DEMOTINE — Περίληψη Χαρακτηριστικών Προϊόντος

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

DEMOTINE (1 + 0,5)g/vial, κόνις για ενέσιμο διάλυμα DEMOTINE (2 + 1)g/vial, κόνις για ενέσιμο διάλυμα

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ:

 500 mg Σουλμπακτάμη (ως νατριούχος σουλμπακτάμη) & 1000 mg Αμπικιλλίνη (ως νατριούχος αμπικιλλίνη)

 1000 mg Σουλμπακτάμη (ως νατριούχος σουλμπακτάμη) & 2000 mg Αμπικιλλίνη (ως νατριούχος αμπικιλλίνη)

Το φαρμακευτικό αυτό προϊόν περιέχει περίπου 115 mg (5,0 mmol) νατρίου ανά δόση 1,5g και 230 mg (10,0 mmol) νατρίου ανά δόση 3g, που ισοδυναμεί με το 5,9% και το 11,8% αντίστοιχα, της συνιστώμενης μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης νατρίου του Π.Ο.Υ η οποία είναι 2g για τους ενήλικες.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ:

Κόνις για ενέσιμο διάλυμα.

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

4. 1 Θεραπευτικές Ενδείξεις :

Το DEMOTINE ενδείκνυται για την θεραπεία λοιμώξεων που προκαλούνται από ευαίσθητους μικροοργανισμούς όπως:

GRAM+ αερόβιοι στρεπτόκοκκοι και σταφυλόκοκκοι ευαίσθητοι στη μεθικιλλίνη και GRAM – όπως Ηaemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis και εντεροβακτηριοειδή, όπως Escherichia coli, είδη Klebsiella (μετά από αντιβιόγραμμα) κ.λ.π.

Τυπικές ενδείξεις είναι:

Λοιμώξεις του ανώτερου και του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένων της ιγμορίτιδας, της μέσης ωτίτιδας και της επιγλωττίτιδας και της μικροβιακής πνευμονίας.

Λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος συμπεριλαμβανομένης της πυελονεφρίτιδας.

Ενδοκοιλιακές λοιμώξεις συμπεριλαμβανομένων της περιτονίτιδας, της χολοκυστίτιδας, της ενδομητρίτιδας και των φλεγμονών της πυέλου.

Μικροβιακή σηψαιμία.

Λοιμώξεις του δέρματος, των μαλακών μορίων, των οστών και των αρθρώσεων.

Γονοκοκκικές λοιμώξεις.

Το DEMOTINE μπορεί επίσης να χορηγηθεί περιεγχειρητικά, για τη μείωση της συχνότητας εμφάνισης μετεγχειρητικών λοιμώξεων του τραύματος, σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργικές επεμβάσεις της κοιλίας, ή της πυέλου, στις οποίες υπάρχει μόλυνση του περιτοναίου.

Σε περιπτώσεις τερματισμού της κύησης ή καισαρικής τομής μπορεί να χρησιμοποιηθεί προφυλακτικά το DEMOTINE για τη μείωση της πιθανότητας εμφάνισης μετεγχειρητικής σηψαιμίας.

4. 2 Δοσολογία και τρόπος χορήγησης :

Τρόπος χορήγησης Το DEMOTINE μπορεί να χορηγηθεί είτε δια της ενδομυϊκής, είτε δια της ενδοφλέβιας οδού.

Οι ακόλουθες αραιώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν:

Για ενδοφλέβια χορήγηση το DEMOTINE πρέπει να διαλύεται με αποστειρωμένο ύδωρ για ενέσεις ή με οποιοδήποτε συμβατό διάλυμα (βλέπε το 6.6 – «Οδηγίες χρήσης/χειρισμού»). Η πλήρης διάλυση του φαρμάκου βεβαιώνεται με οπτικό έλεγχο του διαλύματος, αφού εξαφανιστεί πρώτα ο αφρός που έχει σχηματιστεί. Η δόση μπορεί να ενεθεί είτε δια μιας (bolus) σε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 3 λεπτών ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερες αραιώσεις και να ενεθεί υπό μορφή ενδοφλέβιας έγχυσης μέσα σε 15-30 λεπτά.

Η παρεντερική μορφή του DEMOTINE μπορεί επίσης να χορηγηθεί σε βαθιά ενδομυϊκή ένεση. Αν εμφανιστεί πόνος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάλυση της σκόνης του φαρμάκου άσηπτο διάλυμα για ενέσεις άνυδρης υδροχλωρικής λιδοκαϊνης 0,5%.

Δοσολογία Η συνήθης δόση του DEMOTINE κυμαίνεται από 1,5-12 g ημερησίως, χορηγούμενη ενδομυϊκώς ή ενδοφλεβίως σε διηρημένες δόσεις, κάθε 6-8 ώρες μέχρι μέγιστης ημερήσιας δόσης της σουλμπακτάμης 4g, ενώ σε ελαφρότερες λοιμώξεις το φάρμακο μπορεί να χορηγηθεί ανά 12ωρο, σύμφωνα με το ακόλουθο σχήμα:

Συχνότερα ή αραιότερα διαστήματα χορηγήσεως δυνατόν να ενδείκνυνται, εξαρτώμενα από τη βαρύτητα της λοιμώξεως και από την κατάσταση της νεφρικής λειτουργίας του ασθενούς.

Κατά τη θεραπεία ασθενών που βρίσκονται σε άναλο δίαιτα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι τα 1500 mg του DEMOTINE περιέχουν περίπου 115 mg (5 mmol) νατρίου.

Για την προφύλαξη από χειρουργικές λοιμώξεις πρέπει να χορηγούνται 1,5-3 g του DEMOTINE κατά το χρόνο εφαρμογής της αναισθησίας, που επιτρέπει την επίτευξη δραστικών πυκνοτήτων στον ορό του αίματος και τους ιστούς κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Η δόση μπορεί να επαναληφθεί ανά 6 έως 8 ώρες και η χορήγηση του φαρμάκου διακόπτεται συνήθως μετά 24 ώρες στις περισσότερες χειρουργικές επεμβάσεις, εκτός περιπτώσεων στις οποίες ενδείκνυται σειρά θεραπείας με DEMOTINE.

Για τη θεραπεία της μη επιπεπλεγμένης γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος μπορεί να χορηγηθεί μια εφ’ άπαξ δόση 1,5 g του DEMOTINE. Ταυτόχρονα πρέπει να χορηγείται από του στόματος προβενεσίδη σε δόση 1 g για την παράταση των πυκνοτήτων της σουλμπακτάμης και της αμπικιλλίνης στο πλάσμα.

Παιδιατρικός πληθυσμός Η δοσολογία του DEMOTINE για τις περισσότερες λοιμώξεις σε παιδιά είναι 150mg/kg βάρους ημερησίως, ενδοφλεβίως (αντιστοιχούσα σε 50 mg σουλμπακτάμης κατά kg βάρους και 100 mg αμπικιλλίνης κατά kg βάρους).

Σε παιδιά το φάρμακο χορηγείται συνήθως ανά 6 ή 8 ώρες, σύμφωνα προς την πρακτική χορηγήσεως της αμπικιλλίνης.

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου σε παιδιά ηλικίας μικρότερης του 1 έτους δεν έχουν τεκμηριωθεί.

Διάρκεια θεραπείας:

Η θεραπεία συνεχίζεται συνήθως επί 48 ώρες μετά την υποχώρηση του πυρετού και των άλλων παθολογικών σημείων της λοίμωξης. Η θεραπεία διαρκεί κανονικά 5 έως 14 ημέρες αλλά το χρονικό διάστημα αυτής μπορεί να παραταθεί, ή να χορηγηθεί επιπρόσθετη ποσότητα αμπικιλλίνης σε βαριές περιπτώσεις λοιμώξεων.

Χρήση σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια:

Σε ασθενείς με σοβαρή διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας (κάθαρση κρεατινίνης < 30ml/min) η κινητική αποβολής της σουλμπακτάμης και της αμπικιλλίνης επηρεάζεται παρόμοια και επομένως η σχέση αυτών στο πλάσμα παραμένει σταθερή. Η χορήγηση του DEMOTINE στους ασθενείς αυτούς πρέπει να είναι λιγότερο συχνή, σύμφωνα με την συνήθη πρακτική χορήγησης της αμπικιλλίνης και σύμφωνα με τον ακόλουθο πίνακα:

4. 3 Αντενδείξεις Η χρήση του παραπάνω συνδυασμού αντενδείκνυται σε άτομα που έχουν ιστορικό αλλεργικής αντίδρασης σε οποιαδήποτε πενικιλίνη ή πάσχουν από λεμφογενή λευχαιμία.

4. 4 Ειδικές προειδοποιήσεις και ειδικές προφυλάξεις κατά τη χρήση Σοβαρές και ενίοτε θανατηφόρες αντιδράσεις υπερευαισθησίας (αναφυλακτικές) έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που βρίσκονται σε θεραπεία με πενικιλίνη συμπεριλαμβανομένου του DEMOTINE. Οι αντιδράσεις αυτές συμβαίνουν συχνότερα σε άτομα με ιστορικό υπερευαισθησίας στην πενικιλίνη ή υπερευαισθησίας σε πολλαπλά αλλεργιογόνα. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ασθενών με ιστορικό υπερευαισθησίας στην πενικιλίνη, οι οποίοι παρουσίασαν σοβαρές αντιδράσεις μετά από θεραπεία με κεφαλοσπορίνες. Κατά συνέπεια, προ της θεραπείας με οποιαδήποτε πενικιλίνη, απαιτείται προσεκτικός έλεγχος για την εξακρίβωση τυχόν προϋπάρχουσας αντίδρασης υπερευαισθησίας στις πενικιλίνες, τις κεφαλοσπορίνες ή/και άλλα αλλεργιογόνα. Εάν εμφανιστεί αλλεργική αντίδραση, πρέπει να διακοπεί η χορήγηση του φαρμάκου και να εφαρμοστεί η κατάλληλη θεραπεία.

Οι σοβαρές αναφυλακτικές αντιδράσεις απαιτούν άμεση, επείγουσα θεραπεία με αδρεναλίνη. Η χορήγηση οξυγόνου, η ενδοφλέβια χορήγηση κορτικοστεροειδών και η διασφάλιση καλής

λειτουργίας των αεροφόρων οδών, συμπεριλαμβανομένης και της διασωληνώσεως της τραχείας, πρέπει να εφαρμόζονται ανάλογα με τις κλινικές ενδείξεις.

Όπως και με οποιοδήποτε αντιβιοτικό σκεύασμα είναι απαραίτητη η συνεχής παρακολούθηση για την ανεύρεση σημείων υπεραναπτύξεως μη ευαίσθητων μικροοργανισμών συμπεριλαμβανομένων και των μυκήτων. Σε περίπτωση επιμόλυνσης πρέπει να διακόπτεται η χορήγηση του φαρμάκου και να εφαρμόζεται η κατάλληλη θεραπεία.

Έχει αναφερθεί διάρροια που σχετίζεται με το παθογόνο Clostridium difficile κατά τη χρήση σχεδόν όλων των αντιβακτηριακών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της νατριούχου σoυλμπακτάμης/νατριούχου αμπικιλλίνης, η οποία ενδέχεται να ποικίλλει σε βαρύτητα, από ελαφρά διάρροια ως θανατηφόρο κολίτιδα. Η θεραπεία με αντιβακτηριακά φάρμακα προκαλεί αλλαγές στη φυσιολογική εντερική χλωρίδα, γεγονός που οδηγεί σε υπερανάπτυξη του C. difficile.

Το C. difficile παράγει τοξίνες Α και B που συμβάλλουν στην εμφάνιση ψευδομεμβρανώδους κολίτιδας (CDAD). Στελέχη C. difficile που παράγουν τοξίνες αυξάνουν τη νοσηρότητα και τη θνητότητα, καθώς αυτές οι λοιμώξεις μπορεί να είναι ανθεκτικές στην αντιμικροβιακή θεραπεία και ενδέχεται να οδηγήσουν σε κολεκτομή. Το ενδεχόμενο νόσησης από CDAD πρέπει να εξετάζεται σε όλους τους ασθενείς που παρουσιάζουν διάρροια μετά από χρήση αντιβιοτικών.

Επίσης, χρειάζεται να ληφθεί αναλυτικό ιατρικό ιστορικό, δεδομένου ότι έχει αναφερθεί ότι η CDAD μπορεί να εμφανιστεί ως και δύο μήνες μετά τη χορήγηση αντιβακτηριακών παραγόντων.

Όπως και με τη χορήγηση οποιουδήποτε ισχυρού συστηματικού παράγοντος συνίσταται ο περιοδικός έλεγχος για τυχόν δυσλειτουργία διαφόρων οργανικών συστημάτων, κατά την διάρκεια παρατεταμένης θεραπείας. Στον έλεγχο αυτό περιλαμβάνεται και η λειτουργία των νεφρών, του ήπατος και του αιμοποιητικού συστήματος.

Ηπατικές βλάβες προκαλούμενες από φάρμακο, μεταξύ των οποίων η χολοστατική ηπατίτιδα με ίκτερο, έχουν συσχετιστεί με τη χρήση αμπικιλλίνης/σουλμπακτάμης. Στους ασθενείς πρέπει να συνιστάται να επικοινωνούν με τον ιατρό τους αν εκδηλώσουν σημεία και συμπτώματα ηπατικής νόσου.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται το DEMOTINE για θεραπεία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης δεδομένου ότι αυτή οφείλεται σε ιό Υψηλό ποσοστό ασθενών με λοιμώδη μονοπυρήνωση που έλαβαν αμπικιλλίνη παρουσίασαν δερματικό εξάνθημα.

4. 5 Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης Αλλοπουρινόλη Η ταυτόχρονη χορήγηση αλλοπουρινόλης ή άλλων αναστολέων της σύνθεσης του ουρικού οξέος (όπως η TISOPURINE) και αμπικιλλίνης αυξάνει σημαντικά τη συχνότητα εμφάνισης εξανθημάτων σε ασθενείς που λαμβάνουν αμφότερα τα φάρμακα σε σύγκριση προς τους ασθενείς που λαμβάνουν μόνο αμπικιλλίνη. Δεν υπάρχουν δεδομένα όσον αφορά την ταυτόχρονη χορήγηση DEMOTINE και αλλοπουρινόλης.

Αμινογλυκοσίδες Η ανάμειξη της αμπικιλλίνης με αμινογλυκοσίδες in vitro οδήγησε σε σημαντική αμοιβαία αδρανοποίηση αυτών. Σε περίπτωση ταυτόχρονης χρήσης αντιβιοτικών που ανήκουν στις παραπάνω ομάδες η παρεντερική χορήγησή τους πρέπει να γίνεται από διαφορετικά σημεία με χρονική διαφορά τουλάχιστον μιας ώρας (βλέπε παράγραφο 6.2).

Αντιπηκτικά

Οι παρεντερικώς χρησιμοποιούμενες πενικιλίνες μπορεί να προκαλέσουν μεταβολές της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων και των δοκιμασιών πηκτικότητας του αίματος..Συνιστάται προσοχή όταν συγχορηγούνται με αντιπηκτικά Βακτηριοστατικά φάρμακα (χλωραμφαινικόλη, ερυθρομυκίνη, σουλφοναμίδες και τετρακυκλίνες)

Τα βακτηριοστατικά φάρμακα μπορεί να επηρεάσουν τη βακτηριοκτόνο δράση της πενικιλλίνης.

Αντισυλληπτικά από του στόματος που περιέχουν οιστρογόνα Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μειωμένης αποτελεσματικότητας των από του στόματος αντισυλληπτικών σε γυναίκες λαμβάνουσες αμπικιλλίνη, που οδήγησε σε ανεπιθύμητη κύηση.

Παρότι η παραπάνω συσχέτιση είναι ασαφής, οι ασθενείς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα επιλογής, που αφορά στη χρήση εναλλακτικών ή επιπρόσθετων μεθόδων αντισύλληψης κατά τη διάρκεια λήψης της αμπικιλλίνης.

Μεθοτρεξάτη Η ταυτόχρονη χρήση με πενικιλλίνες είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της αποβολής της μεθοτρεξάτης και την εμφάνιση τοξικής επίδρασης αυτής. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά. Μπορεί να χρειαστεί αύξηση της δοσολογίας της λευκοβορίνης και παράταση του χρονικού διαστήματος της χορήγησής της.

Προβενεσίδη Η προβενεσίδη μειώνει τη σωληναριακή απέκκριση της αμπικιλλίνης και της σουλμπακτάμης από τα νεφρά, όταν χορηγείται ταυτόχρονα με αυτές.

Αποτέλεσμα της επίδρασης αυτής είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων και η παράταση του χρόνου ανεύρεσης των ουσιών αυτών στον ορό του αίματος, η αύξηση της ημιπεριόδου αποβολής τους και η αύξηση του κινδύνου τοξικότητας.

Αλληλεπιδράσεις σε εργαστηριακές δοκιμασίες Ψευδώς θετική αντίδραση γλυκοζουρίας μπορεί να παρατηρηθεί κατά την ανάλυση ούρων με τη χρήση αντιδραστηρίων Benedict, Fehling και ClinitestTM. Μετά από χορήγηση αμπικιλλίνης σε εγκύους παρατηρήθηκε παροδική μείωση της συγκέντρωσης της συνολικής συζευγμένης οιστριόλης, του γλυκουρονιδίου της οιστριόλης, της συζευγμένης οιστρόνης και της οιστραδιόλης στο πλάσμα. Οι επιδράσεις αυτές μπορεί επίσης να παρατηρηθούν με τη χρήση του DEMOTINE.

4. 6 Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία Κατόπιν μελετών αναπαραγωγής σε πειραματόζωα δεν παρατηρήθηκαν ενδείξεις βλαπτικής επιδράσεως επί της γονιμότητας ή επί του εμβρύου που να οφείλονται στη σουλμπακτάμη ή την αμπικιλλίνη. Η σουλμπακτάμη διαπερνά τον πλακούντα. Η ασφάλεια χρήσης του φαρμάκου κατά την περίοδο της κύησης και της γαλουχίας δεν έχει καθοριστεί.

4. 7 Επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το DEMOTINE μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα οδήγησης και τον χειρισμό των μηχανημάτων.

4. 8 Ανεπιθύμητες ενέργειες Ανεπιθύμητες αντιδράσεις που συνοδεύουν αποκλειστικά τη χρήση της αμπικιλλίνης μπορεί να παρατηρηθούν με τη χρήση του DEMOTINE.

Όλες οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατίθενται στην Περίληψη Χαρακτηριστικών του Προϊόντος εμφανίζονται ανά κατηγορία/οργανικό σύστημα MedDRA. Σε κάθε κατηγορία

συχνότητας, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρουσιάζονται κατά σειρά σοβαρότητας. Η σοβαρότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών προσδιορίστηκε βάσει κλινικής σπουδαιότητας.

Πίνακας ανεπιθύμητων ενεργειώνi

Κατηγορίες συχνότητας κατά CIOMS III, Vii: Συχνές:  1/100 έως < 1/10 ( 1% και < 10%), Όχι συχνές:  1/1.000 έως < 1/100 ( 0,1% και < 1%), Σπάνιες:  1/10.000 έως < 1/1.000 ( 0,01% και < 0,1%), Μη γνωστές: η συχνότητα δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω:

Ελλάδα Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284 GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337 Φαξ: + 30 21 06549585 Ιστότοπος: http://www.eof.gr

4.9 Υπερδοσολογία

Περιορισμένες μόνο πληροφορίες είναι διαθέσιμες όσον αφορά την οξεία τοξικότητα της νατριούχου σουλμπακτάμης και της νατριούχου αμπικιλλίνης στον άνθρωπο. Η υπερβολική δόση του φαρμάκου αναμένεται να προκαλέσει κλινικές εκδηλώσεις που αποτελούν κυρίως προέκταση των ανεπιθύμητων ενεργειών που έχουν αναφερθεί για το φάρμακο. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις των β-λακταμικών αντιβιοτικών στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό μπορεί να προκαλέσουν νευρολογικές εκδηλώσεις περιλαμβανομένων και των σπασμών.

Δεδομένου ότι τόσο η αμπικιλλίνη όσο και η σουλμπακτάμη απομακρύνονται από τη κυκλοφορία με αιμοδιύλιση, η διαδικασία αυτή μπορεί να ενισχύσει την αποβολή του φαρμάκου από τον οργανισμό σε περιπτώσεις λήψης υπερβολικής δόσης από ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία.

5. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

5.1 Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: συνδυασμοί πενικιλλινών, συμπεριλαμβανομένων αναστολέων β-λακταμασών, κωδικός ATC: J01CR01 Βιοχημικές μελέτες, με χρησιμοποίηση ελευθέρων από κύτταρα μικροβιακών συστημάτων, απέδειξαν ότι η σουλμπακτάμη αποτελεί μη αναστρέψιμο αναστολέα για τις πιο σημαντικές β- λακταμάσες που υπάρχουν σε μικροοργανισμούς ανθεκτικούς στις πενικιλίνες. Το φάρμακο παρουσιάζει σημαντική αντιμικροβιακή δραστηριότητα μόνο εναντίον των ακόλουθων μικροοργανισμών: Neisseriaceae, Acinetobacter calcoaceticus (εκτός του είδους anitratus), ειδών Bacteroides, Moraxella catarrhalis και Pseudomonas cepacia.

Η δυνατότητα της νατριούχου σουλμπακτάμης να προλαμβάνει την καταστροφή των πενικιλινών και των κεφαλοσπορινών από ανθεκτικούς μικροοργανισμούς, επιβεβαιώθηκε σε μελέτες που χρησιμοποιήθηκαν ολόκληρα στελέχη ανθεκτικών μικροοργανισμών, στις οποίες η σουλμπακτάμη παρουσίαζε έντονο συνεργικό αποτέλεσμα όταν χορηγείτο μαζί με πενικιλίνες και κεφαλοσπορίνες.

Δεδομένου ότι η σουλμπακτάμη δεσμεύεται επίσης από μερικές πενικιλλινοδεσμευτικές πρωτεΐνες, μερικά ευαίσθητα μικροβιακά στελέχη καθίστανται περισσότερο ευαίσθητα στο συνδυασμό, παρά στο β-λακταμικό αντιβιοτικό, όταν αυτό χρησιμοποιείται μόνο του..

Το βακτηριοκτόνο στοιχείο του προϊόντος είναι η αμπικιλλίνη, η οποία όπως και η βενζυλοπενικιλλίνη δρα εναντίον ευαίσθητων μικροοργανισμών, κατά τη διάρκεια του ενεργού σταδίου του πολλαπλασιασμού αυτών, δια της αναστολής της βιοσύνθεσης των βλεννοπεπτιδίων του μικροβιακού τοιχώματος.

Το DEMOTINE είναι δραστικό εναντίον μεγάλης κλίμακας θετικών και αρνητικών κατά Gram μικροβίων, συμπεριλαμβανομένων των Staphylococcus aureus και S. epidermidis (περιλαμβανομένων και ανθεκτικών στην πενικιλλίνη στελεχών), Streptococcus pneumoniae, S.

pyogenes (group A β-hemolytic streptococci), Enterococcus faecalis, Haemophilus influenzae, και H. parainfluenzae (στελέχη παράγοντα ή μη β-λακταμάση), Branhamella catarrhalis, αναερόβιων μικροβίων, περιλαμβανομένων του Bacteroides fragilis, και παρόμοιων ειδών, Escherichia coli, ειδών Klebsiella, ειδών Proteus (με θετική ή αρνητική αντίδραση ινδόλης), Morganella morganii, ειδών Citrobacter, ειδών Enterobacter, Neisseria meningitidis και Neisseria gonorrhoeae.

5. 2 Φαρμακοκινητικές ιδιότητες Ο συνδυασμός σουλμπακτάμη/αμπικιλλίνη διαχέεται εύκολα στους περισσότερους ιστούς και στα υγρά του σώματος του ανθρώπου. Η διείσδυση στον εγκέφαλο και τον εγκεφαλονωτιαίο υγρό είναι μικρή εκτός των περιπτώσεων που υπάρχει φλεγμονή των μηνίγγων. Υψηλές πυκνότητες της σουλμπακτάμης και της αμπικιλλίνης επιτυγχάνονται στο αίμα μετά την ενδοφλέβια ή ενδομυϊκή χορήγηση. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα της αμπικιλλίνης που κυμαίνονται από 109 έως 150mcg/mL επιτυγχάνονται μετά από χορήγηση ενδοφλεβίως 2000mg αμπικιλλίνης και 1000mg σουλμπακτάμης και από 40 έως 71mcg/mL μετά από χορήγηση 1000mg αμπικιλλίνης και 500mg σουλμπακτάμης. Οι μέσες μέγιστες συγκεντρώσεις για τη σουλμπακτάμη κυμαίνονται από 48 έως 88mcg/mL και 21 έως 40mcg/mL, αντίστοιχα.

Μετά από ενδομυϊκή χορήγηση 1000mg αμπικιλλίνης και 500mg σουλμπακτάμης, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα της αμπικιλλίνης κυμαίνονται από 8 έως 37mcg/mL και της σουλμπακτάμης από 6 έως 24 mcg/mL.

Ο μέσος χρόνος ημίσειας ζωής και των δυο φαρμάκων είναι περίπου 1 ώρα σε υγιείς εθελοντές.

Το μεγαλύτερο μέρος (75 έως 85%) της νατριούχου σουλμπακτάμης/νατριούχου αμπικιλλίνης απεκκρίνεται αναλλοίωτο δια των ούρων εντός των πρώτων 8 ωρών μετά τη χορήγηση τους σε άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία.

5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Κανένα

6. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

6. 1 Έκδοχα Ουδέν 6. 2 Aσυμβατότητες Τα διαλύματα του DEMOTINE και των αμινογλυκοσιδών δεν πρέπει να αναμειγνύονται αλλά να χορηγούνται χωριστά λόγω του ότι έχει παρατηρηθεί in vitro αδρανοποίηση των αμινογλυκοσιδών από τις αμινοπενικιλλίνες.

Ελλείψει μελετών σχετικά με τη συμβατότητα, το παρόν φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.

6. 3 Διάρκεια ζωής

36 μήνες.

6. 4 Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά την αποθήκευση Τα φιαλίδια με την ξηρή σκόνη να φυλάσσονται σε θερμοκρασία μικρότερη των 250C. Μετά την ανασύσταση βλ. παράγραφο 6.6.

6. 5 Φύση και συστατικά του περιέκτη Κουτί με ένα φιαλίδιο που περιέχει το προϊόν υπό μορφή ξηράς κόνεως για ανασύσταση.

6. 6 Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης και άλλος χειρισμός Η νατριούχος σουλμπακτάμη είναι συμβατή με τα περισσότερα ενδοφλέβια διαλύματα, αλλά η νατριούχος αμπικιλλίνη και κατά συνέπεια το DEMOTINE είναι λιγότερο σταθερά σε διαλύματα περιέχοντα γλυκόζη ή άλλους υδατάνθρακες και δεν πρέπει να αναμιγνύονται με προϊόντα αίματος ή διαλύματα προκαλούντα υδρόλυση πρωτεϊνών. Η αμπικιλλίνη και επομένως και το DEMOTINE δεν είναι συμβατά με της αμινογλυκοσίδες και επομένως δεν πρέπει να αναμιγνύονται στον ίδιο περιέκτη (βλέπε παράγραφο 4.2).

Το διάλυμα για ενδομυϊκή χορήγηση πρέπει να χρησιμοποιείται μέσα σε 1 ώρα από την παρασκευή του. Οι χρονικές περίοδοι μέσα στις οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί το φάρμακο για ενδοφλέβια έγχυση μετά την διάλυσή του σε διάφορους διαλύτες είναι η ακόλουθες:

Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

DEMO ΑΒΕΕ Βιομηχανία Φαρμάκων 21ο χλμ Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας 145 68 Κρυονέρι, Αττική, Ελλάδα

Τηλ: +30 210 8161802 Φαξ: +30 210 8161587

8. ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

9. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ/ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

19-04-2010/10-03-2017

10. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ