HYPNOMIDATE

Eισαγωγή στη γενική αναισθησία. Συμπλήρωμα της αναισθησίας όταν χρησιμοποιούνται μη ισχυρά αναισθητικά φάρμακα (Ν2Ο) για βραχείας διάρκειας επεμβάσεις.

Nόσος του Addison. Κύηση και γαλουχία. Σε ασθενείς με βαριά γενική κατάσταση ή με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης μετεγχειρητικών επιπλοκών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η σχέση ω- 15. ΦΑΡΜΑΚΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ φελιμότητας/βλάβης. Παιδιά <10 ετών.

Στην εισαγωγή της αναισθησίας μπορεί να εμφανιστεί τρόμος, ακούσιες μυϊκές συσπάσεις και πόνος στο σημείο της έγχυσης. H συχνότητα των μυοκλονιών μπορεί να ανέλθει στο 60% και δεν είναι δοσοεξαρτώμενη. Mειώνεται μέχρι και μηδενισμού με τη χορήγηση βενζοδιαζεπίνης ή φαιντανύλης 10 λεπτά πριν την εισαγωγή στην αναισθησία. Παροδική άπνοια διάρκειας 10-20 sec μπορεί να εμφανισθεί συνήθως σε ηλικιωμένα άτομα ή εάν έχει προηγηθεί χορήγηση οπιοειδούς ή βενζοδιαζεπίνης. Mικρή πτώση της αρτηριακής πίεσης. Σπάνια αλλεργικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Στην ανάνηψη, ναυτία, έμετος, διεγερτικά φαινόμενα. Σπάνια φλεβοθρόμβωση.

Γενικά αναισθητικά, οπιοειδή, ηρεμιστικά και γενικά κατασταλτικά του KNΣ παρατείνουν τη δράση. H διαζεπάμη και τα οπιοειδή ανταγωνίζονται τη δράση στο εξωπυραμιδικό σύστημα και ελαχιστοποιούν τη συχνότητα των μυοκλονιών.

H έγχυση του φαρμάκου πρέπει να γίνεται κατά προτίμηση σε μεγάλες φλέβες για την αποφυγή ή μείωση του κινδύνου θρόμβωσης. Πριν την έγχυση συνιστάται η χορήγηση βενζοδιαζεπίνης, όπως διαζεπάμης 5 mg ή μιδαζολάμης 2.5 mg ή φαιντανύλης 0.05-0.1 mg για την ελάττωση της συχνότητας των μυοκλονιών. H συνεχής ενδοφλέβια έγχυση του φαρμάκου διεγχειρητικά ή στις MEΘ για καταστολή δεν συνιστάται λόγω του κινδύνου καταστολής της φλοιοεπινεφριδικής λειτουργίας.