IFOSFAMIDE
Ιφωσφαμίδη
Χρησιμοποιείται ως συστατικό διαφόρων χημειοθεραπευτικών σχήμάτων ως θεραπεία τρίτης γραμμής για υποτροπιάζον ή ανθεκτικό όγκο όρχεων κυττάρων βλαστοκυττάρων. Επίσης, χρησιμοποιείται ως συστατικό διαφόρων χημειοθεραπευτικών σχημάτων για τη θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου της …
Πληροφορίες Συνταγογράφησης
Επιμελημένα δεδομένα από το SPC
medication
Δοσολογία
ΕΟΦ Συνταγολόγιο 2007
expand_more
Δοσολογία
block
Αντενδείξεις
ΕΟΦ Συνταγολόγιο 2007
expand_more
Αντενδείξεις
warning
Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις
ΕΟΦ Συνταγολόγιο 2007
expand_more
Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις
sick
Ανεπιθύμητες ενέργειες
ΕΟΦ Συνταγολόγιο 2007
expand_more
Ανεπιθύμητες ενέργειες
biotech
Φαρμακολογία
Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική
expand_more
Φαρμακολογία
Σκευάσματα & Τιμολόγηση
Μονογραφίες Πηγών
Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο
DrugBank
Description
expand_more
Description
DrugBank
Indication
expand_more
Indication
DrugBank
Pharmacology
expand_more
Pharmacology
DrugBank
Mechanism of action
expand_more
Mechanism of action
DrugBank
Absorption
expand_more
Absorption
DrugBank
Half life
expand_more
Half life
DrugBank
Protein binding
expand_more
Protein binding
DrugBank
Route of elimination
expand_more
Route of elimination
DrugBank
Volume of distribution
expand_more
Volume of distribution
DrugBank
Clearance
expand_more
Clearance
DrugBank
Toxicity
expand_more
Toxicity
science
PubChem
Φαρμακοδυναμική
expand_more
Φαρμακοδυναμική
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
Ο ακριβής μηχανισμός δράσης της ίfosfamide δεν έχει προσδιοριστεί, αλλά φαίνεται να είναι παρόμοιος με άλλους αλκυλιωτικούς παράγοντες. Η ίfosfamide απαιτεί βιομετατροπή στο ήπαρ από οξειδάσες μικτών λειτουργιών (σύστημα κυτοχρώματος P450) πριν γίνει ενεργή. Μετά τη μεταβολική ενεργοποίηση, οι ενεργοί μεταβολίτες της ίfosfamide αλκυλιώνουν ή συνδέονται με πολλές ενδοκυτταρικές μοριακές δομές, συμπεριλαμβανομένων των νουκλεϊκών οξέων. Η κυτταροτοξική δράση γίνεται πρωταρχικά μέσω της αλκυλίωσης του DNA, με την προσκόλληση της θέσης N-7 της γουανίνης στις δραστικές ηλεκτρονιόφιλες ομάδες της. Ο σχηματισμός δια- και ενδο- αλυσίδων διασυνδέσεων στο DNA οδηγεί σε κυτταρικό θάνατο.
Μηχανισμός δράσης: Μεταβολίτες προκαλούν αλκυλίωση του DNA.
Η ίfosfamide, δομικό ανάλογο της κυκλοφωσφαμίδης, ανήκει στην κατηγορία των οξαζαφωσφορινών αντινεοπλασματικών αλκυλιωτικών παραγόντων, οι οποίοι πρέπει να ενεργοποιούνται από το σύστημα μικτών λειτουργιών οξειδάσης του ήπατος. Οι 4-υδροξυ οξαζαφωσφορίνες είναι δραστικά είδη ικανά να αλληλεπιδρούν με νουκλεϊκά οξέα & κυτταρικά υλικά προκαλώντας κυτταρική βλάβη & θάνατο. Ο 4-υδροξυ μεταβολίτης απελευθερώνει αυθόρμητα ακρολεΐνη σε πολλά σημεία σε όλο το σώμα & αυτό το μόριο είναι υπεύθυνο για την ουροτοξικότητα των οξαζαφωσφορινών. Τόσο η ίfosfamide & η κυκλοφωσφαμίδη προκαλούν κυστίτιδα που χαρακτηρίζεται από οίδημα ιστών & εξελκώσεις που ακολουθούνται από αποκόλληση επιθηλιακών κυττάρων του βλεννογόνου, νέκρωση μυϊκών ινών & αρτηριών, & καταλήγουν σε εστιακή αιμορραγία. Η επιλεκτική ουροτοξικότητα των οξαζαφωσφορινών συμβαίνει επειδή η ουροδόχος κύστη περιέχει πολύ χαμηλή συγκέντρωση θειολών ενώσεων (γλουταθειόνη, κυστεΐνη) που, λόγω των νουκλεοφιλικών τους θειολικών ομάδων, μπορούν να αντιδράσουν & να εξουδετερώσουν πολλές δραστικές χημικές ουσίες. Επειδή η μεταβολική ενεργοποίηση της ίfosfamide προχωρά πιο αργά από αυτήν της κυκλοφωσφαμίδης, οι δόσεις της ίfosfamide είναι 3-4 φορές υψηλότερες από αυτές της κυκλοφωσφαμίδης. Αυτό εξηγεί την υψηλότερη επίπτωση ουροτοξικότητας που σχετίζεται με την ίfosfamide.
biotech
PubChem
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
expand_more
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
Η ίfosfamide μεταβολίζεται εκτενώς σε ανθρώπους και οι μεταβολικές οδοί φαίνεται να είναι κορεσμένες σε υψηλές δόσεις. Μετά τη χορήγηση δόσεων 5 g/m² 14C-σημειωμένης ίfosfamide, ανακτήθηκε 70% έως 86% της ραδιενέργειας στα ούρα, με περίπου 61% της δόσης να απεκκρίνεται ως μητρική ουσία. Σε δόσεις 1,6–2,4 g/m² μόνο 12% έως 18% της δόσης απεκκρίθηκε στα ούρα ως αμετάβλητο φάρμακο εντός 72 ωρών.
Ο όγκος κατανομής (Vd) της ίfosfamide προσεγγίζει τον όγκο του συνολικού σωματικού ύδατος, υποδηλώνοντας ότι η κατανομή λαμβάνει χώρα με ελάχιστη δέσμευση στους ιστούς. Μετά από ενδοφλέβια χορήγηση 1,5 g/m² για 0,5 ώρα μία φορά την ημέρα για 5 ημέρες σε 15 ασθενείς με νεοπλασματική νόσο, ο διάμεσος Vd της ίfosfamide ήταν 0,64 L/kg την Ημέρα 1 και 0,72 L/kg την Ημέρα 5. Όταν χορηγήθηκε σε παιδιατρικούς ασθενείς, ο όγκος κατανομής ήταν 21±1,6 L/m².
2,4±0,33 L/h/m² [παιδιατρικοί ασθενείς]
Η νεφρική απέκκριση & η t1/2 εξαρτώνται από τη δόση & το σχήμα. 60-80% ανακτήθηκε ως αμετάβλητο φάρμακο ή μεταβολίτης στα ούρα εντός 72 ωρών μετά τη χορήγηση.
Η κατανομή της ίfosfamide (IF) και των μεταβολιτών της 2-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide (2DCE), 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide (3DCE), 4-υδροξυ ίfosfamide (4OHIF) και ιfosforamide mustard (IFM) μεταξύ πλάσματος και ερυθροκυττάρων εξετάστηκε in vitro και in vivo. Η in vitro κατανομή διερευνήθηκε με επώαση αίματος με διάφορες συγκεντρώσεις IF και μεταβολιτών της. Η in vivo κατανομή των IF, 2DCE, 3DCE και 4OHIF προσδιορίστηκε σε 7 ασθενείς που έλαβαν συνεχή ενδοφλέβια έγχυση IF 9 g/m²/72 h. Η in vitro κατανομή ισορροπίας μεταξύ ερυθροκυττάρων και πλάσματος επιτεύχθηκε γρήγορα μετά την προσθήκη του φαρμάκου. Μέσοι (+/-SEM) in vitro και in vivo συντελεστές διαμερισμού ερυθροκυττάρων (e)-πλάσματος (p) (P(e/p)) ήταν 0,75+/-0,01 και 0,81+/-0,03, 0,62+/-0,09 και 0,73+/-0,05, 0,76+/-0,10 και 0,93+/-0,05 και 1,38+/-0,04 και 0,98+/-0,09 για IF, 2DCE, 3DCE και 4OHIF, αντίστοιχα. Αυτοί οι λόγοι ήταν ανεξάρτητοι από τη συγκέντρωση και αμετάβλητοι με τον χρόνο. Οι λόγοι της περιοχής κάτω από τις καμπύλες συγκέντρωσης-χρόνου ερυθροκυττάρων και πλάσματος (AUC(e/p)) ήταν 0,96+/-0,03, 0,87+/-0,07, 0,98+/-0,06 και 1,34+/-0,39, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε ένα φαινόμενο κατανομής-ισορροπίας εξαρτώμενο από τον χρόνο και τη συγκέντρωση με την σχετικώς υδρόφιλη IFM. Συμπεραίνεται ότι η IF και οι μεταβολίτες της φτάνουν γρήγορα σε ισορροπία κατανομής μεταξύ ερυθροκυττάρων και πλάσματος· η διαδικασία είναι πιο αργή για την IFM. Η κατανομή του φαρμάκου στο κλάσμα των ερυθροκυττάρων κυμάνθηκε από περίπου 38% για την 2DCE έως 58% για την 4OHIF, και ήταν σταθερή σε ένα ευρύ φάσμα κλινικά σχετικών συγκεντρώσεων. Παρατηρήθηκε ισχυρή παραλληλία στα προφίλ συγκεντρώσεων ερυθροκυττάρων και πλάσματος για όλες τις ενώσεις. Έτσι, η φαρμακοκινητική εκτίμηση χρησιμοποιώντας μόνο δειγματοληψία πλάσματος παρέχει άμεσες και ακριβείς πληροφορίες για την κινητική ολικού αίματος της IF και των μεταβολιτών της και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μελέτες φαρμακοκινητικής-φαρμακοδυναμικής.
… Για την αξιολόγηση της σκοπιμότητας μιας προσέγγισης αραιής δειγματοληψίας για τον προσδιορισμό της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής της ίfosfamide, 2- και 3-δεχλωροαιθυλ-ίfosfamide και 4-υδροξυ-ίfosfamide σε παιδιά που υποβάλλονται σε θεραπεία με μονοθεραπεία ίfosfamide κατά διαφόρων κακοηθών όγκων. … Ακολούθησε φαρμακοκινητική εκτίμηση με προσαρμογή μοντέλου. Ασθενείς: Η ανάλυση περιέλαβε 32 ασθενείς ηλικίας 1 έως 18 ετών που έλαβαν συνολικά 45 κύκλους ίfosfamide 1,2, 2 ή 3 g/m² σε 1 ή 3 ώρες σε 1, 2 ή 3 ημέρες. … Συλλέχθηκαν συνολικά 133 δείγματα αίματος (διάμεσος 3 ανά ασθενή). Οι συγκεντρώσεις πλάσματος της ίfosfamide και των δεχλωρομεθυλιωμένων μεταβολιτών της προσδιορίστηκαν με αεριοχρωματογραφία. Οι συγκεντρώσεις πλάσματος της 4-υδροξυ-ίfosfamide μετρήθηκαν με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης. Τα μοντέλα προσαρμόστηκαν στα δεδομένα χρησιμοποιώντας ένα μη γραμμικό μικτό μοντέλο όπως υλοποιείται στο πρόγραμμα NONMEM. Πραγματοποιήθηκε διασταυρούμενη επικύρωση. … Οι τιμές πληθυσμού (μέσος όρος +/- τυπικό σφάλμα) για την αρχική κάθαρση και τον όγκο κατανομής της ίfosfamide εκτιμήθηκαν σε 2,36 +/- 0,33 L/h/m² και 20,6 +/- 1,6 L/m² με διατομική μεταβλητότητα 43% και 32%, αντίστοιχα. Η σταθερά επαγωγής ενζύμων εκτιμήθηκε σε 0,0493 +/- 0,0104 L/h²/m². Ο λόγος του κλάσματος της ίfosfamide που μεταβολίζεται σε κάθε μεταβολίτη προς τον όγκο κατανομής αυτού του μεταβολίτη, και η σταθερά ρυθμού αποβολής, των 2- και 3-δεχλωροαιθυλ-ίfosfamide και 4-υδροξυ-ίfosfamide ήταν 0,0976 +/- 0,0556, 0,0328 +/- 0,0102 και 0,0230 +/- 0,0083 m²/L και 3,64 +/- 2,04, 0,445 +/- 0,174 και 7,67 +/- 2,87 h⁻¹, αντίστοιχα. Η διατομική μεταβλητότητα της πρώτης παραμέτρου ήταν 23, 34 και 53%, αντίστοιχα. Η διασταυρούμενη επικύρωση δεν έδειξε μεροληψία και μικρή ανακρίβεια (12,5 +/- 5,1%) μόνο για την 4-υδροξυ-ίfosfamide. … Αναπτύξαμε και επικυρώσαμε ένα μοντέλο για την εκτίμηση των συγκεντρώσεων ίfosfamide και μεταβολιτών σε παιδιατρικό πληθυσμό χρησιμοποιώντας αραιή δειγματοληψία.
… Η πληθυσμιακή φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική του κυτταροστατικού παράγοντα ίfosfamide και των κύριων μεταβολιτών του 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide και 4-υδροξυ ίfosfamide αξιολογήθηκαν σε ασθενείς με σάρκωμα μαλακών μορίων. … Είκοσι ασθενείς έλαβαν 9 ή 12 g/m² ίfosfamide χορηγούμενη ως συνεχή ενδοφλέβια έγχυση 72 ωρών. Το πληθυσμιακό φαρμακοκινητικό μοντέλο κατασκευάστηκε με διαδοχικό τρόπο, ξεκινώντας από ένα μοντέλο χωρίς συνακόλουθους και προχωρώντας σε ένα μοντέλο συνακολούθων με τη βοήθεια μοντελοποίησης γενικευμένων προσθέτων. … Η προσθήκη των συνακολούθων σωματικό βάρος, επιφάνεια σώματος, αλβουμίνη, κρεατινίνη ορού, ουρία ορού, αλκαλική φωσφατάση και γαλακτικό δεϋδρογονάση βελτίωσε τα σφάλματα πρόβλεψης του μοντέλου. Τυπική προ-θεραπευτική (μέσος όρος +/- SEM) αρχική κάθαρση της ίfosfamide ήταν 3,03 +/- 0,18 L/h με όγκο κατανομής 44,0 +/- 1,8 L. Η αυτοεπαγωγή, εξαρτώμενη από τα επίπεδα ίfosfamide, χαρακτηρίστηκε από ημιζωή επαγωγής 11,5 +/- 1,0 h με 50% μέγιστη επαγωγή σε 33,0 +/- 3,6 μM ίfosfamide. Παρατηρήθηκαν σημαντικές φαρμακοκινητικές-φαρμακοδυναμικές σχέσεις (P = 0,019) μεταξύ της έκθεσης σε 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide και της προσανατολιστικής διαταραχής, μιας νευροτοξικής παρενέργειας. Δεν παρατηρήθηκαν φαρμακοκινητικές-φαρμακοδυναμικές σχέσεις μεταξύ της έκθεσης σε 4-υδροξυ ίfosfamide και αιματολογικών τοξικοτήτων σε αυτόν τον πληθυσμό.
Για περισσότερα δεδομένα Απορρόφησης, Κατανομής και Απέκκρισης (Πλήρη) για την IFOSFAMIDE (σύνολο 6), επισκεφθείτε τη σελίδα εγγραφής HSDB.
water_drop
PubChem
Δέσμευση πρωτεϊνών
expand_more
Δέσμευση πρωτεϊνών
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
Κυρίως ηπατική. Η ίfosfamide μεταβολίζεται μέσω δύο μεταβολικών οδών: οξείδωση του δακτυλίου (“ενεργοποίηση”) για να σχηματιστεί ο ενεργός μεταβολίτης, 4-υδροξυ-ίfosfamide, και οξείδωση της πλευρικής αλυσίδας για να σχηματιστούν οι ανενεργοί μεταβολίτες, 3-δεχλωρο-αιθυλ ίfosfamide ή 2-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide με απελευθέρωση του τοξικού μεταβολίτη, χλωροακεταλδεΰδης. Μικρές ποσότητες (nmol/mL) ιfosforamide mustard και 4-υδροξυ ίfosfamide είναι ανιχνεύσιμες στο ανθρώπινο πλάσμα. Ο μεταβολισμός της ίfosfamide είναι απαραίτητος για τη δημιουργία των βιολογικά ενεργών ειδών και ενώ ο μεταβολισμός είναι εκτενής, είναι επίσης αρκετά μεταβλητός μεταξύ των ασθενών.
Όπως η κυκλοφωσφαμίδη, η ίfosfamide ενεργοποιείται στο ήπαρ μέσω υδροξυλίωσης. Ωστόσο, η ενεργοποίηση της ίfosfamide προχωρά πιο αργά, με μεγαλύτερη παραγωγή δεχλωριωμένων μεταβολιτών & χλωροακεταλδεΰδης. Αυτές οι διαφορές στον μεταβολισμό πιθανώς εξηγούν τις υψηλότερες δόσεις ίfosfamide που απαιτούνται για ισοτοξικά αποτελέσματα & την πιθανή διαφορά στο αντινεοπλασματικό φάσμα των δύο παραγόντων.
Όπως η κυκλοφωσφαμίδη, η ισοφωσφαμίδη απαιτεί μεταβολισμό από μικροσωμιακά ένζυμα για να δράσει ως κυτταροτοξικός παράγοντας. Μεταβολίζεται γρήγορα σε πολλά είδη, συμπεριλαμβανομένων των τρωκτικών και των σκύλων· οι ουρικοί μεταβολίτες υποδεικνύουν ότι λαμβάνει χώρα μια σειρά αντιδράσεων ανάλογων με αυτές στον μεταβολισμό της κυκλοφωσφαμίδης. Η ακρολεΐνη παράγεται κατά την οξειδωτική της αποδόμηση, και ένα προϊόν της αντίδρασης είναι το ανοιγμένο δακτύλιο καρβοξυλικό παράγωγο. Οι σκύλοι επίσης μεταβολίζουν γρήγορα την ισοφωσφαμίδη, και το καρβοξυλικό παράγωγο και η 4-κετο ισοφωσφαμίδη έχουν αναγνωριστεί στα ούρα.
Στόχος αυτής της μελέτης ήταν η ανάπτυξη ενός πληθυσμιακού φαρμακοκινητικού μοντέλου που θα μπορούσε να περιγράψει τη φαρμακοκινητική της ίfosfamide. 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide και 4-υδροξυ ίfosfamide, και ο υπολογισμός της έκθεσής τους στο πλάσμα και της ουρικής τους απέκκρισης. Μια ομάδα 14 ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα έλαβε ενδοφλέβια έγχυση 2,0 ή 3,0 g/m² ίfosfamide για 1 ώρα, επί 1 ή 2 ημέρες, σε συνδυασμό με 175 mg/m² πακλιταξέλη και καρβοπλατίνη σε AUC 6. Τα προφίλ συγκέντρωσης-χρόνου της ίfosfamide περιγράφηκαν από μια εξαρτώμενη από τη συγκέντρωση ίfosfamide ανάπτυξη αυτοεπαγωγής της κάθαρσης της ίfosfamide. Οι μεταβολιτικές διαμερισματοποιήσεις συνδέθηκαν με το διαμέρισμα της ίfosfamide, επιτρέποντας την περιγραφή των προφίλ συγκέντρωσης-χρόνου των 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide και 4-υδροξυ ίfosfamide. Οι εκτιμήσεις Bayesian των φαρμακοκινητικών παραμέτρων χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό της συστηματικής έκθεσης στην ίfosfamide και τους μεταβολίτες της για τα τέσσερα σχήματα ίfosfamide. Ο κατακερματισμός της δόσης σε 2 ημέρες οδήγησε σε αυξημένο σχηματισμό μεταβολιτών, ειδικά της 2-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide, πιθανώς λόγω αυξημένης αυτοεπαγωγής. Η νεφρική ανάκτηση ήταν μικρή, με 6,6% της χορηγούμενης δόσης να απεκκρίνεται αμετάβλητη και 9,8% ως δεχλωροαιθυλιωμένοι μεταβολίτες. Συμπερασματικά, η φαρμακοκινητική της ίfosfamide περιγράφηκε με μια εξαρτώμενη από τη συγκέντρωση ίfosfamide ανάπτυξη αυτοεπαγωγής και επέτρεψε την εκτίμηση της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής των μεταβολιτών της ίfosfamide. Ο κατακερματισμός της δόσης οδήγησε σε αυξημένη έκθεση στην 2-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide, πιθανώς λόγω αυξημένης αυτοεπαγωγής.
Το αντικαρκινικό φάρμακο ίfosfamide είναι ένα προφάρμακο που απαιτεί ενεργοποίηση μέσω 4-υδροξυ ίfosfamide σε ιfosforamide mustard, για να ασκήσει κυτταροτοξικότητα. Η απενεργοποίηση της ίfosfamide οδηγεί σε 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide και την απελευθέρωση της δυνητικά νευροτοξικής χλωρακεταλδεΰδης. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν η ποσοτικοποίηση και η σύγκριση της φαρμακοκινητικής της ίfosfamide, 2- και 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide, 4-υδροξυ ίfosfamide, και ιfosforamide mustard σε μικρής (1-4 ώρες), μέσης (24-72 ώρες) και μακράς διάρκειας (96-240 ώρες) χορήγησης ίfosfamide. Ένα ολοκληρωμένο πληθυσμιακό φαρμακοκινητικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή της αυτοεπαγόμενης φαρμακοκινητικής της ίfosfamide και των τεσσάρων μεταβολιτών της σε 56 ασθενείς. Ο ρυθμός με τον οποίο αναπτύχθηκε η αυτοεπαγωγή του μεταβολισμού της ίfosfamide βρέθηκε να είναι σημαντικά εξαρτώμενος από το σχήμα έγχυσης. Ο ρυθμός ήταν 52% χαμηλότερος με μακρές διάρκειες έγχυσης σε σύγκριση με βραχείες διάρκειες έγχυσης. Αυτή η διαφορά, ωστόσο, ήταν συγκρίσιμη με τη διατομική της μεταβλητότητα (22%) και, ως εκ τούτου, θεωρήθηκε μικρής κλινικής σημασίας. Η αυτοεπαγωγή προκάλεσε λιγότερο από αναλογική αύξηση στην περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης-χρόνου πλάσματος της ίfosfamide (AUC) και μεγαλύτερη από αναλογική αύξηση στην έκθεση στους μεταβολίτες με αύξηση της δόσης ίfosfamide. Κατά τη διάρκεια μακρών διαρκειών έγχυσης, οι διορθωμένες ως προς τη δόση εκθέσεις (AUC/D) μειώθηκαν σημαντικά για την ίfosfamide και αυξήθηκαν για την 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide σε σύγκριση με τις βραχείες διάρκειες έγχυσης. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη δοσο-κανονικοποιημένη έκθεση στην ίfosfamide και τους μεταβολίτες μεταξύ βραχείας και μέσης διάρκειας έγχυσης. Αυτή η μελέτη δείχνει ότι η διάρκεια της έγχυσης ίfosfamide επηρεάζει την έκθεση στη μητρική ουσία και τον μεταβολίτη της 3-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide. Η παρατηρούμενη εξάρτηση από τη δόση και τη διάρκεια έγχυσης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη μοντελοποίηση του μεταβολισμού της ίfosfamide.
Η ίfosfamide είναι ένας γνωστός ανθρώπινος μεταβολίτης της L-τροφοσφαμίδης.
Κυρίως ηπατική. Η ίfosfamide μεταβολίζεται μέσω δύο μεταβολικών οδών: οξείδωση του δακτυλίου (“ενεργοποίηση”) για να σχηματιστεί ο ενεργός μεταβολίτης, 4-υδροξυ-ίfosfamide, και οξείδωση της πλευρικής αλυσίδας για να σχηματιστούν οι ανενεργοί μεταβολίτες, 3-δεχλωρο-αιθυλ ίfosfamide ή 2-δεχλωροαιθυλ ίfosfamide με απελευθέρωση του τοξικού μεταβολίτη, χλωροακεταλδεΰδης. Μικρές ποσότητες (nmol/mL) ιfosforamide mustard και 4-υδροξυ ίfosfamide είναι ανιχνεύσιμες στο ανθρώπινο πλάσμα. Ο μεταβολισμός της ίfosfamide είναι απαραίτητος για τη δημιουργία των βιολογικά ενεργών ειδών και ενώ ο μεταβολισμός είναι εκτενής, είναι επίσης αρκετά μεταβλητός μεταξύ των ασθενών. Οδός Απέκκρισης: Η ίfosfamide μεταβολίζεται εκτενώς σε ανθρώπους και οι μεταβολικές οδοί φαίνεται να είναι κορεσμένες σε υψηλές δόσεις. Μετά τη χορήγηση δόσεων 5 g/m² 14C-σημειωμένης ίfosfamide, ανακτήθηκε 70% έως 86% της ραδιενέργειας στα ούρα, με περίπου 61% της δόσης να απεκκρίνεται ως μητρική ουσία. Σε δόσεις 1,6 - 2,4 g/m² μόνο 12% έως 18% της δόσης απεκκρίθηκε στα ούρα ως αμετάβλητο φάρμακο εντός 72 ωρών. Half Life: 7-15 ώρες. Η αύξηση της ημιζωής αποβολής φάνηκε να σχετίζεται με την αύξηση του όγκου κατανομής της ίfosfamide με την ηλικία.
hourglass
PubChem
Ημίσεια ζωή
expand_more
Ημίσεια ζωή
7-15 ώρες. Η αύξηση της ημιζωής αποβολής φάνηκε να σχετίζεται με την αύξηση του όγκου κατανομής της ίfosfamide με την ηλικία.
Η ημιζωή αποβολής που σχετίζεται με δόσεις 2,5 g/m² είναι 6-8 ώρες, ενώ η ημιζωή αποβολής που σχετίζεται με δόσεις 3,5-5 g/m² είναι 14-16 ώρες.
category
PubChem
MeSH classification
expand_more
MeSH classification
fact_check
PubChem
FDA classification
expand_more
FDA classification
UM20QQM95Y
IFOSFAMIDE
Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Αλκυλιωτική Δράση
Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κατηγορία [EPC] - Αλκυλιωτικό Φάρμακο
Η ίfosfamide είναι Αλκυλιωτικό Φάρμακο. Ο μηχανισμός δράσης της ίfosfamide είναι ως Αλκυλιωτική Δράση.
IFOSFAMIDE
Αλκυλιωτική Δράση [MoA]· Αλκυλιωτικό Φάρμακο [EPC]