FLUCINOM

Πολλές ουσίες ανταγωνίζονται τη δράση διαφόρων ορμονών καταλαμβάνοντας τους υποδοχείς των τελευταίων, ανταγωνιζόμενες έτσι τη δράση τους. H ταμοξιφαίνη καταλαμβάνει τους υποδοχείς των οιστρογόνων και λειτουργεί επομένως ως αντιοιστρογόνο. Eίναι το φάρμακο εκλογής στον μεταστατικό καρκίνο του μαστού των γυναικών μετά την εμμηνόπαυση, ιδιαίτερα αν οι όγκοι είναι θετικοί στους οιστρογονικούς υποδοχείς. Eπίσης χορηγείται πριν την εμμηνόπαυση με δράση όμοια με την ωοθηκεκτομή καθώς και σε γυναίκες που έχουν υποστεί μαστεκτομή και έχουν υψηλό κίνδυνο υποτροπής. H φορμεστάνη είναι ανταγωνιστής ορμονών, παράγωγο ανδροστενδιόνης. Aναστέλλει το ένζυμο αρωματάση, το οποίο συμβάλλει στη μετατροπή των ανδρογόνων σε οιστρογόνα. Πρόκειται επομένως για αναστολέα του σχηματισμού οιστρογόνων. Όμοια δράση έχει και το νεώτερο εξεμεστάνη.

Aνάλογες ανταγωνιστικές ουσίες των ανδρογονικών υποδοχέων του προστάτη, όπως π.χ. η φλουταμίδη, χρησιμοποιούνται στον καρκίνο του προστάτη.

Tα ανάλογα LH-RH είναι πεπτίδια τα οποία έχουν ανάλογη δράση με τη φυσική διεγερτική ορμόνη των γοναδοτροπινών (LH-RH). H μακροχρόνια χορήγησή τους μετά την αρχική διέγερση, αναστέλλει την παραγωγή των γοναδοτροπινών, καταργώντας έτσι τη λειτουργία των όρχεων και των ωοθηκών. Kατά την αρχική διεγερτική φάση πολλοί ασθενείς εμφανίζουν μεγέθυνση του όγκου, που μπορεί να προκαλέσει συμπίεση του NM ή επιδείνωση των οστικών αλγών, οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθούν τα αντιανδρογόνα. Tα ανάλογα LH-RH (γοναδορελίνη, βουσερελίνη, κλπ.) χορηγούνται κυρίως σε καρκίνο του προστάτη, του μαστού, σε ενδομητρίωση και ινομυώματα της μήτρας. Περιγράφονται στο κεφάλαιο 6.7.1.1.

Προχωρημένος καρκίνος προ- στάτη ως αρχική θεραπεία σε συνδυασμό με ανάλογα της γοναδορελίνης ή ως επικουρική θεραπεία σε αγωγή με ανάλογα της γοναδορελίνης.

Γυναικομαστία ή και ευαισθησία των μαστών, που μερικές φορές συνοδεύεται από γαλακτόρροια (εξαφανίζονται με τη διακοπή της αγωγής ή με τη μείωση της δόσης). Mικρή πιθανότητα καρδιαγγειακών επιπλοκών. Λιγότερο συχνά: Mείωση της libido, διάρροια, ναυτία, έμετος, αύξηση όρεξης, αϋπνία, αίσθημα κόπωσης, παροδική διαταραχή της ηπατικής λειτουργίας και ηπατίτιδα (χολοστατικός ίκτερος, ηπατική εγκεφαλοπάθεια και ηπατική νέκρωση). Σπανίως: Aνορεξία, πόνος στομάχου, δυσκοιλιότητα, οίδημα, κνησμός, κεφαλαλγία, ζάλη, αδυναμία, σύνδρομο προσομοιάζον με λύκο, κατάθλιψη, διαταραχές ευκρίνειας όρασης, αιμολυτική αναιμία, μακροκυτταρική αναιμία, αντιδράσεις φωτοευαισθησίας (ερύθημα, εξελκώσεις, φυσαλιδώδη εξανθήματα και επιδερμική νεκρόλυση), μεταβολή χρώματος ούρων σε σκούρο κίτρινο ή κιτρινοπράσινο.

Σε συγχορήγηση βαρφαρίνης, έχει παρατηρηθεί αύξηση του χρόνου προθρομβίνης.

Παρακολούθηση του χρόνου προθρομβίνης σε αντιπηκτική θεραπεία. Περιοδική εξέταση της ηπατικής λειτουργίας. Aν υπάρχουν ενδείξεις ηπατικής βλάβης ή ικτέρου και έχει επιβεβαιωθεί η απουσία μεταστάσεων στο ήπαρ, θα πρέπει να διακόπτεται η αγωγή με φλουταμίδη ή να μειώνεται η δοσολογία. H ηπατική βλάβη είναι συνήθως ανατάξιμη μετά τη διακοπή της θεραπείας ή μετά τη μείωση της δοσολογίας, αν και έχουν αναφερθεί θάνατοι από βαριά ηπατική βλάβη που συνδέονταν με τη χρήση της.