PARACETAMOL-KABI — Περίληψη Χαρακτηριστικών Προϊόντος

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

Paracetamol/Kabi 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση.

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

1 ml περιέχει 10 mg παρακεταμόλης.

Κάθε φύσιγγα των 10 ml περιέχει 100 mg παρακεταμόλης.

Κάθε φιαλίδιο ή σάκκος των 50 ml περιέχει 500 mg παρακεταμόλης.

Κάθε φιαλίδιο ή σάκκος των 100 ml περιέχει 1000 mg παρακεταμόλης.

Για τον πλήρη κατάλογο των εκδόχων, βλ. παράγραφο 6.1.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

Διάλυμα για έγχυση.

Διαυγές έως ελάχιστα κιτρινωπό διάλυμα.

Το διάλυμα είναι ισο-οσμωτικό και το pH του είναι μεταξύ 5.0 και 7.0.

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

4.1 Θεραπευτικές ενδείξεις

Το Paracetamol/Kabi ενδείκνυται για:

• Την βραχυχρόνια αντιμετώπιση του μέτριου πόνου, ειδικά μετά από χειρουργικές επεμβάσεις,

• Την βραχυχρόνια αντιμετώπιση του πυρετού, Όταν η ενδοφλέβια χορήγηση δικαιολογείται κλινικά από μια επείγουσα ανάγκη θεραπείας του πόνου ή της υπερθερμίας και/ή όταν οι άλλες οδοί χορήγησης δεν είναι δυνατές.

4.2 Δοσολογία και τρόπος χορήγησης

Ενδοφλέβια χρήση.

Το φιαλίδιο ή o σάκκος των 100 ml περιορίζεται στους ενήλικες, εφήβους και παιδιά με σωματικό βάρος άνω των 33 kg.

Η φύσιγγα των 10 ml και το φιαλίδιο ή o σάκκος των 50 ml περιορίζεται για τελειόμηνα νεογνά, βρέφη, νήπια και παιδιά που ζυγίζουν μέχρι 33 kg.

Δοσολογία:

Δοσολογία που βασίζεται στο βάρος σώματος του ασθενή (παρακαλούμε δείτε τον πίνακα δοσολογίας παρακάτω):

* Πρόωρα νεογνά: Δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία ασφάλειας και αποτελεσματικότητας για πρόωρα νεογνά (βλ. παράγραφο 5.2).

**Μέγιστη ημερήσια δόση: Η μέγιστη ημερήσια δόση όπως παρουσιάζεται στον παραπάνω πίνακα αφορά ασθενείς που δεν λαμβάνουν άλλα προϊόντα περιέχοντα παρακεταμόλη και πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα λαμβάνοντας υπόψη τέτοια προϊόντα.

***Ασθενείς με μικρότερο σωματικό βάρος θα χρειαστούν μικρότερους όγκους.

- Το ελάχιστο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα μεταξύ κάθε χορήγησης πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 ώρες σε ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης >50 ml/min).

- Το ελάχιστο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα μεταξύ κάθε χορήγησης σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης 10-50 ml/min) πρέπει να είναι τουλάχιστον 6 ώρες.

- Το ελάχιστο χρονικό διάστημα μεταξύ κάθε χορήγησης σε ασθενείς στους οποίους απαιτείται αιμοδιύλιση (κάθαρση κρεατινίνης <10 ml/min) πρέπει να είναι τουλάχιστον 8 ώρες.

- Η μέγιστη ημερήσια δόση δεν πρέπει να υπερβεί τα 3 g (βλ. παράγραφο 4.4) σε ενήλικες ασθενείς με χρόνια ή αντισταθμισμένη ενεργό ηπατική νόσο, ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια, χρόνιο αλκοολισμό, χρόνιο υποσιτισμό (χαμηλά αποθέματα ηπατικής γλουταθειόνης), αφυδάτωση, σύνδρομο Meulengracht Gilbert, που ζυγίζουν λιγότερο από 50 kg.

- Να μην χορηγηθούν περισσότερες από 4 δόσεις σε 24 ώρες.

Τρόπος χορήγησης:

Προσέξτε κατά την συνταγογράφηση και την χορήγηση του Paracetamol/Kabi 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση για την αποφυγή λαθών στην δοσολογία λόγω σύγχυσης μεταξύ των χιλιοστόγραμμων (mg) και των χιλιοστόλιτρων (mL), η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε τυχαία υπερβολική δόση και το θάνατο. Φροντίστε να διασφαλιστεί ότι κοινοποιείται και διανέμεται η σωστή δόση. Κατά την συνταγογράφηση, συμπεριλάβετε τόσο την συνολική

δόση σε mg όσο και την συνολική δόση σε όγκο. Φροντίστε να διασφαλίσετε ότι η δόση μετριέται και χορηγείται με ακρίβεια.

Για μία μόνο χρήση. Κάθε αχρησιμοποίητο διάλυμα πρέπει να απορρίπτεται.

Πριν από τη χορήγηση, το προϊόν πρέπει να επιθεωρείται οπτικά για τυχόν σωματίδια και αποχρωματισμό.

Το διάλυμα παρακεταμόλης χορηγείται ως ενδοφλέβια έγχυση 15 λεπτών.

Ασθενής με σωματικό βάρος ≤ 10 kg:

• Η γυάλινη φύσιγγα, το φιαλίδιο ή ο σάκκος του Paracetamol/Kabi 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση δεν πρέπει να αναρτάται ως έγχυση λόγω του μικρού όγκου του φαρμακευτικού προϊόντος που πρόκειται να χορηγηθεί σε αυτόν τον πληθυσμό

• Ο όγκος που πρόκειται να χορηγηθεί πρέπει να αφαιρείται από τη φύσιγγα, το φιαλίδιο ή τον σάκο και να αραιώνεται σε διάλυμα χλωριούχου νατρίου 0,9% ή σε διάλυμα γλυκόζης 5% μέχρι ένα δέκατο (ένας όγκος Paracetamol/Kabi 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση σε εννέα όγκους διαλύτη) και να χορηγείται σε διάστημα 15 λεπτών

• Πρέπει να χρησιμοποιηθεί μια σύριγγα των 5 ή 10 ml για την μέτρηση της κατάλληλης δόσης για το σωματικό βάρος του παιδιού και τον επιθυμητό όγκο. Ωστόσο αυτός δεν πρέπει ποτέ να υπερβαίνει τα 7,5 ml ανά δόση.

• Ο χρήστης θα πρέπει να ανατρέξει στις πληροφορίες του προϊόντος για οδηγίες δοσολογίας.

Για την αραίωση του διαλύματος για έγχυση το Paracetamol/Kabi 10 mg/ml δείτε την παράγραφο 6.6.

4.3 Αντενδείξεις

• Υπερευαισθησία στην δραστική ουσία, propacetamol hydrochloride (προφάρμακο της παρακεταμόλης) ή σε κάποιο από τα έκδοχα

• Οξεία υπατοκυτταρική ανεπάρκεια (Child-Pugh >9)

4.4 Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση

Προειδοποιήσεις ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ Φροντίστε να αποφεύγετε τα λάθη στην δοσολογία λόγω σύγχυσης μεταξύ του χιλιοστόγραμμου (mg) και του χιλιοστόλιτρου (mL), η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε τυχαία υπερβολική δόση και τον θάνατο (βλ. παράγραφο 4.2).

Συνιστάται να χρησιμοποιήσετε μια κατάλληλη αναλγητική θεραπεία από το στόμα, όσο το δυνατόν συντομότερα αυτή η οδός χορήγησης είναι δυνατή.

Προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της υπερδοσολογίας, ελέγξτε ότι άλλα χορηγούμενα φάρμακα δεν περιέχουν paracetamol ή υδροχλωρική προπακεταμόλη.

Δόσεις υψηλότερες από τις συνιστώμενες περικλείουν τον κίνδυνο πολύ σοβαρής ηπατικής βλάβης. Κλινικά σημεία και συμπτώματα ηπατικής βλάβης (συμπεριλαμβανομένης της

αιφνίδιας εκδήλωσης ηπατίτιδας, ηπατικής ανεπάρκειας, χολοστατικής ηπατίτιδας, κυτταρολυτικής ηπατίτιδας) δεν παρατηρούνται συνήθως μέχρι δύο ημέρες, και με ανώτατο όριο των 4-6 ημερών, μετά τη χορήγηση. Θεραπεία με αντίδοτο πρέπει να δίνεται το συντομότερο δυνατό (βλ. παράγραφο 4.9).

Η παρακεταμόλη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές δερματικές αντιδράσεις. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται για τα πρώιμα σημεία των σοβαρών δερματικών αντιδράσεων και η χρήση του φαρμάκου θα πρέπει να διακόπτεται με την πρώτη εμφάνιση δερματικού εξανθήματος ή οποιασδήποτε άλλης ένδειξης υπερευαισθησίας.

Έχουν αναφερθεί περιστατικά μεταβολικής οξέωσης υψηλού χάσματος ανιόντων (HAGMA)

λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης σε ασθενείς με σοβαρή ασθένεια όπως σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία και σήψη ή υποσιτισμό και άλλες πηγές έλλειψης γλουταθειόνης (π.χ. χρόνιος αλκοολισμός) που έλαβαν θεραπεία με παρακεταμόλη σε θεραπευτική δόση για παρατεταμένο χρονικό διάστημα ή συνδυασμό παρακεταμόλης και φλουκλοξακιλλίνης.Εάν υπάρχει υποψία HAGMA λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης, συνιστάται άμεση διακοπή της παρακεταμόλης και στενή παρακολούθηση, Η μέτρηση της ουροποιητικής 5-οξοπρολίνης μπορεί να είναι χρήσιμη για τον εντοπισμό της πυρογλουταμικής οξέωσης ως υποκείμενης αιτίας της HAGMA σε ασθενείς με πολλαπλούς παράγοντες κινδύνου.Εάν η φλουκλοξακιλλίνη συνεχιστεί μετά τη διακοπή της παρακεταμόλης, συνιστάται να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις HAGMA, καθώς υπάρχει πιθανότητα η φλουκλοξακιλλίνη να διατηρεί την κλινική εικόνα της HAGMA (βλ.

παράγραφο 4.5).

Όπως με όλα τα διαλύματα για έγχυση που διατείθενται σε φιαλίδια ή σάκους, απαιτείται στενή παρακολούθηση κυρίως στο τέλος της έγχυσης για την αποφυγή εμβολής αέρα (βλ.

παράγραφο 6.6).

Η παρακεταμόλη πρέπει να χρησιμοποιείται με ιδιαίτερη προσοχή στις παρακάτω περιπτώσεις:

• Μη φυσιολογική ηπατική λειτουργία και Ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια (Child-Pugh ≤9)

• Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων

• Σύνδρομο Meulengracht Gilbert (γνωστό ως μη-αιμολυτικό ίκτερο)

• Σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης ≤30 ml/min), βλ. παραγράφους 4.2 και 5.2

• Χρόνια κατάχρηση αλκοόλ

• Χρόνιο υποσιτισμό (περιορισμένα αποθέματα της ηπατικής γλουταθειόνης)

• Χρήση ολικής παρεντερικής διατροφής

• Χρήση ενζυμικών επαγωγών

• Χρήση ηπατοτοξικών παραγόντων

• Σε ασθενείς που πάσχουν από γενετικά προκαλούμενη ανεπάρκεια της G-6-PD (κυαμισμός) η εμφάνιση μιας αιμολυτικής αναιμίας είναι δυνατή λόγω της μειωμένης κατανομής της γλουταθειόνης μετά από τη χορήγηση παρακεταμόλης

• Αφυδάτωση Επιδράσεις στους εργαστηριακούς ελέγχους Η παρακεταμόλη μπορεί να επηρεάσει τους ελέγχους για ουρικό οξύ που χρησιμοποιούν φωσφοροβολφραμικό οξύ και εξετάσεις σακχάρου στο αίμα με γλυκόζη-οξειδάση- υπεροξειδάση

4.5 Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές

αλληλεπίδρασης

• Η προβενεσίδη προκαλεί σχεδόν 2-φορές μείωση της κάθαρσης της παρακεταμόλης παρεμποδίζοντας τη σύζευξη με γλυκουρονικό οξύ. Θα πρέπει να εξετάζεται η μείωση της δόσης της παρακεταμόλης αν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ταυτόχρονα με προβενεσίδη

• Η σαλικυλαμίδη μπορεί να παρατείνει το χρόνο ημίσειας ζωής της απέκκρισης της παρακεταμόλης.

• Ο μεταβολισμός της παρακεταμόλης μειώνεται σε ασθενείς που λαμβάνουν φαρμακευτικά προϊόντα που επάγουν τα ενζυμα όπως ριφαμπικίνη, βαρβιτουρικά, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, ισονιαζίδη και ορισμένα αντιεπιληπτικά (καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη, φαινοβαρβιτάλη, πιριμιδόνη)

• Μεμονωμένες αναφορές περιγράφουν μη αναμενόμενη ηπατοτοξικότητα σε ασθενείς που λαμβάνουν αλκοόλ ή φαρμακευτικά προϊόντα που επάγουν τα ενζυμα (βλ.

παράγραφο 4.9)

• Ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και χλωραμφενικόλης μπορεί να παρατείνει τη δράση της χλωραμφενικόλης

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και ΑΖΤ (ζιδοβουδίνη) ενισχύει την τάση για ουδετεροπενία

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και από του στόματος χορηγούμενων αντισυλληπτικών μπορεί να μειώσει τον χρόνο ημίσειας ζωής της απέκκρισης της παρακεταμόλης.

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης (4 g την ημέρα για τουλάχιστον 4 ημέρες)

και από του στόματος χορηγούμενων αντιπηκτικών μπορεί να οδηγήσει σε ελαφρές διακυμάνσεις των τιμών INR. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να υπάρχει αυξημένη παρακολούθηση των τιμών INR κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης χρήσης καθώς και για 1 εβδομάδα μετά την διακοπή της θεραπείας με παρακεταμόλη.

• Θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με τη φλουκλοξακιλλίνη καθώς η ταυτόχρονη πρόσληψη έχει συσχετιστεί με μεταβολική οξέωση υψηλού χάσματος ανιόντων λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης,, ειδικά σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου. (βλ. παράγραφο 4.4.).

4.6 Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Κύηση:

Η κλινική εμπειρία ενδοφλέβιας χορήγησης παρακεταμόλης είναι περιορισμένη. Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός δεδομένων από τη χρήση από του στόματος θεραπευτικών δόσεων παρακεταμόλης σε έγκυες γυναίκες δεν καταδεικνύουν ούτε δυσμορφική ούτε εμβρυϊκή/νεογνική τοξικότητα.

Από επιδημιολογικές μελέτες σχετικά με τη νευροανάπτυξη των παιδιών που έχουν εκτεθεί σε παρακεταμόλη εντός της μήτρας δεν προκύπτουν αδιαμφισβήτητα δεδομένα. Αν η χρήση της παρακεταμόλης κριθεί κλινικά απαραίτητη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της κύησης. Ωστόσο, πρέπει να χρησιμοποιείται η μικρότερη αποτελεσματική δόση για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα και με τη μικρότερη δυνατή συχνότητα.

Θηλασμός:

Μετά την από του στόματος χορήγηση, η παρακεταμόλη απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα σε μικρές ποσότητες. Δεν έχουν αναφερθεί ανεπιθύμητες ενέργειες σε θηλάζοντα βρέφη.

Συνεπώς, το Paracetamol/Kabi μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε γυναίκες που θηλάζουν.

4.7 Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων

Το Paracetamol/Kabi δεν έχει επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

4.8 Ανεπιθύμητες ενέργειες

Η αξιολόγηση των ανεπιθύμητων ενεργειών βασίζεται στον ακόλουθο ορισμό της συχνότητας:

Πολύ συχνές ≥1/10 Συχνές ≥1/100 έως <1/10 Όχι συχνές ≥1/1.000 έως <1/100 Σπάνιες ≥1/10.000 έως <1/1.000 Πολύ σπάνιες <1/10.000 Μη γνωστές Δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα Όπως με όλα τα φαρμακευτικά προϊόντα που περιέχουν παρακεταμόλη, οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σπάνιες ή πολύ σπάνιες. Αυτές περιγράφονται στον παρακάτω πίνακα:

Παρακλινικές Αυξημένες εξετάσεις τρανσαμινάσες * Πολύ σπάνιες περιπτώσεις αντιδράσεων υπερευαισθησίας με τη μορφή αναφυλακτικής καταπληξίας, κνίδωσης, δερματικού εξανθήματος έχουν αναφερθεί και απαιτούν διακοπή της θεραπείας.

** Μεταβολική οξέωση υψηλού χάσματος ανιόντων: Έχουν διαπιστωθεί περιστατικά μεταβολικής οξέωσης υψηλού χάσματος ανιόντων λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου που χρησιμοποιούν παρακεταμόλη (βλ. παράγραφο 4.4). Η πυρογλουταμική οξέωση ενδέχεται να εμφανιστεί ως συνέπεια των χαμηλών επιπέδων γλουταθειόνης στους εν λόγω ασθενείς.

*** Έχουν αναφερθεί πολύ σπάνιες περιπτώσεις σοβαρών δερματικών αντιδράσεων και απαιτούν διακοπή της θεραπείας.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες για την Ελλάδα στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 21 32040380/337, Φαξ: + 30 21 06549585, Ιστότοπος:

http://www.eof.gr και για την Κύπρο στις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, Υπουργείο Υγείας, CY-1475 Λευκωσία, Τηλ: +357 22608607, Φαξ: + 357 22608669, Ιστότοπος:

www.moh.gov.cy/phs.

4.9 Υπερδοσολογία

Σε ιδιαίτερο κίνδυνο για ηπατική βλάβη (συμπεριλαμβανομένου της αιφνίδιας εκδήλωσης ηπατίτιδας, ηπατική ανεπάρκεια, χολοστατική ηπατίτιδα, κυτταρολυτική ηπατίτιδα) είναι οι ηλικιωμένοι ασθενείς, μικρά παιδιά, ασθενείς με ηπατικές διαταραχές, χρόνιο αλκοολισμό, χρόνιο υποσιτισμό και οι ασθενείς που ταυτόχρονα λαμβάνουν φαρμακευτικά προϊόντα που οδηγούν στην επαγωγή ενζύμων. Στις περιπτώσεις αυτές, η υπερδοσολογία μπορεί να αποβεί μοιραία.

Συμπτώματα υπερδοσολογίας Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται εντός των πρώτων 24 ωρών και περιλαμβάνουν:

ναυτία, έμετο, ανορεξία, ωχρότητα και κοιλιακό άλγος.

Υπερδοσολογία με 7,5 g ή περισσότερο παρακεταμόλης σε μια εφάπαξ χορήγηση σε ενήλικες ή 140 mg / kg βάρους σώματος σε εφάπαξ χορήγηση σε παιδιατρικούς ασθενείς, οδηγεί σε νέκρωση των ηπατικών κυττάρων, η οποία μπορεί να προκαλέσει πλήρη και μη αναστρέψιμη νέκρωση και στη συνέχεια ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια, μεταβολική οξέωση και εγκεφαλοπάθεια. Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει σε κώμα, μερικές φορές με μοιραία έκβαση. Ταυτόχρονα, αυξημένα επίπεδα των ηπατικών τρανσαμινασών (AST, ALT), γαλακτικής δεϋδρογενάσης και της χολερυθρίνης σε συνδυασμό με μειωμένα επίπεδα προθρομβίνης έχουν παρατηρηθεί, το οποίο μπορεί να συμβεί σε 12 έως 48 ώρες μετά τη χορήγηση.

Τα κλινικά συμπτώματα ηπατικής βλάβης γίνονται συνήθως εμφανή μετά από δύο μέρες, και φτάνουν στο ανώτατο όριο μετά από 4 έως 6 ημέρες.

Θεραπεία της υπερδοσολογίας

• Άμεση νοσηλεία

• Πριν από την έναρξη της θεραπείας, και το συντομότερο δυνατόν μετά την υπερδοσολογία, θα πρέπει να λαμβάνεται ένα δείγμα αίματος για τον προσδιορισμό των επιπέδων της παρακεταμόλης στο πλάσμα.

• Η θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση του αντίδοτου, Ν-ακετυλοκυστεϊνη (NAC), είτε ενδοφλεβίως ή από το στόμα, αν είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια των πρώτων 10 ωρών. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη μπορεί επίσης να προσφέρει κάποιο βαθμό προστασίας, ακόμη και μετά από 10 ώρες, αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα απαιτηθεί παρατεταμένη θεραπεία.

• Συμπτωματική θεραπεία

• Πρέπει να πραγματοποιούνται έλεγχοι της ηπατικής λειτουργίας κατά την έναρξη της θεραπείας και να επαναλαμβάνονται κάθε 24 ώρες. Συνήθως οι ηπατικές τρανσαμινάσες επιστρέφουν στο φυσιολογικό σε μία έως δύο εβδομάδες, με την πλήρη αποκατάσταση της φυσιολογικής ηπατικής λειτουργίας. Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, ωστόσο, η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να είναι απαραίτητη.

• Η αιμοκάθαρση μπορεί να μειώσει τη συγκέντρωση της παρακεταμόλης στο πλάσμα, αλλά οι επιδράσεις είναι περιορισμένες.

5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

5.1 Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Άλλα αναλγητικά και αντιπυρετικά, ανιλίδες, κωδικός ATC: N02BE01 Ο ακριβής αναλγητικός και αντιπυρετικός τρόπος δράσης της παρακεταμόλης δεν έχει τεκμηριωθεί. Ένα κεντρικό και περιφερικό αποτέλεσμα είναι πιθανό.

Το Paracetamol/Kabi παρέχει έναρξη της ανακούφισης από τον πόνο μέσα σε 5 με 10 λεπτά μετά τη χορήγηση. Η μέγιστη αναλγητική δράση επιτυγχάνεται μέσα σε 1 ώρα και η αναλγησία παραμένει συνήθως 4 με 6 ώρες.

Το Paracetamol/Kabi μειώνει τον πυρετό εντός 30 λεπτών μετά τη χορήγηση. Η αντιπυρετική δράση διαρκεί για τουλάχιστον 6 ώρες.

5.2 Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Ενήλικες Απορρόφηση Μετά από εφάπαξ και διαλείπουσα χορήγηση κατά τη διάρκεια 24 ωρών η φαρμακοκινητική της παρακεταμόλης είναι γραμμική μέχρι τα 2 g.

Η βιοδιαθεσιμότητα της παρακεταμόλης μετά την έγχυση των 500 mg και 1 g είναι παρόμοια με αυτή που παρατηρήθηκε μετά την έγχυση του 1 g και 2 g παρακεταμόλης (που αντιστοιχεί σε 500 mg και 1 g παρακεταμόλη), αντίστοιχα.

Η μέγιστη συγκέντρωση παρακεταμόλης στο πλάσμα (C ) που παρατηρήθηκε στο τέλος max της 15λεπτης ενδοφλέβιας έγχυσης των 500 mg και 1 g παρακεταμόλης είναι περίπου 15 μg/ml και 30 μg/ml, αντίστοιχα.

Κατανομή Ο όγκος κατανομής της παρακεταμόλης είναι περίπου 1 l/kg. Η παρακεταμόλη δεν δεσμεύεται εκτενώς με τις πρωτεΐνες του πλάσματος (περίπου 10%). Είκοσι λεπτά μετά την έγχυση του 1 g παρακεταμόλη, σημαντικές συγκεντρώσεις της παρακεταμόλης (περίπου 1,5

μg/ml) παρατηρήθηκαν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Βιομετασχηματισμός Η παρακεταμόλη μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ ακολουθώντας δύο μεγάλες ηπατικές οδούς: τη σύζευξη με γλυκουρονικό οξύ και θειϊκό οξύ. Σε δόσεις που υπερβαίνουν τη θεραπευτική δόση, στην τελευταία οδό επέρχεται ραγδαίος κορεσμός. Ένα μικρό κλάσμα (μικρότερο από 4%) μεταβολίζεται από το κυτόχρωμα Ρ450 σε ένα δραστικό ενδιάμεσο (N- ακετυλο ιμίνη βενζοκινόνης), η οποία, με την κανονική δόση, γρήγορα αποτοξινώνεται από την ανηγμένη γλουταθειόνη και αποβάλλεται στα ούρα μετά τη σύζευξη με κυστεΐνη και μερκαπτουρικό οξύ. Ωστόσο, σε περίπτωση μαζικής υπερδοσολογίας, η ποσότητα αυτού του τοξικού μεταβολίτη είναι αυξημένη.

Αποβολή Οι μεταβολίτες της παρακεταμόλης, αποβάλλονται κυρίως στα ούρα. Το 90% της χορηγηθείσας δόσης αποβάλλεται εντός 24 ωρών, κυρίως ως συζεύξεις γλυκουρονιδίου (60- 80%) και θειϊκού (20-30%). Λιγότερο από 5% αποβάλλεται αμετάβλητη. Ο χρόνος ημιζωής στο πλάσμα είναι 2,7 ώρες και η συνολική κάθαρση από το σώμα είναι 18 l/h.

Νεογνά, βρέφη και παιδιά Οι φαρμακοκινητικές παράμετροι της παρακεταμόλης που παρατηρήθηκαν σε βρέφη και παιδιά είναι παρόμοιες με εκείνες που παρατηρήθηκαν σε ενήλικες, εκτός από τo χρόνο ημιζωής στο πλάσμα που είναι ελαφρώς μικρότερος (1,5 με 2 ώρες) από ό,τι στους ενήλικες.

Σε νεογέννητα βρέφη, ο χρόνος ημιζωής στο πλάσμα είναι μεγαλύτερος από ό,τι σε βρέφη, δηλαδή περίπου 3,5 ώρες. Νεογνά, βρέφη και παιδιά ηλικίας έως 10 ετών αποβάλλουν πολύ λιγότερο γλυκουρονικές και περισσότερο θειϊκές συζεύξεις από ότι οι ενήλικες.

Πίνακας: Φαρμακοκινητικές τιμές που σχετίζονται με την ηλικία (τυποποιημένη κάθαρση, *CL /F (l.h-1 70 kg-1)

std oral

*CL είναι η εκτίμηση πληθυσμού για CL std Ειδικός πληθυσμός Νεφρική ανεπάρκεια Σε σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 10-50 ml/min), η αποβολή της παρακεταμόλης έχει μια μικρή καθυστέρηση, ο χρόνος ημίσειας ζωής της απέκκρισης κυμαίνεται από 2 έως 5,3 ώρες. Για τα συζεύγματα γλυκουρονιδίου και του θειϊκού, το ποσοστό αποβολής είναι 3 φορές μικρότερο σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, από ότι σε υγιή άτομα. Ως εκ τούτου, όταν χορηγείται παρακεταμόλη σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 10-50 ml / min), το ελάχιστο διάστημα μεταξύ κάθε χορήγησης θα πρέπει να αυξηθεί στις 6 ώρες (βλ. παράγραφο 4.2).

Ηλικιωμένοι Οι φαρμακοκινητικές και ο μεταβολισμός της παρακεταμόλης δεν διαφοροποιούνται στους ενήλικες. Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε αυτόν τον πληθυσμό ασθενών.

5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Τα προκλινικά δεδομένα δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο για τον άνθρωπο πέρα από τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται σε άλλα τμήματα της ΠΧΠ. Μελέτες σχετικά με την τοπική ανοχή της παρακεταμόλης διάλυμα για έγχυση σε αρουραίους και κουνέλια έδειξαν καλή ανοχή. Απουσία επιβραδυνόμενης υπερευαισθησίας επαφής έχει δοκιμαστεί σε ινδικά χοιρίδια.

Δεν υπάρχουν συμβατικές μελέτες για την αξιολόγηση της τοξικότητας στην αναπαραγωγή και την ανάπτυξη με τη χρήση των ισχυόντων αποδεκτών προτύπων.

Η παρακεταμόλη βρέθηκε να είναι μη καρκινογόνος σε αρσενικούς αρουραίους καθώς και σε αρσενικά και θηλυκά ποντίκια. Διφορούμενα στοιχεία καρκινογόνου δράσης παρατηρήθηκαν για θηλυκούς αρουραίους με βάση την αυξημένη συχνότητα εμφάνισης λευχαιμίας των μονοπυρηνικών κυττάρων.

Μια συγκριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τη γονοτοξικότητα και την καρκινογένεση της παρακεταμόλης, έδειξε ότι οι γονοτοτοξικές επιδράσεις της παρακεταμόλης εμφανίζονται μόνο σε δόσεις πάνω από το συνιστώμενο εύρος με αποτέλεσμα σοβαρές τοξικές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της έντονης τοξικότητας του ήπατος και του μυελού των οστών. Το κατώτατο όριο για τη γονοτοξικότητα δεν επιτυγχάνεται στις θεραπευτικές δόσεις της παρακεταμόλης.

6. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

6.1 Κατάλογος εκδόχων

Κυστεΐνη Μαννιτόλη (E421)

Ύδωρ για ενέσιμα

6.2 Ασυμβατότητες

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.

6.3 Διάρκεια ζωής

Φιαλίδιο ή σάκκος πριν από το άνοιγμα 24 μήνες.

Φύσιγγα πριν από το άνοιγμα 18 μήνες.

Μετά το πρώτο άνοιγμα Η χημική και φυσική σταθερότητα κατά τη χρήση έχει αποδειχθεί για 24 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου.

Από μικροβιολογικής άποψης, το προϊόν πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως. Αν δεν χρησιμοποιηθεί αμέσως, ο χρόνος και οι συνθήκες αποθήκευσης πριν τη χρήση αποτελούν ευθύνη του χρήστη και κανονικά δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τις 24 ώρες, εκτός εάν το

άνοιγμα και η αποθήκευση έχουν πραγματοποιηθεί σε ελεγχόμενες και πιστοποιημένες άσηπτες συνθήκες.

Αν αραιώνεται σε διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) ή διάλυμα 50 mg/ml γλυκόζης (5%), το διάλυμα θα πρέπει επίσης να χρησιμοποιηθεί αμέσως.

Ωστόσο, εάν το αραιωμένο διάλυμα δεν χρησιμοποιηθεί αμέσως, δεν πρέπει να φυλάσσεται για περισσότερο από 6 ώρες (συμπεριλαμβανομένου του χρόνου έγχυσης).

6.4 Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά την φύλαξη του προϊόντος

Μην ψύχετε ή καταψύχετε.

Για τις συνθήκες διατήρησης του αραιωμένου φαρμακευτικού προϊόντος, βλέπε παράγραφο 6.3.

6.5 Φύση και συστατικά του περιέκτη

Γυάλινες φύσιγγες Τύπου Ι των 10 ml, άχρωμες.

Γυάλινα φιαλίδια Τύπου ΙΙ των 50 ml και 100 ml σφραγισμένα με πώματα βρωμοβουτυλίου και επιπώματα αλουμινίου/πλαστικού τύπου flip-off.

Σάκκοι των 50ml και 100ml με την κύρια μεμβράνη, το στόμιο χορήγησης (στόμιο έγχυσης)

και το στόμιο για τις προσθήκες (στόμιο ένεσης) αποτελούμενα από πολυολεφίνη και με ένα διαφανές και /ή αποτελούμενο από αλουμίνιο εξωτερικό περίβλημα και περιέχοντα ανιχνευτή οξυγόνου. Οι σάκκοι είναι σφραγισμένοι με πώματα από πολύ-ισοπρένιο και επιπώματα πολυπροπυλενίου.

Μεγέθη συσκευασίας:

10 φύσιγγες 1 φιαλίδιο 10 φιαλίδια 12 φιαλίδια 20 φιαλίδια 20 σάκκοι 50 σάκκοι 60 σάκκοι Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.

6.6 Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης και άλλος χειρισμός

Χειρισμός Όπως με όλα τα διαλύματα για έγχυση που διατίθενται σε φιαλίδια ή σάκκους, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι απαιτείται στενή παρακολούθηση κυρίως στο τέλος της έγχυσης, ανεξάρτητα από την οδό χορήγησης. Αυτή η παρακολούθηση στο τέλος της έγχυσης εφαρμόζεται ιδιαίτερα για εγχύσεις από κεντρική οδό, προκειμένου να αποφευχθεί η εμβολή αέρα.

Συμβατότητα Το Paracetamol/Kabi 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση μπορεί να αραιωθεί σε διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0.9 %) ή 50 mg/ml διάλυμα γλυκόζης (5 %) έως ένα δέκατο (ένα μέρος όγκου Paracetamol/Kabi 10mg/ml διάλυμα για έγχυση σε 9 μέρη όγκου διαλύτη).

Το αραιωμένο διάλυμα πρέπει να ελέγχεται οπτικά και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται εάν παρουσιάζει θολερότητα, ορατά σωματίδια ή ίζημα.

Απόρριψη Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Fresenius Kabi Hellas Μονοπρόσωπη A.E.

Ανδρομάχης 19 15125 Μαρούσι Αττικής, Ελλάδα Τηλέφωνο: +30 210 6542 909 Φαξ: +30 210 6548 909 E-mail: FKHinfo@fresenius-kabi.com

8. ΑΡΙΘΜΟΣ(ΟΙ) ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Για την Ελλάδα: 107177/14/20-4-2016 Για την Κύπρο: 022781

9. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ / ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Για την Ελλάδα:

Ημερομηνία πρώτης έγκρισης: 8-4-2011 Ημερομηνία τελευταίας ανανέωσης: 20-4-2016 Για την Κύπρο:

Ημερομηνία πρώτης έγκρισης: 20-03-2018 Ημερομηνία τελευταίας ανανέωσης: 24-08-2022

10. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ