DEMOTINE

Χορήγηση Το DEMOTINE μπορεί να χορηγηθεί είτε δια της ενδομυικής, είτε δια της ενδοφλέβιας οδού. Οι ακόλουθες αραιώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν: Ολική δοση (g) Ισοδύναμες δόσεις Σουλμπακτάμης/Αμπικιλλίνης (g) Συσκευασία Όγκος διαλύτου (ml) Μεγιστή τελική συγκέντρωση (mg/ml) 1,5 0,5/1,0 Φιαλ. 20ml 3,2 125-250 3,0 1,0/2,0 Φιαλ. 20ml 6,4 125-250 Για ενδοφλέβια χορήγηση το DEMOTINE πρέπει να διαλύεται με αποστειρωμένο ύδωρ για ενέσεις ή με οποιοδήποτε συμβατό διάλυμα (βλέπε το 6.6 - «Οδηγίες χρήσης/χειρισμού»). Η πλήρης διάλυση του φαρμάκου βεβαιώνεται με οπτικό έλεγχο του διαλύματος, αφού εξαφανιστεί πρώτα ο αφρός που έχει σχηματιστεί. Η δόση μπορεί να ενεθεί είτε δια μιας (bolus) σε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 3 λεπτών ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερες αραιώσεις και να ενεθεί υπό μορφή ενδοφλέβιας έγχυσης μέσα σε 15-30 λεπτά. Η παρεντερική μορφή του DEMOTINE μπορεί επίσης να χορηγηθεί σε βαθιά ενδομυϊκή ένεση. Αν εμφανιστεί πόνος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάλυση της σκόνης του φαρμάκου άσηπτο διάλυμα για ενέσεις άνυδρης υδροχλωρικής λιδοκαϊνης 0,5%. Δοσολογία Η συνήθης δόση του DEMOTINE κυμαίνεται από 1,5-12 g ημερησίως, χορηγούμενη ενδομυϊκώς ή ενδοφλεβίως σε διηρημένες δόσεις, κάθε 6-8 ώρες μέχρι μέγιστης ημερήσιας δόσης της σουλμπακτάμης 4g, ενώ σε ελαφρότερες λοιμώξεις το φάρμακο μπορεί να χορηγηθεί ανά 12ωρο, σύμφωνα με το ακόλουθο σχήμα: ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΟΣΗ Σουλμπακτάμη +Αμπικιλλίνη IM/IV (g) Ελαφρά (0,5+1 έως 1+2) συνολικά 1,5-3 Μέτρια (2+4) συνολικά μέχρι 6 Βαριά (4+8) συνολικά μέχρι 12 Συχνότερα ή αραιότερα διαστήματα χορηγήσεως δυνατόν να ενδείκνυνται, εξαρτώμενα από τη βαρύτητα της λοιμώξεως και από την κατάσταση της νεφρικής λειτουργίας του ασθενούς. Κατά τη θεραπεία ασθενών που βρίσκονται σε άναλο δίαιτα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι τα 1500 mg του DEMOTINE περιέχουν περίπου 115 mg (5 mmol) νατρίου. Για την προφύλαξη από χειρουργικές λοιμώξεις πρέπει να χορηγούνται 1,5-3 g του DEMOTINE κατά το χρόνο εφαρμογής της αναισθησίας, που επιτρέπει την επίτευξη δραστικών πυκνοτήτων στον ορό του αίματος και τους ιστούς κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Η δόση μπορεί να επαναληφθεί ανά 6 έως 8 ώρες και η χορήγηση του φαρμάκου διακόπτεται συνήθως μετά 24 ώρες στις περισσότερες χειρουργικές επεμβάσεις εκτός περιπτώσεων στις οποίες ενδείκνυται σειρά θεραπείας με DEMOTINE. Για τη θεραπεία της μη επιπεπλεγμένης γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος μπορεί να χορηγηθεί μια εφ’ άπαξ δόση 1,5 g του DEMOTINE. Ταυτόχρονα πρέπει να χορηγείται από του στόματος προβενεσίδη σε δόση 1 g για την παράταση των πυκνοτήτων της σουλμπακτάμης και της αμπικιλλίνης στο πλάσμα. Χρήση σε παιδιά: Η δοσολογία του DEMOTINE για τις περισσότερες λοιμώξεις σε παιδιά είναι 150mg/kg βάρους ημερησίως ενδοφλεβίως (αντιστοιχούσα σε 50 mg σουλμπακτάμης κατά kg βάρους και 100 mg αμπικιλλίνης κατά kg βάρους). Σε παιδιά το φάρμακο χορηγείται συνήθως ανά 6 ή 8 ώρες, σύμφωνα προς την πρακτική χορηγήσεως της αμπικιλλίνης. Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου δεν έχει αποδειχθεί σε παιδιά ηλικίας < 1 έτους. Διάρκεια θεραπείας: Η θεραπεία συνεχίζεται συνήθως επί 48 ώρες μετά την υποχώρηση του πυρετού και των άλλων παθολογικών σημείων της λοιμώξης. Η θεραπεία διαρκεί κανονικά 5 έως 14 ημέρες αλλά το χρονικό διάστημα αυτής μπορεί να παραταθεί, ή να χορηγηθεί επιπρόσθετη ποσότητα αμπικιλλίνης σε βαριές περιπτώσεις λοίμωξεων. Χρήση σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια: Σε ασθενείς με σοβαρή διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας (κάθαρση κρεατινίνης < 30ml/min) η κινητική αποβολής της σουλμπακτάμης και της αμπικιλλίνης επηρεάζεται παρόμοια και επομένως η σχέση αυτών στο πλάσμα παραμένει σταθερή. Η χορήγηση του DEMOTINE στους ασθενείς αυτούς πρέπει να είναι λιγότερο συχνή, σύμφωνα με την συνήθη πρακτική χορήγησης της αμπικιλλίνης και σύμφωνα με τον ακόλουθο πίνακα: Κάθαρση Κρεατινίνης (ml/min/1,73m ) Χρόνος ημίσειας ζωής (ώρες) του φαρμάκου Συνιστώμενη Δοσολογία

30 1 1,5 - 3,0g κάθε 6-8 ώρες 15-29 5 1,5 - 3,0g κάθε 12 ώρες 5-14 9 1,5 - 3,0g κάθε 24 ώρες

Αλλοπουρινόλη Η ταυτόχρονη χορήγηση αλλοπουρινόλης ή άλλων αναστολέων της σύνθεσης του ουρικού οξέος (όπως η TISOPURINE) και αμπικιλλίνης αυξάνει σημαντικά τη συχνότητα εμφάνισης εξανθημάτων σε ασθενείς που λαμβάνουν αμφότερα τα φάρμακα σε σύγκριση προς τους ασθενείς που λαμβάνουν μόνο αμπικιλλίνη. Δεν υπάρχουν δεδομένα όσον αφορά την ταυτόχρονη χορήγηση DEMOTINE και αλλοπουρινόλης. Αμινογλυκοσίδες Η ανάμειξη της αμπικιλλίνης με αμινογλυκοσίδες in vitro οδήγησε σε σημαντική αμοιβαία αδρανοποίηση αυτών. Σε περίπτωση ταυτόχρονης χρήσης αντιβιοτικών που ανήκουν στις παραπάνω ομάδες η παρεντερική χορήγησή τους πρέπει να γίνεται από διαφορετικά σημεία με χρονική διαφορά τουλάχιστον μιας ώρας (βλέπε το 6.2 - «Ασυμβατότητες»). Αντιπηκτικά Οι παρεντερικώς χρησιμοποιούμενες πενικιλλίνες μπορεί να προκαλέσουν μεταβολές της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων και των δοκιμασιών πηκτικότητας του αίματος. Οι επιδράσεις αυτές μπορεί να επαυξηθούν με τη χρήση αντιπηκτικών. Βακτηριοστατικά φάρμακα (χλωραμφαινικόλη, ερυθρομυκίνη, σουλφοναμίδες και τετρακυκλίνες) Τα βακτηριοστατικά φάρμακα μπορεί να επηρεάσουν τη βακτηριοκτόνο δράση της πενικιλλίνης και επομένως είναι προτιμότερο να αποφεύγεται η ταυτόχρονη χρήση αυτής με τα παραπάνω φάρμακα. Αντισυλληπτικά από του στόματος που περιέχουν οιστρογόνα Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μειωμένης αποτελεσματικότητας των από του στόματος αντισυλληπτικών σε γυναίκες λαμβάνουσες αμπικιλλίνη, που οδήγησε σε ανεπιθύμητη κύηση. Παρότι η παραπάνω συσχέτιση είναι ασαφής, οι ασθενείς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα επιλογής, που αφορά στη χρήση εναλλακτικών ή επιπρόσθετων μεθόδων αντισύλληψης κατά τη διάρκεια λήψης της αμπικιλλίνης. Μεθοτρεξάτη Η ταυτόχρονη χρήση με πενικιλλίνες είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της αποβολής της μεθοτρεξάτης και την εμφάνιση τοξικής επίδρασης αυτής. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά. Μπορεί να χρειαστεί αύξηση της δοσολογίας της λευκοβορίνης και παράταση του χρονικού διαστήματος της χορήγησής της. Προβενεσίδη Η προβενεσίδη μειώνει τη σωληναριακή απέκκριση της αμπικιλλίνης και της σουλμπακτάμης από τα νεφρά, όταν χορηγείται ταυτόχρονα με αυτές. Αποτέλεσμα της επίδρασης αυτής είναι η αύξηση των συγκεντρώσεων και η παράταση του χρόνου ανεύρεσης των ουσιών αυτών στον ορό του αίματος, η αύξηση της ημιπεριόδου αποβολής τους και η αύξηση του κινδύνου τοξικότητας. Αλληλεπιδράσεις σε εργαστηριακές δοκιμασίες Ψευδώς θετική αντίδραση γλυκοζουρίας μπορεί να παρατηρηθεί κατά την ανάλυση ούρων με τη χρήση αντιδραστηρίων Benedict, Fehling και Clinitest TM . Μετά από χορήγηση αμπικιλλίνης σε εγκύους παρατηρήθηκε παροδική μείωση της συγκέντρωσης της συνολικής συζευγμένης οιστριόλης, του γλυκουρονιδίου της οιστριόλης, στης συζευγμένης οιστρόνης και οιστραδιόλης στο πλάσμα. Οι επιδράσεις αυτές μπορεί επίσης να παρατηρηθούν με τη χρήση του DEMOTINE.

Όπως και με άλλα παρεντερικώς χορηγούμενα αντιβιοτικά, οι κυριότερες από τις ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν είναι ο πόνος στο σημείο της ενέσεως και ιδιαίτερα σε περίπτωση ενδομυϊκής χορήγησης του φαρμάκου. Μικρός αριθμός ασθενών μπορεί να παρουσιάσει φλεβίτιδα ή τοπικές αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης μετά από ενδοφλέβια χορήγηση. Σώμα ως σύνολο: Αναφυλακτική αντίδραση και αναφυλακτικά shock. Κεντρικό και περιφερικό νευρικό σύστημα: Σπάνιες αναφορές σπασμών. Γαστρεντερικό: Ναυτία, έμετος, διάρροια, αλοιφοειδείς κενώσεις. Όπως και με τα άλλα αντιβιοτικά της ομάδας της αμπικιλλίνης μπορεί να συμβούν εντεροκολίτιδα και ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα. Η βαρύτης της τελευταίας ποικίλει και γι’αυτό είναι απαραίτητο ασθενείς με διάρροια μετά από χορήγηση αντιβιοτικών να ελέγχονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Αιμοποιητικό και λεμφικό: Αναιμία, αιμολυτική αναιμία, θρομβοκυτοπενία, ηωσινοφιλία, λευκοπενία και άμεση αντίδραση COOMBS (+) έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τη νατριούχο σουλμπακτάμη/νατριούχο αμπικιλλίνη. Οι αντιδράσεις αυτές είναι αναστρέψιμες επί διακοπής της θεραπείας και πιστεύεται ότι αποτελούν αντιδράσεις ευαισθητοποιήσεως. Ηπαρ και χοληφόροι οδοί: Παροδική αύξηση των τρανσαμινασών ALT (SGPT) και AST (SGOT), της αλκαλικής φωσφατάσης, της LDH, υπερχολερυθριναιμία, διαταραχές της ηπατικής λειτουργίας και ίκτερος. Δέρμα και εξαρτήματα δέρματος: εξάνθημα, κνησμός, άλλες δερματικές αντιδράσεις, σπάνιες αναφορές συνδρόμου Stevens-Johnson, επιδερμική νεκρόλυση και πολύμορφο ερύθημα. Ουροποιογεννητικό: Σπάνιες αναφορές διάμεσης νεφρίτιδας. Ανεπιθύμητες αντιδράσεις που συνοδεύουν αποκλειστικά τη χρήση της αμπικιλλίνης μπορεί να παρατηρηθούν με τη χρήση του. Άλλες συστηματικές παρενέργειες (< 1%) περιλαμβάνουν μονιλίαση, καταβολή, κεφαλαλγία, θωρακικό πόνο, γλωσσίτιδα, κατακράτηση ούρων, δυσουρία, οίδημα, ρίγος, επίσταξη.

Κατόπιν μελετών αναπαραγωγής σε πειραματόζωα δεν παρατηρήθηκαν ενδείξεις βλαπτικής επιδράσεως επί της γονιμότητας ή επί του εμβρύου που να οφείλονται στη σουλμπακτάμη ή την αμπικιλλίνη. Η σουλμπακτάμη διαπερνά τον πλακούντα. Εν τούτοις η ασφάλεια χρήσης του φαρμάκου κατά την περίοδο της κύησης και της γαλουχίας δεν έχει καθοριστεί.