Περιγραφή
Η ανοσοσφαιρίνη Μ (IgM) αποτελεί την πρώτη κατηγορία αντισωμάτων που παράγεται από τον οργανισμό ως απόκριση σε μια νέα λοίμωξη ή την έκθεση σε ένα αντιγόνο. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική έναντι Gram αρνητικών βακτηρίων και συμμετέχει στον σχηματισμό των φυσικών αντισωμάτων, όπως αυτά των ομάδων αίματος ABO. Αντιπροσωπεύει το 5-10% του συνόλου των ανοσοσφαιρινών. Λόγω του μεγάλου μοριακού της βάρους, η IgM δεν διαπερνά τον πλακούντα. Συνεπώς, η ανίχνευση αυξημένων επιπέδων IgM σε δείγμα αίματος ομφάλιου λώρου υποδηλώνει ενδομήτρια λοίμωξη του εμβρύου από παθογόνους παράγοντες όπως το Toxoplasma gondii, ο Κυτταρομεγαλοϊός ή ο ιός της Ερυθράς, οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν συγγενείς ανωμαλίες. Η μέτρηση της IgM είναι χρήσιμη για τη διάγνωση και παρακολούθηση λοιμωδών νοσημάτων, καθώς και για τον εντοπισμό συγγενών λοιμώξεων.
Αυξημένα επίπεδα IgM μπορεί να παρατηρηθούν σε καταστάσεις όπως: χολική κίρρωση, δερματική λεϊσμανίαση, λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, αγγειακή νόσος του κολλαγόνου, δυσπρωτεϊναιμία, σύνδρομο υπερανοσοσφαιριναιμίας Μ (HIGM), βακτηριακές ή παρασιτικές λοιμώξεις, λεπτοσπείρωση, νόσος Lyme, δικτυοερυθροκυττάρωση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, σαρκοείδωση, τοξοπλάσμωση, τρυπανοσωμίαση και μακροσφαιριναιμία Waldenstrom. Ορισμένα φάρμακα, όπως η χλωροπρομαζίνη, μπορούν επίσης να αυξήσουν τα επίπεδα IgM.
Μειωμένα επίπεδα IgM μπορεί να υποδηλώνουν: χυμική ανοσοανεπάρκεια, υπογαμμασφαιριναιμία, πολλαπλό μυέλωμα τύπου IgA ή IgG, ή εντεροπάθεια με απώλεια πρωτεϊνών. Φάρμακα όπως η καρβαμαζεπίνη και η δεξτράνη μπορούν να μειώσουν τα επίπεδα IgM.
Πώς γίνεται
Η εξέταση της ανοσοσφαιρίνης Μ πραγματοποιείται μέσω αιμοληψίας. Δεν απαιτείται προηγούμενη νηστεία.