Clinio Logo
Clinio
ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ A02BA04 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

NIZATIDINE

Νιζατιδίνη

Oι H2-ανταγωνιστές αποτέλεσαν σταθμό στη θεραπευτική αντιμετώπιση του έλκους και της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Oι χρησιμοποιούμενοι στην κλινική πράξη H2-ανταγωνιστές είναι η σιμετιδίνη, ρανιτιδίνη, φαμοτιδίνη, νιζατιδίνη και ροξατιδίνη. Tα φάρμακα αυτά δεσμεύουν τους …

Chemical structure of NIZATIDINE

Κλινική Σύνοψη

Προτεραιότητα πηγών: SPC, ΕΟΦ, DrugBank

Curated
clinical_notes
DrugBank

Ενδείξεις

expand_more
Για τη θεραπεία διαταραχών παλινδρόμησης οξέος (GERD), πεπτικής νόσου, ενεργού καλοήθους γαστρικού έλκους και ενεργού έλκους του δωδεκαδακτύλου.
neurology
DrugBank

Μηχανισμός δράσης

expand_more
Η νιζατιδίνη ανταγωνίζεται την ισταμίνη για πρόσδεση στους H2-υποδοχείς στην γαστρική βασοπλευρική μεμβράνη των τοιχωματικών κυττάρων. Ο ανταγωνιστικός αναστολισμός οδηγεί σε μείωση της βασικής και νυκτερινής έκκρισης γαστρικού οξέος. Το φάρμακο…
monitor_heart
DrugBank

Φαρμακοδυναμική

expand_more
Η νιζατιδίνη είναι ανταγωνιστικός, αναστρέψιμος αναστολέας της ισταμίνης στους H2-ιστομινικούς υποδοχείς, ιδιαίτερα σε αυτούς στα γαστρικά τοιχωματικά κύτταρα. Αναστέλλοντας τη δράση της ισταμίνης στα κύτταρα του στομάχου, η νιζατιδίνη μειώνει την…
biotech
PubChem

Φαρμακοκινητική

expand_more
Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση * Απορρόφηση: Ταχεία (βιοδιαθεσιμότητα νιζατιδίνης υπερβαίνει το 70%) * Κατανομή: Ο φαινόμενος όγκος κατανομής είναι 0.8-1.5 L/kg σε ενήλικες και δεν επηρεάζεται σημαντικά σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. *…
hub
PubChem

Μεταβολισμός

expand_more
Μεταβολισμός Η νιζατιδίνη υφίσταται ηπατικό μεταβολισμό. Λιγότερο από 7% μιας από του στόματος δόσης μεταβολίζεται σε N2-μονοδεσμεθυλνιζατιδίνη, έναν αναστολέα H2-υποδοχέων, ο οποίος είναι ο κύριος μεταβολίτης που απεκκρίνεται στα…
bloodtype
DrugBank

Απέκκριση

expand_more
Νεφρά

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)
Φόρτωση...

Μονογραφίες Πηγών

Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο

ΕΟΦ · 1.1.2.3

H2-ανταγωνιστές

expand_more
Περιγραφή

Oι H2-ανταγωνιστές αποτέλεσαν σταθμό στη θεραπευτική αντιμετώπιση του έλκους και της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης.

Oι χρησιμοποιούμενοι στην κλινική πράξη H2-ανταγωνιστές είναι η σιμετιδίνη, ρανιτιδίνη, φαμοτιδίνη, νιζατιδίνη και ροξατιδίνη. Tα φάρμακα αυτά δεσμεύουν τους H2-υποδοχείς της ισταμίνης στη μεμβράνη των τοιχωματικών κυττάρων του στομάχου, αναστέλλοντας έτσι την έκκριση οξέος.

Aν και η ισχύς της ανασταλτικής τους δράσης ποικίλλει, εντούτοις το ποσοστό επούλωσης του έλκους στο ίδιο χρονικό διάστημα και με τις ανάλογες δόσεις είναι συγκρίσιμο.

Όλοι οι H2-ανταγωνιστές είναι ασφαλείς και με περιορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες συνήθως υποχωρούν με τη διακοπή του φαρμάκου. H σιμετιδίνη φαίνεται να χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερο ποσοστό ανεπιθυμήτων ενεργειών και περισσότερες αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα εξαιτίας του τρόπου μεταβολισμού της. Mε εξαίρεση τη νιζατιδίνη, που αποβάλλεται από τους νεφρούς, οι H2-ανταγωνιστές μεταβολίζονται στο ήπαρ. H σιμετιδίνη είναι κυρίως εκείνη που μεταβολίζεται μέσω του κυτοχρώματος P-450, δεσμευόμενη με αυτό. Aποτέλεσμα είναι η αδρανοποίηση του ενζυμικού μηχανισμού. Tούτο έχει ιδιαίτερη σημασία στις ενδεχόμενες αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα που μεταβολίζονται με τον ίδιο μηχανισμό. H ρανιτιδίνη συνδέεται 5-10 φορές ασθενέστερα με το κυτόχρωμα P-450, ενώ η φαμοτιδίνη και η νιζατιδίνη ελάχιστα ή καθόλου. H ροξατιδίνη μεταβολίζεται από τις εστεράσες του λεπτού εντέρου, του ήπατος και του πλάσματος αποβαλλόμενη κυρίως από τους νεφρούς.

H φαρμακοκινητική τους επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, όπως είναι κυρίως η νεφρική λειτουργία και η ηλικία. Σε διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας η δόση των H2-ανταγωνιστών πρέπει να μειώνεται αναλόγως (βλ. Πίνακα 1.1).

t1.1.jpg:

Eκτός της χρήσης τους στο πεπτικό έλκος και τις λοιπές καταστάσεις γαστρικής υπερέκκρισης οι H2-ανταγωνιστές απευθύνονται στην αντιμετώπιση της οισoφαγίτιδας από γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση καθώς και άλλων καταστάσεων (βλ. ενδείξεις επιμέρους ουσιών).

H θεραπεία συντηρήσεως με μικρότερες δόσεις μπορεί να ελαττώσει τη συχνότητα των υποτροπών αλλά δεν επηρεάζει τη φυσική πορεία του έλκους όταν η θεραπεία διακοπεί. Οι υποτροπές καταργούνται με την εκρίζωση του H.p. Δεν συνιστάται να γίνεται θεραπεία των ενοχλημάτων της κοινής δυσπεψίας ιδιαίτερα στα ηλικιωμένα άτομα εξαιτίας του κινδύνου καθυστέρησης της διάγνωσης ενός καρκίνου του στομάχου. Σε πολλές περιπτώσεις οι H2-ανταγωνιστές βοηθούν στην επούλωση διαβρώσεων που προκαλούνται από MΣAΦ ή από έλκη εκ stress.

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

1-2 ώρες
DrugBank

Δέσμευση πρωτεϊνών

35%
DrugBank

Βιοδιαθεσιμότητα

>70%
DrugBank

Απέκκριση

Νεφρά
DrugBank
science

Scientific Profile

CID
4513
Μοριακός τύπος
C12H21N5O2S2
Μοριακό βάρος
331.5
IUPAC
1-N'-[2-[[2-[(dimethylamino)methyl]-1,3-thiazol-4-yl]methylsulfanyl]ethyl]-1-N-methyl-2-nitroethene-1,1-diamine
InChIKey
SGXXNSQHWDMGGP-UHFFFAOYSA-N
Κατάταξη MeSH

Ταξινόμηση MeSH

Διάφοροι παράγοντες με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ή την ανακούφιση από ΕΛΚΟΣ ΠΕΠΤΙΚΟ ή ερεθισμό της γαστρεντερικής οδού. Αυτά περιλαμβάνουν ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΑ για τη θεραπεία ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ HELICOBACTER, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΙΣΤΑΜΙΝΗΣ H2 για τη μείωση της έκκρισης ΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΟΞΕΟΣ και ΑΝΤΙΟΞΙΑ για συμπτωματική ανακούφιση.

Φάρμακα που δεσμεύονται επιλεκτικά αλλά δεν ενεργοποιούν τους H2-υποδοχείς της ισταμίνης, εμποδίζοντας έτσι τις δράσεις της ισταμίνης. Η κλινικά σημαντικότερη δράση τους είναι η αναστολή της έκκρισης οξέος στη θεραπεία γαστρεντερικών ελκών. Η λεία μυϊκή μάζα μπορεί επίσης να επηρεαστεί. Ορισμένα φάρμακα αυτής της κατηγορίας έχουν ισχυρές επιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αλλά αυτές οι δράσεις δεν είναι καλά κατανοητές.

Σχετικά Εργαλεία