TROPIUM — Περίληψη Χαρακτηριστικών Προϊόντος

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ

1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΌΝΤΟΣ

Tropium 100 mg/2 ml AMP ενέσιμο διάλυμα

2. ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Κάθε φύσιγγα των 2 ml ενέσιμου διαλύματος περιέχει 100 mg υδροχλωρική τραμαδόλη.

Έκδοχο με γνωστή δράση:

1 ml ενέσιμου διαλύματος περιέχει 0,7 mg νατρίου.

Για τον πλήρη κατάλογο των εκδόχων, βλ. παράγραφο 6.1.

3. ΦΑΡΜΑΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

Ενέσιμο διάλυμα για ενδομυϊκή ένεση ή ενδοφλέβια έγχυση – διαυγές άχρωμο διάλυμα.

4. ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

4.1 Θεραπευτικές ενδείξεις:

Το TROPIUM χρησιμοποιείται για τη συμπτωματική αντιμετώπιση του πόνου μέτριας έως ισχυρής έντασης.

4.2 Δοσολογία και τρόπος χορήγησης:

Δοσολογία Η δοσολογία πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα με την ένταση του πόνου και την ευαισθησία του κάθε ασθενούς. Γενικά πρέπει να επιλέγεται η μικρότερη αποτελεσματική δόση για την αναλγησία.

Δεν πρέπει να υπερβαίνεται, η συνολική ημερήσια δόση των 400 mg υδροχλωρικής τραμαδόλης, παρά μόνο σε ειδικές κλινικές περιστάσεις.

Εκτός και εάν συνταγογραφηθεί διαφορετικά, το Tropium πρέπει να χορηγείται ως ακολούθως:

Ενήλικες και έφηβοι άνω των 12 ετών:

50 – 100 mg υδροχλωρικής τραμαδόλης κάθε 4 – 6 ώρες.

Ηλικιωμένοι ασθενείς:

Δεν είναι συνήθως απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας σε ασθενείς μέχρι 75 ετών που δεν εμφανίζουν κλινικές εκδηλώσεις ηπατικής ή νεφρικής ανεπάρκειας. Σε ηλικιωμένους ασθενείς άνω των 75 ετών η απομάκρυνση του φαρμάκου από την κυκλοφορία μπορεί να παραταθεί. Συνεπώς, τα μεσοδιαστήματα μεταξύ των δόσεων μπορεί να παραταθούν ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς.

Ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια/αιμοκάθαρση και ηπατική ανεπάρκεια Σε ασθενείς με νεφρική και/ή ηπατική ανεπάρκεια καθυστερεί η αποβολή της τραμαδόλης. Σε αυτούς τους ασθενείς πρέπει να λαμβάνεται προσεκτικά υπόψη παράταση των μεσοδιαστημάτων μεταξύ των δόσεων ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς.

Τρόπος χορήγησης Το ενέσιμο διάλυμα πρέπει να ενίεται αργά ή να αραιώνεται σε διαλύματα έγχυσης και να εγχέεται.

Για τις οδηγίες διάλυσης του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.

Στόχοι της θεραπείας και διακοπή Πριν από την έναρξη της θεραπείας με το Tropium, η στρατηγική της θεραπείας, συμπεριλαμβανομένων της διάρκειας της θεραπείας και των στόχων της θεραπείας, καθώς και κάποιο πρόγραμμα για το τέλος της θεραπείας θα πρέπει να συμφωνηθούν με τον ασθενή, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης πόνου. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, θα πρέπει να υπάρχει συχνή επικοινωνία μεταξύ του ιατρού και του ασθενούς για την αξιολόγηση της ανάγκης συνέχισης της θεραπείας, την εξέταση του ενδεχομένου διακοπής και την προσαρμογή της δοσολογίας, εάν χρειάζεται. Όταν κάποιος ασθενής δεν χρειάζεται πλέον θεραπεία με τραμαδόλη, μπορεί να είναι σκόπιμη η σταδιακή μείωση της δόσης ώστε να προληφθούν συμπτώματα στέρησης. Εάν δεν ελέγχεται επαρκώς ο πόνος, θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο υπεραλγησίας, ανοχής και εξέλιξης της υποκείμενης νόσου (βλ. παράγραφο 4.4).

Διάρκεια χορήγησης Η τραμαδόλη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χορηγείται για διάστημα μεγαλύτερο από όσο είναι απόλυτα αναγκαίο. Αν η μακροχρόνια αντιμετώπιση του πόνου με τραμαδόλη είναι απαραίτητη, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και τη σοβαρότητα της νόσου, πρέπει να γίνονται προσεκτικοί και τακτικοί έλεγχοι (με μεσοδιαστήματα ελεύθερα θεραπείας, αν απαιτείται) ως προς το αν και σε ποιο βαθμό είναι αναγκαία περαιτέρω θεραπεία.

4.3 Αντενδείξεις

- Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

- Για χρήση σε αγωγή απεξάρτησης από ναρκωτικά.

- Σε οξεία δηλητηρίαση ή υπερδοσολογία με φάρμακα κατασταλτικά του ΚΝΣ (οινόπνευμα, υπνωτικά, αναλγητικά, οπιοειδή ή άλλα ψυχοτρόπα φαρμακευτικά προϊόντα).

- Ταυτόχρονη ή πρόσφατη θεραπεία που προηγήθηκε εντός των προηγουμένων 14 ημερών, με αναστολείς της μονο-αμινο-οξειδάσης (αΜΑΟ), θεραπεία με λινεζολίδη.

- Σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια.

- Σοβαρή ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια.

- Το ενέσιμο διάλυμα αντενδείκνυται σε παιδιά κάτω των 12 ετών.

- Γαλουχία.

- Επιληψία μη ελεγχόμενη με θεραπεία (βλ. παράγραφο 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»).

Αυτό το φάρμακο ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΓΕΝΙΚΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ:

- κατά την κύηση,

- σε συνδυασμό με την καρβαμαζεπίνη.

4.4 Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση

Προειδοποιήσεις Διαταραχές της αναπνοής που σχετίζονται με τον ύπνο Τα οπιοειδή μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές της αναπνοής που σχετίζονται με τον ύπνο, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής υπνικής άπνοιας (central sleep apnea, CSA) και της υποξαιμίας που σχετίζεται με τον ύπνο. Η χρήση οπιοειδών αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης CSA με δοσοεξαρτώμενο τρόπο.

Σε ασθενείς που εμφανίζουν CSA, εξετάστε το ενδεχόμενο μείωσης της συνολικής δοσολογίας των οπιοειδών.

Επινεφριδιακή ανεπάρκεια

Τα οπιοειδή αναλγητικά μπορεί περιστασιακά να προκαλέσουν αναστρέψιμη επινεφριδιακή ανεπάρκεια που απαιτεί παρακολούθηση και θεραπεία υποκατάστασης με γλυκοκορτικοειδή. Τα συμπτώματα οξείας ή χρόνιας επινεφριδιακής ανεπάρκειας μπορεί να περιλαμβάνουν π.χ. σοβαρό κοιλιακό άλγος, ναυτία και έμετο, χαμηλή αρτηριακή πίεση, υπερβολική κόπωση, μειωμένη όρεξη και απώλεια βάρους.

 Σύνδρομο σεροτονίνης Έχει αναφερθεί σύνδρομο σεροτονίνης, μια δυνητικά απειλητική για τη ζωή πάθηση, σε ασθενείς που λαμβάνουν τραμαδόλη σε συνδυασμό με άλλους σεροτονινεργικούς παράγοντες ή τραμαδόλη ως μονοθεραπεία (βλ. παραγράφους 4.5, 4.8 και 4.9).

Εάν η θεραπεία με συγχορήγηση άλλων σεροτονινενεργικών παραγόντων κρίνεται απαραίτητη κλινικά, συνιστάται η προσεκτική παρακολούθηση του ασθενούς, ιδιαίτερα κατά την έναρξη της θεραπείας και κατά την αύξηση των δόσεων.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου σεροτονίνης μπορεί να περιλαμβάνουν μεταβολές στην ψυχική κατάσταση, αστάθεια του αυτόνομου νευρικού συστήματος, νευρομυϊκές ανωμαλίες και/ή συμπτώματα του γαστρεντερικού.

Εάν υπάρχει υποψία για σύνδρομο σεροτονίνης, θα πρέπει να εξεταστεί η μείωση της δόσης ή η διακοπή της θεραπείας, ανάλογα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Η διακοπή των σεροτονινεργικών φαρμάκων επιφέρει συνήθως ταχεία βελτίωση.

 Μεταβολισμός από το CYP2D6 Η τραμαδόλη μεταβολίζεται από το ηπατικό ένζυμο CYP2D6. Εάν κάποιος ασθενής έχει ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη αυτού του ενζύμου ενδέχεται να μην επιτευχθεί επαρκής αναλγητική δράση. Οι εκτιμήσεις υποδεικνύουν ότι έως και το 7% του Καυκάσιου πληθυσμού μπορεί να έχει αυτήν την ανεπάρκεια. Ωστόσο, εάν ο ασθενής είναι υπερ-ταχύς μεταβολιστής, υπάρχει ο κίνδυνος εμφάνισης <ανεπιθύμητων ενεργειών> οπιοειδούς τοξικότητας ακόμη και σε συνήθεις συνταγογραφούμενες δόσεις.

Τα γενικά συμπτώματα οπιοειδούς τοξικότητας περιλαμβάνουν σύγχυση, υπνηλία, ρηχή αναπνοή, μύση, ναυτία, έμετο, δυσκοιλιότητα και ανορεξία. Σε βαριές περιπτώσεις μπορούν να περιλαμβάνουν συμπτώματα κυκλοφορικής και αναπνευστικής καταστολής, τα οποία ενδέχεται να είναι απειλητικά για τη ζωή και πολύ σπάνια θανατηφόρα. Οι εκτιμήσεις του επιπολασμού των υπερ-ταχέων μεταβολιστών σε διαφορετικούς πληθυσμούς συνοψίζονται παρακάτω:

 Μετεγχειρητική χρήση σε παιδιά Έχουν υπάρξει αναφορές στη δημοσιευμένη βιβλιογραφία ότι η χορήγηση τραμαδόλης μετεγχειρητικά σε παιδιά ύστερα από αμυγδαλεκτομή ή/και αδενοτομή για αποφρακτική υπνική άπνοια, οδήγησε σε σπάνια αλλά απειλητικά για τη ζωή ανεπιθύμητα συμβάντα. Θα πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή όταν η τραμαδόλη χορηγείται σε παιδιά για τη μετεγχειρητική ανακούφιση του πόνου και θα πρέπει να συνοδεύεται από στενή παρακολούθηση για συμπτώματα οπιοειδούς τοξικότητας, συμπεριλαμβανομένης της αναπνευστικής καταστολής.

 Παιδιά με επιβαρυμένη αναπνευστική λειτουργία Η χρήση της τραμαδόλης δεν συνιστάται σε παιδιά με δυνητικά επιβαρυμένη αναπνευστική λειτουργία, όπως παιδιά με νευρομυϊκές διαταραχές, βαριές καρδιακές ή αναπνευστικές παθήσεις, λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού ή των πνευμόνων, πολλαπλά τραύματα ή παιδιά τα οποία έχουν υποβληθεί σε εκτεταμένες

χειρουργικές επεμβάσεις. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να επιδεινώσουν τα συμπτώματα της οπιοειδούς τοξικότητας.

Σπασμοί έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν τραμαδόλη στα συνιστώμενα δοσολογικά επίπεδα. Ο κίνδυνος μπορεί να αυξηθεί όταν οι δόσεις της υδροχλωρικής τραμαδόλης υπερβαίνουν τη συνιστώμενη ανώτατη ημερήσια δόση (400 mg). Επιπλέον, η τραμαδόλη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο σπασμών σε ασθενείς που λαμβάνουν άλλα φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία μειώνουν τον ουδό του επιληπτικού σπασμού (βλ. παράγραφο 4.5). Οι επιληπτικοί ασθενείς ή οι ασθενείς που πιθανόν να παρουσιάσουν σπασμούς πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπευτική αγωγή με τραμαδόλη μόνο σε περιπτώσεις που είναι απολύτως απαραίτητο.

Δεν επιτρέπεται η λήψη οινοπνεύματος κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Προφυλάξεις κατά τη χρήση Η τραμαδόλη πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο μετά από προσεκτική εκτίμηση της σχέσης οφέλους – κινδύνου, ανάλογα με την προέλευση του πόνου και το προφίλ του ασθενή (βλ. λήμμα 5.3 «Προκλινικά στοιχεία για την ασφάλεια»).

Λόγω της πιθανότητας εμφάνισης υπότασης, αναπνευστικής ανεπάρκειας και αναφυλακτικού σοκ, η ενδοφλέβια χορήγηση της τραμαδόλης απαιτεί στενή ιατρική παρακολούθηση και τη δυνατότητα χρήσης κατάλληλης συσκευής ανάνηψης.

Η τραμαδόλη πρέπει να χρησιμοποιείται με ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς με εξάρτηση από τα οπιοειδή, σε πάσχοντες από ενδοκρανιακή υπέρταση, κρανιακή κάκωση, διαταραχή της συνείδησης χωρίς σαφή αιτία, καταπληξία (shock)-, διαταραχές του ΚΝΣ ή της αναπνευστικής λειτουργίας.

Η ταυτόχρονη χρήση τραμαδόλης με κατασταλτικά φάρμακα όπως οι βενζοδιαζεπίνες ή συναφή φάρμακα μπορεί να οδηγήσει σε καταστολή, αναπνευστική καταστολή, κώμα και θάνατο. Λόγω αυτών των κινδύνων, η ταυτόχρονη συνταγογράφηση με αυτά τα κατασταλτικά φάρμακα πρέπει να γίνεται μόνο σε ασθενείς για τους οποίους δεν είναι δυνατές εναλλακτικές θεραπευτικές επιλογές. Εάν ληφθεί η απόφαση για συνταγογράφηση τραμαδόλης ταυτόχρονα με κατασταλτικά φάρμακα, πρέπει να χρησιμοποιείται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση και η διάρκεια της ταυτόχρονης θεραπείας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν βραχύτερη.

Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για σημεία και συμπτώματα αναπνευστικής καταστολής και καταστολής. Από την άποψη αυτή, συνιστάται ανεπιφύλακτα η ενημέρωση των ασθενών και των φροντιστών τους για αυτά τα συμπτώματα (βλέπε παράγραφο 4.5).

Ανοχή και διαταραχή χρήσης οπιοειδών (κατάχρηση και εξάρτηση)

Με την επανειλημμένη χορήγηση οπιοειδών, όπως του Tropium, μπορεί να αναπτυχθούν ανοχή, σωματική και ψυχολογική εξάρτηση και διαταραχή της χρήσης οπιοειδών (opioid use disorder, OUD). Η επανειλημμένη χρήση του Tropium μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχή της χρήσης οπιοειδών (OUD).

Υψηλότερη δόση και μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας με οπιοειδή μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης OUD. Η κατάχρηση ή η σκόπιμη κακή χρήση του Tropium μπορεί να επιφέρει υπερδοσολογία ή/και θάνατο. Ο κίνδυνος εκδήλωσης OUD είναι αυξημένος σε ασθενείς με προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό (γονείς ή αδέλφια) διαταραχών χρήσης ουσιών (συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής από τη χρήση αλκοόλ), σε ενεργούς χρήστες προϊόντων καπνού ή σε ασθενείς με προσωπικό ιστορικό άλλων διαταραχών ψυχικής υγείας (π.χ. μείζονα κατάθλιψη, άγχος και διαταραχές προσωπικότητας).

Πριν από την έναρξη της θεραπείας με το Tropium και κατά τη διάρκεια της θεραπείας, θα πρέπει να συμφωνηθούν με τον ασθενή οι στόχοι της θεραπείας και ένα πρόγραμμα διακοπής (βλ. παράγραφο 4.2).

Πριν από τη θεραπεία και κατά τη διάρκειά της, ο ασθενής θα πρέπει επίσης να ενημερώνεται για τους κινδύνους και τα σημεία της OUD. Εάν παρουσιαστούν αυτά τα σημεία, θα πρέπει να συνιστάται στους ασθενείς να επικοινωνήσουν με τον ιατρό τους.

Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημάδια συμπεριφοράς αναζήτησης φαρμάκων (π.χ.

πρόωρες αιτήσεις για καινούργια συνταγογράφηση). Αυτό περιλαμβάνει την επανεξέταση συγχορηγούμενων οπιοειδών και ψυχοδραστικών φαρμάκων (όπως οι βενζοδιαζεπίνες). Για ασθενείς με

σημεία και συμπτώματα OUD, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο συμβουλευτικής προσέγγισης μέσω ειδικού σε θέματα εθισμού.

Tropium 100 mg/2ml AMP ενέσιμο διάλυμα Το φάρμακο αυτό περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά ml ενέσιμου διαλύματος, είναι αυτό που ονομάζουμε «ελεύθερο νατρίου».

4.5 Aλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης Το Τropium δεν πρέπει να συνδυάζεται με αναστολείς ΜΑΟ (βλ. παράγραφο 4.3 «Αντενδείξεις»).

Σε προηγούμενη χορήγηση αναστολέων ΜΑΟ τις τελευταίες 14 ημέρες πριν από τη χρήση του οπιοειδούς πεθιδίνη, παρατηρήθηκαν αλληλεπιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στην αναπνευστική και καρδιαγγειακή λειτουργία, επικίνδυνες για τη ζωή. Οι ίδιες αλληλεπιδράσεις με τους αναστολείς ΜΑΟ δεν μπορούν να αποκλεισθούν κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Τropium.

Η ταυτόχρονη χορήγηση Τropium με άλλες ηρεμιστικές ουσίες που δρουν κεντρικά, όπως οι βενζοδιαζεπίνες, τα γκαμπαπεντινοειδή (γκαμπαπεντίνη και πρεγκαμπαλίνη) ή παρόμοιων φαρμάκων, περιλαμβανομένου και του οινοπνεύματος, μπορεί να εντείνει τις ενέργειες από το ΚΝΣ εξαιτίας του προσθέτου κατασταλτικού αποτελέσματος, όπως καταστολή του ΚΝΣ, αναπνευστική καταστολή, κώμα ή θάνατο. Η δόση και η διάρκεια της συγχορηγούμενης θεραπείας πρέπει να περιορίζεται στην ελάχιστη δυνατή (βλ. παράγραφο 4.4).

Τα αποτελέσματα των φαρμακοκινητικών μελετών έχουν αποδείξει μέχρι τώρα ότι κατά την ταυτόχρονη ή προηγούμενη χορήγηση σιμετιδίνης (αναστολέας μεταβολικών ενζύμων) είναι απίθανο να συμβούν κλινικά σημαντικές αλληλεπιδράσεις. Η ταυτόχρονη ή προγενέστερη χορήγηση καρβαμαζεπίνης (ενζυμικός επαγωγέας) μπορεί να μειώσει την αναλγητική ενέργεια και να βραχύνει τη διάρκεια της δράσης.

Η τραμαδόλη μπορεί να προκαλέσει σπασμούς και να αυξήσει το δυναμικό πρόκλησης σπασμών των εκλεκτικών αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs), των αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης – νορεπινεφρίνης (SNRIs), των τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών, των αντιψυχωσικών και άλλων φαρμάκων που μειώνουν τον ουδό των σπασμών (όπως η βουπροπιόνη, μιρταζαπίνη, τετραϋδροκανναβινόλη).

Η ταυτόχρονη θεραπευτική χρήση της τραμαδόλης και των σεροτονινεργικών φαρμάκων, όπως είναι οι εκλεκτικοί αναστολείς της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs), οι αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης (SNRIs), οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (MAO) (βλ. παράγραφο 4.3), τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και μιρταζαπίνη, μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο σεροτονίνης, μια δυνητικά απειλητική για τη ζωή πάθηση (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.8).

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίδεται στη διάρκεια ταυτόχρονης θεραπείας με τραμαδόλη και παράγωγα κουμαρίνης (π.χ. βαρφαρίνη) διότι έχει αναφερθεί αυξημένη INR με επακόλουθη σοβαρή αιμορραγία και εκχυμώσεις σε μερικούς ασθενείς.

Άλλες δραστικές ουσίες οι οποίες ως γνωστόν αναστέλλουν τη δράση του ενζύμου CYP3A4, όπως η κετοκοναζόλη και η ερυθρομυκίνη μπορεί να αναστείλουν το μεταβολισμό της τραμαδόλης (N- απομεθυλίωση) και πιθανόν και τον μεταβολισμό του ενεργού Ο- απομεθυλιωμένου μεταβολίτη. Η κλινική σημασία της αλληλεπίδρασης αυτής δεν έχει μελετηθεί (βλ. παράγραφο 4.8).

Σε μικρό αριθμό μελετών η προ- ή μετεγχειρητική χρήση του αντιεμετικού 5-ΗΤ3 ανταγωνιστή οντασετρόνης αύξησε την ανάγκη σε τραμαδόλη σε ασθενείς με μετεγχειρητικό πόνο.

4.6 Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Κύηση

Οι μελέτες σε ζώα έδειξαν ότι σε πολύ υψηλές δόσεις, παρατηρήθηκαν επιδράσεις στην ανάπτυξη των οργάνων, στην οστεοποίηση και στη θνησιμότητα των νεογνών. Η τραμαδόλη διέρχεται το φραγμό του πλακούντα. Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την ασφάλεια της τραμαδόλης στις έγκυες γυναίκες.

Συνεπώς, η τραμαδόλη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την κύηση.

Η τραμαδόλη – χορηγούμενη πριν ή κατά τη διάρκεια του τοκετού – δεν επηρεάζει τη συσταλτικότητα της μήτρας. Στα νεογνά μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον αναπνευστικό ρυθμό που συνήθως δεν έχουν συσχετισθεί κλινικά. Η χρόνια χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα εξάρτησης του νεογνού.

Θηλασμός Περίπου το 0,1% της δόσης τραμαδόλης που χορηγείται στη μητέρα εκκρίνεται στο μητρικό γάλα. Κατά την περίοδο αμέσως μετά τον τοκετό, για ημερήσια δοσολογία έως 400 mg χορηγούμενης από του στόματος στη μητέρα, αυτό αντιστοιχεί σε μέση ποσότητα τραμαδόλης (η οποία προσλαμβάνεται μέσω του θηλασμού από τα βρέφη) 3% της προσαρμοσμένης στο σωματικό βάρος δοσολογίας που χορηγείται στη μητέρα. Για τον λόγο αυτό, η τραμαδόλη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της γαλουχίας ή, διαφορετικά, ο θηλασμός θα πρέπει να διακόπτεται κατά τη διάρκεια θεραπείας με τραμαδόλη. Η διακοπή του θηλασμού γενικά δεν είναι απαραίτητη μετά από εφάπαξ δόση τραμαδόλης.

Γονιμότητα Η εμπειρία μετά την κυκλοφορία δεν υποδηλώνει επίδραση της τραμαδόλης στη γονιμότητα.

Μελέτες σε ζώα δεν έδειξαν επίδραση της τραμαδόλης στη γονιμότητα.

4.7 Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων

Ακόμη και όταν λαμβάνεται σύμφωνα με τις οδηγίες, η τραμαδόλη μπορεί να προκαλέσει ενέργειες όπως υπνηλία και ζάλη και γι’ αυτό μπορεί να μειώσει τις αντιδράσεις των οδηγών και των χειριστών μηχανημάτων. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα όταν χορηγείται σε συνδυασμό με άλλα ψυχοτρόπα φάρμακα, ιδιαίτερα αλκοόλη.

4.8 Ανεπιθύμητες ενέργειες

Οι πιο συχνές αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ναυτία και ζάλη, που εμφανίζονται και οι δύο σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 10% των ασθενών.

Οι συχνότητες καθορίζονται ως ακολούθως:

Πολύ Συχνές: 1/10, Συχνές: 1/100, <1/10, Όχι συχνές: 1/1000, <1/100, Σπάνιες: 1/10.000,<1/1000, Πολύ σπάνιες: <1/10,000, Μη γνωστές: η συχνότητα δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα.

Καρδιακές διαταραχές:

Όχι συχνές: διαταραχές καρδιαγγειακού ρυθμού (αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία). Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να εμφανισθούν ιδιαίτερα κατά την ενδοφλέβια χορήγηση και σε ασθενείς που είναι σωματικά εξασθενημένοι.

Σπάνιες: βραδυκαρδία, υπέρταση Αγγειακές διαταραχές:

Όχι συχνές: ορθοστατική υπόταση ή καρδιαγγειακό collapse. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να εμφανισθούν ιδιαίτερα κατά την ενδοφλέβια χορήγηση και σε ασθενείς που είναι σωματικά εξασθενημένοι.

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης:

Σπάνιες: μεταβολές της όρεξης Μη γνωστές: υπογλυκαιμία Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος του θώρακα και του μεσοθωράκιου:

Σπάνιες: καταστολή της αναπνευστικής λειτουργίας, δύσπνοια Μη γνωστές: Λόξυγκας Εάν οι συνιστώμενες δόσεις έχουν ξεπερασθεί σε σημαντικό βαθμό και χορηγούνται ταυτόχρονα άλλες ουσίες που δρουν κεντρικά (βλέπε παράγραφο 4.5), μπορεί να επέλθει καταστολή της αναπνευστικής λειτουργίας.

Έχει αναφερθεί επιδείνωση του άσθματος, ωστόσο δεν αποδείχθηκε αιτιολογική σχέση.

Διαταραχές του νευρικού συστήματος Πολύ συχνές: ζάλη Συχνές: κεφαλαλγία, υπνηλία Σπάνιες: διαταραχές του λόγου, παραισθησία, τρόμος, επιληπτικού τύπου σπασμοί, ακούσιες μυϊκές συσπάσεις, αφύσικος συντονισμός και συγκοπή.

Μη γνωστές: Σύνδρομο σεροτονίνης.

Εμφανίσθηκαν σπασμοί κυρίως μετά από χορήγηση υψηλών δόσεων τραμαδόλης ή μετά την ταυτόχρονη χρήση με φαρμακευτικά προϊόντα που μπορεί να μειώσουν τον ουδό του επιληπτικού σπασμού (βλέπε παράγραφο 4.4 και 4.5).

Ψυχιατρικές διαταραχές:

Σπάνιες: ψευδαισθήσεις, σύγχυση, διαταραχές του ύπνου, παραλήρημα, άγχος και εφιάλτες.

Μετά τη χορήγηση της τραμαδόλης μπορεί να εμφανισθούν ψυχιατρικές διαταραχές που διαφέρουν σε ένταση και φύση από ασθενή σε ασθενή (ανάλογα με την προσωπικότητα και τη διάρκεια της θεραπείας). Αυτές περιλαμβάνουν μεταβολές της ψυχικής διάθεσης (συνήθως ευφορία, περιστασιακά δυσφορία), μεταβολές της δραστηριότητας (συνήθως καταστολή, περιστασιακά αύξηση) και μεταβολές της γνωστικής και αισθητήριας αντίληψης (π.χ. διαταραχές στη λήψη αποφάσεων και αντίληψης). Μπορεί να εμφανισθεί εξάρτηση από το φάρμακο. Μπορεί να εμφανισθούν συμπτώματα στέρησης του φαρμάκου παρόμοια με εκείνα των οπιούχων όπως: διέγερση, άγχος, νευρικότητα, αϋπνία, υπερκινητικότητα, τρόμος και συμπτώματα από το γαστρεντερικό. Άλλα συμπτώματα που έχουν πολύ σπάνια παρατηρηθεί μετά τη διακοπή της θεραπείας με τραμαδόλη περιλαμβάνουν: επεισόδια πανικού, έντονο άγχος, ψευδαισθήσεις, παραισθησίες, εμβοές ώτων και ασυνήθιστα συμπτώματα από το ΚΝΣ (π.χ. σύγχυση, παραλήρημα, αποπροσωποποίηση, αποπραγματοποίηση, παράνοια).

Οφθαλμικές διαταραχές:

Σπάνιες: μύση, μυδρίαση, θάμβος όρασης Διαταραχές του γαστρεντερικού:

Πολύ συχνές: ναυτία Συχνές: έμετος, δυσκοιλιότητα, ξηροστομία Όχι συχνές: άμεση ανάγκη για έμετο, γαστρεντερική δυσφορία (αίσθημα πίεσης στο στομάχι, μετεωρισμός), διάρροια.

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού:

Συχνές: εφίδρωση Όχι συχνές: δερματικές αντιδράσεις (π.χ. κνησμός, εξανθήματα, κνίδωση)

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού:

Σπάνιες: κινητική αδυναμία.

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων:

Έχουν αναφερθεί σε λίγες μεμονωμένες περιπτώσεις αυξημένα ηπατικά ένζυμα σε χρονική συσχέτιση με τη θεραπευτική χρήση της τραμαδόλης.

Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών:

Σπάνιες: διαταραχές της ούρησης (δυσουρία και επίσχεση ούρων).

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος:

Σπάνιες: αλλεργικές αντιδράσεις (π.χ. δύσπνοια, βρογχόσπασμος, συριγμός, αγγειονευρωτικό οίδημα) και αναφυλαξία.

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης:

Συχνές: κόπωση Εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες Η επανειλημμένη χρήση του Τropium μπορεί να οδηγήσει σε εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες, ακόμα και σε θεραπευτικές δόσεις. Ο κίνδυνος εξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τους μεμονωμένους παράγοντες κινδύνου, τη δοσολογία και τη διάρκεια της θεραπείας με οπιοειδή για τον ασθενή (βλ. παράγραφο 4.4).

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από την χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους – κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 302132040337, Ιστότοπος: http://www.eof.gr, www.kitrinikarta.gr).

4.9 Υπερδοσολογία

Συμπτώματα Κατ’ αρχάς, κατά τη δηλητηρίαση με τραμαδόλη, τα συμπτώματα που πρέπει να αναμένονται είναι όμοια με εκείνα των άλλων κεντρικώς δρώντων αναλγητικών (οπιοειδών).

Τα συμπτώματα υπερδοσολογίας είναι: μύση, έμετος, καρδιοαγγειακό collapse, διαταραχές της συνείδησης μέχρι και κώμα, σπασμοί και καταστολή του αναπνευστικού μέχρι και άπνοια. Έχει αναφερθεί επίσης σύνδρομο σεροτονίνης.

Αντιμετώπιση Εφαρμόζονται τα γενικά μέτρα αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών. Κρατήστε ανοικτή την αναπνευστική οδό (αναπνοή!), διατηρείστε την αναπνευστική και καρδιαγγειακή λειτουργία ανάλογα με τα συμπτώματα.

Το αντίδοτο για την αναπνευστική καταστολή είναι η ναλοξόνη. Σε πειραματόζωα η ναλοξόνη δεν είχε καμία επίδραση σε σπασμούς. Σε περιπτώσεις σπασμών μπορεί να χορηγηθεί διαζεπάμη ενδοφλεβίως.

Σε περίπτωση δηλητηρίασης με μορφές χορηγούμενες από το στόμα, χορήγηση ενεργού άνθρακα ή γαστρική πλύση συνιστάται μόνο μέσα σε 2 ώρες από τη λήψη της τραμαδόλης. Απολύμανση του γαστρεντερικού σε επόμενο στάδιο μπορεί να είναι χρήσιμη σε περίπτωση δηλητηρίασης με εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες ή με μορφές παρατεταμένης αποδέσμευσης.

Η τραμαδόλη μπορεί να απομακρυνθεί σε πολύ μικρό βαθμό ή καθόλου από το αίμα με αιμοκάθαρση ή αιμοδιήθηση. Συνεπώς, η αντιμετώπιση της οξείας δηλητηρίασης με Tropium με αιμοκάθαρση ή αιμοδιήθηση μόνο δεν είναι κατάλληλη για αποτοξίνωση.

5. ΦAPMAKOΛOΓIKEΣ IΔIOTHTEΣ

5.1 Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: άλλα οπιοειδή ATC κωδικός: Ν02ΑΧ02 Η τραμαδόλη είναι κεντρικά δρων οπιοειδές αναλγητικό, η αποτελεσματικότητα της οποίας οφείλεται στη συνέργεια, σε θεραπευτικές δόσεις:

- μίας οπιοειδούς ενέργειας οφειλόμενης στη σύνδεση με τους υποδοχείς οπιοειδών τύπου μ,

- μίας κεντρικής μονοαμινεργικής ενέργειας οφειλόμενης σε αναστολή της επαναπρόσληψης της νοραδρεναλίνης και της σεροτονίνης, του μηχανισμού που συμμετέχει στον έλεγχο της μεταβίβασης του πόνου στους νευρώνες του Κ.Ν.Σ.

Όπως τα άλλα προϊόντα αυτής της κατηγορίας, η τραμαδόλη έχει αντιβηχικές ιδιότητες. Σε θεραπευτικές δόσεις, οι ενέργειες στο γαστρεντερικό σύστημα είναι ασθενείς. Οι κατασταλτικές ενέργειες της τραμαδόλης στο αναπνευστικό είναι ηπιότερες από εκείνες της μορφίνης. Μελέτες σε ζώα έδειξαν μειωμένη πιθανότητα εξάρτησης σε σύγκριση με αυτή της μορφίνης, και πολύ μικρή ανοχή.

Παιδιατρικός πληθυσμός Οι δράσεις της εντερικά και παρεντερικά χορηγούμενης τραμαδόλης ερευνήθηκαν σε κλινικές δοκιμές που περιλαμβάνουν περισσότερους από 2.000 παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας από νεογέννητα έως 17 ετών. Οι ενδείξεις για τη θεραπεία του πόνου που μελετήθηκαν σε αυτές τις δοκιμές περιελάμβαναν μετεγχειρητικό πόνο (κυρίως κοιλιακό), πόνο μετά από χειρουργικές εξαγωγές οδόντων, πόνο από κατάγματα, εγκαύματα και τραύματα όπως επίσης άλλες επώδυνες καταστάσεις που πιθανώς απαιτούν αναλγητική θεραπεία για τουλάχιστον 7 ημέρες.

Σε εφάπαξ δόσεις μέχρι 2 mg/kg ή πολλαπλές δόσεις μέχρι 8 mg/kg την ημέρα (με μέγιστο τα 400 mg ανά ημέρα), η αποτελεσματικότητα της τραμαδόλης βρέθηκε να είναι ανώτερη αυτής του placebo και ανώτερη ή ισοδύναμη με αυτή της παρακεταμόλης, της ναλβουφίνης, της πεθιδίνης ή χαμηλής δόσης μορφίνης. Οι μελέτες που διενεργήθηκαν επιβεβαίωσαν την αποτελεσματικότητα της τραμαδόλης.

Το προφίλ ασφάλειας της τραμαδόλης ήταν παρόμοιο σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς άνω του 1 έτους (βλέπε παράγραφο 4.2).

5.2 Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Απορρόφηση Μετά από ενδομυϊκή χορήγηση στον άνθρωπο, η τραμαδόλη απορροφάται ταχέως και πλήρως: η μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα (C ) δημιουργείται μετά από 45 λεπτά και η βιοδιαθεσιμότητα είναι σχεδόν 100%.

max Στον άνθρωπο περίπου 90% της τραμαδόλης απορροφάται μετά τη χορήγηση από το στόμα (κάψουλες). Για την απορρόφηση ο χρόνος ημιζωής είναι 0,38  0,18 ώρες.

Η σύγκριση των περιοχών κάτω από τη καμπύλη (AUC) συγκέντρωσης της τραμαδόλης στο πλάσμα μετά από του στόματος ή μετά από ενδοφλέβια χορήγηση δείχνει απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα 68  13% για τα καψάκια. Σε σύγκριση με άλλα οπιοειδή αναλγητικά η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα των καψακίων τραμαδόλης είναι πάρα πολύ υψηλή. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται περίπου 2 ώρες μετά τη χορήγηση των καψακίων τραμαδόλης.

Η φαρμακοκινητική των δισκίων και των σταγόνων δεν διαφέρει σημαντικά από τη φαρμακοκινητική των καψακίων σε σχέση με το βαθμό της βιοδιαθεσιμότητας όπως προσδιορίστηκε από την AUC. Υπήρξε μια κατά 10% διαφορά της C μεταξύ των από του στόματος χορηγουμένων μορφών, καψακίων και δισκίων. Ο max χρόνος μέχρι να επιτευχθεί η C ήταν 1 ώρα για τις σταγόνες, 1,5 ώρες για τα δισκία και 2,2 ώρες για τα max καψάκια, απόδειξη της ταχείας απορρόφησης των από του στόματος χορηγούμενων υγρών μορφών.

Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα των υποθέτων είναι 78  10%.

Κατανομή Η τραμαδόλη παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με τους ιστούς (V =203  40 l). Συνδέεται με πρωτεΐνες του d,β πλάσματος σε ποσοστό περίπου 20%.

Η τραμαδόλη διέρχεται τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και το φραγμό του πλακούντα. Πολύ μικρές ποσότητες της δραστικής ουσίας και του Ο-απομεθυλιωμένου μεταβολίτη της ανευρίσκονται στο μητρικό γάλα (0,1% και 0,02% αντίστοιχα της προηγούμενης δόσης).

Η αναστολή του ενός ή και των δυο τύπων των ισοενζύμων CYP3A4 και CYP2D6 που συμμετέχουν στον βιομετασχηματισμό της τραμαδόλης μπορούν να επηρεάσουν τη συγκέντρωση της τραμαδόλης ή του δραστικού μεταβολίτη της στο πλάσμα.

Η τραμαδόλη και οι μεταβολίτες της αποβάλλονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τους νεφρούς. Συνολικά στα ούρα αποβάλλεται το 90% της ολικής ραδιενέργειας της χορηγούμενης δόσης. Για την αποβολή ο χρόνος ημιζωής (t ) είναι περίπου 6 ώρες, ανεξάρτητα από την οδό χορήγησης. Σε άτομα άνω των 75 ετών μπορεί 1/2,β να παραταθεί κατά ένα συντελεστή περίπου 1,4. Σε πάσχοντες από κίρρωση του ήπατος, η αποβολή έχει χρόνο ημιζωής 13,3 ± 4,9 ώρες (τραμαδόλη) και 18,5 ± 9,4 ώρες (Ο-απομεθυλοτραμαδόλη) και σε ακραία περίπτωση 22,3 ώρες και 36 ώρες αντίστοιχα. Σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης < 5 ml/min) οι τιμές ήταν 11 ± 3,2 ώρες και 16,9 ± 3 ώρες και σε ακραία περίπτωση 19,5 ώρες και 43,2 ώρες, αντίστοιχα.

Βιομετασχηματισμός Στον άνθρωπο η τραμαδόλη μεταβολίζεται κυρίως με Ν- και Ο-απομεθυλίωση και σύζευξη των προϊόντων της Ο-απομεθυλίωσης με γλυκουρονικό οξύ. Μόνο η Ο-απομεθυλοτραμαδόλη είναι φαρμακολογικά δραστική. Υπάρχουν από άτομο σε άτομο σημαντικές ποιοτικές διαφορές μεταξύ των άλλων μεταβολιτών.

Μέχρι τώρα στα ούρα έχουν ανευρεθεί ένδεκα μεταβολίτες. Πειράματα σε ζώα έχουν αποδείξει ότι η Ο- απομεθυλοτραμαδόλη έχει ισχυρότερη δράση από τη μητρική ουσία κατά ένα συντελεστή 2-4. Ο χρόνος ημιζωής της t (6 υγιείς εθελοντές) είναι 7,9 ώρες (όρια 5,4 – 9,6 ώρες), δηλαδή ουσιαστικά ίδιος με το χρόνο ½,β ημιζωής της τραμαδόλης.

Γραμμικότητα/Μη γραμμικότητα H τραμαδόλη έχει ένα γραμμικό φαρμακοκινητικό προφίλ όταν χορηγείται στις θεραπευτικές δόσεις.

Η σχέση μεταξύ συγκεντρώσεων στο πλάσμα και της αναλγητικής ενέργειας είναι δοσοξαρτώμενη, αλλά ποικίλλει σημαντικά σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Συγκέντρωση στο πλάσμα 100-300 ng/ml είναι συνήθως αποτελεσματική.

Παιδιατρικός πληθυσμός Η φαρμακοκινητική της τραμαδόλης και της Ο-απομεθυλτραμαδόλης μετά την από του στόματος χορήγηση εφάπαξ και πολλαπλών δόσεων σε άτομα ηλικίας 1 έτους έως 16 ετών βρέθηκε να είναι γενικά παρόμοια με εκείνη των ενηλίκων όταν η προσαρμογή της δόσης γινόταν με βάση το σωματικό βάρος, αλλά με υψηλότερη διατομική μεταβλητότητα σε παιδιά ηλικίας 8 ετών και κάτω.

Η φαρμακοκινητική της τραμαδόλης και της Ο-απομεθυλτραμαδόλης έχει ερευνηθεί σε παιδιά ηλικίας κάτω του 1 έτους,, αλλά δεν έχει πλήρως χαρακτηριστεί. Πληροφορίες από μελέτες που περιλαμβάνουν αυτήν την ηλικιακή ομάδα δείχνουν ότι ο ρυθμός σχηματισμού της Ο-απομεθυλ-τραμαδόλης μέσω του CYP2D6 αυξάνει συνεχώς σε νεογέννητα και τα επίπεδα της δραστηριότητας του CYP2D6 των ενηλίκων υποτίθεται ότι επιτυγχάνονται στην ηλικία του 1 έτους περίπου. Επιπλέον, ανώριμα συστήματα γλυκουρονιδίωσης και ανώριμη νεφρική λειτουργία μπορεί να οδηγήσουν σε αργή απομάκρυνση και συσσώρευση της Ο- απομεθυλτραμαδόλης σε παιδιά ηλικίας κάτω του 1 έτους.

5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια

Μετά από επανειλημμένη από το στόμα και παρεντερική χορήγηση τραμαδόλης επί 6-26 εβδομάδες σε αρουραίους και σκύλους και από το στόμα χορήγηση επί 12 μήνες σε σκύλους, οι αιματολογικές, κλινικο- χημικές και ιστολογικές εξετάσεις δεν έδειξαν αλλοιώσεις που έχουν σχέση με το φάρμακο. Εκδηλώσεις από το ΚΝΣ (ανησυχία, σιελόρροια, σπασμοί, επιβράδυνση στην αύξηση του βάρους) εμφανίσθηκαν μόνο μετά τη χορήγηση υψηλών δόσεων σημαντικά μεγαλύτερων από τις θεραπευτικές δόσεις. Οι αρουραίοι και οι

σκύλοι ανέχτηκαν καλά δόσεις από το στόμα 20 mg/kg και 10 mg/kg βάρους σώματος αντίστοιχα και οι σκύλοι δόσεις από το ορθό 20 mg/kg βάρους σώματος χωρίς καμία ανεπιθύμητη ενέργεια.

Στους αρουραίους δόσεις τραμαδόλης από 50 mg/kg/24ωρο και πάνω προκάλεσαν τοξικές ενέργειες στις μητέρες των ζώων και αύξηση της νεογνικής θνησιμότητας. Η καθυστέρηση στην ανάπτυξη των απογόνων επήλθε με τη μορφή διαταραχών της οστεοποίησης και καθυστέρησης στο άνοιγμα του κόλπου και των οφθαλμών. Δεν επηρεάστηκε η γονιμότητα τόσο στα θήλεα όσο και στα άρρενα πειραματόζωα. Στα κουνέλια υπήρξαν τοξικές ενέργειες στις μητέρες σε δόσεις 125 mg/kg και πάνω και σκελετικές ανωμαλίες στους απογόνους.

Σε μερικά in vitro συστήματα ελέγχου υπήρξαν ενδείξεις μεταλλαξιογόνου δράσης. Σε in vivo μελέτες δεν αποδείχθηκαν τέτοιες ενέργειες. Από τις μέχρι σήμερα πληροφορίες, η τραμαδόλη μπορεί να ταξινομηθεί στα μη μεταλλαξιογόνα φάρμακα.

Μελέτες επί της ογκογενετικής ικανότητας της υδροχλωρικής τραμαδόλης έχουν διεξαχθεί σε αρουραίους και ποντικούς. Η μελέτη στους αρουραίους δεν έδειξε καμία σχετιζόμενη με το φάρμακο αύξηση στην επίπτωση των όγκων. Στη μελέτη στους ποντικούς παρατηρήθηκε αυξημένη επίπτωση αδενοκαρκινώματος του ήπατος στα αρσενικά ζώα (δοσοεξαρτώμενη, μη σημαντική αύξηση από 15 mg/kg και πάνω) και μία αύξηση των όγκων του πνεύμονα στα θηλυκά όλων των δοσολογικών ομάδων (σημαντική, αλλά όχι δοσοεξαρτώμενη).

6. ΦAPMAKEYTIKEΣ ΠΛHPOΦOPIEΣ

6.1 Κατάλογος εκδόχων

Οξικό νάτριο τριένυδρο, ύδωρ για ενέσιμα

6.2 Ασυμβατότητες

Το ενέσιμο διάλυμα τραμαδόλης έχει φυσικοχημικές ασυμβατότητες με τα ακόλουθα ενέσιμα διαλύματα:

- diazepam

- piroxicam

- lysine acetylsalicylate

- diclofenac

- flunitrazepam

- glyceryl trinitrate

- indomethacin

- midazolam

- phenylbutazone

6.3 Διάρκεια ζωής

60 μήνες

6.4 Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά την φύλαξη του προϊόντος

Φυλάσσεται σε θερμοκρασία ≤ 25°C, στην αρχική του συσκευασία.

6.5 Φύση και συστατικά του περιέκτη

Το ενέσιμο διάλυμα Tropium 100 mg/2 ml συσκευάζεται σε γυάλινες καραμελόχρωμες φύσιγγες Type I, που συσκευάζονται σε κουτί από χαρτόνι. Κάθε κουτί περιέχει 5 φύσιγγες των 2 ml μαζί με την οδηγία χρήσεως.

6.6 Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης

Υπολογισμός του ενέσιμου όγκου 1) Υπολογίστε τη συνολική δόση της υδροχλωρικής τραμαδόλης (mg) που απαιτείται:

βάρος σώματος (kg) x δόση (mg/kg)

2) Υπολογίστε τον όγκο (ml) του αραιωμένου διαλύματος προς ένεση: διαιρέστε τη συνολική δόση (mg) με μία κατάλληλη συγκέντρωση του αραιωμένου διαλύματος (mg/ml: βλ. πίνακα πιο κάτω).

Πίνακας: Αραίωση του Tropium ενέσιμου διαλύματος

2 ml + 18 ml 5,0 mg/ml Σύμφωνα με τον υπολογισμό σας, αραιώστε το περιεχόμενο της φύσιγγας του ενέσιμου διαλύματος Τropium προσθέτοντας ένα κατάλληλο διαλύτη, αναμείξτε και χορηγήστε τον όγκο του αραιωμένου διαλύματος που έχετε υπολογίσει. Πετάξτε την ποσότητα του ενέσιμου διαλύματος που περισσεύει.

Κάθε προϊόν που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ή υπόλειμμα πρέπει να απορριφθεί σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

7. ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ AΔEIΑΣ KYKΛOΦOPIAΣ

MEDOCHEMIE HELLAS A.Ε.

Παστέρ 6, Τ.Κ.: 115 21, Αθήνα Τηλ.: 210 – 6413160, Fax.: 210 – 6445375 greece@medochemie.com 8. APIΘMOΣ(ΟI) ΑΔΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 23786/17/21-11-2018 9. HMEPOMHNIA ΠPΩTHΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ /ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ AΔEIAΣ 24-05-2012/21-11-2018 10. HMEPOMHNIA ANAΘEΩPHΣHΣ TOY KEIMENOY