Κλινική σημασία
Η ανίχνευση αυτοαντισωμάτων έναντι των διαύλων καλίου (VGKC) είναι κρίσιμη για τη διάγνωση αυτοάνοσων εγκεφαλίτιδων και παρανεοπλασματικών συνδρόμων. Αυτά τα αντισώματα συνδέονται με νευρομυοτονία, σύνδρομο Morvan, αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα και ιδιοπαθή επιληψία.
Τι ελέγχει η εξέταση
Ανιχνεύει αυτοαντισώματα έναντι των διαύλων καλίου (VGKC). Στοχεύει πρωτεΐνες που σχετίζονται με τους διαύλους καλίου, όπως η CASPR2 (Contactin Associated Protein-2) και η LGI1 (Leucine-rich Glioma Inactivated protein-1), και σπανιότερα την Contactin-2. Οι πρωτεΐνες CASPR2, LGI1 και Contactin-2 είναι απαραίτητες για την ορθή λειτουργία του συμπλέγματος των διαύλων καλίου. Το αντιγόνο VGKC θεωρείται εξωκυττάριο.
Η εξέταση
• Κλινική ερμηνεία αντισωμάτων VGKC: • Αντισώματα έναντι CASPR2: Συχνότερα σε νευρομυοτονία και σύνδρομο Morvan. • Αντισώματα έναντι LGI1: Πιο κοινά σε αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα. • Κλινικές εκδηλώσεις που σχετίζονται: • Αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα: επεισόδια αμνησίας, επιληπτικές κρίσεις. • Νευρομυοτονία: γρήγορες νευρικές ώσεις που προκαλούν μυϊκές συσπάσεις και κράμπες. • Σύνδρομο Morvan: παρόμοιο με νευρομυοτονία, με επιπλέον πόνο και σοβαρή αϋπνία. • Παρανεοπλασματικές συνδέσεις: • Σε ~30% των περιπτώσεων νευρομυοτονίας και ~40% των περιπτώσεων συνδρόμου Morvan, τα αντισώματα VGKC συνδέονται με καρκίνο, κυρίως με θύμωμα. • Σπάνια συσχέτιση με όγκους σε ασθενείς με αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα ή ιδιοπαθή επιληψία. • Μέθοδος ανίχνευσης: • Η ανίχνευση αντισωμάτων έναντι του συνολικού μορίου VGKC είναι πιο ευαίσθητη σε σύγκριση με την ανίχνευση των μεμονωμένων αντιγόνων CASPR2 και LGI1. • Αυτό οφείλεται πιθανώς στην παρουσία άλλων πρωτεϊνών στο σύμπλεγμα VGKC ή στην ενδεχόμενη μεγαλύτερη ευαισθησία της μεθόδου για το VGKC.