OLMESARTAN-SANDOZ — Περίληψη Χαρακτηριστικών Προϊόντος

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

Olmesartan/Sandoz 10 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Olmesartan/Sandoz 20 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Olmesartan/Sandoz 40 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Olmesartan/Sandoz 10 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Κάθε επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο περιέχει 10 mg olmesartan medoxomil.

Έκδοχo με γνωστή δράση 55,525 mg λακτόζη μονοϋδρική Olmesartan/Sandoz 20 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Κάθε επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο περιέχει 20 mg olmesartan medoxomil.

Έκδοχο με γνωστή δράση 111,050 mg λακτόζη μονοϋδρική Olmesartan/Sandoz 40 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Κάθε επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο περιέχει 40 mg olmesartan medoxomil.

Έκδοχο με γνωστή δράση 222,100 mg λακτόζη μονοϋδρική Για τον πλήρη κατάλογο των εκδόχων, βλ. παράγραφο 6.1.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

Επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο Olmesartan/Sandoz 10 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Λευκό, στρογγυλό, αμφίκυρτο επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο με την αναγραφή «10» στη μία πλευρά.

Διάσταση: 6,4 mm – 6,7 mm Olmesartan/Sandoz 20 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Λευκό, στρογγυλό, αμφίκυρτο επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο με την αναγραφή «20» στη μία πλευρά.

Διάσταση: 8,5 mm – 8,8 mm Olmesartan/Sandoz 40 mg επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία Λευκό, οβάλ, αμφίκυρτο επικαλυμμένο με λεπτό υμένιο δισκίο με την αναγραφή «40» στη μία πλευρά.

Διάσταση: 14,9 mm – 15,2 mm x 7 mm – 7,3 mm

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

4.1 Θεραπευτικές ενδείξεις

Θεραπεία της ιδιοπαθούς υπέρτασης σε ενήλικες.

Θεραπεία της υπέρτασης σε παιδιά και εφήβους ηλικίας από 6 μέχρι 18 ετών.

4.2 Δοσολογία και τρόπος χορήγησης

Δοσολογία Ενήλικες Η συνιστώμενη αρχική δοσολογία του olmesartan medoxomil είναι 10 mg εφάπαξ ημερησίως. Σε ασθενείς στους οποίους η αρτηριακή πίεση δε ρυθμίζεται επαρκώς σε αυτή τη δόση, η δόση του olmesartan medoxomil μπορεί να αυξηθεί στη βέλτιστη δόση των 20 mg εφάπαξ ημερησίως. Εάν απαιτείται επιπλέον μείωση της αρτηριακής πίεσης, η δόση του olmesartan medoxomil μπορεί να αυξηθεί μέχρι το μέγιστο των 40 mg ημερησίως ή να προστεθεί θεραπεία με hydrochlorothiazide.

Το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα του olmesartan medoxomil εμφανίζεται ουσιαστικά μέσα σε 2 εβδομάδες από την έναρξη της θεραπείας και φτάνει στο μέγιστο περίπου 8 εβδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, όταν εξετάζεται η αλλαγή του δοσολογικού σχήματος για κάθε ασθενή.

Ηλικιωμένοι (65 ετών και άνω)

Δεν απαιτείται γενικά προσαρμογή της δοσολογίας σε ηλικιωμένα άτομα (βλ. παρακάτω για συνιστώμενη δοσολογία σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία). Εάν χρειάζεται προοδευτική αύξηση της δόσης στην μέγιστη των 40 mg ημερησίως, η αρτηριακή πίεση θα πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά.

Νεφρική δυσλειτουργία Η μέγιστη δόση σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 20-60 mL/λεπτό) είναι 20 mg olmesartan medoxomil εφάπαξ ημερησίως, λόγω της περιορισμένης εμπειρίας με υψηλότερες δόσεις σε αυτή την ομάδα των ασθενών. Η χρήση του olmesartan medoxomil σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης < 20 mL/λεπτό) δεν συνιστάται, καθώς υπάρχει περιορισμένη μόνο εμπειρία σε αυτή την ομάδα των ασθενών (βλ. παράγραφο 4.4, 5.2).

Δεν απαιτείται προσαρμογή της συνιστώμενης δοσολογίας σε ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, συνιστάται μία αρχική δόση των 10 mg olmesartan medoxomil εφάπαξ ημερησίως και η μέγιστη δόση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 20 mg εφάπαξ ημερησίως. Συνιστάται στενή παρακολούθηση της αρτηριακής πίεσης και της νεφρικής λειτουργίας σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία που ήδη λαμβάνουν διουρητικά και/ή άλλους αντιυπερτασικούς παράγοντες. Δεν υπάρχει εμπειρία με το olmesartan medoxomil σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία, και κατά συνέπεια δεν συνιστάται η χρήση του σε αυτή την ομάδα ασθενών (βλ. παραγράφους 4.4 και 5.2). Το olmesartan medoxomil δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε ασθενείς με απόφραξη των χοληφόρων οδών (βλ. παράγραφο 4.3).

Παιδιά και έφηβοι ηλικίας από 6 μέχρι 18 ετών Η συνιστώμενη δόση έναρξης του olmesartan medoxomil σε παιδιά ηλικίας από 6 μέχρι 18 ετών είναι 10 mg olmesartan medoxomil μια φορά ημερησίως. Σε παιδιά των οποίων η αρτηριακή πίεση δεν ελέγχεται επαρκώς σε αυτή τη δόση, η δόση του olmesartna medoxomil μπορεί να αυξηθεί στα 20 mg μια φορά ημερησίως. Εάν απαιτείται πρόσθετη μείωση της αρτηριακής πίεσης, σε παιδιά που ζυγίζουν > 35 kg, η δόση του olmesartan medoxomil μπορεί να αυξηθεί στα 40 mg. Σε παιδιά που ζυγίζουν < 35 kg, η ημερήσια δόση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 20 mg.

Άλλος παιδιατρικός πληθυσμός Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του olmesartan medoxomil σε παιδιά ηλικίας 1 έως 5 ετών δεν έχει αποδειχθεί. Τα παρόντα διαθέσιμα δεδομένα περιγράφονται στις παραγραφους 4.8 και 5.1 αλλά δε μπορεί να γίνει καμία σύσταση για τη δοσολογία.

Το olmesartan medoxomil δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά κάτω του 1 έτους λόγω θεμάτων ασφαλείας και έλλειψης στοιχείων σε αυτή την κατηγορία ασθενών.

Τρόπος χορήγησης Για την καλύτερη συμμόρφωση του ασθενούς, συνιστάται ότι το Olmesartan/Sandoz να λαμβάνεται περίπου την ίδια ώρα κάθε ημέρα, με ή χωρίς φαγητό, για παράδειγμα την ώρα του πρωινού γεύματος. Το δισκίο θα πρέπει να καταπίνεται με επαρκή ποσότητα υγρών (π.χ. ένα ποτήρι νερό). Το δισκίο δεν θα πρέπει να μασιέται.

4.3 Αντενδείξεις

• Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στη παράγραφο 6.1

• Δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.6)

• Απόφραξη των χοληφόρων οδών (βλ. παράγραφο 5.2)

• Η ταυτόχρονη θεραπεία του Olmesartan/Sandoz με προϊόντα που περιέχουν αλισκιρένη αντενδείκνυται σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ή νεφρική δυσλειτουργία (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (βλ. παραγράφους 4.5 και 5.1).

4.4 Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση

Μείωση του ενδαγγειακού όγκου Συμπτωματική υπόταση, ιδιαίτερα μετά την πρώτη δόση, μπορεί να εμφανιστεί σε ασθενείς με υποογκαιμία ή/και υπονατριαιμία οφειλόμενες σε ισχυρή διουρητική θεραπεία, διαιτητικό περιορισμό του άλατος, διάρροια ή έμετο. Τέτοιες καταστάσεις πρέπει να διορθώνονται πριν την χορήγηση του olmesartan medoxomil.

Άλλες καταστάσεις που προκαλούν διέγερση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης Σε ασθενείς, στους οποίους ο αγγειακός τόνος και η νεφρική λειτουργία εξαρτώνται κυρίως από τη λειτουργία του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (π.χ. ασθενείς με σοβαρή συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια ή υποκείμενη νεφρική νόσο, συμπεριλαμβανομένης της στένωσης της νεφρικής αρτηρίας), η θεραπεία με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που επηρεάζουν αυτό το σύστημα έχει σχετιστεί με οξεία υπόταση, αζωθαιμία, ολιγουρία ή σπανίως με οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Η πιθανότητα παρόμοιων επιδράσεων δεν μπορεί να αποκλειστεί με ανταγωνιστές των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ.

Νεφραγγειακή υπέρταση Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σοβαρής υπότασης και νεφρικής ανεπάρκειας, όταν σε ασθενείς με αμφοτερόπλευρη στένωση της νεφρικής αρτηρίας ή με στένωση της αρτηρίας προς τον μοναδικό λειτουργούντα νεφρό χορηγούνται φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης- αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης.

Νεφρική δυσλειτουργία και μεταμόσχευση νεφρού Όταν το olmesartan medoxomil χορηγείται σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία, συνιστάται περιοδική παρακολούθηση του καλίου του ορού και των επιπέδων της κρεατινίνης. Η χρήση olmesartan medoxomil δεν συνιστάται σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης < 20 mL/min) (βλ. παραγράφους 4.2 και 5.2). Δεν υπάρχει εμπειρία χορήγησης του olmesartan medoxomil σε ασθενείς με πρόσφατη μεταμόσχευση νεφρού ή σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία τελικού σταδίου (δηλ. κάθαρση κρεατινίνης < 12 mL/λεπτό).

Δεν υπάρχει εμπειρία σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία και γι’αυτό η χρήση του olmesartan medoxomil δεν συνιστάται σε αυτή την ομάδα των ασθενών (βλ. παράγραφο 4.2 για συνιστώμενη δοσολογία σε ασθενείς με ήπια ή μέτρια ηπατική δυσλειτουργία).

Υπερκαλιαιμία

Η χρήση φαρμακευτικών προϊόντων που επιδρούν στο σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης μπορεί να προκαλέσει υπερκαλιαιμία.

Ο κίνδυνος, που μπορεί να είναι θανατηφόρος, αυξάνεται σε ηλικιωμένα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και σε διαβητικούς ασθενείς, σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονα θεραπεία με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που μπορεί να αυξάνουν τα επίπεδα καλίου ή/και σε ασθενείς με συνοδά συμβάντα.

Πριν από την εξέταση της ταυτόχρονη χρήσης φαρμακευτικών προϊόντων που επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης, θα πρέπει να αξιολογείται η σχέση οφέλους-κινδύνου και άλλες εναλλακτικές λύσεις (βλ. επίσης την παρακάτω παράγραφο «Διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (ΣΡΑΑ)».

Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου για υπερκαλιαιμία θεωρούνται:

• Ο διαβήτης, η νεφρική δυσλειτουργία, η ηλικία (> 70 ετών)

• Συνδυασμός με ένα ή περισσότερα φαρμακευτικά προϊόντα που επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης ή/και συμπληρώματα καλίου. Ορισμένα φαρμακευτικά προϊόντα ή θεραπευτική κατηγορία φαρμακευτικών προϊόντων μπορεί να προκαλέσουν υπερκαλιαιμία: υποκατάστατα αλατιού που περιέχουν κάλιο, καλιοσυντηρητικά διουρητικά, αναστολείς ΜΕΑ, ανταγωνιστές υποδοχέων της αγγειοτασίνης II, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φαρμακευτικά προϊόντα (περιλαμβανομένων και των εκλεκτικών αναστολέων της COX-2), ηπαρίνη, ανοσοκατασταλτικά (όπως ciclosporin ή tacrolimus, trimethoprim)

• Συνοδά συμβάματα, ιδίως αφυδάτωση, οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, μεταβολική οξέωση, επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας, αιφνίδια επιδείνωση της νεφρικής κατάστασης (π.χ.

λοιμώδη νοσήματα), κυτταρική λύση (π.χ. οξεία ισχαιμία άκρου, ραβδομυόλυση, εκτεταμένο τραύμα).

Συνιστάται στενή παρακολούθηση των επιπέδων καλίου του ορού σε ασθενείς που βρίσκονται σε κίνδυνο (βλ. παράγραφο 4.5).

Διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (ΣΡΑΑ)

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ ή αλισκιρένης αυξάνει τον κίνδυνο για υπόταση, υπερκαλιαιμία και μειωμένη νεφρική λειτουργία (συμπεριλαμβανομένης της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας). Ως εκ τούτου, δεν συνιστάται ο διπλός αποκλεισμός του RAAS μέσω της συνδυαστικής χρήσης αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ ή αλισκιρένης (βλ. παραγράφους 4.5 και 5.1).

Εάν η θεραπεία διπλού αποκλεισμού θεωρηθεί απόλυτα αναγκαία, αυτό πρέπει να γίνεται μόνο υπό την επίβλεψη εξειδικευμένου ιατρού και να υπόκεινται σε συχνή στενή παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας, των ηλεκτρολυτών και της πίεσης του αίματος.

Οι αναστολείς ΜΕΑ και οι αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ δε θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια.

Λίθιο Όπως και με άλλους ανταγωνιστές των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ, ο συνδυασμός λιθίου και olmesartan medoxomil δεν συνιστάται (βλ. παράγραφο 4.5).

Στένωση αορτικής ή μιτροειδούς βαλβίδας, αποφρακτική υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια Όπως και με άλλα αγγειοδιασταλτικά φάρμακα, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς που πάσχουν από στένωση της αορτικής ή της μιτροειδούς βαλβίδας ή από αποφρακτική υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.

Πρωτοπαθής αλδοστερονισμός Γενικά, ασθενείς με πρωτοπαθή αλδοστερονισμό δεν ανταποκρίνονται σε αντιυπερτασικά φαρμακευτικά προϊόντα που δρουν μέσω της αναστολής του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης.

Επομένως, σ’ αυτούς τους ασθενείς δεν συνιστάται η χρήση olmesartan medoxomil.

Εντεροπάθεια προσομοιάζουσα με στεατόρροια Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις σοβαρή, χρόνια διάρροια με σημαντική απώλεια βάρους έχει αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν olmesartan από λίγους μήνες έως χρόνια μετά την έναρξη του φαρμακευτικού προϊόντος, πιθανώς προκαλούμενη από μια εντοπισμένη καθυστερημένη αντίδραση υπερευαισθησίας. Εντερικές βιοψίες σε ασθενείς συχνά κατέδειξαν ατροφία λαχνών.

Εάν ένας ασθενής εμφανίσει αυτά τα συμπτώματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας με olmesartan, και ελλείψει άλλων εμφανών αιτιολογιών, η θεραπεία με olmesartan θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως και να μην επανεκκινείται. Εάν η διάρροια δε βελτιωθεί κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μετά τη διακοπή, θα πρέπει να ζητηθούν περαιτέρω συμβουλές από ειδικό (π.χ.

γαστρεντερολόγο).

Φυλετικές διαφορές Όπως και με άλλους ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ, η αντιυπερτασική δράση του olmesartan medoxomil είναι κάπως μικρότερη στους ασθενείς της μαύρης φυλής από ότι στους υπόλοιπους ασθενείς, πιθανόν λόγω της συχνότερης παρουσίας χαμηλών επιπέδων ρενίνης στον υπερτασικό πληθυσμό της μαύρης φυλής.

Κύηση Θεραπεία με ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ δεν θα πρέπει να ξεκινά κατά τη διάρκεια της κύησης.

Εκτός εάν η συνεχόμενη θεραπεία με αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτασίνης θεωρείται απαραίτητη, ασθενείς που προγραμματίζουν εγκυμοσύνη θα πρέπει να αλλάζουν σε εναλλακτικές αντι-υπερτασικές αγωγές οι οποίες έχουν αποδεδειγμένο προφίλ ασφάλειας για χρήση κατά τη διάρκεια της κύησης. Όταν διαγνωστεί εγκυμοσύνη, η αγωγή με ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως, και, ανάλογα με την περίπτωση, θα πρέπει να ξεκινά εναλλακτική θεραπεία (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.6).

Άλλα Όπως με κάθε αντιυπερτασικό παράγοντα, η υπερβολική μείωση της αρτηριακής πίεσης σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιακή νόσο ή ισχαιμική εγκεφαλοαγγειακή νόσο μπορεί να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό.

Ειδικές προειδοποιήσεις σχετικά με τα έκδοχα Το φαρμακευτικό αυτό προϊόν περιέχει λακτόζη. Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, πλήρη ανεπάρκεια λακτάσης ή κακή απορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης δεν πρέπει να πάρουν αυτό το φαρμακευτικό προϊόν.

4.5 Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης

Επιδράσεις άλλων φαρμάκων στο olmesartan medoxomil Άλλα αντιυπερτασικά φαρμακευτικά προϊόντα Το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα του olmesartan medoxomil μπορεί να αυξηθεί με την ταυτόχρονη χρήση άλλων αντιυπερτασικών φαρμακευτικών προϊόντων.

Αναστολείς ΜΕΑ, αναστολείς των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ ή αλισκιρένη Δεδομένα από κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης- αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (ΣΡΑΑ) μέσω της συνδυαστικής χρήσης αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων του υποδοχέα της αγγειοτασίνης ΙΙ ή αλισκιρένης σχετίζεται με υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών, όπως υπόταση, υπερκαλιαιμία και μειωμένη νεφρική λειτουργία (συμπεριλαμβανομένης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας) σε σύγκριση με τη χρήση ενός μόνο παράγοντα δράσης στο ΣΡΑΑ (βλ. παραγράφους 4.3, 4.4 και 5.1).

Συμπληρώματα καλίου και καλιοσυντηρητικά διουρητικά Με βάση την εμπειρία από τη χρήση άλλων φαρμακευτικών προϊόντων τα οποία επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης, η ταυτόχρονη χρήση καλιοσυντηρητικών διουρητικών, συμπληρωμάτων καλίου, υποκατάστατων αλάτων που περιέχουν κάλιο ή άλλων φαρμακευτικών

προϊόντων που μπορεί να αυξάνουν τα επίπεδα καλίου του ορού (π.χ. ηπαρίνη) μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του καλίου του ορού (βλ. παράγραφο 4.4). Επομένως, η ταυτόχρονη χορήγηση δεν συνιστάται.

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)

Τα ΜΣΑΦ (συμπεριλαμβανομένων του ακετυλοσαλικυλικού οξέος σε δοσολογία > 3 g/ημέρα και των αναστολέων COX-2) και οι ανταγωνιστές των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ μπορεί να δράσουν συνεργικά μειώνοντας τη σπειραματική διήθηση. Ο κίνδυνος από την ταυτόχρονη χορήγηση ΜΣΑΦ και ανταγωνιστών της αγγειοτασίνης ΙΙ είναι η εμφάνιση οξείας νεφρικής ανεπάρκειας.

Συνιστάται παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας στην αρχή της θεραπείας καθώς επίσης και τακτική ενυδάτωση του ασθενή. Επιπλέον, ταυτόχρονη χορήγηση μπορεί να μειώσει το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ προκαλώντας μερική απώλεια της αποτελεσματικότητας.

Κολεσεβελάμη παράγοντας δέσμευσης των χολικών οξέων Η ταυτόχρονη χορήγηση του παράγοντα δέσμευσης του χολικού οξέος, υδροχλωρική κολεσεβελάμη μειώνει τη συστηματική έκθεση και συγκέντρωση κορυφής του πλάσματος του olmesartan και μειώνει το t . Η χορήγηση του olmesartan medoxomil τουλάχιστον 4 ώρες πριν από την υδροχλωρική κολεσεβελάμη μείωσε το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης του φαρμάκου. Θα πρέπει να εξεταστεί η χορήγηση του olmesartan medoxomil τουλάχιστον 4 ώρες πριν την δόση της υδροχλωρικής κολεσεβελάμης (βλ. παράγραφο 5.2).

Άλλες ενώσεις Μετά από θεραπεία με αντιόξινα (υδροξείδιο αργιλίου και μαγνησίου) παρατηρήθηκε μέτρια μείωση της βιοδιαθεσιμότητας του olmesartan. Συγχορήγηση βαρφαρίνης και διγοξίνης δεν είχε επίδραση στην φαρμακοκινητική του olmesartan.

Επιδράσεις του olmesartan medoxomil σε άλλα φαρμακευτικά προϊόντα Λίθιο Έχει αναφερθεί αναστρέψιμη αύξηση της συγκέντρωσης του λιθίου στον ορό και της τοξικότητας κατά την ταυτόχρονη χορήγηση λιθίου με αναστολείς ΜΕΑ και ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ.

Επομένως, δεν συνιστάται ο συνδυασμός olmesartan medoxomil και λιθίου (βλ. παράγραφο 4.4). Εάν η χρήση του συνδυασμού κρίνεται απαραίτητη, συνιστάται αυστηρή παρακολούθηση των επιπέδων του λιθίου στον ορό.

Άλλες ουσίες Ουσίες οι οποίες έχουν μελετηθεί σε ειδικές κλινικές μελέτες σε υγιείς εθελοντές περιλαμβάνουν βαρφαρίνη, διγοξίνη και αντιόξινα (υδροξείδιο αργιλίου και μαγνησίου), υδροχλωροθειαζίδη και πραβαστατίνη. Δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές αλληλεπιδράσεις και ειδικά το olmesartan medoxomil δεν είχε σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική της βαρφαρίνης ή στη φαρμακοκινητική της διγοξίνης.

Το olmesartan δεν είχε κλινικά σημαντικές ανασταλτικές in vitro επιδράσεις στα ένζυμα του ανθρώπινου P450-κυτοχρώματος 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 και 3Α4 και είχε ελάχιστη ή καθόλου επαγωγική επίδραση στη δραστικότητα του P450 κυτοχρώματος των επίμυων. Επομένως, in vivo μελέτες αλληλεπίδρασης με γνωστούς αναστολείς και επαγωγείς του ενζύμου P450 κυτοχρώματος δεν έχουν διεξαχθεί και δεν αναμένονται κλινικά σημαντικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ του olmesartan και φαρμακευτικών προϊόντων που μεταβολίζονται από τα ανωτέρω αναφερόμενα ένζυμα του κυτοχρώματος P450.

Μελέτες αλληλεπίδρασης έχουν πραγματοποιηθεί μόνο σε ενήλικες.

Δεν είναι γνωστό αν οι αλληλεπιδράσεις στα παιδιά είναι παρόμοιες με αυτές στους ενήλικες.

4.6 Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Κύηση Η χρήση ανταγωνιστών της αγγειοτασίνης ΙΙ δεν συνιστάται κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης (βλ.

παράγραφο 4.4). Η χρήση ανταγωνιστών της αγγειοτασίνης ΙΙ αντενδείκνυται κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.4).

Επιδημιολογικά στοιχεία αναφορικά με τον κίνδυνο τερατογένεσης μετά από έκθεση σε αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης δεν έδωσαν σαφή συμπεράσματα. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλειστεί μικρή αύξηση του κινδύνου. Ενώ δεν υπάρχουν ελεγχόμενα επιδημιολογικά δεδομένα για τον κίνδυνο με ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ, παρόμοιοι κίνδυνοι μπορεί να υπάρχουν και για αυτή την κατηγορία φαρμακευτικών προϊόντων. Εκτός και εάν η συνεχόμενη θεραπεία με αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτασίνης κριθεί απαραίτητη, ασθενείς που προγραμματίζουν εγκυμοσύνη θα πρέπει να αλλάζουν σε εναλλακτικές αντι-υπερτασικές αγωγές οι οποίες έχουν αποδεδειγμένο προφίλ ασφάλειας για χρήση κατά την κύηση. Όταν διαγνωστεί εγκυμοσύνη, η αγωγή με ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως, και, ανάλογα με την περίπτωση, θα πρέπει να ξεκινά εναλλακτική θεραπεία.

Έκθεση σε θεραπεία με ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ κατά τη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου τριμήνου της κύησης είναι γνωστό ότι προκαλεί εμβρυοτοξικότητα στον άνθρωπο (μειωμένη νεφρική λειτουργία, ολιγοϋδράμνιο, καθυστερημένη οστεοποίηση του κρανίου) και νεογνική τοξικότητα (νεφρική ανεπάρκεια, υπόταση, υπερκαλιαιμία) (βλ. παράγραφο 5.3).

Εάν η έκθεση σε ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ έχει γίνει από το δεύτερο τρίμηνο της κύησης συνιστάται υπερηχογραφικός έλεγχος της νεφρικής λειτουργίας και του κρανίου.

Βρέφη των οποίων οι μητέρες έχουν λάβει ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ πρέπει να παρακολουθούνται στενά για υπόταση (βλ. επίσης παραγράφους 4.3 και 4.4).

Θηλασμός Το olmesartan απεκκρίνεται στο γάλα των θηλαζουσών επίμυων αλλά δεν είναι γνωστό αν το olmesartan απεκκρίνεται στο ανθρώπινο γάλα. Εφόσον δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση olmesartan κατά τη διάρκεια του θηλασμού, δεν συνιστάται το προϊόν και είναι προτιμητέες εναλλακτικές θεραπείες με περισσότερο αποδεδειγμένα προφίλ ασφαλείας κατά τη διάρκεια του θηλασμού, ιδιαίτερα σε θηλάζον νεογέννητο ή πρόωρο βρέφος.

4.7 Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων

Το Olmesartan/Sandoz έχει μικρή ή έχει μέτρια επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Ζάλη ή κόπωση μπορεί περιστασιακά να εμφανιστούν σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιυπερτασική θεραπεία, η οποία μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα αντίδρασης.

4.8 Ανεπιθύμητες ενέργειες

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας Οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες κατά τη διάρκεια θεραπείας με olmesartan medoxomil είναι η κεφαλαλγία (7,7%), γριππώδη συμπτώματα (4,0%) και ζάλη (3,7%).

Σε ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες μονοθεραπείας, η μόνη ανεπιθύμητη ενέργεια που σαφώς σχετιζόταν με τη θεραπεία ήταν η ζάλη (εμφάνιση κατά 2,5% για το olmesartan medoxomil και 0,9% για το εικονικό φάρμακο).

Η συχνότητα εμφάνισης ήταν επίσης κάπως υψηλότερη για το olmesartan medoxomil σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο όσον αφορά την υπερτριγλυκεριδαιμία (2,0% έναντι 1,1%) και την αυξημένη κρεατινοφωσφοκινάση αίματος (1,3% έναντι 0,7%).

Ανεπιθύμητες ενέργειες σε μορφή Πίνακα

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που έχουν συλλεχθεί για το olmesartan medoxomil από κλινικές δοκιμές, μελέτες ασφάλειας μετά την έγκριση και αυθόρμητες αναφορές συνοψίζονται στον παρακάτω πίνακα.

Η ακόλουθη ορολογία έχει χρησιμοποιηθεί για την ταξινόμηση της εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών: πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Έχουν αναφερθεί μεμονωμένα περιστατικά ραβδομυόλυσης σε χρονική συσχέτιση με τη λήψη αναστολέων των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ.

* Περιστατικά αυτοάνοσης ηπατίτιδας με λανθάνουσα περίοδο λίγων μηνών έως ετών έχουν αναφερθεί μετά την κυκλοφορία στην αγορά, τα οποία ήταν αναστρέψιμα μετά τη διακοπή της ολμεσαρτάνης.

Επιπρόσθετες πληροφορίες σε ειδικούς πληθυσμούς Η ασφάλεια του olmesartan medoxomil μελετήθηκε σε 361 παιδιά και εφήβους, ηλικίας 1-17 ετών κατά τη διάρκεια 2 κλινικών δοκιμών. Ενώ η φύση και η σοβαρότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών είναι παρόμοια με εκείνη των ενηλίκων, η συχνότητα των παρακάτω είναι υψηλότερη στα παιδιά:

• Η επίσταξη είναι μια συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια σε παιδιά (δηλαδή ≥ 1/100 έως <1/10) που δεν έχει αναφερθεί σε ενήλικες.

• Κατά τη διάρκεια διπλά τυφλής μελέτης 3 εβδομάδων, η συχνότητα της θεραπείας για αναφαινόμενη ζάλη και κεφαλαλγία σχεδόν διπλασιάστηκε σε παιδιά ηλικίας 6-17 ετών στην ομάδα που λάμβανε υψηλή δόση olmesartan medoxomil.

Το συνολικό προφίλ ασφάλειας του olmesartan medoxomil των παιδιατρικών ασθενών δεν διαφέρει σημαντικά από το προφίλ ασφάλειας των ενήλικων.

Ηλικιωμένοι (ηλικίας 65 ετών και άνω)

Στους ηλικιωμένους ασθενείς η συχνότητα εμφάνισης υπότασης είναι ελαφρώς αυξημένη από σπάνια σε όχι συχνή.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο παρακάτω:

Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284 GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040337 Ιστότοπος: http://www.eof.gr http://www.kitrinikarta.gr

4.9 Υπερδοσολογία

Υπάρχουν περιορισμένες πληροφορίες σχετικά με την υπερδοσολογία στους ανθρώπους. Το πιθανότερο αποτέλεσμα μιας υπερδοσολογίας είναι η υπόταση. Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά και να εφαρμόζεται συμπτωματική και υποστηρικτική θεραπεία.

Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την δυνατότητα απομάκρυνσης του olmesartan με αιμοκάθαρση.

5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

5.1 Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης ΙΙ Κωδικός ATC: C09CA08 Μηχανισμός δράσης / Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Το olmesartan medoxomil είναι ένας ισχυρός, από του στόματος ενεργός, εκλεκτικός ανταγωνιστής του υποδοχέα (τύπου AT ) της αγγειοτασίνης ΙΙ. Θεωρείται ότι αποκλείει όλες τις δράσεις της αγγειοτασίνης ΙΙ, μέσω του υποδοχέα AT , ανεξάρτητα από την πηγή ή την οδό της σύνθεσης της αγγειοτασίνης ΙΙ. Ο εκλεκτικός ανταγωνισμός των υποδοχέων (AT ) της αγγειοτασίνης ΙΙ έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της ρενίνης και της συγκέντρωσης της αγγειοτασίνης Ι και ΙΙ στο πλάσμα και την μερική ελάττωση των συγκεντρώσεων της αλδοστερόνης στο πλάσμα.

Η αγγειοτασίνη ΙΙ είναι η πρωτογενής αγγειοδραστική ορμόνη του συστήματος ρενίνης- αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης και παίζει σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της υπέρτασης μέσω του τύπου 1 (ΑΤ ) υποδοχέα.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια Στην υπέρταση, το olmesartan medoxomil προκαλεί δοσοεξαρτώμενη, μακράς διάρκειας μείωση της αρτηριακής πίεσης. Δεν υπάρχουν ενδείξεις υπότασης με την πρώτη δόση, ταχυφυλαξίας κατά τη μακρόχρονη θεραπεία ή φαινομένου υποτροπής της υπέρτασης μετά από τη διακοπή της θεραπείας.

Η χορήγηση olmesartan medoxomil μία φορά την ημέρα παρέχει αποτελεσματική και ομαλή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης, για όλο το 24ωρο διάστημα μεταξύ των δόσεων. Η χορήγηση μίας εφάπαξ δόσης ημερησίως επιφέρει την ίδια ελάττωση της αρτηριακής πίεσης όπως και η χορήγηση της ίδιας συνολικής ημερήσιας δοσολογίας διηρημένης σε δύο δόσεις.

Με τη συνέχιση της θεραπείας, οι μέγιστες μειώσεις της αρτηριακής πίεσης επιτυγχάνονται μετά από 8 εβδομάδες από την έναρξη της θεραπείας, παρόλο που ένα σημαντικό ποσοστό της μείωσης της πίεσης του αίματος παρατηρείται ήδη μετά από 2 βδομάδες θεραπείας. Όταν χρησιμοποιείται μαζί με υδροχλωροθειαζίδη, επιτυγχάνεται επιπρόσθετη ελάττωση της αρτηριακής πίεσης και η συγχορήγηση είναι καλά ανεκτή.

Η επίδραση του olmesartan στη θνησιμότητα και στη νοσηρότητα δεν είναι ακόμη γνωστή.

Η τυχαιοποιημένη μελέτη Randomised Olmesartan and Diabetes Microalbuminuria Prevention (ROADMAP) που διεξήχθη σε 4447 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, νορμολευκωματινουρία και τουλάχιστον έναν πρόσθετο παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου, διερεύνησε κατά πόσο η θεραπεία με olmesartan θα μπορούσε να καθυστερήσει την έναρξη της μικρολευκωματινουρίας. Κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης παρακολούθησης διάρκειας 3,2 χρόνων, οι ασθενείς έλαβαν είτε olmesartan είτε εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με άλλους αντιυπερτασικούς παράγοντες, εκτός από αναστολείς ΜΕΑ ή αποκλειστές του υποδοχέα αγγειοτασίνης ΙΙ.

Σχετικά με το πρωτεύον καταληκτικό σημείο, η μελέτη έδειξε μια σημαντική μείωση του κινδύνου σε σχέση με το χρόνο κατά την έναρξη της μικρολευκωματινουρία, υπέρ του olmesartan. Μετά από προσαρμογή για τις διαφορές της BP αυτή η μείωση του κινδύνου δεν ήταν πλέον στατιστικά σημαντική. Το 8,2% (178 από 2.160) των ασθενών στην ομάδα olmesartan και το 9,8% (210 από 2.139) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου ανέπτυξε μικρολευκωματινουρία.

Σχετικά με τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, καρδιαγγειακά επεισόδια εμφανίστηκαν σε 96 ασθενείς (4,3%) με το olmesartan και σε 94 ασθενείς (4,2%) με το εικονικό φάρμακο. Η συχνότητα εμφάνισης καρδιαγγειακής θνησιμότητας ήταν υψηλότερη με olmesartan σε σύγκριση με θεραπεία με το εικονικό φάρμακο (15 ασθενείς (0,7%) έναντι 3 ασθενών (0,1%)), παρά τα παρόμοια ποσοστά μη θανατηφόρων εγκεφαλικών επεισοδίων (14 ασθενείς (0,6%) έναντι 8 ασθενών (0,4%)), μη θανατηφόρων εμφραγμάτων του μυοκαρδίου (17 ασθενείς (0,8%) έναντι 26 ασθενών (1,2%)) και μη καρδιαγγειακής θνησιμότητας (11 ασθενείς (0,5%) έναντι 12 ασθενών (0,5%)). Η συνολική θνησιμότητα με olmesartan αριθμητικά αυξήθηκε (26 ασθενείς (1,2%) έναντι 15 ασθενών (0,7%)), η οποία κυρίως προήλθε από τον υψηλότερο αριθμό θανατηφόρων καρδιαγγειακών συμβαμάτων.

Η μελέτη Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial (ORIENT) διερεύνησε τις επιπτώσεις του olmesartan στα νεφρικά και καρδιαγγειακά συμβάματα σε 577 τυχαιοποιημένους Ιάπωνες και Κινέζους διαβητικούς ασθενείς τύπου 2 με έκδηλη νεφροπάθεια.

Κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης παρακολούθησης των 3,1 χρόνων, οι ασθενείς έλαβαν είτε olmesartan είτε εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με άλλους αντιυπερτασικούς παράγοντες συμπεριλαμβανομένων των αναστολέων ΜΕΑ.

Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο (χρόνος μέχρι την πρώτη ενέργεια του διπλασιασμού της κρεατινίνης στον ορό, το τελικό στάδιο νεφρικής νόσου, όλα τα αίτια θανάτου) συνέβη σε 116 ασθενείς στην ομάδα olmesartan (41,1%) και 129 ασθενείς στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (45,4%) (HR 0,97 (95% CI 0,75 - 1,24), p = 0,791). Το δευτερεύον σύνθετο καρδιαγγειακό καταληκτικό σημείο συνέβη σε 40 ασθενείς υπό θεραπεία με olmesartan (14,2%) και σε 53 ασθενείς υπό θεραπεία με εικονικό φάρμακο (18,7%). Αυτό το σύνθετο καρδιαγγειακό καταληκτικό σημείο περιελάμβανε θάνατο καρδιαγγειακής αιτιολογίας σε 10 (3,5%) ασθενείς που λάμβαναν olmesartan έναντι 3 (1,1%) που λάμβαναν εικονικό φάρμακο, συνολική θνησιμότητα 19 (6,7%) ασθενείς έναντι 20 (7,0%), μη θανατηφόρο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο 8 (2,8%) ασθενείς έναντι 11 (3,9%) και μη θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου 3 (1,1%) ασθενείς έναντι 7 (2,5%), αντίστοιχα.

Η αντιυπερτασική δράση του οlmesartan medomoxil στον παιδιατρικό πληθυσμό αξιολογήθηκε σε μια τυχαιοποιημένη, διπλά-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη σε 302 υπερτασικούς ασθενείς, ηλικίας 6 έως 17 ετών. Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελείτο από μια ομάδα 112 ασθενών της μαύρης φυλής και μιας μικτής φυλετικής ομάδας 190 ασθενών, συμπεριλαμβανομένων και 38 ασθενών της μαύρης φυλής. Η αιτιολογία της υπέρτασης ήταν κυρίως ιδιοπαθής υπέρταση (87% της ομάδας της μαύρης φυλής και 67% της μικτής ομάδας). Οι ασθενείς που ζύγιζαν 20 έως <35 kg τυχαιοποιήθηκαν σε 2,5 mg (χαμηλή δόση) ή 20 mg (υψηλή δόση) οlmesartan medomoxil άπαξ ημερησίως και οι ασθενείς που ζύγιζαν ≥35 kg τυχαιοποιήθηκαν σε 5 mg (χαμηλή δόση) ή 40 mg (υψηλή δόση)

οlmesartan medomoxil άπαξ ημερησίως. Το olmesartan medomoxil μείωσε σημαντικά τόσο τη συστολική όσο και τη διαστολική αρτηριακή πίεση με έναν προσαρμοσμένο στο σωματικό βάρος, δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Το οlmesartan medomoxil, τόσο σε χαμηλές όσο και υψηλές δόσεις μείωσε σημαντικά τη συστολική αρτηριακή πίεση κατά 6,6 και 11,9 mmHg σε σχέση με την πίεση κατά την εισαγωγή στη μελέτη, αντίστοιχα. Αυτή η επίδραση παρατηρήθηκε επίσης κατά τη διάρκεια των δύο εβδομάδων τυχαιοποιημένης φάσης απόσυρσης, σύμφωνα με την οποία τόσο η μέση συστολική όσο και η μέση διαστολική αρτηριακή πίεση έδειξαν μια στατιστικά σημαντική ανάκαμψη στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου σε σύγκριση με την ομάδα του οlmesartan. Η θεραπεία ήταν αποτελεσματική και στις δύο ομάδες παιδιατρικών ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή υπέρταση. Όπως παρατηρήθηκε σε ενήλικες πληθυσμούς, οι μειώσεις της αρτηριακής πίεσης ήταν μικρότερες σε ασθενείς της μαύρης φυλής.

Στην ίδια μελέτη, 59 ασθενείς ηλικίας 1 έως 5 ετών που ζύγιζαν ≥5 kg έλαβαν 0,3 mg/kg οlmesartan medomoxil άπαξ ημερησίως για τρεις εβδομάδες σε ανοικτή επισημασμένη φάση και στη συνέχεια τυχαιοποιήθηκαν σε λήψη οlmesartan medomoxil ή εικονικού φαρμάκου σε διπλά-τυφλή φάση. Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας της απόσυρσης, η μέση συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση στο χαμηλότερο σημείο ήταν 3/3 mmHg χαμηλότερη στην ομάδα που τυχαιοποιήθηκε στο οlmesartan medomoxil. Αυτή η διαφορά στην αρτηριακή πίεση δεν ήταν στατιστικά σημαντική (95% CI -2 έως 7/- 1 έως 7).

Άλλες πληροφορίες Δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες μελέτες (ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone και σε συνδυασμό με τη μελέτη Ramipril Global Endpoint Trial) και VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes)) εξέτασαν τη χρήση του συνδυασμού ενός αναστολέα ΜΕΑ με αποκλειστή του υποδοχέα αγγειοτασίνης ΙΙ.

Η ONTARGET ήταν μια μελέτη που διεξήχθη σε ασθενείς με ιστορικό καρδιαγγειακής ή αγγειακής εγκεφαλικής νόσου ή σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που συνοδευόταν από ενδείξεις βλάβης του τελικού οργάνου. Η VA NEPHRON-D ήταν μια μελέτη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και διαβητική νεφροπάθεια.

Αυτές οι μελέτες δεν έχουν δείξει καμία σημαντικά ευεργετική επίδραση στα νεφρικά ή/και καρδιαγγειακά συμβάματα και στη θνησιμότητα, ενώ παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος για υπερκαλιαιμία, οξεία νεφρική ανεπάρκεια ή/και υπόταση σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία.

Δεδομένου των παρόμοιων φαρμακοδυναμικών ιδιοτήτων τους, τα αποτελέσματα αυτά είναι σχετικά και για άλλους αναστολείς ΜΕΑ και αποκλειστές του υποδοχέα της αγγειοτασίνης ΙΙ.

Οι αναστολείς ΜΕΑ και αποκλειστές του υποδοχέα της αγγειοτασίνης ΙΙ δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ταυτόχρονη θεραπεία σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια.

Η ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) ήταν μια μελέτη σχεδιασμένη για την εξέταση του οφέλους της προσθήκης aliskiren σε μία τυπική θεραπεία ενός αναστολέα ΜΕΑ ή αποκλεισμό του υποδοχέα της αγγειοτασίνης ΙΙ σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο, καρδιαγγειακή νόσο, ή και τα δύο.

Η μελέτη τερματίστηκε πρόωρα εξαιτίας του αυξημένου κινδύνου ανεπιθύμητων εκβάσεων.

Καρδιαγγειακοί θάνατοι και εγκεφαλικά επεισόδια ήταν και οι δύο αριθμητικά συχνότεροι στην ομάδα του aliskiren σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου, και οι ανεπιθύμητες ενέργειες και οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ενδιαφέροντος (υπερκαλιαιμία, υπόταση και νεφρική δυσλειτουργία) καταγράφηκαν συχνότερα στην ομάδα του aliskiren σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου.

5.2 Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Απορρόφηση και κατανομή To olmesartan medoxomil είναι προφάρμακο. Μετατρέπεται ταχέως στον φαρμακολογικά ενεργό μεταβολίτη, olmesartan, από εστεράσες του βλεννογόνου του εντέρου και του αίματος της πυλαίας κατά την απορρόφησή της από το γαστρεντερικό σωλήνα.

Καμία ποσότητα αυτούσιου olmesartan medoxomil ή ανέπαφης πλευρικής άλυσου medoxomil δεν έχει ανιχνευθεί στο πλάσμα ή στα απεκκρίματα. Η μέση απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα του olmesartan χορηγούμενου στη φαρμακοτεχνική μορφή του δισκίου ήταν 25,6%.

Η μέση μέγιστη συγκέντρωση (C ) του olmesartan στο πλάσμα επιτυγχάνεται σε 2 ώρες μετά τη λήψη max από το στόμα του olmesartan medoxomil και η συγκέντρωση του olmesartan στο πλάσμα αυξάνεται σχεδόν γραμμικά σε σχέση με τις εφάπαξ από του στόματος αυξανόμενες δόσεις μέχρι περίπου 80 mg.

Η τροφή έχει ελάχιστη επίδραση στη βιοδιαθεσιμότητα του olmesartan και ως εκ τούτου το olmesartan medoxomil μπορεί να χορηγείται με ή χωρίς τροφή.

Δεν έχουν παρατηρηθεί κλινικά σημαντικές διαφορές στην φαρμακοκινητική του olmesartan που να σχετίζονται με το φύλο.

To olmesartan δεσμεύεται σε μεγάλο βαθμό από τις πρωτεΐνες του πλάσματος (> 99,7%), αλλά η δυνατότητα για κλινικά σημαντικές αλληλεπιδράσεις εκτόπισης δεσμευμένων πρωτεϊνών, μεταξύ του olmesartan και άλλων με έντονο βαθμό δέσμευσης συγχορηγούμενων φαρμακευτικών προϊόντων είναι μικρή (όπως επιβεβαιώνεται κλινικά από την έλλειψη σημαντικής αλληλεπίδρασης μεταξύ του olmesartan medoxomil και της βαρφαρίνης). Η δέσμευση του olmesartan με τα αιμοσφαίρια είναι ασήμαντη. Ο μέσος όγκος κατανομής μετά από ενδοφλέβια χορήγηση είναι χαμηλός (16 – 29 L).

Βιομετασχηματισμός και αποβολή Η ολική κάθαρση πλάσματος είναι τυπικά 1,3 L/h (CV 19%) και είναι σχετικά αργή συγκρινόμενη με την ηπατική ροή του αίματος (ca 90L/h). Μετά από εφάπαξ από του στόματος χορήγηση ραδιοσημασμένης με 14C olmesartan medoxomil, το 10 - 16% της χορηγηθείσας ραδιενέργειας αποβλήθηκε στα ούρα (το μεγαλύτερο μέρος της σε 24 ώρες μετά τη χορήγηση της δόσης) και το υπόλοιπο της ανακτηθείσας ραδιενέργειας αποβλήθηκε στα κόπρανα. Με βάση τη συστηματική διαθεσιμότητα του 25,6%, μπορεί να υπολογιστεί ότι το olmesartan που απορροφάται αποβάλλεται τόσο μέσω των νεφρών (περίπου 40%), όσο και μέσω της ηπατοχολικής οδού (περίπου 60%). Όλη η ανακτηθείσα ραδιενέργεια ανιχνεύθηκε ως olmesartan. Δεν ανιχνεύθηκε άλλος σημαντικός μεταβολίτης. Η εντερο-ηπατική ανακύκλωση του olmesartan είναι ελάχιστη. Καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό του olmesartan medoxomil απεκκρίνεται μέσω της χολής, δεν ενδείκνυται η χορήγηση σε ασθενείς με απόφραξη των χοληφόρων οδών (βλ. παράγραφο 4.3.).

Ο τελικός χρόνος ημιζωής του olmesartan ποικίλλει μεταξύ 10 και 15 ωρών μετά από επαναλαμβανόμενες από του στόματος δόσεις. Σταθεροποιημένη κατάσταση επιτυγχάνεται μετά τις πρώτες δόσεις και δεν παρατηρήθηκε καμία επιπλέον συσσώρευση μετά από επαναλαμβανόμενη χορήγηση επί 14 ημέρες. Η νεφρική κάθαρση ήταν περίπου 0,5 – 0,7 L/ώρα και ήταν ανεξάρτητη από τη δόση.

Φαρμακοκινητικές σχέσεις σε ειδικούς πληθυσμούς Οι φαρμακοκινητικές ιδιότητες του olmesartan μελετήθηκαν σε υπερτασικούς παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 1 έως 16 ετών. Η κάθαρση του olmesartan σε παιδιατρικούς ασθενείς ήταν παρόμοια με αυτή των ενηλίκων ασθενών όταν ρυθμιστεί σύμφωνα με το σωματικό βάρος.

Δεν υπάρχουν φαρμακοκινητικές διαθέσιμες πληροφορίες σε παιδιατρικούς ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια.

Ηλικιωμένοι (ηλικίας 65 ετών και άνω)

Στους υπερτασικούς ασθενείς, η ΑUC στην σταθεροποιημένη κατάσταση αυξήθηκε κατά περίπου 35% στους ηλικιωμένους (ηλικίας 65 – 75 ετών) και κατά περίπου 44% στους πολύ ηλικιωμένους (ηλικίας ≥75 ετών) συγκριτικά με την ομάδα νεότερων ασθενών. Αυτό μπορεί να σχετίζεται εν μέρει με την μέση μείωση της νεφρικής λειτουργίας σε αυτή την ομάδα ασθενών.

Νεφρική δυσλειτουργία Σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια, η AUC στη σταθεροποιημένη κατάσταση ισορροπίας αυξήθηκε κατά 62%, 82% και 179% σε ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια αντίστοιχα, σε σύγκριση με υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου (βλ. παραγράφους 4.2. και 4.4).

Μετά από εφάπαξ χορήγηση olmesartan από το στόμα, οι τιμές της AUC ήταν 6% και 65% υψηλότερες σε ασθενείς με ήπια και μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, αντίστοιχα, από ό,τι σε υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου. Το αδέσμευτο κλάσμα του olmesartan medoxomil 2 ώρες μετά από τη δόση σε υγιείς εθελοντές, και σε ασθενείς με ήπια και μέτρια ηπατική ανεπάρκεια ήταν 0,26%, 0,34% και 0,41%, αντίστοιχα. Μετά από επαναλαμβανόμενες δόσεις σε ασθενείς με μέτρια ηπατική

ανεπάρκεια, η μέση AUC του olmesartan ήταν πάλι περίπου 65% υψηλότερη από ό,τι σε υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου. Οι μέσες τιμές C του olmesartan ήταν παρόμοιες σε ασθενείς με ηπατική max δυσλειτουργία και σε υγιείς εθελοντές. Το olmesartan medoxomil δεν έχει αξιολογηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (βλ. παραγράφους 4.2., 4.4.).

Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα Κολεσεβελάμη, παράγοντας δέσμευσης των χολικών οξέων Η ταυτόχρονη χορήγηση 40 mg olmesartan medoxomil και 3750 mg υδροχλωρικής κολεσεβελάμης σε υγιείς εθελοντές είχε ως αποτέλεσμα 28% μείωση της C και 39% μείωση max της AUC του olmesartan. Μικρότερες επιδράσεις, 4% και 15% μείωση στη C και AUC max αντίστοιχα, παρατηρήθηκαν όταν το olmesartan medoxomil χορηγήθηκε 4 ώρες πριν από την υδροχλωρική κολεσεβελάμη. Ο χρόνος ημίσειας ζωής του olmesartan μειώθηκε κατά 50-52% ανεξάρτητα από το εάν χορηγούνται ταυτόχρονα ή 4 ώρες πριν από την υδροχλωρική κολεσεβελάμη (βλ. παράγραφο 4.5).

5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Σε μελέτες χρόνιας τοξικότητας σε επίμυες και σκύλους, το olmesartan medoxomil παρουσίασε παρόμοια αποτελέσματα με άλλους ανταγωνιστές των AT υποδοχέων και με αναστολείς ΜΕΑ:

αυξημένη ουρία αίματος (BUN) και κρεατινίνη (μέσω λειτουργικών μεταβολών στους νεφρούς που προκαλούνται από τον αποκλεισμό των AT υποδοχέων), μείωση του βάρους της καρδιάς, μείωση των παραμέτρων των ερυθροκυττάρων (ερυθροκύτταρα, αιμοσφαιρίνη, αιματοκρίτη), ιστολογικές ενδείξεις νεφρικής βλάβης (αναπλαστικές βλάβες του νεφρικού επιθηλίου, πάχυνση της βασικής μεμβράνης, διάταση των σωληναρίων). Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες προκαλούμενες από τη φαρμακολογική δράση του olmesartan medoxomil έχουν επίσης εμφανιστεί σε προκλινικές δοκιμές και άλλων ανταγωνιστών των AT υποδοχέων και των αναστολέων ΜΕΑ και μπορούν να ελαττωθούν με την άμεση χορήγηση από το στόμα χλωριούχου νατρίου.

Και στα δύο είδη πειραματόζωων, παρατηρήθηκε αυξημένη δράση της ρενίνης στο πλάσμα και υπερτροφία/υπερπλασία των παρασπειραματικών κυττάρων των νεφρών. Αυτές οι μεταβολές, οι οποίες είναι τυπική επίδραση των φαρμάκων της κατηγορίας των αναστολέων ΜΕΑ και άλλων ανταγωνιστών των AT υποδοχέων, φαίνεται ότι δεν έχουν κλινική σημασία.

Όπως και άλλοι AT ανταγωνιστές υποδοχέων, το olmesartan medoxomil βρέθηκε να αυξάνει την συχνότητα θραύσης των χρωμοσωμάτων σε κυτταρικές καλλιέργειες in vitro. Δεν παρατηρήθηκαν σχετικά αποτελέσματα σε μερικές in vivo μελέτες με τη χορήγηση από του στόματος olmesartan medoxomil σε μεγάλες δόσεις μέχρι 2000 mg/kg. Τα συνολικά αποτελέσματα εμπεριστατωμένων δοκιμών γονιδιοτοξικότητας υποδηλώνουν ότι το olmesartan medoxomil είναι πολύ απίθανο να προκαλεί γονιδιοτοξικές αντιδράσεις σε συνθήκες κλινικής χρήσης.

Το olmesartan medoxomil δεν ήταν καρκινογόνο, ούτε στους επίμυες μετά από μελέτες 2 ετών, ούτε στους μύες μετά από μελέτες καρκινογένεσης 6 μηνών χρησιμοποιώντας διαγονιδιακά μοντέλα.

Σε μελέτες αναπαραγωγικής ικανότητας σε επίμυες, το olmesartan medoxomil δεν επηρέασε τη γονιμότητα και δεν υπήρχαν ενδείξεις τερατογόνου επίδρασης. Όπως και με άλλους ανταγωνιστές της αγγειοτασίνης II, η επιβίωση των επιγόνων μειώθηκε μετά την έκθεση στο olmesartan medoxomil και παρατηρήθηκε μετά την έκθεση των μητέρων στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης και στη γαλουχία, διάταση της νεφρικής πυέλου. Όπως και άλλοι αντιυπερτασικοί παράγοντες, το olmesartan medoxomil φαίνεται ότι είναι περισσότερο τοξικό σε κυοφορούντες κονίκλους από ό,τι σε κυοφορούντες επίμυες, ωστόσο, δεν υπήρξαν ενδείξεις τοξικής επίδρασης στο έμβρυο.

6. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

6.1 Κατάλογος εκδόχων

Πυρήνας δισκίου:

Λακτόζη μονοϋδρική Kυτταρίνη, μικροκρυσταλλική Yδροξυπροπυλοκυτταρίνη Κολλοειδές διοξείδιο του πυριτίου, άνυδρο Στεαρικό οξύ Επικάλυψη δισκίου:

Yπρομελλόζη Yδροξυπροπυλοκυτταρίνη Πολυαιθυλενογλυκόλη 400 Tιτανίου διοξείδιο (Ε171)

Tάλκης

6.2 Ασυμβατότητες

Δεν εφαρμόζεται

6.3 Διάρκεια ζωής

2 χρόνια

6.4 Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη φύλαξη του προϊόντος

Μη φυλάσσετε σε θερμοκρασία μεγαλύτερη των 30°C.

Φυλάσσετε στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από την υγρασία.

6.5 Φύση και συστατικά του περιέκτη

Κυψέλες αλουμινίου//αλουμινίου που περιέχουν 7, 10, 14, 28, 30, 56, 98 επικαλυμμένα με λεπτό υμενίο δισκία.

Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.

6.6 Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης

Καμία ειδική υποχρέωση.

Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Sandoz Pharmaceuticals d.d.

Verovškova Ulica 57, SI-1000 Ljubljana Σλοβενία

8. ΑΡΙΘΜΟΣ(ΟΙ) ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Olmesartan/Sandoz 10 mg: 119929/17-11-2022 Olmesartan/Sandoz 20 mg: 119930/17-11-2022 Olmesartan/Sandoz 40 mg: 119931/17-11-2022

9. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ/ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Ημερομηνία πρώτης έγκρισης: 31 Οκτωβρίου 2016 Ημερομηνία τελευταίας ανανέωσης: 17 Νοεμβρίου 2022

10. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ