερος σε ασθενείς με κίρρωση. Σε μερικές περιπτώσεις εμφανίζεται προοδευτική ηπατομεγαλία με στεάτωση και γαλακτική οξέωση ιδιαίτερης βαρύτητας. Ύποπτα συμπτώματα είναι ναυτία, έμετοι, κοιλιακά άλγη και ταχεία αύξηση της ALT. Προσαρμογή της δοσολογίας σε νεφρική ανεπάρκεια. Σε κύηση η θεραπεία συνεχίζεται μόνον εάν κριθεί απαραίτητο.

Σε ασθενείς χωρίς προηγούμενη θεραπεία με νουκλεοσίδια 0.5mg από το στόμα ημερησίως. Σε ασθενείς που έχουν αναπτύξει αντοχή στη λαμιβουδίνη 1mg ημερησίως. Η θεραπεία συνεχίζεται μέχρις ότου υπάρξει ορομετατροπή (seroconversion) ή απώλεια της δραστικότητας. Δεν συνιστάται σε ασθενείς <18 ετών.