Nόσος του Parkinson είτε ως αρχική θεραπεία με σκοπό την καθυστέρηση χορήγησης της L-Dopa, είτε ως υποβοηθητικό της δράσης της τελευταίας, όταν αυτή εξασθενεί ή γίνεται ασταθής και εμφανίζονται διακυμάνσεις της μορφής του «τέλους της δόσης» ή της «έναρξης - διακοπής».

Bαριά νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια. Kύηση και γαλουχία.

Nαυτία, υπνηλία, οίδημα κάτω άκρων, κοιλιακά άλγη, έμετος, λιποθυμικές κρίσεις. Σε συγχορήγηση με L-Dopa δυσκινησία, ψευδαισθήσεις, σύγχυση. Eνίοτε βραδυκαρδία και σοβαρή υπόταση.

Παρατηρήθηκε αύξηση της στάθμης της σε ασθενείς υπό θεραπεία υποκατάστασης με οιστρογόνα. Πιθανή αλληλεπίδραση με φάρμακα που αναστέλλουν το ένζυμο CYP 1A2 (σιπροφλοξασίνη, ενοξασίνη, φλουβοξαμίνη, κλπ.), όπου ίσως απαιτηθεί προσαρμογή της δόσης.

Σε ηλικιωμένα άτομα (βαθμιαία αύξηση και προσαρμογή της δόσης ανάλογα με την ανταπόκριση). Σε ψυχώσεις (στάθμιση της πιθανής ωφέλειας). Σε βαριά καρδιοαγγειοπάθεια (κίνδυνος ορθοστατικής υπότασης). Nα αποφεύγεται η απότομη διακοπή (βλ. και Αλληλεπιδράσεις). Μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων (βλ. εισαγωγή).

Aρχικώς δίνονται 0.25 mg 3 φορές την ημέρα επί μία εβδομάδα. Στη συνέχεια, η δόση μπορεί να αυξάνεται κατά 0.25mg ανά δόση. Μετά την αρχική περίοδο σταδιακής προσαρμογής της δοσολογίας, η δόση αυτή μπορεί να αυ- ξάνεται κάθε εβδομάδα κατά 0.5-1.0 mg 3 φορές την ημέρα μέχρις ότου επιτευχθεί κλινική ανταπόκριση. Συνήθης δόση 3-9 mg ημερησίως. Mέγιστη δόση 24 mg ημερησίως. Eάν χορηγηθεί ως βοηθητικό της λεβοντόπα η δόση της τελευταίας μειώνεται κατά 20% περίπου.