SORBITOL
Σορβιτόλη
Θεραπευτικός παράγοντας σε κλινική χρήση. Δείτε το κλινικό και φαρμακολογικό προφίλ για περισσότερες λεπτομέρειες.
Σκευάσματα & Τιμολόγηση
Μονογραφίες Πηγών
Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
Μηχανισμός Δράσης
Ο σορβιτόλη ασκεί την υπακτική του δράση προσελκύοντας νερό στο παχύ έντερο, διεγείροντας έτσι τις κενώσεις.
… Ο σορβιτόλη ασκεί υγροσκοπική ή/και τοπική ερεθιστική δράση, αντλώντας νερό από τους ιστούς στα κόπρανα και αντανακλαστικά διεγείροντας την εκκένωση.
Το μονοπάτι των πολυολών αποτελείται από δύο ένζυμα: αλδοζοαναγωγάση (AR) και σορβιτόλη δεϋδρογενάση (SDH). Η AR είναι το πρώτο ένζυμο στο μονοπάτι των πολυολών, καταλύοντας την αναγωγή της γλυκόζης σε σορβιτόλη, ενώ η SDH είναι το δεύτερο, μετατρέποντας τη σορβιτόλη σε φρουκτόζη χρησιμοποιώντας το NAD(+) ως συμπαράγοντα. … Η δραστηριότητα της SDH, το δεύτερο βήμα στο μονοπάτι των πολυολών, μπορεί να συμβάλλει περισσότερο στην αιτιολογία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας από ό,τι το πρώτο βήμα που περιλαμβάνει την AR. /Αυτή η εργασία προτείνει/ μια νέα υπόθεση ότι οι πολυμορφισμοί του γονιδίου SDH μπορεί να συσχετίζονται με τα επίπεδα έκφρασης του γονιδίου SDH στον διαβητικό αμφιβληστροειδή, αποτελώντας έτσι έναν πολύτιμο γενετικό δείκτη για τη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια.
Έχει αναφερθεί ότι ο σορβιτόλη προκαλεί απόπτωση σε πολλές κυτταρικές σειρές καρκίνου. … Στη /μελέτη αυτή/, διερευνήθηκαν οι ενδοκυτταρικές οδοί σηματοδότησης της απόπτωσης που προκαλείται από σορβιτόλη σε ανθρώπινα κύτταρα K562 χρησιμοποιώντας τόσο μορφολογική ανάλυση όσο και τεχνική κατακερματισμού DNA. Σε αυτή τη μελέτη, δείξαμε ότι η απόπτωση που προκαλείται από σορβιτόλη σε ανθρώπινα κύτταρα K562 είναι εξαρτώμενη από τη συγκέντρωση και τον χρόνο. Αυτή η απόπτωση που προκαλείται από σορβιτόλη σε ανθρώπινα κύτταρα K562 συνοδεύτηκε επίσης από την αύξηση του Bax και τη μείωση του p-Bcl-2, χωρίς όμως καμία επίδραση στα επίπεδα του Bcl-X(L). Επιπλέον, η θεραπεία με σορβιτόλη οδήγησε σε σημαντική μείωση του δυναμικού της μεμβράνης των μιτοχονδρίων, αύξηση της απελευθέρωσης του μιτοχονδριακού κυτοχρώματος c (cyt c) και ενεργοποίηση της κασπάσης 3. Επιπλέον, η θεραπεία με αναστολέα της κασπάσης 3 (z-DEVD-fmk) μπόρεσε να αποτρέψει την δραστηριότητα της κασπάσης 3 και τον κυτταρικό θάνατο που προκαλείται από σορβιτόλη. Αυτά τα αποτελέσματα καταδεικνύουν σαφώς ότι η πρόκληση απόπτωσης από σορβιτόλη περιλαμβάνει πολλαπλές κυτταρικές/μοριακές οδούς και υποδηλώνουν έντονα ότι οι προ- και αντι-αποπτωτικές πρωτεΐνες της οικογένειας Bcl-2, το δυναμικό της μιτοχονδριακής μεμβράνης, το μιτοχονδριακό cyt c και η κασπάση 3, όλοι συμμετέχουν στη διαδικασία απόπτωσης που προκαλείται από σορβιτόλη σε ανθρώπινα κύτταρα K562.
Χρόνιες διαβητικές επιπλοκές, ιδίως νεφροπάθεια, περιφερική και αυτόνομη νευροπάθεια, “διαβητικό πόδι”, αμφιβληστροειδοπάθεια και καρδιαγγειακή νόσος, παραμένουν η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη. Αυξανόμενα στοιχεία δείχνουν ότι τόσο η αυξημένη δραστηριότητα του μονοπατιού του σορβιτόλης στο μεταβολισμό της γλυκόζης όσο και το αυξημένο οξειδωτικό στρες είναι οι κύριοι παράγοντες στην παθογένεια των διαβητικών επιπλοκών. Η σχέση μεταξύ των δύο μηχανισμών παραμένει αντικείμενο διαμάχης. Μια ομάδα έχει αναφέρει ότι η αυξημένη δραστηριότητα του μονοπατιού του σορβιτόλης έχει προστατευτικό αντί για επιζήμιο ρόλο σε ιστούς επιρρεπείς σε επιπλοκές, επειδή το μονοπάτι αποτοξινώνει τοξικά προϊόντα υπεροξείδωσης λιπιδίων. Άλλοι προτείνουν μια αποκαλούμενη “ενοποιητική υπόθεση” που υποδηλώνει ότι η ενεργοποίηση διαφόρων κύριων μονοπατιών που εμπλέκονται στις διαβητικές επιπλοκές (π.χ., μονοπάτι του σορβιτόλης) συμβαίνει λόγω αυξημένης παραγωγής ριζών υπεροξειδίου ανιόντων στα μιτοχόνδρια και της επακόλουθης ενεργοποίησης της πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης. Αυτή η ανασκόπηση (α) παρουσιάζει ευρήματα που υποστηρίζουν έναν βασικό ρόλο για το μονοπάτι του σορβιτόλης στο οξειδωτικό στρες και τους μηχανισμούς κατάντη που ξεκινούν από οξειδωτικό στρες των διαβητικών επιπλοκών, και (β) συνοψίζει πειραματικά στοιχεία κατά ενός αποτοξινωτικού ρόλου του μονοπατιού του σορβιτόλης, καθώς και την “ενοποιητική έννοια”.
biotech
PubChem
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
expand_more
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση
Ο σορβιτόλη θα απεκκριθεί είτε στα ούρα από τους νεφρούς, είτε θα μεταβολιστεί σε διοξείδιο του άνθρακα και δεξτρόζη.
Οι ποσότητες σορβιτόλης (SOR) που απεκκρίθηκαν σε 24ωρα ούρα προσδιορίστηκαν σε δύο ομάδες, δηλ. διαβητικών και μη διαβητικών ασθενών, χρησιμοποιώντας μια βελτιωμένη μέθοδο στην οποία εφαρμόστηκε επεξεργασία στήλης ιοντοανταλλακτικής ρητίνης, και αυτά τα επίπεδα συγκρίθηκαν με τα επίπεδα SOR σε ολικό αίμα. Η συγκέντρωση SOR στα ούρα προσδιορίστηκε επίσης σε διαβητικούς και φυσιολογικούς αρουραίους με τον ίδιο τρόπο και διερευνήθηκε η σχέση της με τη δραστηριότητα της αλδοζοαναγωγάσης (AR) στο ολικό αίμα. Συγκρίθηκαν οι αλλαγές στα επίπεδα SOR στα ούρα και στο ολικό αίμα σε διαβητικούς αρουραίους μετά τη χορήγηση ενός αναστολέα AR (ARI). Τα επίπεδα SOR στο ολικό αίμα και η απέκκριση SOR στα ούρα ήταν σημαντικά υψηλότερα σε διαβητικούς ασθενείς από ό,τι σε μη διαβητικούς ασθενείς. Τα ίδια αποτελέσματα λήφθηκαν στα ζωικά μοντέλα. Σε διαβητικούς αρουραίους, η απέκκριση SOR στα ούρα ήταν περίπου πέντε φορές υψηλότερη από ό,τι σε ομάδες ελέγχου, και η δραστηριότητα AR στο ολικό αίμα ήταν επίσης σημαντικά υψηλότερη. Η αύξηση της απέκκρισης SOR στα ούρα και των επιπέδων SOR στο ολικό αίμα, καθώς και η δραστηριότητα AR στο αίμα, στην διαβητική κατάσταση αναστέλλειτο με χορήγηση ARI. Η επίδραση της διαβητικής κατάστασης και η αποτελεσματικότητα του ARI ήταν πιο έντονες στην απέκκριση SOR στα ούρα από ό,τι στα επίπεδα SOR του ολικού αίματος. Αυτά τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι ο προσδιορισμός της απέκκρισης SOR στα ούρα και της δραστηριότητας AR είναι εύκολα μετρήσιμοι και ωφέλιμοι για την αξιολόγηση της διαβητικής κατάστασης.
Μια επιταχυνόμενη οδός πολυολών στον διαβήτη συμβάλλει στην ανάπτυξη διαβητικών επιπλοκών. Για να διευκρινιστεί η διαβητική νεφροπάθεια που περιλαμβάνει επίσης νεφρική σωληναριακή βλάβη, … μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις σορβιτόλης στα ούρα ταυτόχρονα με την απέκκριση N-ακετυλο-D-γλυκοζαμινιδάσης (NAG) στα ούρα σε WBN-kob διαβητικούς αρουραίους. Οι 24ωρες συγκεντρώσεις σορβιτόλης στα ούρα αυξήθηκαν στους διαβητικούς αρουραίους παράλληλα με τις συγκεντρώσεις σορβιτόλης στο ολικό αίμα. Η αύξηση της 24ωρης απέκκρισης NAG στα ούρα συνέπεσε με τα αυξημένα επίπεδα σορβιτόλης στα ούρα στους διαβητικούς αρουραίους. Η χορήγηση επαλρεστάτης, ενός αναστολέα αλδοζοαναγωγάσης, μείωσε τις αυξημένες συγκεντρώσεις σορβιτόλης στο ολικό αίμα και στα ούρα και την απέκκριση NAG στα ούρα ταυτόχρονα με την αναστολή της νεφρικής αλδοζοαναγωγάσης στους διαβητικούς αρουραίους. Αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η διαβητική νεφροπάθεια περιλαμβάνει διαταραγμένη κυτταρική λειτουργία των νεφρικών σωληναρίων και ότι η θεραπεία με επαλρεστάτη μπορεί να αποτρέψει τουλάχιστον την πρόοδο της νεφροπάθειας.
Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να προσδιοριστεί εάν η συγκέντρωση σορβιτόλης είναι αυξημένη στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) μη ιατρικά ασθενών με διαταραχές της διάθεσης. Πραγματοποιήθηκαν οσφυϊκές παρακεντήσεις σε 30 άτομα - 10 με διπολική διαταραχή διάθεσης, 10 με μονοπολική διαταραχή διάθεσης και 10 φυσιολογικούς μάρτυρες ηλικιακά, και μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις σορβιτόλης στο ΕΝΥ, χρησιμοποιώντας μια τεχνική αεριοχρωματογραφίας-φασματομετρίας μάζας. Η μέση τιμή +/- τυπική απόκλιση των συγκεντρώσεων σορβιτόλης στο ΕΝΥ διέφερε μεταξύ των τριών ομάδων ως εξής: διπολική (22,9+/-4,6 umoles/L) > μονοπολική (19,0+/-2,8 umoles/L) > φυσιολογικός μάρτυρας (15,6+/-1,9 umoles/L). Η ανάλυση ANOVA έδειξε σημαντικές (P=0,0002) διαφορές μεταξύ των τριών ομάδων. Οι post-hoc δοκιμές έδειξαν σημαντική (P<0,05) διαφορά μεταξύ διπολικών και φυσιολογικών μαρτύρων, διπολικών και μονοπολικών, και μονοπολικών και φυσιολογικών μαρτύρων…
Λήφθηκαν Στρεπτοζοτοκίνη (Str) διαβητικοί αρουραίοι με Str iv (35 mg/kg). Μετρήθηκαν τα επίπεδα γλυκαιμίας και σορβιτόλης από το ισχιακό νεύρο και τον φακό μετά από 1 ημέρα, 2, 5 και 8 μήνες διαβήτη. Μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις σορβιτόλης στον ορό, την καρδιά, το διάφραγμα, το λεπτό έντερο και τους νεφρούς μετά από 8 μήνες διαβήτη. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι διαβητικοί αρουραίοι μετά από ένεση Str έδειξαν υπεργλυκαιμία (> 1,7 g.L-1), υπερφαγία, πολυουρία, πολυδιψία και απώλεια σωματικού βάρους. Τα επίπεδα σορβιτόλης στον φακό και στο ισχιακό νεύρο αυξήθηκαν σε φυσιολογικούς και διαβητικούς αρουραίους· η αύξηση ήταν μεγαλύτερη σε διαβητικούς αρουραίους. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ γλυκαιμίας και επιπέδων σορβιτόλης. Μετά από 8 μήνες διαβήτη βρέθηκε αυξημένο επίπεδο σορβιτόλης στο λεπτό έντερο και τους νεφρούς…
Για περισσότερα δεδομένα Απορρόφησης, Κατανομής και Απέκκρισης (Ολοκληρωμένα) για D-Σορβιτόλη (Σύνολο 8), επισκεφθείτε τη σελίδα εγγραφής HSDB.
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
Μεταβολισμός
Ο σορβιτόλη χρησιμοποιείται ευρέως σε διάφορα φαρμακευτικά προϊόντα και απαντάται φυσικά σε πολλά βρώσιμα φρούτα και μούρα. Απορροφάται πιο αργά από το γαστρεντερικό σωλήνα από τη σακχαρόζη και μεταβολίζεται στο ήπαρ σε φρουκτόζη και γλυκόζη … Ο σορβιτόλη γίνεται καλύτερα ανεκτός από τους διαβητικούς από τη σακχαρόζη και χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλά υγρά οχήματα χωρίς ζάχαρη …
Το 70% του από του στόματος προσλαμβανόμενου σορβιτόλης μετατρέπεται σε διοξείδιο του άνθρακα χωρίς να εμφανίζεται ως γλυκόζη στο αίμα …
category
PubChem
MeSH classification
expand_more
MeSH classification
Ταξινόμηση MeSH
Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την πρόκληση κένωσης του εντέρου.
Ουσίες που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση, αναγνώριση, ανάλυση, κ.λπ. χημικών, βιολογικών ή παθολογικών διεργασιών ή καταστάσεων. Οι δείκτες είναι ουσίες που αλλάζουν τη φυσική τους εμφάνιση, π.χ., χρώμα, κατά ή κοντά στο τελικό σημείο μιας χημικής τιτλοδότησης, π.χ., κατά τη μετάβαση μεταξύ οξύτητας και αλκαλικότητας. Τα αντιδραστήρια είναι ουσίες που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση ή τον προσδιορισμό άλλης ουσίας με χημικά ή μικροσκοπικά μέσα, ειδικά για ανάλυση. Τύποι αντιδραστηρίων περιλαμβάνουν κατακρημνιστές, διαλύτες, οξειδωτικά, αναγωγικά, φόρμες και χρωματομετρικά αντιδραστήρια. (Από Grant & Hackh’s Chemical Dictionary, 5η έκδ., σελ. 301, 499)
Ουσίες που γλυκαίνουν τρόφιμα, ποτά, φάρμακα, κ.λπ., όπως ζάχαρη, σακχαρίνη ή άλλα συνθετικά προϊόντα χαμηλών θερμίδων. (Από Random House Unabridged Dictionary, 2η έκδ.)
Απέκκριση
Scientific Profile
Ταξινόμηση MeSH
Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την πρόκληση κένωσης του εντέρου.
Ουσίες που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση, αναγνώριση, ανάλυση, κ.λπ. χημικών, βιολογικών ή παθολογικών διεργασιών ή καταστάσεων. Οι δείκτες είναι ουσίες που αλλάζουν τη φυσική τους εμφάνιση, π.χ., χρώμα, κατά ή κοντά στο τελικό σημείο μιας χημικής τιτλοδότησης, π.χ., κατά τη μετάβαση μεταξύ οξύτητας και αλκαλικότητας. Τα αντιδραστήρια είναι ουσίες που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση ή τον προσδιορισμό άλλης ουσίας με χημικά ή μικροσκοπικά μέσα, ειδικά για ανάλυση. Τύποι αντιδραστηρίων περιλαμβάνουν κατακρημνιστές, διαλύτες, οξειδωτικά, αναγωγικά, φόρμες και χρωματομετρικά αντιδραστήρια. (Από Grant & Hackh’s Chemical Dictionary, 5η έκδ., σελ. 301, 499)
Ουσίες που γλυκαίνουν τρόφιμα, ποτά, φάρμακα, κ.λπ., όπως ζάχαρη, σακχαρίνη ή άλλα συνθετικά προϊόντα χαμηλών θερμίδων. (Από Random House Unabridged Dictionary, 2η έκδ.)