ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ A16AB07 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

ALGLUCOSIDASE ALFA

Αλγλυκοσιδάση άλφα

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Άλλα ένζυμα προϊόντων πεπτικής οδού και μεταβολισμού.

Εμπορικά Ονόματα

MYOZYME

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Επιμελημένα δεδομένα από το SPC

SPC

medication

Δοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:

Γενικός πληθυσμός

Δόση20 mg/kg σωματικού βάρους

χορηγούμενα μία φορά κάθε 2 εβδομάδες

block

Αντενδείξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Απειλητική για τη ζωή υπερευαισθησία (αναφυλακτική αντίδραση) στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1, σε περίπτωση ανεπιτυχούς επαναχορήγησης (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις και Ανεπιθύμητες ενέργειες)

warning

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Ιχνηλασιμότητα βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων

Το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.
Σοβαρές αναφυλακτικές αντιδράσεις
Σοβαρή

Πληθυσμόςασθενείς με βρεφική νόσο του Pompe και νόσο του Pompe όψιμης έναρξης

Θα πρέπει να υπάρχουν άμεσα διαθέσιμα κατάλληλα μέτρα ιατρικής υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού καρδιοπνευμονικής ανάνηψης, όταν χορηγείται το Αλγλυκοσιδάση άλφα. Εάν εμφανιστεί σοβαρή υπερευαισθησία ή αναφυλακτική αντίδραση, θα πρέπει να διακοπεί αμέσως η έγχυση του Αλγλυκοσιδάση άλφα και να δοθεί η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Θα πρέπει να τηρηθούν τα ισχύοντα ιατρικά πρότυπα για την επείγουσα θεραπεία σε περίπτωση αναφυλακτικών αντιδράσεων.
Αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αντιδράσεων σχετιζόμενων με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με βρεφική νόσο του Pompe που έλαβαν υψηλότερη δόση (40 mg/kg)

Παρατηρήθηκε τάση εκδήλωσης περισσότερων συμπτωμάτων κατά την εμφάνιση αντιδράσεων ΑΣΕ.
Αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αντιδράσεων σχετιζόμενων με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με βρεφική νόσο του Pompe που αναπτύσσουν υψηλούς τίτλους αντισωμάτων IgG

Διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης αντιδράσεων ΑΣΕ.
Αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αντιδράσεων σχετιζόμενων με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς που πάσχουν από κάποια οξεία νόσο (π.χ. πνευμονία, σήψη) κατά την περίοδο έγχυσης του Αλγλυκοσιδάση άλφα

Η κλινική κατάσταση του ασθενούς θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά προτού χορηγηθεί το Αλγλυκοσιδάση άλφα.
Αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά και όλες οι αντιδράσεις ΑΣΕ, οι καθυστερημένες αντιδράσεις και οι πιθανές ανοσολογικές αντιδράσεις θα πρέπει να αναφέρονται στον κάτοχο της άδειας κυκλοφορίας.
Επαναχορήγηση μετά από αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς που εμφάνισαν αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση (και ειδικότερα αναφυλακτικές αντιδράσεις)

Να αντιμετωπίζονται με προσοχή κατά την επανάληψη της χορήγησης του Αλγλυκοσιδάση άλφα (βλ. Αντενδείξεις και Ανεπιθύμητες ενέργειες).
Ήπιες και παροδικές αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση
Ήπια

Ενδέχεται να μην απαιτούν φαρμακευτική αγωγή ή διακοπή της έγχυσης. Αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με μείωση του ρυθμού έγχυσης, προσωρινή διακοπή της έγχυσης ή προθεραπεία, συνήθως με αντιισταμινικά και/ή αντιπυρετικά και/ή κορτικοστεροειδή από του στόματος.
Αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση (ΑΣΕ)
Προσοχή

Μπορούν να εμφανιστούν οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της έγχυσης του Αλγλυκοσιδάση άλφα, ή γενικά έως και 2 ώρες μετά από αυτή, και είναι πιθανότερο να εμφανιστούν όταν ο ρυθμός έγχυσης είναι υψηλότερος.
Υψηλότερος κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών επιπλοκών από ΑΣΕ
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με προχωρημένη νόσο του Pompe (λόγω μειωμένης καρδιακής και αναπνευστικής λειτουργίας)

Να παρακολουθούνται πιο προσεκτικά κατά τη διάρκεια της χορήγησης του Αλγλυκοσιδάση άλφα.
Ανάπτυξη αντισωμάτων IgG
Προσοχή

ΠληθυσμόςΠλειοψηφία ασθενών

Αναμένεται να αναπτυχθούν αντισώματα IgG. Η κλινική επίδραση στην αποτελεσματικότητα είναι πολυπαραγοντική, ωστόσο η ανάπτυξη υψηλών και διατηρούμενων τίτλων αντισωμάτων IgG αποτελεί έναν παράγοντα που συνεισφέρει σε αυτήν.
Ανάπτυξη υψηλότερων τίτλων αντισωμάτων IgG
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με IOPD που έλαβαν θεραπεία με υψηλότερη δόση (40 mg/kg)

Παρατηρήθηκε τάση για ανάπτυξη υψηλότερων τίτλων αντισωμάτων IgG.
Κίνδυνος ανάπτυξης υψηλών και ανθεκτικών τίτλων αντισωμάτων IgG και ανεπαρκούς αποτελέσματος
Προσοχή

ΠληθυσμόςCRIM-αρνητικοί ασθενείς

Έχουν υψηλότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους CRIM-θετικούς ασθενείς.
Παρακολούθηση τίτλων αντισωμάτων IgG
Παρακολούθηση

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Συνιστάται συλλογή ενός αρχικού δείγματος ορού πριν από την πρώτη έγχυση. Για τους ασθενείς με IOPD, συνιστάται τακτική παρακολούθηση κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της θεραπείας (π.χ. κάθε 3 μήνες) και στη συνέχεια παρακολούθηση ανάλογα με τα κλινικά αποτελέσματα και το επίπεδο των τίτλων των αντισωμάτων. Για τους ασθενείς με LOPD, θα πρέπει να αξιολογείται η ανάπτυξη αντισωμάτων εντός 6 μηνών και στη συνέχεια συνιστάται παρακολούθηση όπως ενδείκνυται κλινικά με βάση ζητήματα ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.
Αντισώματα IgE και κίνδυνος ΑΣΕ
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς που παρουσιάζουν αντιδράσεις υπερευαισθησίας

Μπορούν να ελέγχονται και για αντισώματα IgE έναντι της αλγλυκοσιδάσης άλφα καθώς και άλλους μεσολαβητές αναφυλαξίας. Οι ασθενείς που αναπτύσσουν αντισώματα IgE φαίνεται να διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την εκδήλωση ΑΣΕ κατά την επαναχορήγηση. Συνεπώς, οι συγκεκριμένοι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται πιο στενά κατά την χορήγηση του Αλγλυκοσιδάση άλφα.
Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα
Σοβαρή

Έχουν αναφερθεί, περιλαμβανομένων ελκωτικών και νεκρωτικών δερματικών βλαβών. Να παρακολουθούνται για ενδείξεις και συμπτώματα συστημικών αντιδράσεων του ανοσοποιητικού συστήματος.
Νεφρωσικό σύνδρομο
Σοβαρή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με νόσο του Pompe που λάμβαναν αλγλυκοσιδάση άλφα και είχαν υψηλούς τίτλους αντισωμάτων IgG (≥ 102.400)

Συνιστώνται περιοδικές αναλύσεις ούρων. Εάν παρατηρηθούν αντιδράσεις του ανοσοποιητικού, να εξεταστεί το ενδεχόμενο διακοπής της χορήγησης.
Συστημικές αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς κατά τη χορήγηση της αλγλυκοσιδάσης άλφα

Πρέπει να παρακολουθούνται για ενδείξεις και συμπτώματα, περιλαμβανομένων του δέρματος και άλλων οργάνων. Εάν παρατηρηθούν, να εξεταστεί το ενδεχόμενο διακοπής της χορήγησης και εφαρμογής κατάλληλης ιατρικής θεραπείας. Μετά από αντίδραση, να εξεταστούν οι κίνδυνοι και τα οφέλη της εκ νέου χορήγησης.
Σχήμα επαγωγής ανοσολογικής ανοχής (ITI)

ΠληθυσμόςCRIM-αρνητικοί ασθενείς με εμφάνιση της νόσου στην βρεφική ηλικία (IOPD) που δεν έχουν λάβει στο παρελθόν αλγλυκοσιδάση άλφα

Η χορήγηση ITI ενδέχεται να είναι αποτελεσματική στην πρόληψη ή τη μείωση της ανάπτυξης Υψηλού Διατηρούμενου Τίτλου Αντισωμάτων (HSAT) έναντι της αλγλυκοσιδάσης άλφα. Τα σχήματα ITI μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν στις ατομικές ανάγκες κάθε ασθενούς (βλ. Φαρμακοδυναμικές).
Κίνδυνος λοιμώξεων του αναπνευστικού
Προσοχή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με νόσο του Pompe

Κινδυνεύουν λόγω των εξελικτικών επιδράσεων της νόσου στους μύες του αναπνευστικού.
Αυξημένος κίνδυνος σοβαρών λοιμώξεων του αναπνευστικού
Σοβαρή

ΠληθυσμόςΑσθενείς με νόσο του Pompe που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες

Συνιστάται επαγρύπνηση. Έχουν παρατηρηθεί μοιραίες και απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις του αναπνευστικού.

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων. Καθώς η αλγλυκοσιδάση άλφα είναι μια ανασυνδυασμένη ανθρώπινη πρωτεΐνη, δεν αναμένεται να εμφανίσει αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα μέσω του κυτοχρώματος P450.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Ανοσοποιητικό

Υπερευαισθησία
Αναφυλακτικό σοκ

Ψυχιατρικές

Διέγερση
Ανησυχία
Ευερεθιστότητα

Νευρικό

Τρόμος
Κεφαλαλγία
Ζάλη
Παραισθησία
Υπνηλία
Συγκοπή

Γενικές

Αίσθημα καύσου
Πυρεξία
Ρίγη
Θωρακική δυσφορία
Περιφερικό οίδημα
Τοπικό πρήξιμο
Κόπωση
Αίσθημα ζέστης
Πόνος στο στήθος
Οίδημα προσώπου
Αίσθημα κακουχίας
Αίσθημα ψύχους
Πόνος στο σημείο της έγχυσης
Αντίδραση στο σημείο της έγχυσης
Διόγκωση στη θέση έγχυσης
Σκλήρυνση στη θέση έγχυσης
Εξαγγείωση στη θέση έγχυσης
Αυξημένη θερμοκρασία σώματος

Οφθαλμικές

Επιπεφυκίτιδα

Καρδιά

Ταχυκαρδία
Κυάνωση
Καρδιακή ανακοπή
Βραδυκαρδία
Αίσθημα παλμών
Ανακοπή
Αυξημένη καρδιακή συχνότητα

Αγγειακές

Έξαψη
Υπέρταση
Ωχρότητα
Υπόταση
Αγγειοσύσπαση
Αυξημένη αρτηριακή πίεση
Μειωμένη αρτηριακή πίεση

Αναπνευστικό

Ταχύπνοια
Βήχας
Σφίξιμο στο λαιμό
Άπνοια
Αναπνευστική δυσχέρεια
Άσθμα
Βρογχόσπασμος
Συριγμός
Φαρυγγικό οίδημα
Δύσπνοια
Ερεθισμός του λαιμού
Υποξία

Γαστρεντερικό

Εμετός
Ακούσια προσπάθεια για εμετό
Ναυτία
Διάρροια
Κοιλιακό άλγος
Δυσπεψία
Δυσφαγία

Δέρμα

Κνίδωση
Εξάνθημα
Ερύθημα
Κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα
Κηλιδώδες εξάνθημα
Κνησμός
Βλατιδώδες εξάνθημα
Υπεριδρωσία
Φλύκταινα
Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις
Ελκωτικές δερματικές βλάβες
Νεκρωτικές δερματικές βλάβες

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού

Παλαμιαίο ερύθημα
Παροδικός δυσχρωματισμός δέρματος

Μυοσκελετικό

Μυϊκοί σπασμοί
Μυϊκές συσπάσεις
Μυαλγία
Αρθραλγία

Νεφρά/Ουροποιητικό

Νεφρωσικό σύνδρομο
Πρωτεϊνουρία

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης

Ερύθημα στο σημείο της έγχυσης
Κνίδωση στο σημείο της έγχυσης
Κνησμός στο σημείο της έγχυσης

Λοιμώξεις

Νόσος ομοιάζουσα με γρίπη

Εργαστηριακές

Μειωμένος κορεσμός οξυγόνου

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Έξαψη

Αγγειακές

Πολύ συχνές
Εμετός

Γαστρεντερικό

Πολύ συχνές
Κνίδωση

Δέρμα

Πολύ συχνές
Μειωμένος κορεσμός οξυγόνου

Εργαστηριακές

Πολύ συχνές
Πυρεξία

Γενικές

Πολύ συχνές
Ταχυκαρδία

Καρδιά

Πολύ συχνές
Ταχύπνοια

Αναπνευστικό

Πολύ συχνές
Ακούσια προσπάθεια για εμετό

Γαστρεντερικό

Συχνές
Αυξημένη αρτηριακή πίεση

Αγγειακές

Συχνές
Αυξημένη θερμοκρασία σώματος

Γενικές

Συχνές
Αυξημένη καρδιακή συχνότητα

Καρδιά

Συχνές
Βήχας

Αναπνευστικό

Συχνές
Διάρροια

Γαστρεντερικό

Συχνές
Διέγερση

Ψυχιατρικές

Συχνές
Εξάνθημα

Δέρμα

Συχνές
Ερύθημα

Δέρμα

Συχνές
Ευερεθιστότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Θωρακική δυσφορία

Γενικές

Συχνές
Κεφαλαλγία

Νευρικό

Συχνές
Κυάνωση

Καρδιά

Συχνές
Κόπωση

Γενικές

Συχνές
Μυϊκοί σπασμοί

Μυοσκελετικό

Συχνές
Ναυτία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Περιφερικό οίδημα

Γενικές

Συχνές
Ρίγη

Γενικές

Συχνές
Σφίξιμο στο λαιμό

Αναπνευστικό

Συχνές
Τοπικό πρήξιμο

Γενικές

Συχνές
Τρόμος

Νευρικό

Συχνές
Υπέρταση

Αγγειακές

Συχνές
Υπερευαισθησία

Ανοσοποιητικό

Συχνές
Ωχρότητα

Αγγειακές

Συχνές
Άπνοια

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Άσθμα

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Αίσθημα ζέστης

Γενικές

Μη γνωστές
Αίσθημα κακουχίας

Γενικές

Μη γνωστές
Αίσθημα καύσου

Γενικές

Μη γνωστές
Αίσθημα παλμών

Καρδιά

Μη γνωστές
Αίσθημα ψύχους

Γενικές

Μη γνωστές
Αγγειοσύσπαση

Αγγειακές

Μη γνωστές
Ανακοπή

Καρδιά

Μη γνωστές
Αναπνευστική δυσχέρεια

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Αναφυλακτικό σοκ

Ανοσοποιητικό

Μη γνωστές
Ανησυχία

Ψυχιατρικές

Μη γνωστές
Αντίδραση στο σημείο της έγχυσης

Γενικές

Μη γνωστές
Αρθραλγία

Μυοσκελετικό

Μη γνωστές
Βλατιδώδες εξάνθημα

Δέρμα

Μη γνωστές
Βραδυκαρδία

Καρδιά

Μη γνωστές
Βρογχόσπασμος

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Διόγκωση στη θέση έγχυσης

Γενικές

Μη γνωστές
Δυσπεψία

Γαστρεντερικό

Μη γνωστές
Δυσφαγία

Γαστρεντερικό

Μη γνωστές
Δύσπνοια

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Ελκωτικές δερματικές βλάβες

Δέρμα

Μη γνωστές
Εξαγγείωση στη θέση έγχυσης

Γενικές

Μη γνωστές
Επιπεφυκίτιδα

Οφθαλμικές

Μη γνωστές
Ερεθισμός του λαιμού

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Ερύθημα στο σημείο της έγχυσης

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης

Μη γνωστές
Ζάλη

Νευρικό

Μη γνωστές
Καρδιακή ανακοπή

Καρδιά

Μη γνωστές
Κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα

Δέρμα

Μη γνωστές
Κηλιδώδες εξάνθημα

Δέρμα

Μη γνωστές
Κνίδωση στο σημείο της έγχυσης

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης

Μη γνωστές
Κνησμός

Δέρμα

Μη γνωστές
Κνησμός στο σημείο της έγχυσης

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης

Μη γνωστές
Κοιλιακό άλγος

Γαστρεντερικό

Μη γνωστές
Μειωμένη αρτηριακή πίεση

Αγγειακές

Μη γνωστές
Μυαλγία

Μυοσκελετικό

Μη γνωστές
Μυϊκές συσπάσεις

Μυοσκελετικό

Μη γνωστές
Νεκρωτικές δερματικές βλάβες

Δέρμα

Μη γνωστές
Νεφρωσικό σύνδρομο

Νεφρά/Ουροποιητικό

Μη γνωστές
Νόσος ομοιάζουσα με γρίπη

Λοιμώξεις

Μη γνωστές
Οίδημα προσώπου

Γενικές

Μη γνωστές
Παλαμιαίο ερύθημα

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού

Μη γνωστές
Παραισθησία

Νευρικό

Μη γνωστές
Παροδικός δυσχρωματισμός δέρματος

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού

Μη γνωστές
Πρωτεϊνουρία

Νεφρά/Ουροποιητικό

Μη γνωστές
Πόνος στο σημείο της έγχυσης

Γενικές

Μη γνωστές
Πόνος στο στήθος

Γενικές

Μη γνωστές
Σκλήρυνση στη θέση έγχυσης

Γενικές

Μη γνωστές
Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις

Δέρμα

Μη γνωστές
Συγκοπή

Νευρικό

Μη γνωστές
Συριγμός

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Υπεριδρωσία

Δέρμα

Μη γνωστές
Υπνηλία

Νευρικό

Μη γνωστές
Υποξία

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Υπόταση

Αγγειακές

Μη γνωστές
Φαρυγγικό οίδημα

Αναπνευστικό

Μη γνωστές
Φλύκταινα

Δέρμα

Μη γνωστές

pregnant_woman

Κύηση / Γαλουχία

ΠΧΠ (SPC)

Επίπεδο κινδύνου: Αποφεύγεται expand_more

Κύηση
Αποφεύγεται

Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα από τη χρήση της αλγλυκοσιδάσης άλφα σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει αναπαραγωγική τοξικότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Το Αλγλυκοσιδάση άλφα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της κύησης, εκτός εάν η κλινική κατάσταση της γυναίκας απαιτεί θεραπεία με αλγλυκοσιδάση άλφα.
Γαλουχία
Με προσοχή

Περιορισμένα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η αλγλυκοσιδάση άλφα απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις. Δεν αναμένεται κλινική επίδραση σε βρέφος που θηλάζει λόγω της χαμηλής μεταφοράς στο μητρικό γάλα και της φτωχής βιοδιαθεσιμότητας. Ως εκ τούτου, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο θηλασμού κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Αλγλυκοσιδάση άλφα. Ως προληπτικό μέτρο, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο διακοπής του θηλασμού για τις πρώτες 24 ώρες μετά τη θεραπεία.
Γονιμότητα
Άγνωστο

Υπάρχουν πολύ περιορισμένα κλινικά δεδομένα σχετικά με τις επιδράσεις της αλγλυκοσιδάσης άλφα στη γονιμότητα για να αξιολογηθεί η επίδρασή της. Προκλινικά δεδομένα δεν κατέδειξαν σημαντικά δυσμενή ευρήματα (βλέπε Προκλινικά δεδομένα).

biotech

Φαρμακολογία

Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Άλλα ένζυμα προϊόντων πεπτικής οδού και μεταβολισμού. Κωδικός ATC: A16AB07

Η νόσος του Pompe

Η νόσος του Pompe είναι μια σπάνια, προϊούσα και μοιραία μεταβολική μυοπάθεια, με ποσοστό εμφάνισης που υπολογίζεται περίπου σε 1 στις 40.000 γεννήσεις παγκοσμίως. Άλλες ονομασίες για τη νόσο του Pompe είναι νόσος αποθήκευσης γλυκογόνου τύπου II (GSD-II), ανεπάρκεια όξινης μαλτάσης (AMD) και γλυκογονίαση τύπου II. Η νόσος του Pompe ανήκει στις διαταραχές λυσοσωμικής εναπόθεσης, καθώς προκαλείται από την ανεπάρκεια μιας φυσιολογικής λυσοσωμικής υδρολάσης, της όξινης α-γλυκοσιδάσης (GAA), η οποία αποικοδομεί το λυσοσωμικό γλυκογόνο προς γλυκόζη. Η ανεπάρκεια αυτού του ενζύμου οδηγεί σε συσσώρευση του γλυκογόνου σε διάφορους ιστούς και ιδιαίτερα στον καρδιακό, τους αναπνευστικούς και τους σκελετικούς μύες, προκαλώντας την εμφάνιση υπερτροφικής καρδιομυοπάθειας και προϊούσας μυϊκής αδυναμίας, συμπεριλαμβανομένης της δυσλειτουργίας της αναπνευστικής λειτουργίας. Η κλινική εικόνα της νόσου του Pompe μπορεί να περιγραφεί ως ένα φάσμα παθήσεων, οι οποίες κυμαίνονται από μια μορφή που εμφανίζεται κατά τη βρεφική ηλικία και επιδεινώνεται ταχέως (η έναρξη των συμπτωμάτων της νόσου του Pompe εμφανίζονται συνήθως κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου ζωής και η αναμενόμενη διάρκεια ζωής είναι πολύ μικρή), έως μια μορφή καθυστερημένης έναρξης με πιο αργή επιδείνωση. Η μορφή της νόσου του Pompe που εμφανίζεται κατά τη βρεφική ηλικία χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη εναπόθεση γλυκογόνου στην καρδιά και στους σκελετικούς μύες, με αποτέλεσμα την εκδήλωση ταχέως εξελισσόμενης καρδιομυοπάθειας, γενικευμένης μυϊκής αδυναμίας και υποτονίας. Η κινητική ανάπτυξη συχνά διακόπτεται εντελώς ή, ακόμα και αν επιτευχθούν ορισμένα κινητικά ορόσημα, αυτά χάνονται στη συνέχεια. Συνήθως, ο θάνατος επέρχεται λόγω καρδιακής και/ή αναπνευστικής ανεπάρκειας, πριν από την ηλικία του ενός έτους. Σε μια αναδρομική μελέτη της πορείας της νόσου σε ασθενείς με τη βρεφική νόσο του Pompe (n=168), η διάμεση ηλικία κατά την πρώτη εμφάνιση των συμπτωμάτων ήταν 2,0 μήνες και η διάμεση ηλικία θανάτου ήταν 9,0 μήνες. Τα ποσοστά επιβίωσης κατά Kaplan-Meier σε ηλικία 12, 24 και 36 μηνών ήταν 26%, 9% και 7%, αντίστοιχα. Έχει περιγραφεί μια μη χαρακτηριστική μορφή της βρεφικής νόσου του Pompe, με πιο αργή επιδείνωση, η οποία χαρακτηρίζεται από λιγότερο σοβαρή καρδιομυοπάθεια και, συνεπώς, από πιο παρατεταμένη επιβίωση. Η μορφή καθυστερημένης έναρξης της νόσου του Pompe εκδηλώνεται κατά τη βρεφική ηλικία, την παιδική ηλικία, την εφηβεία ή ακόμα και την ενήλικη ζωή και η επιδείνωσή της είναι σημαντικά πιο αργή από την επιδείνωση στη βρεφική μορφή. Συνήθως, χαρακτηρίζεται από την παρουσία επαρκούς υπολειπόμενης δραστικότητας GAA, η οποία αποκλείει την εκδήλωση καρδιομυοπάθειας. Ωστόσο, έχει αναφερθεί προσβολή της καρδιάς περίπου στο 4% των ασθενών με νόσο όψιμης έναρξης. Οι ασθενείς με νόσο καθυστερημένης έναρξης συνήθως πάσχουν από προϊούσα μυοπάθεια, κατά κύριο λόγο στους εγγύς μύες της ζώνης της πυέλου και του ώμου, καθώς και από προσβολή του αναπνευστικού σε ποικίλο βαθμό, παθήσεις οι οποίες εξελίσσονται τελικά σε σοβαρή αναπηρία και/ή ανάγκη αναπνευστικής υποστήριξης. Η χρονική εξέλιξη της επιδείνωσης της νόσου ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό και δεν μπορεί να προβλεφθεί, με ορισμένους ασθενείς να εμφανίζουν ταχεία επιδείνωση της λειτουργίας των σκελετικών και αναπνευστικών μυών, η οποία οδηγεί σε απώλεια κινητικότητας και σε αναπνευστική ανεπάρκεια, άλλους ασθενείς να εμφανίζουν διαχωρισμό στην επιδείνωση της προσβολής των σκελετικών και των αναπνευστικών μυών, και άλλους στους οποίους η εξέλιξη της επιδείνωσης της νόσου δεν είναι τόσο ταχεία.

Μηχανισμός δράσης

Θεωρείται ότι το Αλγλυκοσιδάση άλφα επαναφέρει τη λυσοσωμική δραστικότητα της GAA, με αποτέλεσμα τη σταθεροποίηση ή την αποκατάσταση της λειτουργίας του καρδιακού και των σκελετικών μυών (συμπεριλαμβανομένων των αναπνευστικών μυών). Λόγω της επίδρασης του αιματοεγκεφαλικού φραγμού και του μεγέθους του ενζύμου, δεν είναι πιθανή η πρόσληψη της αλγλυκοσιδάσης άλφα από το κεντρικό νευρικό σύστημα.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Η βρεφική νόσος του Pompe. Κλινική δοκιμασία σε ασθενείς ηλικίας 6 μηνών ή λιγότερο Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Αλγλυκοσιδάση άλφα αξιολογήθηκαν σε μια τυχαιοποιημένη, ανοικτή κλινική βασική δοκιμή (pivotal trial) με έλεγχο ιστορικού σε 18 ασθενείς με τη βρεφική νόσο, οι οποίοι δεν χρειάζονταν αναπνευστική υποστήριξη, ηλικίας 6 μηνών ή μικρότερης κατά την έναρξη της θεραπείας. Οι ασθενείς της ομάδας ιστορικού χωρίς θεραπεία, προσομοίαζαν στον πληθυσμό της βασικής μελέτης και προήλθαν από μια αναδρομική μελέτη της πορείας της νόσου σε ασθενείς (n=42) με τη βρεφική νόσο του Pompe. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε 20 mg/kg είτε 40 mg/kg άπαξ κάθε δύο εβδομάδες, επί μια περίοδο 52 εβδομάδων. Μετά από τουλάχιστον 52 εβδομάδες, 16 από τους 18 ασθενείς εντάχτηκαν σε μία μελέτη παράτασης ώστε να λάβουν συνεχόμενη θεραπεία στην ίδια δόση για συνολική διάρκεια μέχρι τρία έτη (150 εβδομάδες). Το κύριο τελικό σημείο ήταν το ποσοστό των ασθενών που ήταν εν ζωή και δεν έφεραν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη. Ωστόσο, η επιβίωση χωρίς επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη δεν είχε καταγραφεί στην ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία και δεν ήταν δυνατή η σύγκριση αυτού του τελικού σημείου. Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας, επιβίωσαν και οι 18 ασθενείς που έλαβαν Αλγλυκοσιδάση άλφα, ενώ οι 15 από αυτούς τους 18 ασθενείς δεν χρειάστηκαν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη. Αντιθέτως, 1 από τους 42 ασθενείς στην ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία επιβίωσε έως τους 18 μήνες. Δύο ασθενείς απεβίωσαν και δεν συμμετείχαν στη μελέτη παράτασης. Μετά από 104 εβδομάδες θεραπείας, όλοι οι 16 ασθενείς που εντάχτηκαν στη μελέτη παράτασης επιβίωσαν και 10 από τους 16 ασθενείς δεν χρειάστηκαν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη. Στο τέλος της μελέτης (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 60 έως 150 εβδομάδες, με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης 119 εβδομάδες) 14 από τους 16 ασθενείς επιβίωσαν και 9 από τους 16 ασθενείς επιβίωσαν και δεν χρειάστηκαν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη. Ένας ακόμη ασθενής απεβίωσε μετά το τέλος της μελέτης και ένας ακόμη μετά την αποχώρηση του από τη μελέτη. Η σύγκριση των καμπυλών επιβίωσης από το χρόνο της διάγνωσης σε σχέση με την ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία πραγματοποιήθηκε μέσω μιας ανάλυσης παλινδρόμησης αναλογικού κινδύνου του Cox. Οι ασθενείς που έλαβαν Αλγλυκοσιδάση άλφα εμφάνισαν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης σε σύγκριση με την επιβίωση στην ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία.(βλέπε πίνακα 2).

Πίνακας 2: Αποτελέσματα του τελικού σημείου επιβίωσης με χρήση του μοντέλου παλινδρόμησης Cox

Τελικό σημείο	Ασθενείς που έλαβαν θεραπεία	Σύγκριση ιστορικού αναφοράς	Αναλογία κινδύνου θεραπευτικής δράσης	Διάστημα εμπιστοσύνης 95%	Τιμή p
Επιβίωση	N=18	N=42	0,05	(0,015, 0,147)	<0,0001

Σημείωση: Τα αποτελέσματα προέρχονται από μια ανάλυση παλινδρόμησης αναλογικού κινδύνου του Cox, η οποία περιλαμβάνει τη θεραπεία ως συμμεταβλητή που ποικίλλει με το χρόνο, καθώς επίσης την ηλικία κατά τη διάγνωση και την ηλικία κατά την πρώτη εμφάνιση των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς ήταν ηλικίας ίσης ή κάτω των 6 μηνών κατά την έναρξη της θεραπείας. Οι ασθενείς στην ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία γεννήθηκαν το 1993 ή αργότερα. Οι ηχοκαρδιογραφικοί δείκτες της καρδιομυοπάθειας βελτιώθηκαν, με βάση τη μείωση της μάζας της αριστερής κοιλίας (LVM). Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας, τα διαθέσιμα δεδομένα και των 14 ασθενών παρουσίασαν μείωση του LVM από τη γραμμή βάσης το οποίο κυμάνθηκε εντός των φυσιολογικών ορίων σε 3 από τους 14 ασθενείς. Μετά τον πρώτο χρόνο (64 έως και 130 εβδομάδες) θεραπείας παρατηρήθηκε περαιτέρω μείωση του LVM σε 8 ασθενείς. Μετά από 104 εβδομάδες θεραπείας υπήρχαν διαθέσιμες εκτιμήσεις LVM για 8 ασθενείς, από τους οποίους οι 5 παρουσίασαν μείωση εντός των φυσιολογικών ορίων. Σύμφωνα με την εξαρτώμενη από την ηλικία βαθμολογία κινητικής απόδοσης της κλίμακας Alberta (AIMS), 7 από τους 18 ασθενείς παρουσίασαν βελτίωση κατά τη μελέτη και μπορούσαν να περπατήσουν ανεξάρτητοι κατά την τελευταία αξιολόγηση της μελέτης (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 52 έως 130 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 94 εβδομάδων). Κατά τη μελέτη ακόμη 4 ασθενείς παρουσίασαν βελτίωση της κινητικής λειτουργίας και μπορούσαν να καθίσουν ανεξάρτητοι κατά την τελευταία αξιολόγηση της μελέτης (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονταν από 78 έως 130 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 110 εβδομάδων), παρόλο που δεν μπορούσαν να κάνουν λειτουργική χρήση των ποδιών τους. Οι υπόλοιποι 7 ασθενείς δεν παρουσίασαν σημαντική κλινική βελτίωση στην κινητικότητα ή δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν την όποια κινητική βελτίωση παρουσίασαν και κατά την τελευταία αξιολόγηση της μελέτης παρουσίασαν περιορισμένη κινητική λειτουργία (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονταν από 52 έως 142 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 103 εβδομάδων). Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας 14 από τους 18 ασθενείς (77,8%) είχαν διατηρήσει ή βελτιώσει το ποσοστό αντιστοιχίας ηλικίας-βάρους (πάνω από το 3ο ποσοστό), 14 από τους 15 ασθενείς (93,3%) βρίσκονταν πάνω από το 3ο ποσοστό όσον αφορά το μήκος και 12 από τους 15 ασθενείς (80,0%) βρίσκονταν πάνω από το 3ο ποσοστό όσον αφορά την περίμετρο κεφαλής. Κατά τον δεύτερο χρόνο θεραπείας 15 από τους 17 ασθενείς παρουσίασαν περαιτέρω βελτίωση του ποσοστού αντιστοιχίας ηλικίας-βάρους (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 78 έως 142 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 111 εβδομάδων), 10 από τους 16 ασθενείς παρουσίασαν περαιτέρω βελτίωση όσον αφορά την αντιστοιχία ηλικίας-μήκους (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 90 έως 130 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα περίοδο μεταπαρακολούθησης διάρκειας 113 εβδομάδων) και 11 από τους 15 ασθενείς παρουσίασαν περαιτέρω βελτίωση όσον αφορά την αντιστοιχία ηλικίας-περιμέτρου κεφαλής (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 90 έως 130 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 110 εβδομάδων). Στις 104 εβδομάδες θεραπείας και οι 13 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα παρουσίασαν διατήρηση ή βελτίωση στην αντιστοιχία ηλικίας-βάρους (πάνω από το 3ο ποσοστό), και οι 12 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα βρίσκονταν πάνω από το 3ο ποσοστό όσον αφορά το μήκος και τέλος και οι 12 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα βρίσκονταν πάνω από το 3ο ποσοστό όσον αφορά την περίμετρο κεφαλής. Οι αναλύσεις αποτελεσματικότητας δεν κατέδειξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων δόσεων, αναφορικά με την επιβίωση, την επιβίωση χωρίς επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη, την επιβίωση χωρίς κανενός είδους αναπνευστική υποστήριξη, τη μείωση της μάζας της αριστερής κοιλίας (LVM), τη βελτίωση των παραμέτρων σωματικής ανάπτυξης και την επίτευξη κινητικών οροσήμων. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, συνιστάται η δόση των 20 mg/kg κάθε δύο εβδομάδες.

Η βρεφική νόσος του Pompe. Κλινική δοκιμασία σε ασθενείς ηλικίας από 6 μηνών έως 3,5 ετών Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Αλγλυκοσιδάση άλφα αξιολογήθηκαν επίσης σε μια δεύτερη ανοικτή κλινική δοκιμή, σε 21 ασθενείς που έπασχαν κυρίως από μια μη χαρακτηριστική μορφή της βρεφικής νόσου του Pompe, ηλικίας από 6 μηνών έως 3,5 ετών κατά την έναρξη της θεραπείας. Οι ασθενείς ελάμβαναν 20 mg/kg Αλγλυκοσιδάση άλφα άπαξ κάθε δύο εβδομάδες, επί 52 εβδομάδες εκτός από 8 ασθενείς που ελάμβαναν 40 mg/kg μετά από 26 τουλάχιστον εβδομάδες θεραπείας. Μετά από 52 εβδομάδες όλοι οι ασθενείς συνέχισαν τη θεραπεία για συνολική διάρκεια μεγαλύτερη των 3 ετών (168 εβδομάδες με ένα μέσο διάστημα 121 εβδομάδες). Το κύριο τελικό σημείο της βασικής δοκιμής ήταν το ποσοστό των ασθενών που ήταν εν ζωή. Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας, 16 από τους 21 ασθενείς (76,2%) που έλαβαν θεραπεία με Αλγλυκοσιδάση άλφα ήταν εν ζωή. Μετά από 104 εβδομάδες θεραπείας, 14 από τους 21 ασθενείς (66,7%) ήταν εν ζωή και 1 ασθενής ήταν εν ζωή αλλά αποχώρησε από τη μελέτη. Τα ποσοστά αυτά διατηρήθηκαν έως το τέλος της μελέτης (με τις ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 1 έως 168 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 109 εβδομάδων). Στην ιστορική ομάδα πληθυσμού, 5 από τους 47 ασθενείς (10,6%) για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα, ήταν εν ζωή στην ηλικία των 30 μηνών (2,5 ετών). Η επιβίωση στους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία συγκρίθηκε με την επιβίωση σε μια παρόμοια ομάδα ιστορικού, οι ασθενείς της οποίας δεν έλαβαν θεραπεία, με χρήση μιας ανάλυσης παλινδρόμησης αναλογικού κινδύνου του Cox (βλέπε Πίνακα 3).

Πίνακας 3: Αποτελέσματα για το τελικό σημείο επιβίωσης με χρήση του μοντέλου παλινδρόμησης Cox

Τελικό σημείο	Ασθενείς που έλαβαν θεραπεία	Σύγκριση ιστορικού αναφοράς	Αναλογία κινδύνου θεραπευτικής δράσης	Διάστημα εμπιστοσύνης 95%	Τιμή p
Επιβίωση	N=21	N=48	0,301	(0,112, 0,804)	0,0166

Σημείωση: Τα αποτελέσματα προέρχονται από μια ανάλυση παλινδρόμησης αναλογικού κινδύνου του Cox, η οποία περιλαμβάνει τη θεραπεία ως συμμεταβλητή που ποικίλλει με το χρόνο, καθώς επίσης την ηλικία κατά τη διάγνωση και την ηλικία κατά την πρώτη εμφάνιση των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς ήταν ηλικίας από 6 μηνών έως 3,5 ετών κατά την έναρξη της θεραπείας. Οι ασθενείς στην ομάδα ιστορικού χωρίς θεραπεία γεννήθηκαν το 1995 ή αργότερα. Επιπρόσθετα δεδομένα αποτελεσματικότητας κατέδειξαν ότι από τους 16 ασθενείς που δε χρειάζονταν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη κατά την αρχική επίσκεψη, οι επτά συνέχισαν να μη χρειάζονται υποστήριξη μετά από 104 εβδομάδες θεραπείας. Οι 9 ασθενείς που απέμειναν είτε απεβίωσαν (5 ασθενείς) ή βρέθηκαν να εξαρτώνται από επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη (4 ασθενείς). Και οι 5 ασθενείς που χρειάζονταν επεμβατική αναπνευστική υποστήριξη κατά την αρχική επίσκεψη συνέχισαν να τη χρειάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης (4 ασθενείς επιβίωσαν μετά την εβδομάδα 104 και ένας ασθενής απεβίωσε). Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας το LVM μειώθηκε από τη γραμμή βάσης στους 12 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα και κυμάνθηκε εντός των φυσιολογικών ορίων σε 6 από τους 12 ασθενείς. Μετά τον πρώτο χρόνο (58 έως 168 εβδομάδες) θεραπείας το LVM μειώθηκε περαιτέρω σε 9 από τους 12 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα. Στις 104 εβδομάδες θεραπείας υπήρχαν αξιολογήσεις LVM για 10 ασθενείς από τους οποίους οι 9 παρουσίασαν μείωση εντός των φυσιολογικών ορίων. Μετά από 52 εβδομάδες θεραπείας, 3 από τους 8 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα παρουσίασαν βελτίωση της κινητικής λειτουργίας πάνω από τη γραμμή βάσης, σύμφωνα με τις αρχικές βαθμολογίες και τις εξαρτώμενες από την ηλικία βαθμολογίες από τη γραμμή βάσης στην κλίμακα AIMS. Από τους 11 ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα οι 6 συνέχισαν να εμφανίζουν κινητική βελτίωση και πέρα από την 52η εβδομάδα (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 58 έως 168 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 121 εβδομάδων), μεταξύ των οποίων 3 ασθενείς με περιπατητική ικανότητα και 3 ασθενείς μόνο με λειτουργικές ικανότητας καθίσματος κατά την τελευταία αξιολόγηση της μελέτης. Οι υπόλοιποι 5 ασθενείς δεν παρουσίασαν σημαντική αλλαγή στην κινητική τους βελτίωση πέραν της 52ης εβδομάδας (με ατομικές διάρκειες θεραπείας για κάθε ασθενή που κυμαίνονται από 104 έως 168 εβδομάδες και με ένα μέσο διάστημα μεταπαρακολούθησης διάρκειας 140 εβδομάδων), μεταξύ των οποίων 4 ασθενείς που δεν παρουσίασαν σημαντικές κινητικές ικανότητες σε καμία από τις θέσεις που αξιολογήθηκαν και 1 ασθενής μόνο που εμφάνισε λειτουργικές ικανότητες καθίσματος κατά την τελευταία αξιολόγηση της μελέτης. Η μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών με βρεφική νόσο του Pompe, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε θεραπεία με Αλγλυκοσιδάση άλφα, παρουσίασαν βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας, καθώς και σταθεροποίηση ή βελτίωση των παραμέτρων σωματικής ανάπτυξης. Ωστόσο, η ανταπόκριση όσον αφορά την κινητική και την αναπνευστική λειτουργία εμφάνισε μεγαλύτερες διακυμάνσεις. Οι ασθενείς με βρεφική νόσο του Pompe που εμφάνισαν βελτίωση της κινητικής ικανότητας, είχαν καλύτερη διατήρηση της κινητικής λειτουργίας και μικρότερη συγκέντρωση γλυκογόνου στον τετρακέφαλο μυ κατά την αρχική επίσκεψη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ένα υψηλότερο ποσοστό ασθενών με καλύτερη κινητική έκβαση εμφανίζει σταθερότητα ή βελτίωση των παραμέτρων σωματικής ανάπτυξης (βάρος) ενώ, η μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών, ανεξάρτητα από την κινητική έκβαση ή τα χαρακτηριστικά κατά την αρχική επίσκεψη, εμφανίζουν αναστροφή της καρδιομυοπάθειας, όπως αυτή υπολογίζεται από τις αλλαγές στη βαθμολογία Z του δείκτη μάζας αριστερής κοιλίας (LVM). Το σύνολο των δεδομένων υποδεικνύει ότι η γρήγορη διάγνωση και θεραπεία σε ένα πρώιμο στάδιο της νόσου πιθανόν να είναι ιδιαίτερα σημαντικές, ώστε να επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή έκβαση στους ασθενείς με τη βρεφική μορφή της νόσου.

Επαγωγή ανοσολογικής ανοχής σε IOPD Η χρήση ITI και αλγλυκοσιδάσης άλφα έχει αξιολογηθεί σε 1 κλινική μελέτη και μία αναδρομική επανεξέταση φακέλων ασθενών που δεν είχαν λάβει προηγουμένως ERT κατά το χρόνο έναρξης της θεραπείας, καθώς και σε 1 κλινική μελέτη ασθενών που λάμβαναν ήδη αλγλυκοσιδάση άλφα κατά το χρόνο έναρξης της ITI. Σε μία αναδρομική επανεξέταση φακέλων στο Duke Center εντοπίστηκαν 21 CRIM-αρνητικοί ασθενείς με IOPD, από τους οποίους οι 19 δεν είχαν λάβει προηγουμένως ERT κατά το χρόνο έναρξης της ITI. Από τους 21 ασθενείς, οι 16 επέζησαν έως το τέλος αυτής της μελέτης, με διάμεσο χρόνο από την έναρξη της ERT έως την τελευταία αξιολόγηση 44,6 μηνών (εύρος: 5,7 έως 105,47). Πέντε ασθενείς κατέληξαν λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας και εξέλιξης της νόσου, όλοι τους πρωτοθεραπευόμενοι με ERT κατά το χρόνο έναρξης της θεραπείας ERT+ITI. Οι νεότεροι ασθενείς που διαγνώστηκαν και υποβλήθηκαν σε θεραπεία πρώιμα, οι οποίοι έλαβαν ITI ταυτόχρονα με την έναρξη της ERT, είχαν μία τάση για καλύτερο ποσοστό επιβίωσης από τους ασθενείς που έλαβαν παρόμοιο σχήμα σε μεταγενέστερη ηλικία. Τα δεδομένα της μελέτης έδειξαν ότι η προφυλακτική ITI προλαμβάνει ή μειώνει την εμφάνιση αντισωμάτων έναντι της αλγλυκοσιδάσης άλφα με την πάροδο του χρόνου, κάτι που μπορεί να διατηρήσει το κλινικό όφελος της ERT και να βελτιώσει την επιβίωση σε CRIM-αρνητικούς ασθενείς με IOPD.

Η μορφή καθυστερημένης έναρξης της νόσου του Pompe, πιλοτική κλινική δοκιμή Η ασφάλεια και η δραστικότητα του Αλγλυκοσιδάση άλφα αξιολογήθηκε με μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη από placebo μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 90 ασθενείς με καθυστερημένης έναρξης νόσο του Pompe, η ηλικία των οποίων κυμαίνονταν από 10 έως 70 ετών κατά την έναρξη της θεραπείας, ενώ όλοι οι ασθενείς υποβάλλονταν για πρώτη φορά σε θεραπεία ενζυμικής υποκατάστασης. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε αναλογία 2:1 και λάμβαναν για 78 εβδομάδες (18 μήνες) είτε 20 mg/kg Αλγλυκοσιδάση άλφα (n=60) είτε placebo (n=30) άπαξ κάθε δύο εβδομάδες. Οι δεύτερες κύριες εκτιμήσεις έκβασης της δραστικότητας ήταν η διανυόμενη απόσταση με τα πόδια (μέτρα) εντός 6 λεπτών (Δοκιμασία Βάδισης 6 λεπτών, 6MWT) και η επί τοις εκατό FVC (Εκπνεόμενη Ζωτική Χωρητικότητα) σε καθιστή θέση. Μετά από 78 εβδομάδες, οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με Αλγλυκοσιδάση άλφα σε σύγκριση με τους ασθενείς που λάμβαναν placebo, εμφάνισαν βελτίωση στην απόσταση που μπορούσαν να διανύσουν με τα πόδια, όπως αυτή μετρήθηκε με το 6MWT και σταθεροποίηση της πνευμονικής λειτουργίας όπως μετρήθηκε από τον προβλεπόμενο% FVC. Στους ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε θεραπεία με το Αλγλυκοσιδάση άλφα, η απόσταση που μπορούσαν να διανύσουν με τα πόδια σε 6 λεπτά αυξήθηκε κατά μέσο όρο 15,0 μέτρα, ενώ στους ασθενείς του placebo μειώθηκε κατά μέσο όρο 7,5 μέτρα, υποδηλώνοντας στατιστικά σημαντική επίδραση της θεραπείας του Αλγλυκοσιδάση άλφα σε σύγκριση με το placebo (p=0,0283). Η% προβλεπόμενη FVC μεταβλήθηκε κατά μέσο όρο 0,0 για τους ασθενείς του Αλγλυκοσιδάση άλφα και μειώθηκε κατά μέσο όρο 3% για τους ασθενείς του placebo, υποδηλώνοντας στατιστικά σημαντική επίδραση της θεραπείας (p=0,0026). Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στον Πίνακα 4.

Πίνακας 4: Μεταβολή από την γραμμή αναφοράς: εκβάσεις δραστικότητας στην ελεγχόμενη από placebo μελέτη

	Αλγλυκοσιδάση άλφα (N = 60)	Placebo (N = 30)
6λεπτη Δοκιμασία Διανυόμενης Απόστασης με τα Πόδια (μέτρα)
Γραμμή αναφοράς πριν την θεραπεία	Μέσος όρος ± τ.α. 332,20 ± 126,69	Μέσος όρος ± τ.α. 317,93 ± 132,29
	Διάμεσος 360,0	Διάμεσος 339,0
78η εβδομάδα/Τελευταία Μέτρηση	Μέσος όρος ± τ.α. 357,85 ± 141,32	Μέσος όρος ± τ.α. 313,07 ± 144,69
	Διάμεσος 367,5	Διάμεσος 307,0
Μεταβολή από την Γραμμή Αναφοράς την 78η Εβδομάδα/Τελευταία Μέτρηση*	Μέσος όρος ± τ.α. 26,08 ± 64,41	Μέσος όρος ± τ.α. -4,87 ± 45,24	τιμή p 0,0283
	Διάμεσος 15,0	Διάμεσος -7,5
Εκπνεόμενη Ζωτική Χωρητικότητα (Ποσοστό της προβλεπόμενης φυσιολογικής)
Γραμμή αναφοράς πριν την θεραπεία	Μέσος όρος ± τ.α. 55,43 ± 14,44	Μέσος όρος ± τ.α. 53,00 ± 15,66
	Διάμεσος 53,5	Διάμεσος 49,0
78η εβδομάδα/Τελευταία Μέτρηση	Μέσος όρος ± τ.α. 56,67 ± 16,17	Μέσος όρος ± τ.α. 50,70 ± 14,88
	Διάμεσος 55,5	Διάμεσος 49,0
Μεταβολή από την Γραμμή Αναφοράς την 78η Εβδομάδα/Τελευταία Μέτρηση*	Μέσος όρος ± τ.α. 1,25 ± 5,55	Μέσος όρος ± τ.α. -2,3 ± 4,33	τιμή p 0,0026
	Διάμεσος 0,0	Διάμεσος -3,0

*Ένας ασθενής χωρίς δεδομένα μετά την γραμμή αναφοράς εξαιρέθηκε από τις αναλύσεις.

Νόσος Pompe καθυστερημένης έναρξης, άλλες κλινικές δοκιμές και αναλύσεις Διεξήχθηκαν τέσσερις ανεξάρτητες, ανοιχτές, ενός σκέλους, χορηγούμενες από ανεξάρτητο ερευνητή, μελέτες με Αλγλυκοσιδάση άλφα:

Μία μελέτη στην Ολλανδία με εισαγωγή 102 ασθενών με καθυστερημένη έναρξη της νόσου και διάμεση παρακολούθηση μέχρι 5 έτη (60 μήνες).
Μία μελέτη στην Ιταλία με εισαγωγή 74 ασθενών με καθυστερημένη έναρξη της νόσου και παρακολούθηση μέχρι 48 μήνες.
Μία μελέτη στη Γερμανία με εισαγωγή 38 ασθενών με καθυστερημένη έναρξη της νόσου και παρακολούθηση για 36 μήνες.
Μία μελέτη στην Ολλανδία με εισαγωγή 69 ασθενών με καθυστερημένη έναρξη της νόσου και διάμεση παρακολούθηση 23 μηνών.

Οι τέσσερις αυτές μελέτες με το Αλγλυκοσιδάση άλφα υποδηλώνουν σταθεροποίηση ή βελτίωση της κινητικής λειτουργίας και σταθεροποίηση της πνευμονικής λειτουργίας, για έως 5 έτη στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία με 102 ασθενείς με καθυστερημένη έναρξη της νόσου. Στην προαναφερθείσα μελέτη σε 69 ασθενείς με καθυστερημένη έναρξη της νόσου στην Ολλανδία, το Αλγλυκοσιδάση άλφα έδειξε βελτίωση στη μυϊκή δύναμη ασθενών. Ωστόμως, η μυϊκή λειτουργικότητα βελτιώθηκε μόνο σε ασθενείς που δεν χρειάζονται αναπηρικό καροτσάκι και σε αυτούς με λιγότερο έντονη μυϊκή αδυναμία. Η βελτίωση της μυϊκής δύναμης επιβεβαιώθηκε έως 5 έτη στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία με 102 ασθενείς με καθυστερημένη έναρξη της νόσου. Σε δύο επιπλέον ανοιχτές κλινικές δοκιμές με Αλγλυκοσιδάση άλφα, με παρακολούθηση 24 μηνών, δέκα ασθενείς με καθυστερημένη έναρξη της νόσου του Pompe, οι οποίοι ήταν σε σοβαρή κατάσταση (μέτρια έως σοβαρή κινητική αναπηρία και μηχανική υποστήριξη αναπνοής), έδειξαν κυμαινόμενη απόκριση στις μετρήσεις της κινητικής και αναπνευστικής λειτουργίας, κυρίως με τη μορφή ήπιας βελτίωσης (AGLU03105, AGLU04107). Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Αλγλυκοσιδάση άλφα αξιολογήθηκε σε μια ανοικτή κλινική δοκιμή σε 5 ασθενείς με καθυστερημένη εμφάνιση της νόσου του Pompe, ηλικίας 5 έως 15 ετών κατά την έναρξη της θεραπείας AGLU02804. Οι ασθενείς ελάμβαναν 20 mg/kg Αλγλυκοσιδάση άλφα άπαξ κάθε δύο εβδομάδες, επί 26 εβδομάδες. Όλοι οι ασθενείς ήταν πλήρως περιπατητικοί και μόνον ένας από αυτούς χρειάστηκε κάποιας μορφής αναπνευστική υποστήριξη (1 ασθενής χρειαζόταν μη επεμβατική αναπνευστική συσκευή κατά τη διάρκεια της νύχτας). Από τους 3 ασθενείς με σημαντική πνευμονική προσβολή κατά την επίσκεψη διαλογής/την αρχική επίσκεψη [το ποσοστό προβλεπόμενης ζωτικής χωρητικότητας, ταχέως εκπνεόμενης (FVC), σε καθιστή θέση, κυμαινόταν μεταξύ 58-67%], οι δύο κατέδειξαν κλινικά σημαντική βελτίωση της FVC στην καθιστή θέση (+11,5% και +16,0%), έως την εβδομάδα 26. Η αξιολόγηση της κινητικής λειτουργίας έδωσε ανόμοια αποτελέσματα. Δέκα ασθενείς ηλικίας 9-54 ετών, με προχωρημένη νόσο του Pompe όψιμης έναρξης [δηλαδή καθηλωμένοι σε αναπηρική πολυθρόνα (οι 10 στους 10) και εξαρτώμενοι από αναπνευστική συσκευή (οι 9 στους 10)] υποβλήθηκαν σε θεραπεία με 20-40 mg/kg αλγλυκοσιδάσης άλφα άπαξ κάθε δύο εβδομάδες, σε προγράμματα διευρυμένης πρόσβασης, επί διάφορες χρονικές περιόδους που κυμαίνονταν από 6 μήνες έως 2,5 έτη. Τα οφέλη που παρατηρήθηκαν στους ασθενείς αναφορικά με την πνευμονική λειτουργία περιελάμβαναν μια κλινικά σημαντική βελτίωση της FVC ίση με 35% σε έναν ασθενή, καθώς και σημαντική μείωση των ωρών χρήσης της επεμβατικής αναπνευστικής υποστήριξης σε 2 από τους ασθενείς. Ορισμένοι ασθενείς παρουσίασαν οφέλη από τη θεραπεία, αναφορικά με την κινητική λειτουργία, όπως η ανάκτηση απολεσθέντων κινητικών ικανοτήτων. Μόνον ένας από τους ασθενείς δε χρειαζόταν πλέον υποστήριξη σε αναπηρική πολυθρόνα. Αυτή η ομάδα ασθενών εμφάνισε επίσης διαφορετικές ανταποκρίσεις αναφορικά με την κινητική λειτουργία.

Νόσος Pompe καθυστερημένης έναρξης: αναφερόμενα αποτελέσματα από ασθενείς Μια έρευνα για τη νόσο Pompe της International Pompe Association (IPA) / Erasmus Medical Center (Netherlands) αξιολόγησε την επίδραση του Αλγλυκοσιδάση άλφα στα διαφορετικά αποτελέσματα των ασθενών που συλλέγονται ετησίως:

Το Αλγλυκοσιδάση άλφα μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο εξάρτησης από αναπηρική καρέκλα: σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, η εξάρτηση από αναπηρική καρέκλα ήταν λιγότερο πιθανή στους ασθενείς που έλαβαν LOPD από τους ασθενείς που δεν έλαβαν θεραπεία (αναλογία κινδύνου: 0,36, 95% CI: 0,17, 0,75 σε μια μελέτη 198 επιλέξιμων ασθενών με διάμεση παρακολούθηση 5 ετών). Η μελέτη αυτή δεν έδειξε επίδραση στην αναπνευστική υποστήριξη.
Μετά από 3 χρόνια θεραπείας με Αλγλυκοσιδάση άλφα σε 163 ενήλικες ασθενείς, η μέση βαθμολογία Κλίμακας Σοβαρότητας Κόπωσης (FSS) βελτιώθηκε σημαντικά κατά 0,13 βαθμούς ετησίως (p <0,001), υποδεικνύοντας ότι η θεραπεία βοήθησε στη μείωση της κόπωσης σε αυτή τη μελέτη. Πριν από τη θεραπεία με Αλγλυκοσιδάση άλφα (διάμεση παρακολούθηση 4 ετών), η μέση βαθμολογία FSS ήταν σταθερή σε περίπου 5,3 βαθμούς.
Το Αλγλυκοσιδάση άλφα παρείχε βελτιώσεις και σταθεροποίηση στην ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την υγεία και συμμετοχή σε 174 ενήλικες ασθενείς με διάμεση περίοδο παρακολούθησης 4 ετών (εύρος 0,5-8) τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
- Μετά από πτώση πριν από τη θεραπεία (-0,73 βαθμοί ετησίως (sp / y), 95% CI: -1,07, 0,39), το αναφερόμενο από την έρευνα συνοπτικό μέτρο φυσικής συνιστώσας του ασθενούς SF36 βελτιώθηκε κατά τα πρώτα 2 χρόνια της θεραπείας με Αλγλυκοσιδάση άλφα (1,49 sp / y, 95% CI: 0,76, 2,21) και παρέμεινε σταθερό μετά.
- Μετά από πτώση πριν από τη θεραπεία (-0,49 sp / έτος, 95% CI: -0,64, -0,34), το Rotterdam Handicap Scale (RHS) σταθεροποιήθηκε υπό το Αλγλυκοσιδάση άλφα (-0,02 sp / έτος, 95% CI: -0,17, 0,13).

Τέλος, στην πενταετή προοπτική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία με 102 ενήλικες ασθενείς με LOPD, η επίδραση της θεραπείας με Αλγλυκοσιδάση άλφα στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής μετρήθηκε με την κλίμακα Rasch-Built Pompe-Special Activity (R-PACT). Σε σύγκριση με την έναρξη της θεραπείας, η βαθμολογία R-PACT βελτιώθηκε κατά 3,6 ποσοστιαίες μονάδες (p = 0,004) σε 5 έτη θεραπείας, δείχνοντας όφελος από το Αλγλυκοσιδάση άλφα σε αυτούς τους ασθενείς.

Μητρώο «Pompe Registry»

Συνιστάται στους ιατρούς και τους νοσηλευτές να εγγράφουν τους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Pompe στην ιστοσελίδα www.registrynxt.com. Τα δεδομένα των ασθενών σε αυτό το μητρώο θα συλλέγονται ανώνυμα. Στόχοι του μητρώου «Pompe Registry» είναι η κατανόηση της νόσου του Pompe και η παρακολούθηση των ασθενών και της ανταπόκρισής τους στη θεραπεία ενζυμικής υποκατάστασης με την πάροδο του χρόνου, με τελικό σκοπό τη βελτίωση της κλινικής έκβασης για αυτούς τους ασθενείς.

Φαρμακοκινητική

Βρεφικής έναρξης νόσος του Pompe

Σε μια βασική δοκιμή που περιελάμβανε 18 ασθενείς, αξιολογήθηκε η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα σε 15 ασθενείς με βρεφική νόσο του Pompe (όλοι οι ασθενείς ήταν ηλικίας κάτω των 6 μηνών κατά την έναρξη της θεραπείας), οι οποίοι έλαβαν δόσεις 20 mg/kg ή 40 mg/kg αλγλυκοσιδάσης άλφα, σε έγχυση διάρκειας περίπου 4 έως 6,5 ωρών, αντίστοιχα.

Κατανομή και αποβολή

Μετά την πρώτη και την έκτη έγχυση του Αλγλυκοσιδάση άλφα, η μέση μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα (Cmax) κυμαινόταν από 178,2 έως 263,7 μg/ml για τις ομάδες δόσης των 20 mg/kg και των 40 mg/kg, αντίστοιχα. Το μέσο εμβαδόν κάτω από την καμπύλη της συγκέντρωσης στο πλάσμα σε συνάρτηση με το χρόνο (AUC∞) κυμαινόταν από 977,5 έως 1872,5 μg-ώρα/ml για τις ομάδες δόσης των 20 mg/kg και των 40 mg/kg. Η μέση κάθαρση πλάσματος (CL) ήταν 21,4 ml/ώρα/kg και ο μέσος όγκος κατανομής στη σταθερή κατάσταση (Vss) ήταν 66,2 ml/kg και για τις δύο ομάδες δόσης, με μικρές διακυμάνσεις μεταξύ των ασθενών, κατά 15% και 11%, αντίστοιχα. Η μέση ημιπερίοδος για την απομάκρυνση από το πλάσμα (t1/2) ήταν 2,75 ώρες για τις δύο ομάδες δόσης.

Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα

Η φαρμακοκινητική ήταν ανάλογη με τη δόση και δε μεταβλήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα αξιολογήθηκε επίσης σε μια ξεχωριστή δοκιμή σε 21 ασθενείς με βρεφική νόσο του Pompe (ηλικίας μεταξύ 6 μηνών και 3,5 ετών κατά την έναρξη της θεραπείας), οι οποίοι έλαβαν δόσεις 20 mg/kg αλγλυκοσιδάσης άλφα. Σε 12 ασθενείς για τους οποίους υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, το AUC∞ και η Cmax ήταν περίπου αντίστοιχα με τις τιμές που παρατηρήθηκαν για την ομάδα δόσης των 20 mg/kg της βασικής μελέτης Ο χρόνος t½ των 2-3 ωρών ήταν επίσης παρόμοιος σε αυτή την ομάδα ασθενών.

Καθυστερημένης έναρξης νόσος του Pompe

Η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα αξιολογήθηκε σε μια δοκιμή σε 5 ασθενείς με νόσο όψιμης έναρξης, ηλικίας 6-15 ετών, οι οποίοι ελάμβαναν 20 mg/kg αλγλυκοσιδάσης άλφα άπαξ κάθε δύο εβδομάδες. Δεν υπήρξαν διαφορές στο προφίλ φαρμακοκινητικής της αλγλυκοσιδάσης άλφα στους συγκεκριμένους έφηβους ασθενείς με νόσο καθυστερημένης έναρξης, σε σύγκριση με τους ασθενείς βρεφικής έναρξης. Η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα μελετήθηκε με την πληθυσμιακή ανάλυση 32 ασθενών με τη νόσο του Pompe καθυστερημένης έναρξης που συμμετείχαν στην τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με placebo μελέτη, και η ηλικία τους κυμαίνονταν από 21 έως 70 ετών, και οι οποίοι λάμβαναν 20 mg/kg Αλγλυκοσιδάση άλφα άπαξ κάθε δύο εβδομάδες. Τα AUC και Cmax ήταν παρόμοια στις επισκέψεις των εβδομάδων 0, 12 και 52, υποδηλώνοντας ότι η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα δεν ήταν χρονοεξαρτώμενη (Πίνακα 5).

Κατανομή και αποβολή

Πίνακας 5: Η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα μετά από μονήρη δόση και μετά από 12 και 52 εβδομάδες θεραπείας

Παράμετρος	Εβδομάδα 0	Εβδομάδα 12	Εβδομάδα 52
Cmax (μg/ml)	385 ± 106	349 ± 79	370 ± 88
AUC∞ (μg·h/ml)	2672 ± 1140	2387 ± 555	2700 ± 1000
CL (ml/h/kg)	8,1 ± 1,8	8,9 ± 2,3	8,2 ± 2,4
Vss (ml/kg)	904 ± 1158	919 ± 1154	896 ± 1154
Δραστικός χρόνος ημιζωής (h)	2,4 ± 0,4	2,4 ± 0,3	2,5 ± 0,4

Υπήρξαν περιορισμένες ενδείξεις ότι τα αντισώματα IgG έναντι της αλγλυκοσιδάσης άλφα επιδρούν στην φαρμακοκινητική της. Στους 5 ασθενείς που ήταν θετικοί στην αναστολή της κυτταρικής πρόσληψης του ενζύμου, παρατηρήθηκε υψηλότερος μέσος όρος κάθαρσης, χαμηλότερη μέση AUC και χαμηλότερη μέση Cmax. Ωστόσο, δεν υπήρχε κανένας εμφανής συσχετισμός μεταξύ αναστολής της πρόσληψης και τα δεύτερα κύρια τελικά σημεία δραστικότητας (βλέπε Ειδικές προειδοποιήσεις).

Μηχανισμός δράσης

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Άλλα ένζυμα προϊόντων πεπτικής οδού και μεταβολισμού. Κωδικός ATC: A16AB07 ### Η νόσος του Pompe Η νόσος του Pompe είναι μια σπάνια, προϊούσα και μοιραία μεταβολική μυοπάθεια, με ποσοστό εμφάνισης που υπολογίζεται περίπου σε 1…

Φαρμακοκινητική

Βρεφικής έναρξης νόσος του Pompe Σε μια βασική δοκιμή που περιελάμβανε 18 ασθενείς, αξιολογήθηκε η φαρμακοκινητική της αλγλυκοσιδάσης άλφα σε 15 ασθενείς με βρεφική νόσο του Pompe (όλοι οι ασθενείς ήταν ηλικίας κάτω των 6 μηνών κατά την έναρξη της…

Απέκκριση

null

Παρακολούθηση Αγωγής

Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα

event_available

science

Εργαστηριακές εξετάσεις (αίμα / ούρα)

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Αντισώματα IgE (αλγλυκοσιδάση άλφα)	vaccinesΑνοσολογικός έλεγχος	—	Αντιδράσεις υπερευαισθησίας
Μεσολαβητές αναφυλαξίας	vaccinesΑνοσολογικός έλεγχος	—	Αντιδράσεις υπερευαισθησίας
Συστημικές αντιδράσεις ανοσοποιητικού	vaccinesΑνοσολογικός έλεγχος	Κατά τη χορήγηση της αλγλυκοσιδάσης άλφα	—
Τίτλοι αντισωμάτων IgG	vaccinesΑνοσολογικός έλεγχος	Αρχικό δείγμα πριν την πρώτη έγχυση. Για IOPD: τακτική παρακολούθηση κατά το πρώτο έτος (π.χ. κάθε 3 μήνες) και στη συνέχεια ανάλογα με τα κλινικά αποτελέσματα και το επίπεδο των τίτλων. Για LOPD: αξιολόγηση εντός 6 μηνών και στη συνέχεια όπως ενδείκνυται κλινικά.	—
Ανάλυση ούρων	humidity_midΟυρολογικός / ανάλυση ούρων	Περιοδικές	Υψηλοί τίτλοι αντισωμάτων IgG (≥ 102.400)

checklist Συνδυάζετε πολλά φάρμακα; Δείτε το συγκεντρωτικό πρόγραμμα παρακολούθησης arrow_forward

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

DrugBank

Καθαρίζει (~5×t½)

≈ 12 ώρες

Εργαλείο washout arrow_forward

science