Περιγραφή
Η ανάλυση του αρθρικού υγρού αποτελεί μια σειρά εργαστηριακών εξετάσεων που διενεργούνται στο υγρό των αρθρώσεων, με σκοπό τη διάγνωση και την καθοδήγηση της θεραπείας παθήσεων που επηρεάζουν τις αρθρώσεις. Το αρθρικό υγρό είναι ένα φυσιολογικό βιολογικό υγρό που βρίσκεται εντός της αρθρικής κοιλότητας, λειτουργώντας ως λιπαντικό και παρέχοντας θρεπτικά συστατικά στους περιβάλλοντες ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του χόνδρου. Αποτελεί υπερδιήθημα του πλάσματος και περιέχει κυρίως πρωτεογλυκάνες, λουμπρικίνη, υαλουρονικό οξύ και φωσφολιπίδια. Μεταβολές στον όγκο και τη σύσταση του αρθρικού υγρού παρατηρούνται σε περιπτώσεις τραυματισμού, φλεγμονής ή παρουσίας μικροβίων, μυκήτων ή ιών. Σε ασθενείς με οξεία επώδυνη άρθρωση και υποψία λοίμωξης, φλεγμονής ή μη φλεγμονώδους αιτιολογίας, η αναρρόφηση και η ανάλυση του αρθρικού υγρού είναι απαραίτητες τόσο για τη διάγνωση όσο και για την άμεση θεραπευτική παρέμβαση. Η ανάλυση αυτή μπορεί να αποκαλύψει την αιτία της φλεγμονής, του πόνου, του οιδήματος και της συσσώρευσης υγρού στις αρθρώσεις. Οι παθολογικές καταστάσεις που επηρεάζουν μία ή περισσότερες αρθρώσεις και το αρθρικό υγρό ταξινομούνται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες: 1. Λοιμώξεις: Προκαλούνται από βακτήρια, μύκητες ή ιούς, είτε ενδοαρθρικά είτε μέσω διασποράς από άλλες περιοχές του σώματος, όπως η οξεία και χρόνια σηπτική αρθρίτιδα. 2. Αιμορραγίες: Οφείλονται σε αιμορραγικές διαταραχές ή τραυματισμούς των αρθρώσεων, οδηγώντας σε παρουσία αίματος στο αρθρικό υγρό, συχνό φαινόμενο σε ασθενείς με διαταραχές πήξης, όπως η αιμορροφιλία. 3. Φλεγμονώδεις παθήσεις: Περιλαμβάνουν καταστάσεις που προκαλούνται από ανοσολογικές αποκρίσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος. 4. Κρυσταλλοπάθειες: Καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από σχηματισμό και εναπόθεση κρυστάλλων, όπως η ουρική αρθρίτιδα (κρύσταλλοι ουρικού οξέος) και η ψευδοουρική αρθρίτιδα (κρύσταλλοι πυροφωσφορικού ασβεστίου). 5. Εκφυλιστικές παθήσεις: Όπως η οστεοαρθρίτιδα.
Πώς γίνεται
Η λήψη του δείγματος αρθρικού υγρού πραγματοποιείται από τον θεράποντα ιατρό του ασθενούς. Το δείγμα αποστέλλεται στο εργαστήριο για ανάλυση, συνήθως μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφοράς.