NUCALA

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα για αποφρακτικές νόσους των αεραγωγών, λοιπά συστηματικά φάρμακα για αποφρακτικές νόσους των αεραγωγών, Κωδικός ATC: R03DX09.

Μηχανισμός δράσης

Η μεπολιζουμάμπη είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα (IgG1, κ) που στοχεύει την ανθρώπινη ιντερλευκίνη-5 (IL-5) με υψηλή συγγένεια και ειδικότητα. Η IL-5 αποτελεί την κύρια κυτοκίνη που ευθύνεται για την ανάπτυξη και τη διαφοροποίηση, την πρόσληψη, την ενεργοποίηση και την επιβίωση των ηωσινοφίλων. Η μεπολιζουμάμπη αναστέλλει τη βιολογική δράση της IL-5 με νανομοριακή δραστικότητα αποκλείοντας τη σύνδεση της IL-5 στην άλυσο α του συμπλέγματος υποδοχέων της IL-5 που εκφράζονται στην κυτταρική επιφάνεια των ηωσινοφίλων, αναστέλλοντας έτσι τη σηματοδότηση της IL-5 και μειώνοντας την παραγωγή και την επιβίωση των ηωσινοφίλων.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα Σε ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα (ενήλικες/έφηβοι) μετά από δόση 100 mg χορηγούμενη υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες για 32 εβδομάδες, τα ηωσινόφιλα στο αίμα μειώθηκαν από ένα μέσο αριθμό 290 κυττάρων/µL κατά την έναρξη της θεραπείας σε 40 κύτταρα/µL την εβδομάδα 32 (n=182), μία μείωση της τάξεως του 84% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Αυτό το μέγεθος της ελάττωσης των ηωσινοφίλων του αίματος διατηρήθηκε σε ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα (n=998) που έλαβαν θεραπεία για διάμεσο διάστημα 2,8 ετών (εύρος 4 εβδομάδες έως 4,5 έτη) σε ανοικτές μελέτες επέκτασης. Σε παιδιά ηλικίας 6 έως 11 ετών με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα που έλαβαν μεπολιζουμάμπη υποδόρια κάθε 4 εβδομάδες για 52 εβδομάδες, τα ηωσινόφιλα στο αίμα μειώθηκαν από γεωμετρική μέση τιμή κατά την έναρξη έως την εβδομάδα 52 από 306 (n=16) σε 48 (n=15) μετά από 40 mg (για βάρος < 40kg) και από 331 σε 44 κύτταρα/μL (n=10) μετά από 100 mg (για βάρος ≥ 40 kg), μείωση από την αρχική τιμή κατά 85% και 87% αντίστοιχα. Σε ενήλικες, εφήβους και παιδιά, αυτό το μέγεθος της ελάττωσης παρατηρήθηκε εντός 4 εβδομάδων θεραπείας.

CRSwNP Σε ασθενείς με CRSwNP, μετά από δόση μεπολιζουμάμπης 100 mg χορηγούμενη υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες για 52 εβδομάδες, τα ηωσινόφιλα στο αίμα μειώθηκαν από έναν γεωμετρικό μέσο αριθμό 390 κυττάρων/µL (n=206) στην έναρξη της θεραπείας σε 60 κύτταρα/µL (n=126) την εβδομάδα 52, που αντιστοιχεί σε μία γεωμετρική μέση μείωση 83% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Αυτό το μέγεθος μείωσης παρατηρήθηκε εντός 4 εβδομάδων θεραπείας και διατηρήθηκε καθ’ όλη την περίοδο της θεραπείαςτων 52 εβδομάδων.

EGPA Σε ασθενείς με EGPA μετά από δόση 300 mg μεπολιζουμάμπης, χορηγούμενη υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες για 52 εβδομάδες, τα ηωσινόφιλα στο αίμα μειώθηκαν από έναν γεωμετρικό μέσο αριθμό 177 κυττάρων/µL (n=68) στην έναρξη της θεραπείας σε 38 κύτταρα/µL (n=64) την εβδομάδα 52. Σημειώθηκε γεωμετρική μέση μείωση της τάξεως του 83% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο και αυτό το μέγεθος μείωσης παρατηρήθηκε εντός 4 εβδομάδων θεραπείας.

HES Σε ασθενείς με HES (ενήλικες/έφηβοι) μετά από δόση 300 mg μεπολιζουμάμπης χορηγούμενη υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες για 32 εβδομάδες, παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των ηωσινοφίλων στο αίμα εντός 2 εβδομάδων θεραπείας. Την εβδομάδα 32 τα ηωσινόφιλα στο αίμα μειώθηκαν από έναν γεωμετρικό μέσο αριθμό 1 460 κυττάρων/µL (n=54) στην έναρξη της θεραπείας σε 70 κύτταρα/µL (n=48), ενώ παρατηρήθηκε μείωση του γεωμετρικού μέσου αριθμού κατά 92% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Αυτό το μέγεθος μείωσης διατηρήθηκε για ακόμη 20 εβδομάδες στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με μεπολιζουμάμπη στην ανοικτή μελέτη επέκτασης.

Ανοσογονικότητα

Σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα, CRSwNP, EGPA και HES Σε συμφωνία με τις δυνητικές ανοσογονικές ιδιότητες των πρωτεϊνικών και πεπτιδικών θεραπειών, οι ασθενείς μπορεί να αναπτύξουν αντισώματα κατά της μεπολιζουμάμπης μετά τη θεραπεία. Στις ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες, 15/260 (6%) ενήλικες και έφηβοι με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα που αντιμετωπίστηκαν με υποδόρια χορήγηση δόσης 100 mg και 6/196 (3%) ενήλικες με CRSwNP που αντιμετωπίστηκαν με υποδόρια χορήγηση δόσης 100 mg, /168 (<2%) ενήλικες με EGPA που αντιμετωπίστηκαν με δόση 300 mg και 1/53 (2%) ενήλικες και έφηβοι με HES που αντιμετωπίστηκαν με υποδόρια χορήγηση μεπολιζουμάμπης στη δόση των 300 mg είχαν ανιχνεύσιμα αντισώματα έναντι της μεπολιζουμάμπης μετά από λήψη τουλάχιστον μίας δόσης μεπολιζουμάμπης. Το προφίλ ανοσογονικότητας της μεπολιζουμάμπης σε ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα (n=998) που έλαβαν θεραπεία για διάμεσο διάστημα 2,8 ετών (εύρος 4 εβδομάδες έως 4,5 έτη) ή σε ασθενείς με HES (n=102) που έλαβαν θεραπεία για 20 εβδομάδες σε ανοιχτές μελέτες επέκτασης ήταν παρόμοιο με εκείνο που παρατηρήθηκε στις ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες. Σε παιδιά ηλικίας 6 έως 11 ετών με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα μετά από υποδόρια χορήγηση 40 mg (για βάρος <40 kg) ή 100 mg υποδόρια (για βάρος ≥ 40 kg), 2/35 (6%) είχαν ανιχνεύσιμα αντισώματα έναντι της μεπολιζουμάμπης μετά την λήψη τουλάχιστον μιας δόσης μεπολιζουμάμπης κατά τη διάρκεια της αρχικής σύντομης φάσης της μελέτης. Κανένα παιδί δεν είχε ανιχνεύσιμα αντισώματα κατά της μεπολιζουμάμπης κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας φάσης της μελέτης. Εξουδετερωτικά αντισώματα ανιχνεύθηκαν σε έναν ενήλικο ασθενή με σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα και σε κανένα ασθενή με CRSwNP, EGPA ή HES. Στην πλειοψηφία των ασθενών, τα αντισώματα κατά της μεπολιζουμάμπης δεν επηρέασαν αισθητά τη φαρμακοκινητική και τη φαρμακοδυναμική της μεπολιζουμάμπης, ενώ δεν υπήρχαν ενδείξεις συσχέτισης μεταξύ των τίτλων των αντισωμάτων και της μεταβολής του επιπέδου των ηωσινοφίλων στο αίμα.

Κλινική αποτελεσματικότητα

Σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα Η αποτελεσματικότητα της μεπολιζουμάμπης στην αντιμετώπιση μίας στοχευόμενης ομάδας ασθενών με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα αξιολογήθηκε σε 3 τυχαιοποιημένες, διπλά τυφλές, παράλληλων ομάδων κλινικές μελέτες διάρκειας 24-52 εβδομάδων, σε ασθενείς ηλικίας 12 ετών και άνω. Αυτοί οι ασθενείς είτε παρέμεναν μη ελεγχόμενοι (τουλάχιστον δύο σοβαρές παροξύνσεις κατά τους προηγούμενους 12 μήνες) με την τρέχουσα καθιερωμένη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον υψηλών δόσεων εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών (ICS) σε συνδυασμό με πρόσθετη θεραπεία συντήρησης, είτε ήταν εξαρτημένοι από συστηματικά κορτικοστεροειδή. Στις πρόσθετες θεραπείες συντήρησης περιλαμβάνονται β2 -αδρενεργικοί αγωνιστές μακράς δράσης (LABA), τροποποιητές των λευκοτριενίων, μακράς δράσης μουσκαρινικοί ανταγωνιστές (LAMA), θεοφυλλίνη και από στόματος χορηγούμενα κορτικοστεροειδή (OCS). Στις δύο μελέτες των παροξύνσεων MEA112997 και MEA115588 εντάχθηκαν συνολικά 1 192 ασθενείς, εκ των οποίων το 60% ήταν γυναίκες, με μέση ηλικία 49 έτη (εύρος 12- 82). Το ποσοστό των ασθενών που λάμβαναν θεραπεία συντήρησης με OCS ήταν 31% και 24%, αντίστοιχα. Οι ασθενείς έπρεπε να έχουν ιστορικό δύο ή περισσότερων σοβαρών παροξύνσεων του άσθματος για την αντιμετώπιση των οποίων χρειάστηκε θεραπεία με από στόματος χορηγούμενα ή συστηματικά κορτικοστεροειδή τους τελευταίους 12 μήνες καθώς και μειωμένη πνευμονική λειτουργία κατά την έναρξη της μελέτης (FEV1 προβρογχοδιασταλτικού παράγοντα <80% στους ενήλικες και <90% στους εφήβους). Ο μέσος αριθμός παροξύνσεων κατά το προηγούμενο έτος ήταν 3,6 ενώ ο μέσος προβλεπόμενος FEV1 προβρογχοδιασταλτικού παράγοντα ήταν 60%. Κατά τη διάρκεια των μελετών οι ασθενείς συνέχισαν να λαμβάνουν το υφιστάμενο αντιασθματικό φάρμακό τους. Στη μελέτη μείωσης των από στόματος χορηγούμενων κορτικοστεροειδών MEA115575, εντάχθηκαν συνολικά 135 ασθενείς (το 55% ήταν γυναίκες μέσης ηλικίας 50 ετών) που λάμβαναν καθημερινή αγωγή με OCS (5-35 mg ανά ημέρα) και υψηλές δόσεις ICS συν ένα πρόσθετο φάρμακο συντήρησης.

Μελέτη αποτελεσματικότητας κυμαινόμενων δόσεων MEA112997 (DREAM) Στην MEA112997, μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, παράλληλων ομάδων, πολυκεντρική μελέτη διάρκειας 52 εβδομάδων η οποία διεξήχθη σε 616 ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα, η μεπολιζουμάμπη μείωσε σημαντικά, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, τις κλινικά σημαντικές παροξύνσεις του άσθματος (ορίζονται ως επιδείνωση του άσθματος για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτείται η χρήση από στόματος χορηγούμενων/συστηματικών κορτικοστεροειδών και/ή νοσηλεία και/ή επισκέψεις στο τμήμα επειγόντων περιστατικών) όταν χορηγήθηκε ενδοφλεβίως σε δόσεις των 75 mg, 250 mg ή 750 mg (βλέπε Πίνακα 1).

Μελέτη μείωσης των παροξύνσεων MEA115588 (MENSA) Η MEA115588 ήταν μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, παράλληλων ομάδων, πολυκεντρική μελέτη στην οποία αξιολογήθηκαν η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της μεπολιζουμάμπης ως επιπρόσθετης θεραπείας σε 576 ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα που ορίζεται ως αριθμός ηωσινοφίλων στο περιφερικό αίμα μεγαλύτερος ή ίσος των 150 κυττάρων/μL κατά την έναρξη της θεραπείας ή μεγαλύτερος ή ίσος των 300 κυττάρων/μL εντός των τελευταίων 12 μηνών. Οι ασθενείς έλαβαν μεπολιζουμάμπη 100 mg χορηγούμενη υποδορίως, μεπολιζουμάμπη 75 mg χορηγούμενη ενδοφλεβίως ή θεραπεία με εικονικό φάρμακο μία φορά κάθε 4 εβδομάδες για διάστημα 32 εβδομάδων. Το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν η συχνότητα εμφάνισης κλινικά σημαντικών παροξύνσεων του άσθματος ενώ οι μειώσεις και για τα δύο σκέλη θεραπείας με μεπολιζουμάμπη ήταν στατιστικά σημαντικές (p<0,001) σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Στον Πίνακα 2 παρέχονται τα αποτελέσματα των κύριων και δευτερευόντων καταληκτικών σημείων για ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με υποδορίως χορηγούμενη μεπολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο.

Μείωση του ποσοστού παροξύνσεων σύμφωνα με τον αρχικό αριθμό ηωσινοφίλων του αίματος Στον Πίνακα 3 παρουσιάζονται τα αποτελέσματα μίας συνδυαστικής ανάλυσης των δύο μελετών των παροξύνσεων (MEA112997 και MEA115588) σύμφωνα με τον αρχικό αριθμό ηωσινοφίλων του αίματος. Το ποσοστό των παροξύνσεων στο σκέλος του εικονικού φαρμάκου αυξανόταν με την αύξηση του αρχικού αριθμού ηωσινοφίλων του αίματος. Το ποσοστό μείωσης με τη μεπολιζουμάμπη ήταν μεγαλύτερο σε ασθενείς με μεγαλύτερο αριθμό ηωσινοφίλων αίματος.

Μελέτη μείωσης των από στόματος χορηγούμενων κορτικοστεροειδών MEA115575 (SIRIUS) Στη μελέτη MEA115575 αξιολογήθηκε η επίδραση της υποδορίως χορηγούμενης μεπολιζουμάμπης 100 mg στη μείωση της ανάγκης για θεραπεία συντήρησης με από στόματος χορηγούμενα κορτικοστεροειδή (OCS), διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο του άσθματος σε άτομα με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα. Οι ασθενείς είχαν αριθμό ηωσινοφίλων αίματος 150/μL κατά την έναρξη της μελέτης ή αριθμό ηωσινοφίλων αίματος 300/μL τους τελευταίους 12 μήνες πριν την προκαταρκτική αξιολόγηση. Κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας στους ασθενείς χορηγήθηκε θεραπεία με μεπολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο μία φορά κάθε 4 εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας οι ασθενείς συνέχισαν τη λήψη του υφιστάμενου φαρμάκου τους για την αντιμετώπιση του άσθματος με εξαίρεση τη δόση των OCS η οποία μειωνόταν κάθε 4 εβδομάδες κατά τη διάρκεια της φάσης μείωσης των OCS (Εβδομάδες 4-20), εφόσον διατηρείτο ο έλεγχος του άσθματος. Συνολικά, στη μελέτη εντάχθηκαν 135 ασθενείς: η μέση ηλικία ήταν 50 έτη, το 55% ήταν γυναίκες και το 48% λάμβαναν από στόματος θεραπεία με στεροειδή για τουλάχιστον 5 έτη. Η μέση δόση σε ισοδύναμα πρεδνιζόνης στην έναρξη της μελέτης ήταν περίπου 13 mg ανά ημέρα. Το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν το ποσοστό μείωσης της καθημερινής δόσης των OCS (εβδομάδες 20-24), διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο του άσθματος, ανά προκαθορισμένη κατηγορία μείωσης της δόσης (βλέπε Πίνακα 4). Στις προκαθορισμένες κατηγορίες περιλαμβάνονται ποσοστά μείωσης που κυμαίνονται από μείωση κατά 90-100% έως καθόλου μείωση της δόσης της πρεδνιζόνης από το τέλος της φάσης βελτιστοποίησης. Η σύγκριση μεταξύ μεπολιζουμάμπης και εικονικού φαρμάκου ήταν στατιστικά σημαντική (p=0,008).

Ανοιχτές μελέτες επέκτασης σε σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα MEA115666 (COLUMBA), MEA115661 (COSMOS) και 201312 (COSMEX) Το μακροπρόθεσμο προφίλ αποτελεσματικότητας της μεπολιζουμάμπης σε ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα (n=998) που έλαβαν θεραπεία για διάμεση τιμή 2,8 ετών (εύρος από 4 εβδομάδες έως 4,5 έτη) σε μελέτες επέκτασης ανοιχτού τύπου MEA115666, MEA115661 και 201312 ήταν γενικά σύμφωνη με τις 3 ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες.

Χρόνια ρινοκολπίτιδα με ρινικούς πολύποδες (CRSwNP) Η μελέτη 205687 (SYNAPSE) ήταν μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη διάρκειας 52 εβδομάδων στην οποία αξιολογήθηκαν 407 ασθενείς ηλικίας 18 ετών και άνω με CRSwNP. Οι ασθενείς που εντάχθηκαν στη μελέτη έπρεπε να έχουν βαθμολογία συμπτωμάτων ρινικής απόφραξης στη VAS (Οπτική Αναλογική Κλίμακα) >5 από μέγιστη βαθμολογία 10, συνολική βαθμολογία συμπτωμάτων στη VAS >7 από μέγιστη βαθμολογία 10 και ενδοσκοπική αμφοτερόπλευρη βαθμολογία NP 5 από μέγιστη βαθμολογία 8 (με ελάχιστη βαθμολογία 2 σε κάθε ρινική κοιλότητα). Οι ασθενείς έπρεπε επίσης να έχουν ιστορικό τουλάχιστον μίας προηγούμενης χειρουργικής επέμβασης για ρινικούς πολύποδες τα τελευταία 10 έτη. Τα κύρια βασικά χαρακτηριστικά περιλάμβαναν το συνολικό ενδοσκοπικό μέσο όρο βαθμολογίας NP (SD) 5,5 (1,29), τη μέση βαθμολογία VAS ρινικής απόφραξης (SD) 9,0 (0,83), τη συνολική μέση βαθμολογία συμπτωμάτων VAS (SD) 9,1 (0,74), τη μέση βαθμολογία απώλειας όσφρησης VAS (SD) 9,7 (0,72) και το Sino-Nasal Outcome Test (SNOT-22) μέσο (SD) 64,1 (18,32). Ο μέσος γεωμετρικός αριθμός ηωσινοφίλων ήταν 390 κύτταρα/mcL (95% CI: 360, 420). Επιπλέον, 27% των ασθενών είχε αναπνευστική νόσο που επιδεινώθηκε από την ασπιρίνη (AERD) και 48% των ασθενών είχε λάβει τουλάχιστον ένα σχήμα OCS για CRSwNP τους τελευταίους 12 μήνες. Οι ασθενείς έλαβαν μεπολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο στη δόση των 100 mg, χορηγούμενη υποδορίως μία φορά κάθε 4 εβδομάδες επιπρόσθετα σε βασική ενδορρινική θεραπεία με κορτικοστεροειδή. Τα συμπρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η μεταβολή στη συνολική ενδοσκοπική βαθμολογία NP την εβδομάδα 52 σε σχέση με την έναρξη της μελέτης και η μεταβολή στη μέση βαθμολογία της ρινικής απόφραξης στη VAS κατά τη διάρκεια των εβδομάδων 49-52 σε σχέση με την έναρξη της μελέτης. Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο χρόνος έως την πρώτη χειρουργική επέμβαση για NP έως την Εβδομάδα 52 (ως χειρουργική επέμβαση ορίστηκε οποιαδήποτε διαδικασία που περιλαμβάνει εργαλεία με τα οποία πραγματοποιείται τομή και αφαίρεση ιστού [π.χ. πολυποδεκτομή] στη ρινική κοιλότητα). Οι ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη παρουσίασαν σημαντικά μεγαλύτερες βελτιώσεις (μειώσεις) στη συνολική ενδοσκοπική βαθμολογία NP την Εβδομάδα 52 και στη βαθμολογία της ρινικής απόφραξης στη VAS κατά τη διάρκεια των εβδομάδων 49-52, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο και όλα τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν στατιστικά σημαντικά υπέρ της μεπολιζουμάμπης (βλ. Πίνακα 5 και Εικόνα 1).

a Στους ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ρινός/παραρρίνιων κόλπων πριν από την επίσκεψη εκχωρήθηκε η χειρότερη βαθμολογία που είχε παρατηρηθεί πριν από τη χειρουργική επέμβαση ρινός/παραρρίνιων κόλπων. Στους ασθενείς που αποσύρθηκαν από τη μελέτη χωρίς να έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ρινός/παραρρίνιων κόλπων εκχωρήθηκε η χειρότερη βαθμολογία που είχε παρατηρηθεί πριν από την απόσυρση από τη μελέτη. b Βάσει ελέγχου αθροίσματος διατάξεων του Wilcoxon. c Ποσοστημοριακή παλινδρόμηση με συμμεταβλητές την ομάδα θεραπείας, τη γεωγραφική περιοχή, την αρχική βαθμολογία και τον log(e) του αρχικού αριθμού ηωσινόφιλων στο αίμα. d Για αυτήν την αξιολόγηση, ως σημαντική μεταβολή στον ίδιο ασθενή ορίστηκε μία βελτίωση τριών βαθμών στη βαθμολογία της ρινικής απόφραξης στη VAS. e Εκτιμήθηκε με χρήση μοντέλου αναλογικών κινδύνων Cox με συμμεταβλητές την ομάδα θεραπείας, τη γεωγραφική περιοχή, την αρχική συνολική ενδοσκοπική βαθμολογία (αξιολογούμενη κεντρικά), την αρχική βαθμολογία ρινικής απόφραξης στη VAS, τον log(e) του αρχικού αριθμού ηωσινόφιλων στο αίμα και τον αριθμό των προηγούμενων χειρουργικών επεμβάσεων (1, 2, >2 κατά σειρά). f Το όριο βελτίωσης προσδιορίστηκε ως μια σημαντική μεταβολή στον ίδιο ασθενή για αυτήν την αξιολόγηση. g Παρατηρήθηκε βελτίωση και στους 6 τομείς συμπτωμάτων και επιπτώσεων που σχετίζονται με τη CRSwNP. h Ανάλυση με χρήση μοντέλου λογιστικής παλινδρόμησης με συμμεταβλητές την ομάδα θεραπείας, τη γεωγραφική περιοχή, τον αριθμό των κύκλων OCS για NP τους τελευταίους 12 μήνες (0, 1, >1 κατά σειρά), την αρχική συνολική ενδοσκοπική βαθμολογία για ρινικούς πολύποδες (αξιολογούμενη κεντρικά), την αρχική βαθμολογία ρινικής απόφραξης στη VAS και τον log(e) του αρχικού αριθμού ηωσινόφιλων στο αίμα. i Σύνθετη βαθμολογία VAS ρινικής απόφραξης, ρινικού εκκρίματος, βλέννας στον φάρυγγα και απώλειας της όσφρησης.

Χρόνος έως την πρώτη χειρουργική επέμβαση για NP Κατά την περίοδο θεραπείας των 52 εβδομάδων, οι ασθενείς στην ομάδα της μεπολιζουμάμπης είχαν μικρότερη πιθανότητα να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση για NP από τους ασθενείς στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Ο κίνδυνος χειρουργικής επέμβασης κατά την περίοδο θεραπείας ήταν σημαντικά χαμηλότερος κατά 57% στους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (Αναλογία κινδύνου:: 0,43, 95% CI 0,25, 0,76, p=0,003).

Εικόνα 1: Καμπύλη Kaplan-Meier του χρόνου έως την πρώτη χειρουργική επέμβαση για ρινικούς πολύποδες Πιθανότητα συμβάντος (%) Εικονικό φάρμακο (N=201) Μεπολιζουμάμπη 100 mg SC (N=206) Αριθμός σε κίνδυνο Εικ. φάρμακο 100 mg SC Χρόνος έως το συμβάν (εβδομάδες) Μία post-hoc ανάλυση του ποσοστού των ασθενών που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση έδειξε 61% μείωση της πιθανότητας χειρουργικής επέμβασης έναντι του εικονικού φαρμάκου (OR: 0,39, 95% CI: 0,21, 0,72, p= 0,003).

Ασθενείς με CRSwNP και συνυπάρχον άσθμα Σε 289 (71%) ασθενείς με συνυπάρχον άσθμα, οι προκαθορισμένες αναλύσεις έδειξαν βελτιώσεις στα συμπρωτεύοντα καταληκτικά σημεία, που ήταν σε συμφωνία με εκείνες που παρατηρήθηκαν στον συνολικό πληθυσμό των ασθενών που έλαβαν μεπολιζουμάμπη 100 mg σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Επιπλέον, σε αυτούς τους ασθενείς παρατηρήθηκε μεγαλύτερη βελτίωση στον έλεγχο τους άσθματος την Εβδομάδα 52 σε σχέση με την έναρξη της μελέτης, σύμφωνα με το Ερωτηματολόγιο για τον Έλεγχο του Άσθματος (ACQ-5) για τη μεπολιζουμάμπη 100 mg σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (διάμεση μεταβολή [Q1, Q3] -0,80 [-2,20, 0,00] και 0,00 [-1,10, 0,20], αντίστοιχα).

Ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (EGPA) Η MEA115921 ήταν μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη διάρκειας 52 εβδομάδων στην οποία αξιολογήθηκαν 136 ενήλικοι ασθενείς με EGPA, οι οποίοι είχαν ιστορικό υποτροπιάζουσας ή ανθεκτικής νόσου και λάμβαναν σταθερή θεραπεία με από στόματος χορηγούμενα κορτικοστεροειδή (OCS, ≥7,5 έως 50 mg/ημέρα πρεδνιζολόνη/πρεδνιζόνη), με ή χωρίς σταθερή ανοσοκατασταλτική θεραπεία (εκτός από κυκλοφωσφαμίδη). Κατά τη διάρκεια της μελέτης επιτρεπόταν η χρήση άλλης βασικής καθιερωμένης θεραπείας. Το 53% (n=72) των ασθενών λάμβαναν επίσης συγχορηγούμενη σταθερή ανοσοκατασταλτική θεραπεία. Οι ασθενείς με EGPA απειλητική για όργανα ή για τη ζωή αποκλείστηκαν από τη μελέτη MEA115921. Οι ασθενείς έλαβαν μεπολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο στη δόση των 300 mg χορηγούμενη υποδορίως μία φορά κάθε 4 εβδομάδες επιπρόσθετα στη βασική θεραπεία τους με πρεδνιζολόνη/πρεδνιζόνη με ή χωρίς ανοσοκατασταλτική θεραπεία. Η δόση των OCS μειώθηκε σταδιακά κατά την κρίση του ερευνητή.

Ύφεση Τα συμπρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η συνολική συγκεντρωτική διάρκεια της ύφεσης, η οποία ορίζεται ως βαθμολογία ενεργότητας της αγγειίτιδας κατά Birmingham (BVAS) =0 συν δόση πρεδνιζολόνης/πρεδνιζόνης ≤4 mg/ημέρα και το ποσοστό των ασθενών με ύφεση στις 36 και τις 48 εβδομάδες θεραπείας. Η βαθμολογία BVAS=0 αντιπροσωπεύει τη μη ενεργή αγγειίτιδα. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, οι ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη 300 mg πέτυχαν σημαντικά μεγαλύτερο συγκεντρωτικό χρόνο σε ύφεση. Επιπλέον, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, ένα σημαντικά υψηλότερο ποσοστό ασθενών που έλαβαν μεπολιζουμάμπη 300 mg πέτυχαν ύφεση τόσο την Εβδομάδα 36 όσο και την Εβδομάδα 48 (Πίνακας 6). Και για τα δύο συμπρωτεύοντα καταληκτικά σημεία, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, η ευεργετική επίδραση που παρατηρήθηκε μετά τη θεραπεία με μεπολιζουμάμπη 300 mg ήταν παρούσα ανεξάρτητα από το αν οι ασθενείς λάμβαναν ανοσοκατασταλτική θεραπεία επιπρόσθετα στη βασική θεραπεία με κορτικοστεροειδή. Χρησιμοποιώντας τον ορισμό της ύφεσης BVAS=0 συν πρεδνιζολόνη/πρεδνιζόνη ≤7,5 mg/ημέρα για τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, οι ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη 300 mg επίσης πέτυχαν σημαντικά μεγαλύτερο συγκεντρωτικό χρόνο σε ύφεση (p<0,001), με μεγαλύτερο ποσοστό ασθενών ήταν σε ύφεση τόσο την Εβδομάδα 36 όσο και την Εβδομάδα 48 (p<0,001), σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.

Υποτροπή Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, ο χρόνος έως την πρώτη υποτροπή ήταν σημαντικά μεγαλύτερος για τους ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη 300 mg (p<0,001). Επιπλέον, οι ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη εμφάνισαν 50% μείωση στο ετησιοποιημένο ποσοστό υποτροπών σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο: 1,14 έναντι 2,27, αντίστοιχα.

Μείωση των από στόματος χορηγούμενων κορτικοστεροειδών Οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη είχαν σημαντικά χαμηλότερη μέση ημερήσια χρήση OCS κατά τη διάρκεια των Εβδομάδων 48-52, σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Κατά τη διάρκεια των Εβδομάδων 48 έως 52, το 59% και το 44% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη πέτυχαν μέση ημερήσια δόση OCS  7,5 mg και  4 mg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με 33% και 7% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Το 18% των ασθενών στην ομάδα της μεπολιζουμάμπης μπόρεσαν να μειώσουν πλήρως τα OCS σε σύγκριση με το 3% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.

Ερωτηματολόγιο για τον έλεγχο του άσθματος - 6 (ACQ-6) Οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη είχαν σημαντικές βελτιώσεις στη μέση βαθμολογία του ACQ 6 κατά τη διάρκεια των Εβδομάδων 49-52, σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Υπερηωσινοφιλικό σύνδρομο (HES) Η μελέτη 200622 ήταν μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη διάρκειας 32 εβδομάδων στην οποία αξιολογήθηκαν 108 ασθενείς ηλικίας ≥ 12 ετών με HES. Οι ασθενείς έλαβαν μεπολιζουμάμπη 300 mg ή εικονικό φάρμακο, χορηγούμενα υποδορίως μία φορά κάθε 4 εβδομάδες, συνεχίζοντας παράλληλα τη θεραπεία τους για το HES. Στη μελέτη 200622, η θεραπεία του HES περιελάμβανε, ενδεικτικά, OCS, ανοσοκατασταλτικά, κυτταροτοξική θεραπεία ή άλλη συμπτωματική θεραπεία που σχετίζεται με το HES, όπως ομεπραζόλη. Οι ασθενείς που εντάχθηκαν στη μελέτη είχαν εμφανίσει τουλάχιστον δύο εξάρσεις του HES τους τελευταίους 12 μήνες και είχαν αριθμό ηωσινόφιλων στο αίμα ≥ 1 000 κύτταρα/L κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής αξιολόγησης. Οι ασθενείς που ήταν θετικοί στην FIP1L1-PDGFRα κινάση αποκλείστηκαν από τη μελέτη. Το κύριο καταληκτικό σημείο της μελέτης 200622 ήταν το ποσοστό των ασθενών που εμφάνισαν έξαρση του HES κατά την περίοδο θεραπείας των 32 εβδομάδων. Ως έξαρση του HES ορίστηκε η επιδείνωση των κλινικών σημείων και συμπτωμάτων του HES που οδηγεί στην ανάγκη για αύξηση των OCS ή αύξηση/προσθήκη κυτταροτοξικής ή ανοσοκατασταλτικής θεραπείας για το HES ή η λήψη τυφλοποιημένης δραστικής θεραπείας με OCS λόγω αυξημένων ηωσινόφιλων στο αίμα (σε ≥ 2 περιπτώσεις). Στην κύρια ανάλυση συγκρίθηκαν οι ασθενείς που εμφάνισαν έξαρση του HES ή αποσύρθηκαν από τη μελέτη στις ομάδες της μεπολιζουμάμπης και του εικονικού φαρμάκου. Κατά την περίοδο θεραπείας των 32 εβδομάδων, 50% λιγότεροι ασθενείς εμφάνισαν έξαρση του HES ή αποσύρθηκαν από τη μελέτη όταν έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη στη δόση των 300 mg σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, 28% έναντι 56%, αντίστοιχα (OR 0,28, 95% CI: 0,12, 0,64) (βλ. Πίνακα 7). Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν ο χρόνος έως την πρώτη έξαρση του HES, το ποσοστό των ασθενών που εμφάνισαν έξαρση του HES την περίοδο από την Εβδομάδα 20 έως την Εβδομάδα 32, το ποσοστό των εξάρσεων του HES και η μεταβολή στη βαρύτητα της κόπωσης από την έναρξη της μελέτης. Όλα τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν στατιστικά σημαντικά και παρείχαν υποστήριξη για το κύριο καταληκτικό σημείο (βλ. Εικόνα 2 και Πίνακα 8).

Χρόνος έως την πρώτη έξαρση Οι ασθενείς που έλαβαν μεπολιζουμάμπη στη δόση των 300 mg εμφάνισαν σημαντική αύξηση του χρόνου έως την πρώτη έξαρση του HES σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Ο κίνδυνος εμφάνισης της πρώτης έξαρσης του HES κατά την περίοδο θεραπείας ήταν χαμηλότερος κατά 66% στους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μεπολιζουμάμπη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (Αναλογία κινδύνου: 0,34, 95% CI 0,18, 0,67, p=0,002).

Εικόνα 2: Καμπύλη Kaplan-Meier του χρόνου έως την πρώτη έξαρση του HES Πιθανότητα συμβάντος (%) Εικονικό φάρμακο (N=54) Μεπολιζουμάμπη 300mg SC (N=54) Αριθμός σε κίνδυνο Εικ. φάρμακο 300 mg SC Χρόνος έως το συμβάν (εβδομάδες)

a Αναλογία ποσοστών < 1 ευνοεί τη μεπολιζουμάμπη. b Οι ασθενείς με ελλείποντα δεδομένα συμπεριλήφθηκαν με τη χειρότερη παρατηρηθείσα τιμή. Κλίμακα του στοιχείου 3 του BFI: 0 = χωρίς κόπωση έως 10 = η χειρότερη δυνατή κόπωση CMH =Cochran-Mantel-Haenszel

Ανοικτή μελέτη επέκτασης (OLE) Η 205203 ήταν μία διάρκειας 20 εβδομάδων ανοικτή μελέτη επέκτασης της Μελέτη 200622. Επιτρεπόταν προσαρμογή της θεραπείας του HES σύμφωνα με την καθιερωμένη φροντίδα τοπικά διατηρώντας παράλληλα τη θεραπεία με μεπολιζουμάμπη 300 mg, ξεκινώντας από την Εβδομάδα 4. Σε αυτή τη μελέτη, η επίδραση της θεραπείας με μεπολιζουμάμπη στη μείωση των εξάρσεων του HES που αναφέρθηκε στη Μελέτη 200622 διατηρήθηκε στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με μεπολιζουμάμπη στη μελέτη 205203, στην οποία το 94% (47/50) των ασθενών δεν εμφάνισαν έξαρση. Στους 72 ασθενείς που έχρηζαν θεραπείας με OCS κατά τη διάρκεια των Εβδομάδων 0 έως 4 της OLE, το 28% πέτυχαν μέση μείωση της ημερήσιας δόσης OCS κατά 50% στη διάρκεια των Εβδομάδων 16 έως 20.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα Στη MEA115588 και στην διπλή τυφλή ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη 200862, εντάχθηκαν 34 έφηβοι (ηλικίας 12 έως 17 ετών). Από αυτά τα 34 άτομα συνολικά: 12 έλαβαν εικονικό φάρμακο, 9 έλαβαν ενδοφλεβίως χορηγούμενη μεπολιζουμάμπη 75 mg και 13 έλαβαν υποδορίως χορηγούμενη μεπολιζουμάμπη 100 mg. Σε μια συνδυασμένη ανάλυση αυτών των μελετών, παρατηρήθηκε μείωση 40% στις κλινικά σημαντικές παροξύνσεις σε εφήβους μετά από θεραπεία με μεπολιζουμάμπη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (αναλογία ρυθμού 0,60, 95% CI: 0,17, 2,10).

Ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα (EGPA) Δεν υπάρχουν διαθέσιμα κλινικά δεδομένα για παιδιά και εφήβους ηλικίας 6 έως 17 ετών.

HES Τέσσερις έφηβοι (ηλικίας 12 έως 17 ετών) εντάχθηκαν στη μελέτη 200622. Ένας έφηβος έλαβε μεπολιζουμάμπη 300 mg και 3 έφηβοι έλαβαν εικονικό φάρμακο για 32 εβδομάδες. Ο ένας έφηβος που έλαβε θεραπεία με μεπολιζουμάμπη στη Μελέτη 200622 διάρκειας 32 εβδομάδων δεν εμφάνισε έξαρση του HES. Και οι 4 έφηβοι που ολοκλήρωσαν τη μελέτη 200622 συνέχισαν στη διάρκειας 20 εβδομάδων ανοικτή μελέτη επέκτασης 205203, στην οποία ένας από τους 4 εφήβους εμφάνισε μία έξαρση του HES.

Μετά την υποδόρια χορήγηση δόσης σε ασθενείς με άσθμα και CRSwNP, η μεπολιζουμάμπη εμφάνισε σχεδόν ανάλογη της δόσης φαρμακοκινητική σε εύρος δόσεων από 12,5 mg έως 250 mg. Η υποδόρια χορήγηση μεπολιζουμάμπης 300 mg οδήγησε σε περίπου τριπλάσια συστηματική έκθεση από τη μεπολιζουμάμπη 100 mg. Μετά από τη χορήγηση εφάπαξ υποδόριας δόσης 100 mg σε υγιή άτομα, η συστηματική έκθεση στη μεπολιζουμάμπη ήταν συγκρίσιμη μεταξύ των σκευασμάτων.

Απορρόφηση

Μετά την υποδόρια χορήγηση σε υγιή άτομα ή σε ασθενείς με άσθμα, ο ρυθμός απορρόφησης της μεπολιζουμάμπης ήταν βραδύς ενώ ο διάμεσος χρόνος έως την επίτευξη μέγιστης συγκέντρωσης στο πλάσμα (Tmax) κυμαινόταν από 4 έως 8 ημέρες. Μετά από εφάπαξ υποδόρια χορήγηση στην κοιλιακή χώρα, στο μηρό ή στο βραχίονα σε υγιή άτομα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της μεπολιζουμάμπης ήταν 64%, 71% και 75%, αντίστοιχα. Σε ασθενείς με άσθμα η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της μεπολιζουμάμπης χορηγούμενης υποδορίως στο βραχίονα ήταν 74-80%. Μετά από επαναλαμβανόμενη υποδόρια χορήγηση κάθε 4 εβδομάδες, παρατηρείται περίπου δυο φορές μεγαλύτερη συσσώρευση σε σταθερή κατάσταση.

Κατανομή

Μετά από εφάπαξ ενδοφλέβια χορήγηση σε ασθενείς με άσθμα, η μεπολιζουμάμπη κατανέμεται με μέσο όγκο κατανομής 55 έως 85 mL/kg.

Βιομετασχηματισμός

Η μεπολιζουμάμπη είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα IgG1 που αποδομείται από πρωτεολυτικά ένζυμα τα οποία είναι ευρέως κατανεμημένα στον οργανισμό και δεν περιορίζονται στον ηπατικό ιστό.

Αποβολή

Μετά από εφάπαξ ενδοφλέβια χορήγηση σε ασθενείς με άσθμα, η μέση συστηματική κάθαρση (CL) κυμαίνεται από 1,9 έως 3,3 mL/ημέρα/kg, με μέση τελική ημίσεια ζωή 20 ημέρες περίπου. Μετά από υποδόρια χορήγηση της μεπολιζουμάμπης, η μέση τελική ημίσεια ζωή (t1/2) κυμαίνεται από 16 έως 22 ημέρες. Στην ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού, η εκτιμώμενη συστηματική κάθαρση της μεπολιζουμάμπης ήταν 3,1 mL/ημέρα/kg.

Ειδικοί πληθυσμοί

Ηλικιωμένοι ασθενείς (ηλικίας ≥ 65 ετών) Τα διαθέσιμα δεδομένα φαρμακοκινητικής σε ηλικιωμένους ασθενείς (ηλικίας ≥65 ετών) σε όλες τις κλινικές μελέτες (N=90) είναι περιορισμένα. Ωστόσο, στην ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού, δεν υπήρξαν ενδείξεις επίδρασης της ηλικίας στη φαρμακοκινητική της μεπολιζουμάμπης στο ηλικιακό εύρος από 12 έως 82 ετών.

Νεφρική δυσλειτουργία Δεν έχουν διεξαχθεί επίσημες μελέτες που να εξετάζουν τις επιδράσεις της νεφρικής δυσλειτουργίας στη φαρμακοκινητική της μεπολιζουμάμπης. Με βάση τις αναλύσεις φαρμακοκινητικής πληθυσμού, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με τιμές κάθαρσης κρεατινίνης 50-80 mL/min. Διατίθενται περιορισμένα δεδομένα σε ασθενείς με τιμές κάθαρση κρεατινίνης <50 mL/min.

Ηπατική δυσλειτουργία Δεν έχουν διεξαχθεί επίσημες μελέτες που να εξετάζουν τις επιδράσεις της ηπατικής δυσλειτουργίας στη φαρμακοκινητική της μεπολιζουμάμπης. Δεδομένου ότι η αποδόμηση της μεπολιζουμάμπης πραγματοποιείται από ευρέως κατανεμημένα πρωτεολυτικά ένζυμα, τα οποία δεν περιορίζονται στον ηπατικό ιστό, οι μεταβολές της ηπατικής λειτουργίας είναι απίθανο να έχουν οποιαδήποτε επίδραση στην αποβολή της μεπολιζουμάμπης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα και HES Διατίθενται περιορισμένα δεδομένα φαρμακοκινητικής στον παιδιατρικό πληθυσμό (59 ασθενείς με ηωσινοφιλική οισοφαγίτιδα, 55 ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα και 1 ασθενής με HES). Η φαρμακοκινητική της ενδοφλεβίως χορηγούμενης μεπολιζουμάμπης αξιολογήθηκε με ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού σε μία παιδιατρική μελέτη που διεξήχθη σε ασθενείς ηλικίας 2-17 ετών με ηωσινοφιλική οισοφαγίτιδα. Η φαρμακοκινητική στον παιδιατρικό πληθυσμό ήταν σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη από τους ενήλικες, μετά τον συνυπολογισμό του σωματικού βάρους. Η φαρμακοκινητική της μεπολιζουμάμπης σε εφήβους ασθενείς με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα ή HES που συμπεριλήφθηκαν στις μελέτες φάσης 3 ήταν σε συμφωνία με εκείνη στους ενήλικες (βλέπε Δοσολογία). Η παιδιατρική φαρμακοκινητική μετά από υποδόρια χορήγηση σε ασθενείς ηλικίας 6 έως 11 ετών με σοβαρό ανθεκτικό ηωσινοφιλικό άσθμα διερευνήθηκε σε μία ανοιχτή, μη ελεγχόμενη μελέτη διάρκειας 12 εβδομάδων. Η παιδιατρική φαρμακοκινητική ήταν σε γενικές γραμμές συνεπής με αυτή των ενηλίκων και των εφήβων, λαμβάνοντας υπόψη το σωματικό βάρος και τη βιοδιαθεσιμότητα. Η απόλυτη υποδόρια βιοδιαθεσιμότητα φαίνεται πλήρης συγκριτικά με αυτή που παρατηρείται σε ενήλικες και εφήβους κατά 76%. Η έκθεση μετά από υποδόρια χορήγηση 40 mg (για βάρος <40 kg) ή 100 mg (για βάρος ≥ 40 kg) ήταν 1,32 και 1,97 φορές εκείνης που παρατηρήθηκε σε ενήλικες στα 100 mg. Η διερεύνηση ενός υποδόριου δοσολογικού σχήματος 40 mg χορηγούμενου κάθε 4 εβδομάδες σε παιδιά ηλικίας 6 έως 11 ετών σε εύρος βάρους 15-70 kg με μοντελοποίηση και προσομοίωση ΡΚ προβλέπει ότι η έκθεση αυτού του δοσολογικού σχήματος θα παραμείνει κατά μέσο όρο στο 38% των ενηλίκων σε 100 mg. Αυτό το δοσολογικό σχήμα θεωρείται αποδεκτό λόγω του ευρέος θεραπευτικού δείκτη της μεπολιζουμάμπης.

EGPA Η πρόβλεψη της φαρμακοκινητικής της μεπολιζουμάμπης σε παιδιά (ηλικίας 6 έως 17 ετών) με EGPA έγινε με χρήση μοντελοποίησης και προσομοίωσης, με βάση τη φαρμακοκινητική σε άλλες ηωσινοφιλικές νόσους και αναμένεται να είναι σε συμφωνία με τη φαρμακοκινητική που παρατηρήθηκε σε παιδιά με σοβαρό ηωσινοφιλικό άσθμα. Η συνιστώμενη δοσολογία σε παιδιά ηλικίας 6 έως 11 ετών με μεγάλο εύρος σωματικού βάρους 15-70 kg προβλέπει ότι η έκθεση θα παραμείνει κατά μέσο όρο εντός του 26% της τιμής των ενηλίκων στα 300 mg.