ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ A08AA02 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

FENFLURAMINE

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: αντιεπιληπτικά, άλλα αντιεπιληπτικά.

Ενδείξεις

Εγκεκριμένες ενδείξεις από το SPC, ομαδοποιημένες κατά ICD-10

clinical_notes

G40 Επιληψία και επιληπτικά σύνδρομα

Περιλαμβάνει (όροι από SPC): Σύνδρομο Dravet · Σύνδρομο Lennox-Gastaut

search Αναζήτηση φαρμάκων ανά ένδειξη arrow_forward

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Επιμελημένα δεδομένα από το SPC

SPC

medication

Δοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Η έναρξη και επίβλεψη της θεραπείας με το Fenfluramine θα πρέπει να πραγματοποιούνται από ιατρό με πείρα στη θεραπεία της επιληψίας. Η συνταγογράφηση και η διανομή του Fenfluramine πραγματοποιούνται σύμφωνα με το πρόγραμμα ελεγχόμενης πρόσβασής του (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις).

Δοσολογία

Παιδιά ηλικίας 2 ετών και άνω και ενήλικοι

Πίνακας 1: Συστάσεις δοσολογίας για το σύνδρομο Dravet (DS) και το σύνδρομο Lennox-Gastaut (LGS)

	Χωρίς συγχορήγηση στιριπεντόλης*	Με συγχορήγηση στιριπεντόλης (μόνο ασθενείς με DS)
Δόση με βάση το βάρος ++	Ημέρα 0 (Δόση έναρξης): 0,1 mg/kg λαμβανόμενη δύο φορές ημερησίωςΗμέρα 7: 0,2 mg/kg δύο φορές ημερησίωςΗμέρα 14 **: 0,35 mg/kg δύο φορές ημερησίως	Δόση με βάση το βάρος ++: 0,1 mg/kg λαμβανόμενη δύο φορές ημερησίωςΔόση συντήρησης: 0,2 mg/kg δύο φορές ημερησίως
Μέγιστη συνιστώμενη ημερήσια δόση	26 mg (13 mg δύο φορές ημερησίως, δηλαδή 6,0 ml δύο φορές ημερησίως)	17 mg (8,6 mg δύο φορές ημερησίως, δηλαδή 4,0 ml δύο φορές ημερησίως)
	*Στους ασθενείς χωρίς συγχορήγηση στιριπεντόλης που χρήζουν ταχύτερης τιτλοποίησης, η δόση μπορεί να αυξάνεται κάθε 4 ημέρες.	Δεν εφαρμόζεται
	+Στους ασθενείς με σύνδρομο Dravet, η δόση μπορεί να αυξηθεί, με βάση την κλινική ανταπόκριση, έως τη μέγιστη συνιστώμενη δόση, όπως απαιτείται.
	** Στους ασθενείς με σύνδρομο Lennox-Gastaut, η δόση θα πρέπει να αυξηθεί, σύμφωνα με την ανοχή, έως τη συνιστώμενη δόση συντήρησης (δηλαδή, Ημέρα 14)

++Για να υπολογίσετε τον όγκο της δόσης έως και τη μέγιστη συνιστώμενη δόση, πρέπει να χρησιμοποιήσετε τον τύπο: Βάρος (kg) x Δόση με βάση το βάρος (mg/kg) ÷ 2,2 mg/ml = ml δόσης που πρέπει να λαμβάνεται δύο φορές ημερησίως Η υπολογιζόμενη δόση θα πρέπει να στρογγυλοποιείται στο πλησιέστερο ml. Εάν η υπολογιζόμενη δόση είναι ίση ή μικρότερη των 3 ml, θα πρέπει να χρησιμοποιείται η σύριγγα των 3 ml με την πράσινη ένδειξη. Εάν η υπολογιζόμενη δόση είναι μεγαλύτερη των 3 ml, θα πρέπει να χρησιμοποιείται η σύριγγα των 6 ml με τη μοβ ένδειξη. Ο παρακάτω πίνακας πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για να ελέγχεται ο υπολογισμένος όγκος της δόσης. Ο Πίνακας 2 δεν υποκαθιστά την απαίτηση για υπολογισμό του συγκεκριμένου όγκου της δόσης.

Πίνακας 2: Εύρος όγκων δόσης σε ml για έλεγχο του υπολογισμού

| Κατηγορία βάρους | Δόση χωρίς συγχορήγηση στιριπεντόλης* | Δόση με συγχορήγηση στιριπεντόλης* | | :——————- | :——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

block

Αντενδείξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα (βλ. παράγραφο 6.1)
Παθήσεις της αορτικής ή της μιτροειδούς βαλβίδας της καρδιάς
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση
Χρήση εντός 14 ημερών από τη χορήγηση αναστολέων της μονοαμινοξειδάσης

Πληθυσμόςασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης

warning

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Παθήσεις της αορτικής ή της μιτροειδούς βαλβίδας της καρδιάς και πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Απαιτείται παρακολούθηση της καρδιακής λειτουργίας μέσω υπερηχοκαρδιογραφήματος. Αξιολόγηση σχέσης οφέλους-κινδύνου σε περίπτωση παθολογικών ευρημάτων. Διακοπή αγωγής σε περίπτωση επιβεβαιωμένης μεγάλης πιθανότητας πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης.
Μειωμένη όρεξη και απώλεια βάρους

Το βάρος των ασθενών θα πρέπει να παρακολουθείται. Αξιολόγηση σχέσης οφέλους-κινδύνου σε ασθενείς με ιστορικό νευρικής ανορεξίας ή βουλιμίας πριν την έναρξη της θεραπείας.
Πρόγραμμα ελεγχόμενης πρόσβασης του Fenfluramine

Σχεδιάστηκε για να αποφεύγεται η εκτός ενδείξεων χρήση (off-label) για διαχείριση βάρους και για να διασφαλίζεται η περιοδική καρδιακή παρακολούθηση.
Υπνηλία

Άλλα κατασταλτικά ΚΝΣ (συμπεριλαμβανομένου του αλκοόλ) ενδεχομένως να ενισχύουν την υπνηλία.
Αυτοκτονική συμπεριφορά και ιδεασμός

Συνιστάται στους ασθενείς και στα άτομα που φροντίζουν ασθενείς να ζητούν ιατρική συμβουλή σε περίπτωση εμφάνισης ενδείξεων αυτοκτονικής συμπεριφοράς ή ιδεασμού.
Σύνδρομο σεροτονίνης

Προσεκτική παρακολούθηση του ασθενούς, ιδιαίτερα κατά την έναρξη της θεραπείας και κατά την αύξηση των δόσεων. Εάν υπάρχει υποψία, μείωση δόσης ή διακοπή της θεραπείας.
Αυξημένη συχνότητα επιληπτικών κρίσεων

Ενδέχεται να χρήζει προσαρμογής της δόσης φενφλουραμίνης ή/και συγχορηγούμενων αντιεπιληπτικών φαρμάκων, ή διακοπής αγωγής.
Κυπροεπταδίνη

Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για πιθανή επιδείνωση των επιληπτικών κρίσεων. Η αποτελεσματικότητα της φενφλουραμίνης ενδέχεται να μειωθεί.
Γλαύκωμα

Διακόψετε τη χορήγηση θεραπείας σε ασθενείς με σημαντική μείωση της οπτικής οξύτητας. Εξετάστε διακοπή θεραπείας σε περίπτωση ανεξήγητου οφθαλμικού πόνου.
Επαγωγείς CYP1A2 και CYP2B6

Παρακολούθηση για μειωμένη αποτελεσματικότητα και μπορεί να εξεταστεί αύξηση της δόσης φενφλουραμίνης (όχι > 52 mg/ημέρα). Σε περίπτωση διακοπής επαγωγέα, σταδιακή μείωση της δόσης φενφλουραμίνης στην αρχική δόση.
Αναστολείς CYP1A2 ή CYP2D6

Παρακολούθηση για ανεπιθύμητα συμβάντα και ενδέχεται να απαιτηθεί μείωση της δόσης.
Έκδοχα

Παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο και μεθυλπαραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις. Θείου διοξείδιο μπορεί σπάνια να προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις υπερευαισθησίας και βρογχόσπασμο. Ασθενείς με σπάνια κακή απορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης δεν πρέπει να λάβουν. Γλυκόζη μπορεί να είναι επιβλαβής για τα δόντια.

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Άλλοι καταστολείς του κεντρικού νευρικού συστήματος
προσοχή

Αύξηση του κινδύνου επιδείνωσης της καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος
Σεροτονινεργικά φαρμακευτικά προϊόντα (SSRIs, SNRIs, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, τριπτάνες)
προσοχή

Αύξηση του κινδύνου επιδείνωσης της καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος
Αναστολείς ΜΑΟ
προσοχή

Αύξηση του κινδύνου επιδείνωσης της καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος
Αντιψυχωσικά φάρμακα (που επηρεάζουν σεροτονινεργικά συστήματα)
προσοχή

Αύξηση του κινδύνου επιδείνωσης της καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος
Κανναβιδιόλη
παρακολούθηση

Αύξηση AUC0-INF και Cmax φενφλουραμίνης, μείωση AUC0-INF και Cmax νορφενφλουραμίνης. Δεν επηρεάζει PK κανναβιδιόλης.

ΣύστασηΔεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης
Ριφαμπικίνη (ισχυρός επαγωγέας CYP3A, 2C19, μέτριος επαγωγέας CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9)
προσοχή

Μείωση AUC0-t και Cmax φενφλουραμίνης, μείωση AUC0-t νορφενφλουραμίνης, αύξηση Cmax νορφενφλουραμίνης.

ΣύστασηΑύξηση της δόσης φενφλουραμίνης μπορεί να κριθεί απαραίτητη.
Ισχυροί επαγωγείς του CYP1A2 ή του CYP2B6
προσοχή

Μείωση συγκεντρώσεων φενφλουραμίνης.

ΣύστασηΑύξηση της δόσης φενφλουραμίνης μπορεί να κριθεί απαραίτητη.
Φλουβοξαμίνη (ισχυρός αναστολέας CYP1A2)
προσοχή

Αύξηση AUC0-t (2.1x) και Cmax (1.2x) φενφλουραμίνης, μείωση AUC0-t (1.3x) και Cmax (1.4x) νορφενφλουραμίνης.
Παροξετίνη (ισχυρός αναστολέας CYP2D6)
προσοχή

Αύξηση AUC0-t (1.8x) και Cmax (1.1x) φενφλουραμίνης, μείωση AUC0-t (1.2x) και Cmax (1.3x) νορφενφλουραμίνης.
Υποστρώματα του CYP2D6 (π.χ. δεσιπραμίνη)
παρακολούθηση

Φενφλουραμίνη μπορεί να καταστείλει το CYP2D6, αυξάνοντας τις συγκεντρώσεις του υποστρώματος στο πλάσμα.
Υποστρώματα του CYP2B6
παρακολούθηση

Φενφλουραμίνη μπορεί να επάγει το CYP2B6, μειώνοντας τις συγκεντρώσεις του υποστρώματος στο πλάσμα.
Υποστρώματα του εντερικού CYP3A4
παρακολούθηση

Φενφλουραμίνη μπορεί να επάγει το εντερικό CYP3A4, μειώνοντας τις συγκεντρώσεις του υποστρώματος στο πλάσμα.
Υποστρώματα του MATE1
παρακολούθηση

Νορφενφλουραμίνη μπορεί να καταστείλει το MATE1, αυξάνοντας τις συγκεντρώσεις του υποστρώματος στο πλάσμα.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Λοιμώξεις

Βρογχίτιδα

Μεταβολισμός

Μειωμένη όρεξη
Μειωμένο σωματικό βάρος
Μειωμένη γλυκόζη αίματος

Ψυχιατρικές

Μη φυσιολογική συμπεριφορά
Επιθετικότητα
Διέγερση
Αϋπνία
Διακυμάνσεις συναισθηματικής διάθεσης
Ευερεθιστότητα

Νευρικό

Σύνδρομο σεροτονίνης
Υπνηλία
Αταξία
Υποτονία
Λήθαργος
Επιληπτική κρίση
Επιληπτική κατάσταση
Τρόμος

Καρδιακές διαταραχές

Βαλβιδική Καρδιακή Νόσος

Αγγειακές

Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Γαστρεντερικό

Διάρροια
Δυσκοιλιότητα
Υπερέκκριση σιέλου
Έμετος

Δέρμα

Εξάνθημα

Γενικές

Κόπωση

Εργαστηριακές

Αυξημένη προλακτίνη αίματος

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Διάρροια

Γαστρεντερικό

Πολύ συχνές
Κόπωση

Γενικές

Πολύ συχνές
Μειωμένη όρεξη

Μεταβολισμός

Πολύ συχνές
Υπνηλία

Νευρικό

Πολύ συχνές
Έμετος

Γαστρεντερικό

Συχνές
Αταξία

Νευρικό

Συχνές
Αυξημένη προλακτίνη αίματος

Εργαστηριακές

Συχνές
Αϋπνία

Ψυχιατρικές

Συχνές
Βρογχίτιδα

Λοιμώξεις

Συχνές
Διέγερση

Ψυχιατρικές

Συχνές
Διακυμάνσεις συναισθηματικής διάθεσης

Ψυχιατρικές

Συχνές
Δυσκοιλιότητα

Γαστρεντερικό

Συχνές
Εξάνθημα

Δέρμα

Συχνές
Επιθετικότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Επιληπτική κατάσταση

Νευρικό

Συχνές
Επιληπτική κρίση

Νευρικό

Συχνές
Ευερεθιστότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Λήθαργος

Νευρικό

Συχνές
Μειωμένη γλυκόζη αίματος

Μεταβολισμός

Συχνές
Μειωμένο σωματικό βάρος

Μεταβολισμός

Συχνές
Μη φυσιολογική συμπεριφορά

Ψυχιατρικές

Συχνές
Τρόμος

Νευρικό

Συχνές
Υπερέκκριση σιέλου

Γαστρεντερικό

Συχνές
Υποτονία

Νευρικό

Συχνές
Βαλβιδική Καρδιακή Νόσος

Καρδιακές διαταραχές

Μη γνωστές
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Αγγειακές

Μη γνωστές
Σύνδρομο σεροτονίνης

Νευρικό

Μη γνωστές

pregnant_woman

Κύηση / Γαλουχία

ΠΧΠ (SPC)

Επίπεδο κινδύνου: Αποφεύγεται expand_more

Κύηση
Σαν προληπτικό μέτρο, είναι προτιμητέο να αποφεύγεται η χρήση του Fenfluramine κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Είναι περιορισμένα τα δεδομένα (περιπτώσεις έκβασης εγκυμοσύνης λιγότερες από 300) από τη χρήση της φενφλουραμίνης στις έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα σε περιπτώσεις όπου δεν υφίστατο πατρική ή μητρική τοξικότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα).
Γαλουχία
Πρέπει να αποφασιστεί εάν θα διακοπεί ο θηλασμός ή θα διακοπεί/θα αποφευχθεί η θεραπεία με το Fenfluramine λαμβάνοντας υπόψη το όφελος του θηλασμού για το παιδί και το όφελος της θεραπείας για τη γυναίκα.

Δεν είναι γνωστό εάν η φενφλουραμίνη/οι μεταβολίτες της απεκκρίνονται στο ανθρώπινο γάλα. Τα διαθέσιμα φαρμακοκινητικά δεδομένα σε ζώα έδειξαν απέκκριση της φενφλουραμίνης/των μεταβολιτών της στο γάλα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Ο κίνδυνος στο θηλάζον παιδί δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Γονιμότητα
Δεν έχει καταγραφεί επίδραση της φενφλουραμίνης στην ανθρώπινη γονιμότητα για κλινικές δόσεις έως 104 mg/kg. Ωστόσο, από μελέτες σε ζώα προκύπτει ότι η φενφλουραμίνη μπορεί να επηρεάσει τη γυναικεία γονιμότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα).

e911_emergency

Υπερδοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Συμπτώματα

Διέγερση
νωθρότητα
σύγχυση
εξάψεις
τρόμος (ή ρίγος)
πυρετός
εφίδρωση
κοιλιακό άλγος
υπεραερισμός
μη-αντιδραστική μυδρίαση

Αντιμετώπιση

Οι ζωτικές λειτουργίες θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά και να χορηγείται υποστηρικτική θεραπεία στην περίπτωση εκδήλωσης σπασμών, αρρυθμιών ή αναπνευστικής δυσχέρειας.

directions_car

Επίδραση στην οδήγηση

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Επηρεάζει την οδήγησηΠιθανώς

Το fenfluramine έχει μέτρια επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων, καθώς μπορεί να προκαλέσει υπνημία και κόπωση. Οι ασθενείς πρέπει να προτρέπονται να μην οδηγούν και να μην χειρίζονται μηχανήματα έως ότου αποκτήσουν επαρκή εμπειρία που θα τους επιτρέπει να εκτιμήσουν την επίδρασή του φαρμάκου στις ικανότητές τους (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες).

science

Έκδοχα

ΠΧΠ (SPC) §2 & §6.1

expand_more

Αιθυλ-παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο (Ε 215)

Μεθυλ-παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο (Ε 219)

Σουκραλόζη (Ε 955)

Υδροξυαιθυλοκυτταρίνη (Ε 1525)

Φωσφορικό νάτριο (E 339)

Φωσφορικό δινάτριο (E 339)

Αρωματική ουσία κερασιού σε σκόνη:

Aραβικό κόμμι (Ε 414)

Γλυκόζη (αραβοσίτου)

Βενζοϊκός αιθυλεστέρας

Φυσικά αρωματικά παρασκευάσματα

Φυσικές αρωματικές ουσίες

Αρωματικές ουσίες

Μαλτοδεξτρίνη (αραβοσίτου)

Θείου διοξείδιο (Ε 220)

Κάλιο κιτρικό (Ε 332)

Κιτρικό οξύ μονοϋδρικό (Ε 330)

Ύδωρ για ενέσιμα

biotech

Φαρμακολογία

Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: αντιεπιληπτικά, άλλα αντιεπιληπτικά. Κωδικός ATC: N03AX26

Μηχανισμός δράσης

Η φενφλουραμίνη είναι ένας παράγοντας έκλυσης σεροτονίνης και, ως εκ τούτου, διεγείρει πολλαπλούς υποτύπους 5-HT υποδοχέων μέσω της έκλυσης σεροτονίνης. Η φενφλουραμίνη μπορεί να μειώσει τις επιληπτικές κρίσεις δρώντας ως αγωνιστής επί συγκεκριμένων υποδοχέων σεροτονίνης στον εγκέφαλο, συμπεριλαμβανομένων των υποδοχέων 5-ΗΤ1D, 5-HT2A και 5-HT2C, καθώς και δρώντας στον υποδοχέα sigma-1. Ο ακριβής μηχανισμός δράσης της φενφλουραμίνης στο σύνδρομο Dravet και στο σύνδρομο Lennox-Gastaut δεν είναι γνωστός.

Κλινική αποτελεσματικότητα

Σύνδρομο Dravet

Παιδιά και νεαροί ενήλικες με σύνδρομο Dravet

Η αποτελεσματικότητα της φενφλουραμίνης σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες με σύνδρομο Dravet αξιολογήθηκε σε τρεις τυχαιοποιημένες, πολυκεντρικές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο κλινικές μελέτες (1501, 1502, 1504). Η Μελέτη 1 (n=119) και η Μελέτη 3 (n=143) είναι οι προοπτικές, συγχωνευμένες αναλύσεις των πρώτων 119 ενταγμένων ασθενών (Μελέτη 1) και των υπόλοιπων μετέπειτα ενταγμένων 143 ασθενών (Μελέτη 3) από 2 πανομοιότυπες διπλά τυφλές, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο κλινικές μελέτες ZX008-1501 και ZX008-1502. Η κλινική μελέτη 1501 και η κλινική μελέτη 1502 διεξήχθηκαν παράλληλα και ο σχεδιασμός τους ήταν πανομοιότυπος: 3 σκέλη, πολυκεντρικές, τυχαιοποιημένες, διπλά τυφλές, παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο κλινικές μελέτες, οι οποίες αποτελούνται από περίοδο αναφοράς 6 εβδομάδων, ακολουθούμενη από περίοδο τιτλοποίησης της δόσης διάρκειας 2 εβδομάδων και περίοδο συντήρησης 12 εβδομάδων. Η συνολική διάρκεια της θεραπείας ανήλθε σε 14 εβδομάδες. Ασθενείς οι οποίοι ελάμβαναν ταυτόχρονα αγωγή με στιριπεντόλη δεν εντάχθηκαν σε αυτές τις μελέτες. Οι επιλέξιμοι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν 1:1:1 προκειμένου να λάβουν τη μία από τις δύο δόσεις φενφλουραμίνης (0,7 mg/kg/ημέρα ή 0,2 mg/kg/ημέρα, μέγιστη δόση 26 mg/ημέρα) ή εικονικό φάρμακο. Ο μέσος όρος (τυπική απόκλιση) ηλικίας των ασθενών που συμμετείχαν ήταν τα 9,0 (4,7) έτη στη Μελέτη 1 και τα 9,3 (4,7) έτη στη Μελέτη 3, με ηλικιακό εύρος από 2 έως 18 έτη. Στην πλειοψηφία τους οι ασθενείς ήταν ≥6 ετών (73,9% στη Μελέτη 1 και 74,6% στη Μελέτη 3). Όλοι οι συμμετέχοντες ασθενείς δεν ελέγχονταν επαρκώς με τουλάχιστον ένα αντιεπιληπτικό φάρμακο, με ή χωρίς διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου ή/και κετογονική δίαιτα, ενώ τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα συγχορηγούμενα αντιεπιληπτικά φάρμακα (≥25% συνολικά) ήταν το βαλπροϊκό οξύ, η κλοβαζάμη, η τοπιραμάτη και η λεβετιρακετάμη.

Πίνακας 4: Σύνδρομο Dravet: Μελέτη 1 και Μελέτη 3: αποτελέσματα πρωτευόντων και επιλεγμένων δευτερευόντων καταληκτικών σημείων δραστικότητας κατά την περίοδο συντήρησης

	Μελέτη 1	Μελέτη 3
	Εικονικό φάρμακο	Φενφλουραμίνη 0,2 mg/kg/ημέρα
Συχνότητα επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς κατά την περίοδο συντήρησης
Συχνότητα επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς κατά την έναρξη, Ν, Διάμεση τιμή (ανά 28 ημέρες) (ελάχ., μέγ.)	4031,4(3,3, 147,3)	3917,5(4,8, 623,5)
Συχνότητα επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς στο τέλος της περιόδου συντήρησης. Ν, Διάμεση τιμή (ελάχ., μέγ.)	3925,7(3,6, 204,7)	3917,1(0,0, 194,3)
Μείωση της μέσης μηνιαίας προσαρμοσμένης στην τιμή αναφοράς συχνότητας επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο		36,7%p=0,016
Ποσοστιαία (%) μείωση επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς κατά την Περίοδο συντήρησης
Αριθμός (%) ασθενών με ≥50% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς - μεταβολή από την τιμή αναφοράς	4 (10,3%)ES1=33,3%RR2: 4,25	17 (43,6%)ES=62,2%
Αριθμός (%) ασθενών με ≥75% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς - μεταβολή από την τιμή αναφοράς	2 (5.1%)ES=20,5%RR: 5,00	10 (25,6%)ES=47,4%
Αριθμός (%) ασθενών με ≥100% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς - μεταβολή από την τιμή αναφοράς	0 (0%)	6 (15,4%)ES=15,4%
Μέγιστο διάστημα χωρίς επιληπτική κρίση κατά την Περίοδο τιτλοποίησης + συντήρησης
Μέγιστο διάστημα χωρίς επιληπτική κρίση (διάμεση τιμή)	9,5 ημέρες	15,0 ημέρεςp=0,035

1 Μέγεθος της επίδρασης (ES) (Διαφορά κινδύνου) υπολογιζόμενη ως αναλογία ενεργού ουσίας-εικονικού φαρμάκου, 2 RR: Σχετικός κίνδυνος *49 ασθενείς εντάχθηκαν και μόλις στους 48 χορηγήθηκε θεραπεία

Η Μελέτη 2 (παλαιότερα γνωστή ως Μελέτη 1504) (N=87) ήταν μια κλινική μελέτη δύο σκελών, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, η οποία συμπεριέλαβε περίοδο αναφοράς 6 εβδομάδων, ακολουθούμενη από περίοδο τιτλοποίησης της δόσης διάρκειας 3 εβδομάδων και περίοδο συντήρησης 12 εβδομάδων. Η συνολική διάρκεια της θεραπείας ανήλθε σε 15 εβδομάδες. Οι επιλέξιμοι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν 1:1 προκειμένου να τους χορηγηθεί δόση 0,4 mg/kg/ημέρα φενφλουραμίνης (με μέγιστη δόση τα 17 mg/ημέρα) ή εικονικό φάρμακο ως συμπληρωματική θεραπεία στη συνήθη σταθερή αγωγή τους με στιριπεντόλη (συν κλοβαζάμη ή/και βαλπροϊκό οξύ) και ενδεχομένως άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα. Ο μέσος όρος (τυπική απόκλιση) ηλικίας των ασθενών που συμμετείχαν στη Μελέτη 2 ήταν τα 9,1 (4,80) χρόνια, με ηλικιακό εύρος από 2 έως 19 έτη. Στην πλειοψηφία τους οι ασθενείς ήταν ≥6 ετών (72,4%) και στη μειοψηφία τους <6 ετών (27,6%), άνδρες (57,5%) και, όπου αναφέρεται, λευκοί (59,8%). Όλοι οι συμμετέχοντες ασθενείς δεν ελέγχονταν επαρκώς με τουλάχιστον ένα αντιεπιληπτικό φάρμακο, συμπεριλαμβανομένης της στιριπεντόλης, με ή χωρίς διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου ή/και κετογονική δίαιτα. Η μέση αρχική συχνότητα εμφάνισης επιληπτικών κρίσεων ανά 28 μέρες ήταν 10,7 και 14,0 στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου και της φενφλουραμίνης με χορηγούμενη δόση 0,4 mg/kg/ημέρα, αντίστοιχα.

Πίνακας 5: Σύνδρομο Dravet: Μελέτη 2 (παλαιότερα γνωστή ως Μελέτη ZX008-1504): αποτελέσματα πρωτευόντων και επιλεγμένων δευτερευόντων καταληκτικών σημείων δραστικότητας κατά την περίοδο συντήρησης

	Μελέτη 2
	Εικονικό φάρμακο + στιριπεντόλη
Συχνότητα επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς κατά την περίοδο συντήρησης
Ν Τιμή αναφοράς. Διάμεση τιμή (ελάχ., μέγ.)	4410,7(2,7, 162,7)
N Στο τέλος της περιόδου συντήρησης. Διάμεση τιμή (ελάχ., μέγ.)	4411,4(0,7, 169,3)
Μείωση της μέσης μηνιαίας προσαρμοσμένης στην τιμή αναφοράς συχνότητας επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο
Ποσοστιαία (%) μείωση επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς κατά την Περίοδο συντήρησης
Αριθμός (%) ασθενών με ≥50% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς- μεταβολή από την τιμή αναφοράς	4 (9,1%)ES1=45,7RR2: 6,02
Αριθμός (%) ασθενών με ≥75% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς - μεταβολή από την τιμή αναφοράς	2 (4,5%)ES=36,0%RR: 8,90
Αριθμός (%) ασθενών με ≥100% μείωση των μηνιαίων επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς - μεταβολή από την τιμή αναφοράς	0 (0%)
Μέγιστο διάστημα χωρίς επιληπτική κρίση κατά την Περίοδο τιτλοποίησης + συντήρησης
Μέγιστο διάστημα χωρίς επιληπτική κρίση (διάμεση τιμή)	13,0 ημέρες

1 Μέγεθος της επίδρασης (ES) (Διαφορά κινδύνου) υπολογιζόμενη ως αναλογία ενεργού ουσίας-εικονικού φαρμάκου, 2 RR: Σχετικός κίνδυνος

Ενήλικες

Δεδομένου ότι ο πληθυσμός με σύνδρομο Dravet που συμμετείχε τόσο στη Μελέτη 1, στη Μελέτη 2 όσο και στη Μελέτη 3 αποτελείτο κυρίως από παιδιατρικούς ασθενείς, και μόνον 11 ενήλικες ασθενείς ηλικίας 18-19 ετών (3,2%), τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά της φενφλουραμίνης στον ενήλικο πληθυσμό με σύνδρομο Dravet είναι περιορισμένα.

Δεδομένα από κλινική μελέτη ανοικτής επισήμανσης

Οι ασθενείς με σύνδρομο Dravet που συμμετείχαν στη Μελέτη 1, στη Μελέτη 2 και στη Μελέτη 3 θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια ανοικτής επισήμανσης κλινική μελέτη επέκτασης (Μελέτη 5). Ο πρωτεύων στόχος της κλινικής μελέτης επέκτασης ανοικτής επισήμανσης (OLE) ήταν η μακροχρόνια ασφάλεια της φενφλουραμίνης σε δόσεις των 0,2 έως 0,7 mg/kg/ημέρα, όπου η δόση της φενφλουραμίνης θα μπορούσε να τιτλοποιηθεί για βελτιστοποίηση της θεραπείας. Αναφέρονται δεδομένα για 374 ασθενείς που συμμετείχαν στην κλινική μελέτη ανοικτής επισήμανσης και έλαβαν φενφλουραμίνη για έως και 3 έτη (διάμεση περίοδος θεραπείας: 824 ημέρες, εύρος: 7-1280). Παρατηρήθηκε διάμεση ποσοστιαία μεταβολή από την τιμή έναρξης στη συχνότητα επιληπτικών κρίσεων με ακούσιους μυϊκούς σπασμούς (CSF) κατά τη διάρκεια της συνολικής Περιόδου θεραπείας OLE της τάξης του -66,81% (p <0,001). Από τους 375 συμμετέχοντες στην κλινική μελέτη, το 12,8% διέκοψαν τη μελέτη λόγω έλλειψης αποτελεσματικότητας, το 2,9% λόγω ανεπιθύμητων συμβάντων, το 5,3% κατόπιν αιτήματος του γιατρού ή της οικογένειας.

Σύνδρομο Lennox-Gastaut

Παιδιά και ενήλικες με σύνδρομο Lennox-Gastaut

Η αποτελεσματικότητα της φενφλουραμίνης για τη θεραπεία των επιληπτικών κρίσεων που συνδέονται με το σύνδρομο Lennox-Gastaut σε ασθενείς ηλικίας 2 έως 35 ετών αξιολογήθηκε σε μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική μελέτη (Μέρος 1 Μελέτης 4). Το Μέρος 1 περιλαμβάνει 2 ανεξάρτητα αναλυμένες κοόρτες, την Κοόρτη A κα την Κοόρτη B. Η Κοόρτη Α είναι η κύρια κοόρτη ανάλυσης και περιλαμβάνει ασθενείς από τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία και η Κοόρτη Β περιλαμβάνει ασθενείς από την Ιαπωνία.

Κοόρτη Α Μέρους 1 Μελέτης 4

Η Κοόρτη Α του Μέρους 1 της Μελέτης 4 συνέκρινε μια δόση φενφλουραμίνης των 0,7 mg/kg/ημέρα (N=87) και 0,2 mg/kg/ημέρα (N=89) (έως μέγιστη δόση 26 mg/ ημέρα) με εικονικό φάρμακο (N=87). Οι ασθενείς είχαν διαγνωστεί με σύνδρομο Lennox-Gastaut και δεν ελέγχονταν επαρκώς με τουλάχιστον ένα αντιεπιληπτικό φάρμακο, με ή χωρίς διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου ή/και κετογονική δίαιτα. Η μελέτη περιλάμβανε μια περίοδο αναφοράς 4 εβδομάδων, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ασθενείς έπρεπε να έχουν τουλάχιστον 8 επιληπτικές κρίσεις με πτώση, ενώ λάμβαναν σταθερή αντιεπιληπτική φαρμακευτική θεραπεία. Οι επιληπτικές κρίσεις με πτώση περιλάμβαναν: γενικευμένες τονικοκλονικές, δευτεροπαθώς γενικευμένες τονικοκλονικές, τονικές, ατονικές ή τονικές-ατονικές κρίσεις που επιβεβαιώθηκε ότι κατέληγαν σε πτώσεις. Μετά την περίοδο αναφοράς ακολούθησε τυχαιοποίηση σε περίοδο τιτλοποίησης 2 εβδομάδων και επακόλουθη περίοδο συντήρησης 12 εβδομάδων, κατά τις οποίες η δόση της φενφλουραμίνης παρέμεινε σταθερή. Στο Μέρος 1 της Μελέτης 4, το 99% των ασθενών ελάμβαναν μεταξύ 1 και 4 συγχορηγούμενων αντιεπιληπτικών φαρμάκων. Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα συγχορηγούμενα αντιεπιληπτικά φάρμακα (σε τουλάχιστον 25% των ασθενών) ήταν η κλοβαζάμη (45,2%), η λαμοτριγίνη (33,5%) και το βαλπροϊκό οξύ (55,9%). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας στο μέρος 1 της μελέτης 4 ήταν η ποσοστιαία μεταβολή σε σχέση με την τιμή αναφοράς στη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων με πτώση ανά 28 ημέρες κατά τη διάρκεια των συνδυασμένων περιόδων τιτλοποίησης και συντήρησης 14 εβδομάδων (δηλαδή, κατά την περίοδο θεραπείας) στην ομάδα της φενφλουραμίνης 0,7 mg/kg/ημέρα σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Τα βασικά δευτερεύοντα καταληκτικα σημεία συμπεριλάμβαναν την αναλογία ασθενών που επιτυγχάνουν ≥50% μείωση σε σχέση με την τιμή αναφοράς στη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων με πτώση ανά 28 ημέρες για την ομάδα φενφλουραμίνης 0,7 mg/kg/ημέρα σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου και την αναλογία ασθενών που επιτυγχάνουν βελτίωση (ελάχιστη, μεγάλη ή πολύ μεγάλη βελτίωση) στην κλίμακα Γενικής Εντύπωσης Βελτίωσης Κλινικής Κατάστασης (CGI-I), όπως αξιολογείται από τον Κύριο Ερευνητή για την ομάδα φενφλουραμίνης 0,7 mg/kg/ημέρα σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Στο Μέρος 1 της Μελέτης 4, η διάμεση ποσοστιαία μεταβολή σε σχέση με την τιμή αναφοράς (μείωση) της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων με πτώση ανά 28 ημέρες ήταν σημαντικά μεγαλύτερη για την ομάδα της φενφλουραμίνης 0,7 mg/kg/ημέρα σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου (Πίνακας 6). Παρατηρήθηκε μείωση των επιληπτικών κρίσεων με πτώση εντός 2 εβδομάδων από την έναρξη θεραπείας με φενφλουραμίνη και η επίδραση παρέμεινε σταθερή κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας 14 εβδομάδων. Μεταξύ των ασθενών με ≥124 επιληπτικές κρίσεις με πτώση ανά 28 ημέρες κατά την περίοδο αναφοράς, η μείωση της DSF ήταν -19,98%, -7,37%, -11,21% για ασθενείς στην ομάδα φενφλουραμίνης των 0,7 mg/kg/ημέρα, των 0,2 mg/kg/ημέρα και στην ομάδα εικονικού φαρμάκου, αντίστοιχα.

Πίνακας 6: Σύνδρομο Lennox-Gastaut: Κοόρτη Α Μέρους 1 Μελέτης 4 πρωτευόντων και επιλεγμένων δευτερευόντων καταληκτικών σημείων δραστικότητας κατά την περίοδο συντήρησης

	Κοόρτη Α Μέρους 1 Μελέτης 4

Φαρμακοκινητική

Η φαρμακοκινητική της φενφλουραμίνης και της νορφενφλουραμίνης μελετήθηκαν σε υγιή άτομα, σε παιδιατρικούς ασθενείς με σύνδρομο Dravet και σε παιδιατρικούς και ενήλικους ασθενείς με σύνδρομο Lennox-Gastaut.

Απορρόφηση

Η φενφλουραμίνη έχει χρόνο έως τη μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα (Tmax) που κυμαίνεται από 3 έως 5 ώρες σε σταθερή κατάσταση. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της φενφλουραμίνης είναι περίπου 68%-83%. Δεν παρατηρήθηκε επίδραση της τροφής στη φαρμακοκινητική της φενφλουραμίνης ή της νορφενφλουραμίνης. Σε υγιείς εθελοντές, η Cmax φενφλουραμίνης επιτυγχάνεται ~3 ώρες μετά από τη χορήγηση εφάπαξ δόσης από του στόματος και ανέρχεται σε 28,6 ng/ml μετά από δόση 0,35 mg/kg και σε 59,3 ng/ml μετά από δόση 0,7 mg/kg φενφλουραμίνης. Η AUCinf ανέρχεται σε 673 ng × h/ml και σε 1660 ng × h/ml μετά από δόσεις 0,35 mg/kg και 0,7 mg/kg, αντίστοιχα. Σε υγιείς εθελοντές, η Cmax νορφενφλουραμίνης επιτυγχάνεται ~12 ώρες μετά τη χορήγηση εφάπαξ δόσης από του στόματος και ανέρχεται σε 11,7 ng/ml και σε 16,1 ng/ml μετά τη χορήγηση δόσης 0,35 mg/kg ή 0,7 mg/kg, αντίστοιχα. Η AUCinf ανέρχεται σε 798 ng × h/ml και ~ 800 ng × h/ml μετά από χορήγηση δόσεων 0,35 mg/kg και 0,7 mg/kg, αντίστοιχα. Σε υγιείς εθελοντές οι Cmax και AUCinf της φενφλουραμίνης φαίνεται πως είναι ανάλογες κατά τη χορήγηση δόσεων εύρους από 0,35 έως 0,7 mg/kg. Σε υγιείς εθελοντές οι Cmax και AUCinf της νορφενφλουραμίνης είναι χαμηλότερες από τις ανάλογες τιμές για δόσεις εύρους από 0,35 έως 0,7 mg/kg. Η αύξηση της AUCinf ήταν κατά 0,5 φορές μεγαλύτερη για τη δόση των 0,7 mg/kg σε σύγκριση με τη δόση των 0,35 mg/kg. Η αύξηση της Cmax ήταν 0,7 φορές μεγαλύτερη για τη δόση των 0,7 mg/kg σε σύγκριση με τη δόση των 0,35 mg/kg. Στους παιδιατρικούς ασθενείς με σύνδρομο Dravet που ακολούθησαν θεραπεία με φενφλουραμίνη με δόση 0,2 mg/kg/ημέρα, χορηγούμενη δύο φορές ημερησίως, η έκθεση σε σταθερή κατάσταση (AUC0-24) ανήλθε σε 371 ngh/ml για τη φενφλουραμίνη και σε 222 ngh/ml για τη νορφενφλουραμίνη. Στους παιδιατρικούς ασθενείς που ακολούθησαν θεραπεία με φενφλουραμίνη με δόση των 0,7 mg/kg/ημέρα, χορηγούμενη δύο φορές ημερησίως με μέγιστη δόση τα 26 mg/ημέρα, η έκθεση σε σταθερή κατάσταση AUC0-24 ανήλθε σε 1400 ngh/ml για τη φενφλουραμίνη και σε 869 ngh/ml για τη νορφενφλουραμίνη, μετά από δόση 0,7 mg/kg/ημέρα χορηγούμενη δύο φορές ημερησίως. Η Cmax,ss ανήλθε σε 68,6 ng/ml για τη φενφλουραμίνη και σε 37,8 ng/ml για τη νορφενφλουραμίνη. Κατά τη συγχορήγηση στιριπεντόλης, η AUC0-24 σε σταθερή κατάσταση ανήλθε σε 1030 ngh/ml για τη φενφλουραμίνη και σε 139 ngh/ml για τη νορφενφλουραμίνη μετά από δόση 0,2 mg/kg/ημέρα, χορηγούμενη δύο φορές ημερησίως, ενώ η AUC0-24 σε σταθερή κατάσταση ανήλθε σε 3240 ngh/ml για τη φενφλουραμίνη και σε 364 ngh/ml για τη νορφενφλουραμίνη, κατόπιν χορήγησης δόσης 0,35 mg/kg/ημέρα, δύο φορές ημερησίως. Στους παιδιατρικούς και ενήλικους ασθενείς με σύνδρομο Lennox-Gastaut που λαμβάνουν φενφλουραμίνη 0,7 mg/kg/ημέρα, χορηγούμενο δύο φορές ημερησίως, έως συνολική ημερήσια δόση 26 mg φενφλουραμίνης, η συστηματική έκθεση (Cmax και AUC0-24h) της φενφλουραμίνης σε σταθερή κατάσταση είναι ελαφρώς χαμηλότερη, κατά μέσο όρο, αλλά δεν θεωρείται σημαντικά διαφορετική απ’ ό,τι σε ασθενείς με σύνδρομο Dravet. Οι χρόνοι ημιζωής πλάσματος της φενφλουραμίνης και της νορφενφλουραμίνης καταδεικνύουν ότι η σταθερή κατάσταση θα έχει επιτευχθεί σε ποσοστό περίπου 94% σε 4 ημέρες για τη φενφλουραμίνη και σε 5 ημέρες για τη νορφενφλουραμίνη (4 ημιζωές). Σε υγιή άτομα, η αναλογία συσσώρευσης Cmax είναι κατά 3,7 φορές μεγαλύτερη για τη φενφλουραμίνη και κατά 6,4 φορές μεγαλύτερη για τη νορφενφλουραμίνη ενώ ο δείκτης συσσώρευσης AUC0-24 είναι κατά 2,6 φορές μεγαλύτερος για τη φενφλουραμίνη και κατά 3,7 φορές μεγαλύτερος για τη νορφενφλουραμίνη.

Κατανομή

Η φενφλουραμίνη προσδένεται κατά 50% σε ανθρώπινες πρωτεΐνες του πλάσματος in vitro και η πρόσδεση αυτή είναι ανεξάρτητη από τις συγκεντρώσεις φενφλουραμίνης. Ο γεωμετρικός μέσος όγκος (CV%) κατανομής (Vz/F) της φενφλουραμίνης ανέρχεται σε 11,9 (16,5%) l/kg μετά από του στόματος χορήγηση φενφλουραμίνης σε υγιή άτομα.

Βιομετασχηματισμός

Ποσοστό μεγαλύτερο από το 75% της φενφλουραμίνης μεταβολίζεται σε νορφενφλουραμίνη πριν από την αποβολή της, κυρίως από τα CYP1A2, CYP2B6 και CYP2D6. Η νορφενφλουραμίνη στη συνέχεια απαμινώνεται και οξειδώνεται για να σχηματίσει αδρανείς μεταβολίτες. Ο βαθμός στον οποίο οι αδρανείς αυτοί μεταβολίτες είναι παρόντες στο πλάσμα και τα ούρα δεν είναι γνωστός. Η συμμετοχή ενζύμων πλην των CYP (π.χ. των UGT) στον μεταβολισμό της νορφενφλουραμίνης δεν είναι γνωστή, αλλά σύμφωνα με δεδομένα από τη βιβλιογραφία, η νορφενφλουραμίνη μπορεί να υποστεί γλυκουρονιδίωση σε μεγάλο βαθμό.

Μεταφορείς

Η φενφλουραμίνη και η νορφενφλουραμίνη δεν ήταν in vitro υποστρώματα της P-γλυκοπρωτεΐνης, των BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OATP1A2, OATP2B1, OCT1, OAT1, OAT3, OCT2, MATE1 και MATE2-K.

Αποβολή

Το μεγαλύτερο ποσοστό της χορηγούμενης από του στόματος φενφλουραμίνης (>90%) απεκκρίνεται στα ούρα ως μεταβολίτης, ενώ στα κόπρανα εντοπίζεται σε ποσοστό μικρότερο του 5%. Σε υγιή άτομα, η μέση γεωμετρική (CV%) κάθαρση (CL/F) της φενφλουραμίνης ανέρχεται σε 6,9 l/h (29%) και ο χρόνος ημιζωής σε 20 ώρες, μετά από του στόματος χορηγούμενη φενφλουραμίνη. Ο χρόνος ημιζωής αποβολής της νορφενφλουραμίνης ανέρχεται σε ~30 ώρες.

Ειδικοί πληθυσμοί

Γενετικοί πολυμορφισμοί

Δεν παρατηρήθηκε επίδραση του γονοτύπου των CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2D6 ή CYP3A4 στη φαρμακοκινητική της φενφλουραμίνης ή της νορφενφλουραμίνης.

Νεφρική δυσλειτουργία

Η νεφρική αποβολή αποτελεί την κυριότερη οδό απομάκρυνσης της φενφλουραμίνης, ενώ πάνω από το 90% της χορηγούμενης δόσης αποβάλλεται στα ούρα ως μητρική ένωση ή ως μεταβολίτες. Σε μια μελέτη για τη σύγκριση της φαρμακοκινητικής εφάπαξ δόσης φενφλουραμίνης 0,35 mg/kg σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (καθοριζόμενη με τροποποίηση της διατροφής σε νεφρική νόσο με εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης <30 ml/min/1,73 m2) και σε αντίστοιχους υγιείς εθελοντές, οι Cmax και AUC0-t της φενφλουραμίνης αυξήθηκαν κατά 20% και 87%, αντίστοιχα, στη σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία. Οι αυξήσεις αυτές στις εκθέσεις της φενφλουραμίνης δεν είναι κλινικά σημαντικές. Μικρές και μη σημαντικές αλλαγές στις AUC0-t και Cmax της νορφενφλουραμίνης παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία. Δεν συνιστάται προσαρμογή της δόσης όταν το Fenfluramine χορηγείται σε ασθενείς με ήπια έως σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, ωστόσο, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο βραδύτερης τιτλοποίησης. Εάν αναφερθούν ανεπιθύμητες ενέργειες, μπορεί να απαιτηθεί μείωση της δόσης.

Ηπατική δυσλειτουργία

Σε μια μελέτη για τη σύγκριση της φαρμακοκινητικής εφάπαξ δόσης φενφλουραμίνης 0,35 mg/kg σε άτομα με ήπια, μέτρια ή σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (Child-Pugh τάξη A, B, ή C, αντίστοιχα), η AUC0-t της φενφλουραμίνης αυξήθηκε κατά 95% στα άτομα με ήπια ηπατική δυσλειτουργία, 113% στα άτομα με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία και 185% στα άτομα με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία σε σχέση με τα αντίστοιχα άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Οι αυξήσεις στη Cmax της φενφλουραμίνης ποίκιλαν από 19% έως 29% στην ηπατική δυσλειτουργία. Οι συστηματικές εκθέσεις της νορφενφλουραμίνης είτε αυξήθηκαν ελαφρώς έως και 18% (AUC0-t) είτε μειώθηκαν έως και 45% (Cmax) στα άτομα με ηπατική δυσλειτουργία. Στα άτομα με ήπια, μέτρια και σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία, η μέση ημίσεια ζωή αποβολής της φενφλουραμίνης στο πλάσμα αυξήθηκε στις 34,5 ώρες, 41,1 ώρες και 54,6 ώρες, αντίστοιχα, συγκριτικά με τις 22,8 ώρες στα άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Η αντίστοιχη μέση ημίσεια ζωή αποβολής της φενφλουραμίνης στο πλάσμα ήταν 54,0 ώρες, 72,5 ώρες και 69,0 ώρες, αντίστοιχα, συγκριτικά με τις 30,2 ώρες στα άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Οι διαφορές στις εκθέσεις στην ήπια και μέτρια ηπατική δυσλειτουργία δεν θεωρούνται κλινικά σημαντικές. Η δόση της φενφλουραμίνης θα πρέπει να μειωθεί στους ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία. (βλ. Δοσολογία) Η αναδρομική ανάλυση της έκθεσης σε σταθερή κατάσταση στη φενφλουραμίνη και τη νορφενφλουραμίνη στη Μελέτη 2, Κοόρτη 2 (n=12) δεν υπέδειξε κλινικά σημαντικές μεταβολές με απουσία ή παρουσία σταθερών δόσεων στιριπεντόλης σε ασθενείς με σύνδρομο Dravet στις κλινικές μελέτες Φάσης 3 οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν ως έχοντες ήπια ηπατική δυσλειτουργία, σε σύγκριση με εκείνους με φυσιολογική ηπατική λειτουργία (AST/ALT και BILI ≤ ULN). Η φενφλουραμίνη δεν συνιστάται για χρήση σε ασθενείς με μέτρια και σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία υπό θεραπεία με στιριπεντόλη.

Σωματικό βάρος

Η κάθαρση του φαρμάκου και η φαρμακοκινητική έκθεση της φενφλουραμίνης και της νορφενφλουραμίνης είναι σταθερές για μεγάλο εύρος BMI (από 12,3 έως 35 kg/m2).

Φύλο

Η φαρμακοκινητική της φενφλουραμίνης και της νορφενφλουραμίνης ήταν σταθερές μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Φυλή

Δεδομένου ότι η αξιολόγηση περιορίστηκε σε μικρό μέγεθος δείγματος μη-λευκών συμμετεχόντων δεν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα σχετικά με την επίδραση της φυλής στη φαρμακοκινητική. Οι γενετικοί πολυμορφισμοί των ενζύμων που μεταβολίζουν τη φενφλουραμίνη είναι παρόμοιοι στις διάφορες φυλές και μόνο η συχνότητά τους διαφέρει. Συνεπώς, παρότι η μέση έκθεση μπορεί να διαφέρει ελαφρώς ανάλογα με τη φυλή, το εύρος έκθεσης αναμένεται να είναι παρόμοιο.

Μηχανισμός δράσης

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: αντιεπιληπτικά, άλλα αντιεπιληπτικά. Κωδικός ATC: N03AX26 ### Μηχανισμός δράσης Η φενφλουραμίνη είναι ένας παράγοντας έκλυσης σεροτονίνης και, ως εκ τούτου, διεγείρει πολλαπλούς υποτύπους 5-HT υποδοχέων μέσω της έκλυσης…

Φαρμακοκινητική

Φαρμακοκινητική Η φαρμακοκινητική της φενφλουραμίνης και της νορφενφλουραμίνης μελετήθηκαν σε υγιή άτομα, σε παιδιατρικούς ασθενείς με σύνδρομο Dravet και σε παιδιατρικούς και ενήλικους ασθενείς με σύνδρομο Lennox-Gastaut. ### Απορρόφηση Η φενφλουραμίνη…

Μεταβολισμός

Μεταβολισμός Η φενφλουραμίνη μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ από τα ένζυμα CYP1A2, CYP2B6, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 και CYP3A4/5, παράγοντας τον κύριο ενεργό μεταβολίτη νορφενφλουραμίνη και διάφορους άλλους δευτερεύοντες ανενεργούς μεταβολίτες. Η…

Απέκκριση

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση Η φενφλουραμίνη έχει σταθερής κατάστασης Tmax μεταξύ τεσσάρων και πέντε ωρών και απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα περίπου 68-74%. Η χορήγηση φενφλουραμίνης σε παιδιατρικούς ασθενείς σε δόση 0,7 mg/kg/ημέρα έως 26 mg οδήγησε σε…

Παρακολούθηση Αγωγής

Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα

event_available

flag

Αρχικός έλεγχος — πριν την έναρξη

Υπερηχοκαρδιογράφημα · πριν την έναρξη της θεραπείας

stethoscope

Κλινική εξέταση & ζωτικά

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Επιληπτικές κρίσεις	neurologyΝευρολογικός / ψυχικός έλεγχος	—	Προσθήκη κυπροεπταδίνης στην αγωγή φενφλουραμίνης
Σύνδρομο σεροτονίνης	neurologyΝευρολογικός / ψυχικός έλεγχος	προσεκτικά	Συγχορήγηση με σεροτονινενεργικά φάρμακα
Βάρος	monitor_weightΣωματομετρικά (βάρος/ΔΜΣ)	περιοδικά	—
Ανεπιθύμητα συμβάντα	stethoscopeΚλινική παρακολούθηση (γενική)	—	Έναρξη ταυτόχρονης θεραπείας με ισχυρό αναστολέα CYP1A2 ή CYP2D6
Αποτελεσματικότητα θεραπείας	stethoscopeΚλινική παρακολούθηση (γενική)	—	Συγχορήγηση με ισχυρούς επαγωγείς CYP1A2 ή CYP2B6

cardiology

ΗΚΓ / Καρδιολογικός έλεγχος

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Υπερηχοκαρδιογράφημα	cardiologyΚαρδιακή λειτουργία (ΗΚΓ/καρδιά)	κάθε 6 μήνες	Πρώτα 2 χρόνια θεραπείας
		ετησίως	Μετά τα πρώτα 2 χρόνια θεραπείας
		3-6 μήνες μετά την τελευταία δόση	Επί διακοπής θεραπείας

checklist Συνδυάζετε πολλά φάρμακα; Δείτε το συγκεντρωτικό πρόγραμμα παρακολούθησης arrow_forward

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

expand_more

Τοξικότητα: Διέγερση και υπνηλία, σύγχυση, ερυθρότητα (κοκκινίλα), τρόμος (ή ρίγη), πυρετός, εφίδρωση, κοιλιακός πόνος, υπεραερισμός, και διασταλμένες μη αντιδραστικές κόρες συχνά παρατηρούνται σε υπερδοσολογία φενφλουραμίνης. Οι απαντήσεις των αντανακλαστικών μπορεί να είναι είτε υπερβολικές είτε πεσμένες και ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν περιστροφικό νυσταγμό. Μιάν ταχυκαρδία μπορεί να υπάρχει, αλλά η αρτηριακή πίεση μπορεί να είναι φυσιολογική ή ελαφρά αυξημένη. Σε υψηλότερες δόσεις μπορεί να εμφανιστούν επιληπτικές κρίσεις, κώμα και κοιλιακές εξαρτήσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε κοιλιακή μαρμαρυγή και καρδιακή ανακοπή. Λιγότερο από 5 mg/kg τοξικό για τον άνθρωπο. 5–10 mg/kg μπορεί να προκαλέσουν κώμα και σπασμούς. Αναφερόμενες μεμονωμένες υπερδοσολογίες κυμαίνονται από 300 έως 2000 mg; η χαμηλότερη αναφερόμενη θανατηφόρα δόση ήταν μερικές εκατοντάδες mg σε μικρό παιδί, και η υψηλότερη αναφερόμενη μη θανατηφόρα δόση ήταν 1800 mg σε ενήλικα. Οι περισσότερες θάνατοι οφείλονταν πιθανώς σε αναπνευστική αποτυχία και καρδιακή ανακοπή. Τα τοξικά εφέ θα εμφανιστούν εντός 30–60 λεπτών και μπορεί να εξελιχθούν ταχέως σε πιθανώς θανατηφόρες επιπλοκές μέσα σε 90–240 λεπτά. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν για παρατεταμένες περιόδους ανάλογα με τη δοσολογία που καταναλώθηκε.

science

PubChem

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Η φενφλουραμίνη αυξάνει τα εξωκυττάρια επίπεδα σεροτονίνης, και δρα επίσης ως αγωνιστής των υποδοχέων σεροτονίνης 5-HT2 και ανταγωνιστής των υποδοχέων σ1. Αυτές οι δραστηριότητες, μέσω ενός ατελώς κατανοητού μηχανισμού, οδηγούν σε αντι-επιληπτομορφική δράση και θεραπευτικό όφελος. Αυτή η διαμόρφωση έχει άλλες επιπτώσεις όπως μειωμένη όρεξη, απώλεια βάρους, καταστολή, λήθαργο, αυξημένη αρτηριακή πίεση και αλλοίωση της διάθεσης, συμπεριλαμβανομένης πιθανής αυτοκτονικής ιδεοψίας. Υπάρχει κίνδυνος γλαυκώματος και δυνητικά θανατηφόρου συνδρόμου σεροτονίνης. Η φενφλουραμίνη πρέπει να διακόπτεται σταδιακά μετά από αλλαγή ή παύση της θεραπείας.

neurology

PubChem

Μηχανισμός δράσης

expand_more

Μηχανισμός Δράσης

Το σύνδρομο Dravet είναι μια σύνθετη παιδιατρική εγκεφαλοπάθεια που χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζουσες φαρμακοανθεκτικές επιληπτικές κρίσεις ποικίλου τύπου, καθυστέρηση ανάπτυξης και, σε πολλές περιπτώσεις, δυσλειτουργία στην ομιλία, τη γλώσσα, τη βάδιση και άλλες νευρογνωστικές λειτουργίες. Παρά τη σημαντική μεταβλητότητα στην παρουσίαση και τη σοβαρότητα, περίπου το 80% των ασθενών με σύνδρομο Dravet έχουν μεταλλάξεις στο γονίδιο SCN1A, το οποίο κωδικοποιεί την άλφα υπομονάδα ενός δυναμικού-εξαρτώμενου καναλιού νατρίου (Nav1.1). Αυτό το κανάλι εντοπίζεται κυρίως σε ανασταλτικούς GABAεργικούς ιντερνευρώνες καθώς και σε διεγερτικούς πυραμιδοειδείς νευρώνες. Θεωρείται ότι η δυσλειτουργία της ρύθμισης της νευροδιαβίβασης οδηγεί στις επιληπτικές κρίσεις και άλλα αντίστοιχα συμπτώματα του συνδρόμου Dravet.

Διάφορες in vitro και in vivo μελέτες έχουν δείξει ότι η φενφλουραμίνη είναι ικανή να δρα ως αγωνιστής πολλαπλών υποδοχέων σεροτονίνης, συμπεριλαμβανομένων των 5-HT1A, 5-HT1D, 5-HT2A, 5-HT2B και 5-HT2C, καθώς και ως ανταγωνιστής των υποδοχέων σ1. Αυτό οφείλεται τουλάχιστον εν μέρει στο ότι η φενφλουραμίνη, καθώς και ο ενεργός μεταβολίτης της, η νορφενφλουραμίνη, μπορούν να δράσουν στους νατριούχους μεταφορείς σεροτονίνης (SERTs) για να αντιστρέψουν την κατεύθυνση της μεταφοράς και να αυξήσουν έτσι τα εξωκυττάρια επίπεδα σεροτονίνης. Ωστόσο, μελέτες σε ζωικά μοντέλα του συνδρόμου Dravet υποδηλώνουν ότι μόνο η διαμόρφωση των υποδοχέων 5-HT1D, 5-HT2C, σ1 και πιθανώς 5-HT2A της φενφλουραμίνης οδηγεί στην αντι-επιληπτομορφική δράση. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αγωνισμός του υποδοχέα 5-HT2B, ο οποίος προηγουμένως είχε συνδεθεί με καρδιακή βαλβιδοπάθεια, δεν αναμένεται να έχει καμία θεραπευτική αξία στο σύνδρομο Dravet.

Αν και ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο η διέγερση/αναστολή διαφόρων υποδοχέων οδηγεί στο παρατηρούμενο θεραπευτικό όφελος είναι ασαφής, υποτίθεται ότι είναι διπλός. Η διέγερση των 5-HT1D και 5-HT2C μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη GABAεργική νευροδιαβίβαση, ενώ ο ανταγωνισμός των υποδοχέων σ1 μπορεί να βοηθήσει στη διαμόρφωση των αποκρίσεων στο N-μεθυλ-D-ασπαρτικό οξύ (NMDA).

Ο ακριβής μηχανισμός δράσης της φενφλουραμίνης δεν έχει οριστεί σαφώς. Αποτελέσματα μελετών σε ζώα υποδεικνύουν ότι η ανασταλτική της δράση στην όρεξη μπορεί να προκύπτει από τη διέγερση του κοιλιακού μέσου πυρήνα του υποθαλάμου. Ο μηχανισμός με τον οποίο μεσολαβείται αυτή η διέγερση δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Παρόλο που η φενφλουραμίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της παχυσαρκίας ως ανορεξιογόνο, δεν έχει αποδειχθεί σταθερά ότι η φαρμακολογική δράση είναι κυρίως καταστολή της όρεξης. Μπορεί να εμπλέκονται άλλες δράσεις στο ΚΝΣ ή/και μεταβολικές επιδράσεις…

Οι καρδιαγγειακές και αυτόνομες επιδράσεις που προκαλούνται από τη φενφλουραμίνη σε ζώα φαίνονται ποιοτικά παρόμοιες με αυτές της αμφεταμίνης, αλλά ως αγγειοσυσπαστικός παράγοντας είναι 10-20 φορές λιγότερο ισχυρή από τη δεξτροαμφεταμίνη. Ορισμένες κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η φενφλουραμίνη έχει υποτασικές επιδράσεις σε παχύσαρκους υπερτασικούς ασθενείς. Μελέτες EEG, τόσο κατά την εγρήγορση όσο και κατά τον ύπνο, δείχνουν ότι η φενφλουραμίνη είναι ποιοτικά διαφορετική από την αμφεταμίνη και άλλα συγγενικά της αμφεταμίνης και υποδηλώνουν ότι η φενφλουραμίνη μπορεί να είναι πιο παρόμοια με κατασταλτικά ψυχοθεραπευτικά φάρμακα παρά με διεγερτικά του ΚΝΣ ή εγκεφάλου. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η φενφλουραμίνη επηρεάζει κεντρικές οδούς που ρυθμίζουν την απελευθέρωση της αυξητικής ορμόνης του ανθρώπου.

Ανασκοπήθηκαν οι νευροχημικοί μηχανισμοί με τους οποίους τα φάρμακα που δρουν στο κεντρικό σεροτονινεργικό σύστημα τροποποιούν τη σίτιση. Η φενφλουραμίνη, ένας κλινικά αποτελεσματικός κατασταλτικός της όρεξης, απελευθερώνει σεροτονίνη από τις νευρικές απολήξεις και αναστέλλει την επαναπρόσληψή της, και σημαντικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτές οι επιδράσεις μεσολαβούν την ανορεκτική της δράση. Το D-ισομερές της φενφλουραμίνης επηρεάζει ιδιαίτερα ειδικά τους μηχανισμούς της σεροτονίνης και προκαλεί ανορεξία. Μεταβιβαστές εκτός της σεροτονίνης, όπως η ακετυλοχολίνη, οι κατεχολαμίνες και το GABA, επηρεάζονται επίσης από τη συστηματική χορήγηση φενφλουραμίνης, αλλά μερικές από αυτές τις επιδράσεις είναι δευτερεύουσες στη δράση της φενφλουραμίνης στους σεροτονινεργικούς μηχανισμούς. Επιπλέον, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτές οι εγκεφαλικές ουσίες εμπλέκονται στην ικανότητα της φενφλουραμίνης να προκαλεί ανορεξία. Αρκετές μελέτες με φάρμακα που επηρεάζουν διαφορετικούς μηχανισμούς σεροτονίνης, όπως η απελευθέρωση και η πρόσληψη ή η μίμηση της δράσης της σεροτονίνης στους μετα-συναπτικούς υποδοχείς, υποδηλώνουν ότι η αύξηση της απελευθέρωσης σεροτονίνης και η άμεση διέγερση των μετα-συναπτικών υποδοχέων είναι οι πιο αποτελεσματικοί μηχανισμοί για την πρόκληση καταστολής της πρόσληψης τροφής, αν και η αναστολή της πρόσληψης σεροτονίνης μπορεί επίσης να συμβάλει υπό κατάλληλες συνθήκες. Η ανάπτυξη σεροτονινεργικής υποευαισθησίας στους υποδοχείς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η μείωση των επιπέδων σεροτονίνης μπορεί να οδηγήσει σε ανοχή στη ανορεκτική δράση των φαρμάκων που ενισχύουν τη σεροτονινεργική μετάδοση, ο βαθμός αυτού εξαρτάται κρίσιμα από τον τύπο της επίδρασης στους μηχανισμούς σεροτονίνης και την ένταση και διάρκεια της ενεργοποίησης των υποδοχέων σεροτονίνης. Πρόσφατα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η μείωση της σεροτονινεργικής λειτουργίας προκαλεί διέγερση της σίτισης. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων στρατηγικών για τη θεραπεία των κλινικών ανορεξιών.

biotech

PubChem

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

expand_more

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση

Η φενφλουραμίνη έχει σταθερής κατάστασης Tmax μεταξύ τεσσάρων και πέντε ωρών και απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα περίπου 68-74%. Η χορήγηση φενφλουραμίνης σε παιδιατρικούς ασθενείς σε δόση 0,7 mg/kg/ημέρα έως 26 mg οδήγησε σε μέσο Cmax 68,0 ng/mL με συντελεστή μεταβλητότητας 41%. Ομοίως, η AUC0-24 ήταν 1390 (44%) ng*h/mL.

Πάνω από το 90% της φενφλουραμίνης απεκκρίνεται στα ούρα και λιγότερο από 5% στα κόπρανα. Η αμετάβλητη φενφλουραμίνη και ο κύριος ενεργός μεταβολίτης, η νορφενφλουραμίνη, αντιστοιχούν σε λιγότερο από 25% της ανακτηθείσας ποσότητας.

Η φενφλουραμίνη έχει φαινομενικό όγκο κατανομής 11,9 L/kg με συντελεστή μεταβλητότητας 16,5% μετά από από του στόματος χορήγηση σε υγιείς εθελοντές.

Η φενφλουραμίνη έχει μέση κάθαρση 24,8 L/h με συντελεστή μεταβλητότητας 29% σε υγιείς εθελοντές.

Οι μεταθανάτιες συγκεντρώσεις στο αίμα σε έναν ενήλικα και τρία παιδιά κυμαίνονταν από 6,5 έως 16 mg/L. Ένα επίπεδο φενφλουραμίνης σε τρίχες 14,1 ng/mg αποδείχθηκε σε θανατηφόρο υπερδοσολογία.

Η φενφλουραμίνη κατανέμεται ευρέως στους ιστούς με Vd 12 έως 16 L/kg. … Η απέκκριση της μητρικής ένωσης ενισχύεται σε όξινα ούρα.

Η φενφλουραμίνη κατανέμεται ευρέως σε σχεδόν όλους τους ιστούς του σώματος. Αυτοραδιογραφικές μελέτες σε αρουραίους έδειξαν τις υψηλότερες συγκεντρώσεις του φαρμάκου στο στομάχι και το έντερο. Χαμηλότερες συγκεντρώσεις βρέθηκαν στους πνεύμονες, το ήπαρ, τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, καθώς και τον μυελό των οστών. Σε πιθήκους, η φενφλουραμίνη και ο απο-αιθυλιωμένος μεταβολίτης της διαπερνούν τον πλακουντιακό φραγμό. Δεν είναι γνωστό εάν η φενφλουραμίνη κατανέμεται στο γάλα.

Μετά από από του στόματος χορήγηση, η φενφλουραμίνη υδροχλωρική απορροφάται εύκολα από τον γαστρεντερικό σωλήνα. Η συσχέτιση των συγκεντρώσεων στο αίμα με τις κλινικές επιδράσεις δεν έχει καθοριστεί. … Ο ρυθμός νεφρικής απέκκρισης εξαρτάται από τον ρυθμό ροής των ούρων και το pH … Η φενφλουραμίνη απεκκρίνεται επίσης σε μικρό βαθμό στο σάλιο και τον ιδρώτα. /Φενφλουραμίνη υδροχλωρική/

water_drop

PubChem

Δέσμευση πρωτεϊνών

expand_more

Σύνδεση με Πρωτεΐνες

Η φενφλουραμίνη συνδέεται κατά 50% με τις πρωτεΐνες του πλάσματος, ανεξάρτητα από τη συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα.

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Μεταβολισμός

Η φενφλουραμίνη μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ από τα ένζυμα CYP1A2, CYP2B6, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 και CYP3A4/5, παράγοντας τον κύριο ενεργό μεταβολίτη νορφενφλουραμίνη και διάφορους άλλους δευτερεύοντες ανενεργούς μεταβολίτες.

Η φενφλουραμίνη υδροχλωρική μεταβολίζεται σε νορφενφλουραμίνη μέσω απο-αιθυλίωσης. Αυτός ο μεταβολίτης υφίσταται περαιτέρω απο-αμίνωση και οξείδωση σε m-τριφθορομεθυλοβενζοϊκό οξύ. Το φάρμακο απεκκρίνεται κυρίως στα ούρα ως m-τριφθορομεθυλοϊππουρικό οξύ, μια γλυκινική σύζευξη του m-τριφθορομεθυλοβενζοϊκού οξέος, και σε μικρότερες ποσότητες ως νορφενφλουραμίνη και αμετάβλητο φάρμακο. Υπάρχουν ευρείες δια-ατομικές διαφορές στους ρυθμούς βιομεταμόρφωσης και αποβολής της φενφλουραμίνης και των μεταβολιτών της… /Φενφλουραμίνη υδροχλωρική/

Η φενφλουραμίνη μεταβολίζεται στο ήπαρ μέσω Ν-αποαλκυλίωσης στον ενεργό μεταβολίτη νορφενφλουραμίνη. Λιγότερο από 15% μιας θεραπευτικής δόσης απεκκρίνεται ως μητρική ένωση ή ενεργός μεταβολίτης. Το υπόλοιπο αποτελείται από ανενεργά παράγωγα βενζοϊκού οξέος και αλκοόλης. …

Το 99% της εγκεφαλικής φενφλουραμίνης αποαλκυλιώθηκε σε νορφενφλουραμίνη. Η Ν-ακετυλορφενφλουραμίνη & το m-τριφθορομεθυλοϊππουρικό οξύ ταυτοποιήθηκαν ως εγκεφαλικοί μεταβολίτες.

hourglass

PubChem

Ημίσεια ζωή

expand_more

Βιολογικός Χρόνος Ημίσειας Ζωής

Η φενφλουραμίνη έχει χρόνο ημίσειας ζωής αποβολής 20 ωρών σε υγιείς εθελοντές.

Σε μία μελέτη, ο μέσος χρόνος ημίσειας ζωής αποβολής της φενφλουραμίνης σε ασθενείς με μη ελεγχόμενο pH ούρων ήταν περίπου 20 ώρες, ενώ ο χρόνος ημίσειας ζωής αποβολής ήταν περίπου 11 ώρες όταν διατηρήθηκε όξινο pH ούρων. /Φενφλουραμίνη υδροχλωρική/

Σημαντικό φαινόμενο πρώτης διόδου λόγω ταχείας Ν-αποαλκυλίωσης της φενφλουραμίνης είναι εμφανές μετά από από του στόματος δόσεις. Αναφέρθηκε επίσης ταχεία μεταβολισμός του παραγώγου n-(2-βενζοϋλοξυαιθυλ)νορφενφλουραμίνης στον άνθρωπο με φαινομενικό βιολογικό t/2 για το συνολικό υλικό του φαρμάκου περίπου 2 ώρες.

Ο χρόνος ημίσειας ζωής της φενφλουραμίνης είναι 13 έως 30 ώρες και εξαρτάται από το pH των ούρων. …

MeSH classification

expand_more

MeSH Φαρμακολογική Ταξινόμηση

Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τις επιδράσεις τους στα σεροτονινεργικά συστήματα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται φάρμακα που επηρεάζουν τους υποδοχείς σεροτονίνης, τον κύκλο ζωής της σεροτονίνης και την επιβίωση των σεροτονινεργικών νευρώνων.

Ενώσεις που αναστέλλουν ειδικά την επαναπρόσληψη σεροτονίνης στον εγκέφαλο.

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

20 ώρες

DrugBank

Δέσμευση πρωτεϊνών

50%

PubChem

Απέκκριση

Νεφρά

PubChem

Καθαρίζει (~5×t½)

≈ 6 ημέρες

Εργαλείο washout arrow_forward

science

Εργαλεία & Οδηγίες Όλα →

Παχυσαρκία Κατευθυντήριες Οδηγίες ΦΕΚ 3289/Β/26.06.2025

Πρωτόκολλα Συνταγογράφησης

📋 Επιληψία Υπουργείο Υγείας — Επιστημονική Ομάδα Εργασίας Νευρολογικών Νοσημάτων

Συνταγογραφείται εφόσον ο ασθενής εντάσσεται σε κάποιο από τα παρακάτω βήματα:

ΒΗΜΑ Ε N03AX26

Ενήλικες — Ειδικά επιληπτικά σύνδρομα
- Οζώδης σκλήρυνση, σύνδρομο Lennox-Gastaut, σύνδρομο Dravet
- Μετά αποτυχία ≥ 3 φαρμάκων μονοθεραπείας/πρόσθετης αγωγής
Δοσολογία: Τιτλοποίηση · Συνεχής

Επιστημονικό Προφίλ

expand_more

CID

3337

Μοριακός τύπος

C12H16F3N

Μοριακό βάρος

231.26

IUPAC

N-ethyl-1-[3-(trifluoromethyl)phenyl]propan-2-amine

InChIKey

DBGIVFWFUFKIQN-UHFFFAOYSA-N

Κατάταξη MeSH

MeSH Φαρμακολογική Ταξινόμηση

Ενώσεις που αναστέλλουν ειδικά την επαναπρόσληψη σεροτονίνης στον εγκέφαλο.

FENFLURAMINE

Εμπορικά Ονόματα

Ενδείξεις

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Δοσολογία

Δοσολογία

Αντενδείξεις

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

Αλληλεπιδράσεις

Ανεπιθύμητες ενέργειες

Κύηση / Γαλουχία

Υπερδοσολογία

Επίδραση στην οδήγηση

Έκδοχα

Φαρμακολογία

Μηχανισμός δράσης

Κλινική αποτελεσματικότητα

Σύνδρομο Dravet

Σύνδρομο Lennox-Gastaut

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση

Κατανομή

Βιομετασχηματισμός

Μεταφορείς

Αποβολή

Ειδικοί πληθυσμοί

Παρακολούθηση Αγωγής

Αρχικός έλεγχος — πριν την έναρξη

Κλινική εξέταση & ζωτικά

ΗΚΓ / Καρδιολογικός έλεγχος

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Μονογραφίες Πηγών

Description

Indication

Pharmacology

Mechanism of action

Absorption

Half life

Toxicity

Φαρμακοδυναμική

Μηχανισμός δράσης

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

Δέσμευση πρωτεϊνών

Μεταβολισμός

Ημίσεια ζωή

MeSH classification

Ημίσεια ζωή

Δέσμευση πρωτεϊνών

Απέκκριση

Καθαρίζει (~5×t½)

Πρωτόκολλα Συνταγογράφησης

Επιστημονικό Προφίλ