ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ A06AD16 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

MANNITOL

Μαννιτόλη

Αποβαλλόμενα ταχέως από τους νεφρούς συμπαρασύρουν ύδωρ και νάτριο. Κυριότερες ενδείξεις είναι το εγκεφαλικό οίδημα, οι φαρμακευτικές δηλητηριάσεις και το γλαύκωμα. Κύρια αντένδειξη είναι η καρδιακή ανεπάρκεια επειδή μπορούν να αυξήσουν οξέως τον όγκο του αίματος. Η μαννιτόλη …

Εμπορικά Ονόματα

DEXTROSE MANNITOL-BRADEX

Κλινική Σύνοψη

Προτεραιότητα πηγών: SPC, ΕΟΦ, DrugBank

Curated

clinical_notes

ΕΟΦ

Ενδείξεις

expand_more

Βλ. εισαγωγή. Λοιπές βλ. κεφ. 11.4.6.

medication

SPC-MANNITOL-DEMO

Δοσολογία

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:
Τιτλοποίηση:

Γενική χρήση (ως διουρητικό)

Δόση50 - 200 g MANNITOL 20% ανά 24ωρο

Να χρησιμοποιείται με αργό ρυθμό έγχυσης.
Δοκιμαστική δόση σε ταχεία έγχυση

Δόση20mg μαννιτόλης σε 100 ml διαλύματος
Ενήλικες και παιδιά (στην οφθαλμολογία)

Δόση0,5-2 g/kg βάρους MANNITOL 20%

Η συνήθης αποτελεσματική δόση είναι 1g/kg βάρους. Χορηγείται στάγδην ενδοφλεβίως σε διάστημα 30-60 λεπτών.

block

SPC-MANNITOL-DEMO

Αντενδείξεις

expand_more

Καρδιακή ανεπάρκεια
Μη αναστρέψιμη ανουρία
Αφυδάτωση
Ενδοκρανιακή αιμορραγία
Πνευμονικό οίδημα

warning

SPC-MANNITOL-DEMO

Προειδοποιήσεις

expand_more

Νεφρική ανεπάρκεια
Κύηση
Χορήγηση σε ανουρικούς ασθενείς

Να μην επαναλαμβάνεται η χορήγηση σε ασθενείς που παραμένουν ανουρικοί μετά τη χορήγηση δοκιμαστικής δόσης.
Εξαγγείωση

Να αποφεύγεται η εξαγγείωση (κίνδυνος τοπικής νέκρωσης).
Παιδιά < 12 ετών

Δεν υπάρχει καθορισμένο δοσολογικό σχήμα.
Ρυθμός έγχυσης

Να ελέγχεται ο ρυθμός έγχυσης (αργός και σταθερός).

swap_horiz

SPC-MANNITOL-DEMO

Αλληλεπιδράσεις

expand_more

Σημεία προσοχής κατά την παρασκευή μιγμάτων: - Να λαμβάνεται υπόψη το pΗ (όξινο) των διαλυμάτων. - Πριν από την ανάμιξη να ελέγχεται η συμβατότητα. - Πριν από τη χορήγηση να ελέγχεται η διαύγεια και η χροιά του διαλύματος.

sick

SPC-MANNITOL-DEMO

Ανεπιθύμητες ενέργειες

expand_more

Καρδιαγγειακό

Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
Οπισθοστερνικό άλγος

Νευρικό

Κεφαλαλγία
Ίλιγγος
Λήθαργος
Σύγχυση

Γαστρεντερικό

Ναυτία
Έμετος

Γενικές διαταραχές και σημεία χορήγησης

Ρίγος
Δίψα

Ηλεκτρολυτικές διαταραχές

Υπονατριαιμία

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

Μη γνωστές
Κεφαλαλγία

Μη γνωστές
Ναυτία

Μη γνωστές
Έμετος

Μη γνωστές
Ρίγος

Μη γνωστές
Ίλιγγος

Μη γνωστές
Δίψα

Μη γνωστές
Λήθαργος

Μη γνωστές
Σύγχυση

Μη γνωστές
Οπισθοστερνικό άλγος

Μη γνωστές
Υπονατριαιμία

Μη γνωστές

pregnant_woman

SPC-MANNITOL-DEMO

Κύηση / γαλουχία

Επίπεδο κινδύνου: Με προσοχή expand_more

Κύηση
Με προσοχή
Γαλουχία
Με προσοχή

neurology

DrugBank

Μηχανισμός δράσης

expand_more

monitor_heart

SPC-MANNITOL-DEMO

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Η μαννιτόλη ανήκει στην κατηγορία των οσμωτικώς δρώντων διουρητικών που αποβάλλονται ταχέως από τους νεφρούς συμπαρασύροντας νερό και νάτριο.

biotech

SPC-MANNITOL-DEMO

Φαρμακοκινητική

expand_more

Η μαννιτόλη πρακτικά μεταβολίζεται πολύ λίγο και για αυτό το λόγο δε απορροφάται από νεφρικά σπειράματα. Προκαλεί οσμωτική διούρηση. Χορηγούμενη ενδοφλεβίως έχει ισχυρή δράση που αρχίζει 1-1,5 ώρες από τη χορήγησή της και διαρκεί 6-8 ώρες. Η μαννιτόλη…

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Μεταβολισμός Η μαννιτόλη μεταβολίζεται ελάχιστα, αν γίνει καθόλου, σε γλυκογόνο στο ήπαρ. …ΠΟΛΥΟΛΙΚΟ ΑΛΚΟΟΛΗ ΣΑΚΧΑΡΩΝ… ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ (C6H14O6)… ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΣΤΑ ΟΥΡΑ. H ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΠΟΡΙΑ ΤΟΥ…

bloodtype

DrugBank

Απέκκριση

expand_more

Νεφρά

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

Μονογραφίες Πηγών

Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο

medication

Δοσολογία

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Να χρησιμοποιείται με αργό ρυθμό έγχυσης.

Σαν διουρητικό: 50 - 200 g MANNITOL 20% ανά 24ωρο.
Δοκιμαστική δόση σε ταχεία έγχυση: 20mg μαννιτόλης 100 ml διαλύματος.
Στην οφθαλμολογία: Ενήλικες και παιδιά 0,5-2 g/kg βάρους MANNITOL 20%. Χορηγείται στάγδην ενδοφλεβίως σε διάστημα 30-60 λεπτών. Η συνήθης αποτελεσματική δόση είναι 1g/kg βάρους.

block

Αντενδείξεις

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Καρδιακή ανεπάρκεια
Μη αναστρέψιμη ανουρία
Αφυδάτωση
Ενδοκρανιακή αιμορραγία
Πνευμονικό οίδημα.

warning

Προειδοποιήσεις

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Νεφρική ανεπάρκεια, κύηση. Πριν από τη χορήγηση επιβάλλεται προσεκτική εκτίμηση της κατάστασης του καρδιαγγειακού συστήματος και στη συνέχεια διαρκής παρακολούθηση της διούρησης και των ηλεκτρολυτών του ορού. Να μην επαναλαμβάνεται η χορήγηση σε ασθενείς που παραμένουν ανουρικοί μετά τη χορήγηση δοκιμαστικής δόσης. Να αποφεύγεται η εξαγγείωση (κίνδυνος τοπικής νέκρωσης). Δεν υπάρχει καθορισμένο δοσολογικό σχήμα για παιδιά μικρότερα των 12 ετών. Να ελέγχεται ο ρυθμός έγχυσης (αργός και σταθερός).

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Σημεία προσοχής κατά την παρασκευή μιγμάτων:

Να λαμβάνεται υπόψη το pΗ (όξινο) των διαλυμάτων.
Πριν από την ανάμιξη να ελέγχεται η συμβατότητα.
Πριν από τη χορήγηση να ελέγχεται η διαύγεια και η χροιά του διαλύματος.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, κεφαλαλγία, ναυτία, έμετος, ρίγος, ίλιγγος, δίψα, λήθαργος, σύγχυση, οπισθοστερνικό άλγος, υπονατριαιμία.

pregnant_woman

Κύηση / γαλουχία

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Απαιτείται προσοχή κατά τη χορήγηση στην κύηση και τη γαλουχία (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση).

monitor_heart

Φαρμακοδυναμική

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

biotech

Φαρμακοκινητική

SPC-MANNITOL-DEMO

expand_more

Η μαννιτόλη πρακτικά μεταβολίζεται πολύ λίγο και για αυτό το λόγο δε απορροφάται από νεφρικά σπειράματα. Προκαλεί οσμωτική διούρηση.

Χορηγούμενη ενδοφλεβίως έχει ισχυρή δράση που αρχίζει 1-1,5 ώρες από τη χορήγησή της και διαρκεί 6-8 ώρες.

Η μαννιτόλη διαχέεται σε όλα τα εξωκυτταρικά υγρά του σώματος. Η οσμωτικότητα είναι 1096mOsm/l.

ΕΟΦ · 2.2.5

Ωσμωτικώς δρώντα

expand_more

Περιγραφή

Ενδείξεις

Βλ. εισαγωγή. Λοιπές βλ. κεφ. 11.4.6.

Αντενδείξεις

Καρδιακή ανεπάρκεια, μη αναστρέψιμη ανουρία, αφυδάτωση, ενδοκρανιακή αιμορραγία.

Ανεπιθύμητες

Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, κεφαλαλγία, ναυτία, έμετοι, ρίγος, πυρετός, ίλιγγος, δίψα, λήθαργος, σύγχυση, οπισθοστερνικό άλγος, υπονατριαιμία.

Προειδοποιήσεις

Νεφρική ανεπάρκεια, κύηση. Πριν από τη χορήγηση επιβάλλεται προσεκτική εκτίμηση της κατάστασης του καρδιαγγειακού συστήματος και στη συνέχεια συνεχής παρακολούθηση της διούρησης και των ηλεκτρολυτών του ορού. Σε ασθενείς που παραμένουν ανουρικοί μετά τη χορήγηση δοκιμαστικής δόσης να μην επαναλαμβάνεται η χορήγηση. Να αποφεύγεται η εξαγγείωση (κίνδυνος τοπικής νέκρωσης).

Δοσολογία

Σε ενδοφλέβια έγχυση 50200g/24ωρο διαλύματος 20%. Δοκιμαστική δόση σε ταχεία έγχυση 20 mg (100 ml).

Σκευάσματα

MANNITOL/ΒΙΟΣΕΡ/Βιοσερ: inj.so.inf 20% fl x 500ml, fl x 10 x 250ml MANNITOL/DEMO/Demo: inj.so.inf 20% bottle x 250ml, x 500ml MANNITOL/FRESENIUS/Fresenius Kabi: inj.so.inf 20% fl x 500ml, bottle x 500ml 2.3 Αντιαρρυθμικά φάρμακα Ως «αντιαρρυθμικά» χαρακτηρίζονται ουσίες που επηρεάζουν τις ηλεκτροφυσιολογικές ιδιότητες της καρδιάς και, επομένως, τον καρδιακό ρυθμό. Τα αντιαρρυθμικά μπορούν να διακόψουν έκτοπους ρυθμούς, αλλά και να προκαλέσουν ή επιδεινώσουν προϋπάρχοντες τέτοιους ρυθμούς («προαρρυθμική» δράση). Χορηγούνται για να διακόψουν έκτοπους ρυθμούς με κοιλιακή ή υπερκοιλιακή προέλευση ή για να προλάβουν την εμφάνισή τους, υπό τον όρο ότι δεν υπάρχει κίνδυνος από την προαρρυθμική τους δράση. Η χορήγηση φλεκαϊνίδης, ενκαϊνίδης ή μορισιζίνης σε χρόνιους εμφραγματικούς ασθενείς με κοιλιακούς έκτοπους παλμούς αύξησε, αντί να μειώσει, τη θνητότητα. Έτσι, η παρουσία κοιλιακών έκτοπων παλμών σε χρόνιο έμφραγμα αποτελεί αντένδειξη για τη χορήγηση αντιαρρυθμικών, με εξαίρεση τους β-αποκλειστές και, ενδεχομένως, την αμιωδαρόνη. Δεν είναι γνωστό, αν σε άλλες καταστάσεις με κοιλιακούς έκτοπους παλμούς έχουν τα αντιαρρυθμικά παρόμοιες δυσμενείς επιδράσεις. Η κοιλιακή ταχυκαρδία όμως και η μαρμαρυγή εξακολουθούν να θεωρούνται ενδείξεις για τη χορήγηση των αντιαρρυθμικών, γιατί σ αυτή την επιλεγμένη ομάδα ασθενών ο κίνδυνος από την αρρυθμία θεωρείται μεγαλύτερος από τον κίνδυνο της ενδεχόμενης προαρρυθμικής δράσης των φαρμάκων αυτών. Και σε αυτές τις περιπτώσεις ωστόσο προτιμάται η χορήγηση αμιωδαρόνης, συνήθως με σύγχρονη εμφύτευση απινιδιστή. Κοινή αντένδειξη όλων των αντιαρρυθμικών είναι ο φλεβοκομβοκολπικός και ο κολποκοιλιακός αποκλεισμός, εφόσον δεν υπάρχει τοποθετημένος κατάλληλος βηματοδότης, καθώς και, συνήθως, οι έκτοποι ρυθμοί από διαφυγή. Η ταξινόμηση των αντιαρρυθμικών κατά Vaughan Williams περιλαμβάνει τις ακόλουθες τάξεις: Η αντιαρρυθμική δράση της τάξης Ι αφορά στην αναστολή των διαύλων Na+ κατά τη φάση 0 του καρδιακού κύκλου σε κύτταρα με έντονα αρνητικό δυναμικό μεμβράνης, όπως είναι τα κοιλιακά. Γι αυτό τα αντιαρρυθμικά με δράση της τάξης Ι επηρεάζουν εντονότερα τις κοιλιακές παρά τις υπερκοιλιακές αρρυθμίες. Η αντιαρρυθμική δράση της τάξης Ι υποδιαιρείται σε 3 υποκατηγορίες. Η τάξη Ia (ομάδα κινιδίνης) αφορά σε παράταση της διάρκειας του συμπλέγματος QRS (μείωση αγωγιμότητας), με παράλληλη παράταση του διαστήματος JT. Η τάξη Ib (ομάδα λιδοκαΐνης) δεν θίγει το σύμπλεγμα QRS, ενώ βραχύνει (ή δεν επηρεάζει) το διάστημα JT. Η τάξη Ic (ομά δα φλεκαϊνίδης), τέλος, αφορά σε παράταση της διάρκειας του QRS (μείωση αγωγιμότητας), χωρίς να επηρεάζει το διάστημα JT. Η αντιαρρυθμική δράση της τάξης ΙΙ εκαποκλειστές που δηλώνεται από τους β-α μειώνουν την κλίση της φάσης 4. Τα φάρμακα με αυτή τη δράση αναστέλλουν τον αυτοματισμό του φλεβοκόμβου και των έκτοπων κέντρων. Έτσι προκαλούν βραδυκαρδία και δρουν αντιαρρυθμικά. Οι β-απο- κλειστές είναι η μόνη κατηγορία φαρμάκων με αντιαρρυθμική δράση που έχει δειχθεί ότι παρατείνει τη ζωή σε έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η αντιαρρυθμική δράση της τάξης ΙΙΙ (αμιωδαρόνη και σοταλόλη) χαρακτηρίζεται από αναστολή του αναπολωτικού ρεύματος K+ με αποτέλεσμα καθυστέρηση της αναπόλωσης και συνέπεια την παράταση της ανερέθιστης περιόδου και του διαστήματος JT. Η χρήση αμιωδαρόνης που η κυριότερη δράση της είναι της τάξης ΙΙΙ σε έμφραγμα με κοιλιακούς έκτοπους παλμούς απαλλάσσει από τις αρρυθμίες χωρίς να βραχύνει την επιβίωση, ενώ μειώνει τους αιφνίδιους θανάτους. Η αντιαρρυθμική δράση της τάξης IV (αποκλειστές των διαύλων ασβεστίου συμπεριλαμβανομένης της βεραπαμίλης, αλλά όχι των διυδροπυριδινών) αφορά σε αποκλεισμό των διαύλων Ca2+ κυρίως σε κύτταρα με ασθενές αρνητικό δυναμικό μεμβράνης, όπως είναι των υπερκοιλιακών ιστών. Γι αυτό τα αντιαρρυθμικά μ αυτή τη δράση είναι αποτελεσματικά κυρίως σε υπερκοιλιακές αρρυθμίες. Υπάρχουν φάρμακα, όπως η διγοξίνη και η αδενοσίνη που δεν εντάσσονται σε καμμία τάξη της ανωτέρω κατάταξης. Η διέγερση των χολινεργικών υποδοχέων καταλήγει σε ειδικούς διαύλους Κ+ με αποτέλεσμα τη βραδυκαρδία και επιμήκυνση της κολποκοιλιακής αγωγής. Η αναστολή των χολινεργικών υποδοχέων συνεπάγεται τα αντίθετα αποτελέσματα. Διέγερση των χολινεργικών υποδοχέων προκαλεί η δακτυλίτιδα (που επίσης αναστέλλει την αντλία ανταλλαγής K+-Na+) και η μορφίνη, καθώς και τα γνωστά βαγομιμητικά φάρμακα. Αναστολή των ίδιων υποδοχέων προκαλούν η ατροπίνη και τα συγγενή της, καθώς και η κινιδίνη, δισοπυραμίδη κλπ. Η διέγερση των πουρινεργικών υποδοχέων έχει δράση που θυμίζει τη δράση του παρασυμπαθητικού. Κυριότεροι εκπρόσωποι αυτής της ομάδας είναι η αδενοσίνη και η τριφωσφορική αδενοσίνη. Η αδενοσίνη ανήκει στα πουρινικά νουκλεοσίδια και ανευρίσκεται σε όλα τα κύτταρα του σώματος. Χορηγούμενη ενδοφλεβίως ασκεί αρνητική δρομότροπη δράση στον κολποκοιλιακό κόμβο. Εξαιτίας αυτής της δράσης διακόπτονται τα κυκλώματα επανεισόδου, τα ο- ποία εμπλέκονται στις παροξυσμικές υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες, για τον τερματισμό των οποίων θεωρείται φάρμακο εκλογής. Έχει βραχεία διάρκεια δράσης (χρόνος ημιζωής 8"-10"), αλλά εξίσου βραχείας διάρκειας είναι και οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Πλεονέκτημα έναντι της βεραπαμίλης είναι ότι μπορεί να χορηγηθεί μετά από ένα β-αποκλειστή, ενώ η δεύτερη προτιμάται σε συνύπαρξη βρογχικού άσθματος. Όλα τα αντιαρρυθμικά έχουν, άλλο μικρότερη άλλο μεγαλύτερη, αρνητική ινότροπη δράση και μπορούν έτσι να επιδεινώσουν μια καρδιακή ανεπάρκεια. Η αρνητική ινότροπη δράση τείνει να είναι αθροιστική. Γι αυτό, αν είναι επηρεασμένη η λειτουργικότητα του μυοκαρδίου χρειάζεται προσοχή στο συνδυασμό αντιαρρυθμικών. Σοβαρός κίνδυνος από όλα τα αντιαρρυθμικά είναι, όπως αναφέρθηκε, η προαρρυθμική τους δράση. Ως τέτοια νοείται η εμφάνιση νέας ή η επιδείνωση προϋπάρχουσας αρρυθμίας σε θεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου. Τυπικές περιπτώσεις είναι η εμφάνιση πολύμορφης κοιλιακής ταχυκαρδίας τύπου ριπιδίου (ή «συστροφής των αιχμών») (torsade de pointes) σε συνδυασμό με μακρό διάστημα QT και βραδυκαρδία, νέα εμφάνιση εμμένουσας μονόμορφης κοιλιακής ταχυκαρδίας (ή μετατροπή της μη εμμένουσας σε εμμένουσα), νέα εμφάνιση πολύμορφης κοιλιακής ταχυκαρδίας χωρίς παράταση του QT, σημαντική αύξηση της συχνότητας των κοιλιακών έκτοπων παλμών, καθώς και αντίστοιχες μεταβολές στην ηλεκτροφυσιολογική μελέτη. Κατά κανόνα, ο συνδυασμός δύο αντιαρρυθμικών με την ίδια τάξη αντιαρρυθμικής δράσης δεν προσφέρει πλεονεκτήματα. Μπορεί όμως να συνδυασθεί η λιδοκαΐνη με ένα άλλο αντιαρρυθμικό της τάξης Ι ή ΙΙΙ στη φάση της διακοπής της ενδοφλέβιας έγχυσής της. Φάρμακα της τάξης ΙΙ και IV εμφανίζουν κοινές ανεπιθύμητες ενέργειες (αρνητική ινότροπη, χρονότροπη και δρομότροπη δράση), γι αυτό ο συνδυασμός τους κατά κανόνα αποφεύγεται. Δεν αποκλείεται να υπάρχουν ειδικές περιπτώσεις συνδυασμών με ευνοϊκή επίδραση, αλλά αυτές δεν έχουν αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία. Σε κακοήθεις ταχυαρρυθμίες (κοιλιακή ταχυκαρδία ή μαρμαρυγή) η αναζήτηση του καταλληλότερου φαρμάκου πρέπει να γίνεται συνήθως με ηλεκτροφυσιολογική μελέτη. Η αμιωδαρόνη ενδέχεται να δρα ευνοϊκά παρά τα αρνητικά αποτελέσματα τέτοιας μελέτης. Πριν χορηγηθεί ένα αντιαρρυθμικό πρέπει να εξετασθεί μήπως δεν χρειάζεται καμιά αγωγή ή μήπως απαιτείται αιτιολογική αντιμετώπιση ή, τέλος, μήπως χρειάζεται επιλογή της αγωγής σε εξειδικευμένο Κέντρο. 2.3.1 Τάξη Ιa Με δράση κυρίως της τάξης Ιa είναι η κινιδίνη (και οι ουσίες προκαϊναμίδη, δισοπυραμίδη που δεν κυκλοφορούν). Προτιμάται σε ηλικιωμένα άτομα και σε ασθενείς με υποσυσπαστικότητα ή με νεφρική ανεπάρκεια.

ΕΟΦ · 11.4.6

Ωσμωτικώς δρώντα

expand_more

Περιγραφή

Tα φάρμακα της ομάδας αυτής έχουν άμεσο αποτέλεσμα στην πτώση της ενδοφθάλμιας πίεσης λόγω αφυδατώσεως του υαλοειδούς και είναι αποτελεσματικά ακόμα και σε περιπτώσεις γλαυκώματος που δεν ανταποκρίνονται στα μυωτικά ή τους αναστολείς της καρβονικής ανυδράσης. Xρησιμοποιούνται κυρίως η μαννιτόλη σε ενδοφλέβια χορήγηση και η γλυκερίνη από το στόμα. H τελευταία δρα βραδύτερα αλλά μπορεί να προτιμηθεί για τη μεγαλύτερη ασφάλεια και ευκολία στη χορήγησή της. H μέγιστη πτώση της ενδοφθάλμιας πίεσης παρατηρείται 1 ώρα από τη λήψη της και το αποτέλεσμα διαρκεί 5 περίπου ώρες. H δράση της μαννιτόλης είναι ισχυρότερη. Aρχίζει 1-1½ ώρα από τη χορήγησή της και διαρκεί 6-8 ώρες. Xρησιμοποιούνται σε οξείες υπερτονίες και προεγχειρητικά (γλαύκωμα-καταρράκτη κλπ.).

Ενδείξεις

Πρόκληση τοπικής αναισθησίας για μείζονος σημασίας οφθαλμικές επεμβάσεις.

Ανεπιθύμητες

Eνίοτε αλλεργικές αντιδράσεις, τοπικό άλγος κατά την έγχυση (κυρίως με βουπιβακαΐνη) και συστηματικές ανεπιθύμητες ενέργειες που οφείλονται στην ένεση μεγάλου όγκου των φαρμάκων ή εκ λάθους ενδαγγειακή έγχυσή της. Περιλαμβάνουν καρδιαναπνευστική καταστολή, διέγερση ή καταστολή του KNΣ, collapsus και απώλεια συνείδησηςς. Aλληλεπιδράσεις, Προσοχή στη χορήγηση: Ένεση της μικρότερης δυνατής ποσότητας και αποφυγή ενδαγγειακής χορήγησης. BOYΠIBAKAΪNH YΔPOXΛΩPIKH Bupivacaine Hydrochloride

Αλληλεπιδράσεις

Aσύμβατα με οξείδιο του ψευδαργύρου, νιτρικό άργυρο και γενικώς με αλκαλικές ουσίες.

Προειδοποιήσεις

Nα αποφεύγεται η παρατεταμένη αναισθησία (κίνδυνος βλαβών ή και διάτρησης του κερατοειδή), να χορηγούνται στις ελάχιστες αποτελεσματικές πυκνότητες και δόσεις και να προστατεύεται ο οφθαλμός κατά τη διάρκεια της αναισθησίας. Aν απαιτείται πολύ βραχεία αναισθησία να εκπλύνεται η περίσσεια τοπικού αναισθητικού (π.χ. τονομέτρηση). ΠPOΞYMETAKAΪNH YΔPOXΛΩPIKH* Proxymetacaine Hydrochloride TETPAKAΪNH YΔPOXΛΩPIKH* Tetracaine Hydrochloride

Δοσολογία

Oπισθοβολβικώς έγχυση 2-4 ml. Aναισθησία προσωπικού 4-10 ml διαλύματος 1% ή 2%.

Σκευάσματα

Bλ. κεφ. 15.1. 11.6 Aποσυμφορητικά και αντιαλλεργικά Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα συμπαθητικομιμητικά ναφαζολίνη, τετρυζο- λίνη και φαινυλεφρίνη που χρησιμοποιούνται ως αποσυμφορητικά και τα αντιαλλεργικά χρωμογλυκικό νάτριο, νεδοκρομίλη, κετοτιφαίνιο, ολοπαταδίνη, λοδοξαμίδη, εμεδαστίνη, λεβοκαβαστίνη, σπαγλουμάτηισοσπαγλουμάτη και επιναστίνη. Φαινυλεφρίνη, ναφαζολίνη και τετρυζολίνη σε χαμηλές περιεκτικότητες (από 0.005 -2%, εκτός της φαινυλεφρίνης που δεν κυκλοφορεί σε αυτές) χρησιμοποιούνται σε ήσσονος σημασίας τοπικούς ερεθισμούς του οφθαλμού. Σε αυτές τις περιεκτ/τες σπανίως προκαλούν ανεπιθύμητες ενέργειες. Eντούτοις παρατεταμένη χορήγησή τους δεν συνιστάται γιατί μπορεί να προκαλέσει τοπική υπεραιμία, επίσπευση εκδήλωσης λανθανουσών παθολογικών καταστάσεων, κλπ. (βλ. επίσης 11.3.2). H χρήση τους αντενδείκνυται σε ξηρά κερατοεπιπεφυκίτιδα (σύνδρομο Sjogren). Tα παραπάνω φάρμακα συχνά συνδυάζονται με αντισηπτικά (βενζαλκόνιο, βορικό οξύ), στυπτικά (θειικός ψευδάργυρος), άλλες ουσίες (πολυβινυλική αλκοόλη, υπρομελλόζη) ή αντιισταμινικά. O θειικός ψευδάργυρος σε πυκνότητα 0.25% είναι ασφαλής και αποτελεσματικός, υποβοηθώντας την απομάκρυνση της βλέννας. Σπανίως μπορεί να προκαλέσει παροδικό αίσθημα νυγμών του οφθαλμού. Tο χρωμογλυκικό νάτριο αποτελεί σταθεροποιητικό παράγοντα των μαστοκυττάρων, προλαμβάνοντας την αποκοκκίωσή τους από τα αντιγόνα, δρώντας έτσι ως αντιαλλεργικό (προληπτικά). Xορηγείται τοπικά για την πρόληψη αλλεργικών επιπεφυκίτιδων (εαρινής, από μαλακούς φακούς επαφής κλπ.). Συχνά χορηγείται προληπτικά για μακρά χρονικά διαστήματα. Eίναι σχεδόν ατοξικό, ενοχοποιούμενο για ελάχιστες και ήπιες (υποκειμενικές) ανεπιθύμητες ενέργειες. Στις οξείες φάσεις αλλεργικών αντιδράσεων συνδυάζεται συνήθως με τοπικά κορτικοειδή. H λοδοξαμίδη και η νεδοκρομίλη έχουν όμοια δράση με το χρωμογλυκικό νάτριο στα μαστοκύτταρα, αλλά δρουν και επί των ηωσινοφίλων. H τοπική εφαρμογή των κλασικών αντιισταμινικών δεν έχει αποδειχθεί ότι θεραπεύει ή προλαμβάνει αλλεργικές επιπεφυκίτιδες. Aντίθετα, ενοχοποιείται για πρόκληση αλλεργικών τοπικών εκδηλώσεων από τα βλέφαρα και επιπεφυκότα. 11. ΦΑΡΜΑΚΑ ΟΦΘΑΛΜΙΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ H λεβοκαβαστίνη και η ολοπαταδίνη είναι τοπικοί ανταγωνιστές των H1-υποδοχέων της οφθαλμικής επιφάνειας. Eμφανίζουν έντονη και παρατεταμένη αντιισταμινική δράση, χορηγούμενοι σε αλλεργικές επιπεφυκίτιδες πάσης αιτιολογίας. Θεωρούνται σχετικά ατοξικοί χωρίς ουσιαστικές τοπικές ή συστηματικές εξ απορροφήσεως ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εμεδαστίνη και το κετοτιφένιο είναι νεώτεροι ανταγωνιστές των Η1-υποδοχέων της ισταμίνης. Συγχρόνως έχουν ανασταλτική δράση στην αποκοκκίωση των μαστοκυττάρων αλλά και χημειοτακτισμό των ηωσινοφίλων, δρώντας και προληπτικά εκτός της κλασικής αντιισταμινικής δράσης (αντιαλλεργικής). Παρόμοια επίδραση στους Η1-υποδοχείς της ισταμίνης εμφανίζει και η επιναστίνη. Ολα τα νεώτερα αντιισταμινικά δρουν ταχέως (εντός λεπτών) και επί μακρόν (12ωρο) χορηγούμενα δις ημερησίως. EMADINE/Alcon U.K.: ey.dro.sol 0.05% fl

DrugBank

Description

expand_more

mannitol είναι οσμωτικό διουρητικό που δεν μεταβολίζεται μεταβολικά από τον άνθρωπο και εμφανίζεται φυσικά ως σάκχαρο ή σακχαροαλκοόλη και σε φρούτα/ λαχανικά. Το mannitol αυξάνει την ωσμωλικότητα του πλάσματος, με αποτέλεσμα αυξημένη ροή ύδατος από τους ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου και του ΕΝΥ, προς το διαμεσοκυτταρικό υγρό και το πλάσμα. Ως αποτέλεσμα, ενδέχεται να μειωθούν το εγκεφαλικό οίδημα, η αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση, καθώς και ο όγκος και η πίεση του ΕΝΥ. Το mannitol μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη διούρηση πριν από μη αναστρέψιμη νεφρική αποτυχία, την προώθηση της απέκκρισης τοξικών ουσιών μέσω των ούρων, ως αντιγλαυκοματικό φάρμακο και ως διαγνωστικό βοήθημα νεφρικής λειτουργίας.

DrugBank

Indication

expand_more

Χρησιμοποιείται για την προώθηση της διούρησης πριν από την εγκατάσταση μη αναστρέψιμης νεφρικής αποτυχίας· για τη μείωση της ενδοκρανιακής πίεσης, τη θεραπεία του εγκεφαλικού οιδήματος και την προώθηση της απέκκρισης τοξικών ουσιών μέσω των ούρων.

DrugBank

Pharmacology

expand_more

Χημικά, το mannitol είναι αλκοόλη και ζάχαρη, ή πολυόλη· είναι παρόμοιο με την ξυλιτόλη ή τη σορβιτόλη. Ωστόσο, το mannitol έχει την τάση να χάσει ιον υδρογόνου σε αραίους διαλύματα, κάνοντας το διάλυμα όξινο. Για αυτόν τον λόγο, δεν είναι ασυνήθιστο να προστίθεται ουσία για τη διόρθωση του pH, όπως διττανθρακικό νατρίου. Το mannitol χρησιμοποιείται συνήθως για την αύξηση της παραγωγής ούρων (διουρητικό). Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία ή πρόληψη καταστάσεων που οφείλονται σε αύξηση των υγρών/νερού στο σώμα (π.χ., οίδημα εγκεφάλου, γλαύωμα, νεφρική αποτυχία). Το mannitol συχνά χορηγείται μαζί με άλλα διουρητικά (π.χ., φουροσεμίδη, χλωροθειαζίδη) και/ή αντικατάσταση ενδοφλέβιων υγρών.

DrugBank

Mechanism of action

expand_more

Το mannitol είναι οσμωτικό διουρητικό που δεν μεταβολίζεται στον άνθρωπο και εμφανίζεται φυσικά ως σάκχαρο ή σακχαροαλκοόλη σε φρούτα και λαχανικά. Το mannitol αυξάνει την ωσμωλικότητα του πλάσματος του αίματος, με αποτέλεσμα για μεγαλύτερη ροή υδάτινου από ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου και του ΕΝΥ, προς το διαμεσοκυτταρικό υγρό και προς το πλάσμα. Ως αποτέλεσμα, το εγκεφαλικό οίδημα, η αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση και ο όγκος/η πίεση του ΕΝΥ μπορεί να μειωθούν. Ως διουρητικό, το mannitol προκαλεί διούρηση επειδή δεν επαναπορροφάται στον νεφρικό σωληνάριο, αυξάνοντας έτσι την ωσμωλικότητα του σπειραματικού φιλτραρίσματος, διευκολύνοντας την απέκκριση νερού και αναβάλλοντας την επαναπορρόφηση νατρίου, χλωριούχου και άλλων διαλυτών ουσιών στους νεφρούς σωληνάρια. Το mannitol προάγει την απέκκριση τοξικών ουσιών στα ούρα και προστατεύει από νεφροτοξικότητα αποτρέποντας τη συγκέντρωση τοξικών ουσιών στο σωληναριακό υγρό. Ως αντιγλαυκοματικό, το mannitol αυξάνει την ωσμωλικότητα του πλάσματος, με αποτέλεσμα την αυξημένη ροή ύδατος από το μάτι προς το πλάσμα και τη μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης. Ως διαγνωστικό βοήθημα νεφρικής λειτουργίας, το mannitol φιλτράρεται ελεύθερα από τα γλομερούλια με λιγότερο από 10% επαναπορρόφηση στον σωληνάριο. Επομένως, ο ρυθμός απέκκρισης ούρων μπορεί να χρησιμεύσει ως μέτρο της γλοιμερούλιας διήθησης (GFR).

DrugBank

Absorption

expand_more

Περίπου 7% του προσλαμβανόμενου mannitol απορροφάται κατά τη γαστροεντερική αιμάτωση σε ασθενείς με ουραιμία.

DrugBank

Half life

expand_more

100 λεπτά

DrugBank

Protein binding

expand_more

Κανένα

DrugBank

Route of elimination

expand_more

Αποβάλλεται γρήγορα μέσω των ούρων.

DrugBank

Toxicity

expand_more

LD50 = 1700 mg/kg (alpha) (rat, oral)

science

PubChem

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Χημικά, η μαννιτόλη είναι μια αλκοόλη και ένα σάκχαρο, ή πολυόλη. Είναι παρόμοια με την ξυλιτόλη ή τη σορβιτόλη. Ωστόσο, η μαννιτόλη έχει την τάση να χάνει ένα ιόν υδρογόνου σε υδατικά διαλύματα, γεγονός που καθιστά το διάλυμα όξινο. Για το λόγο αυτό, δεν είναι ασυνήθιστο να προστίθεται μια ουσία για την προσαρμογή του pH της, όπως το διττανθρακικό νάτριο.

Η μαννιτόλη χρησιμοποιείται συνήθως για την αύξηση της παραγωγής ούρων (διουρητικό). Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία ή την πρόληψη ιατρικών καταστάσεων που προκαλούνται από αύξηση των σωματικών υγρών/νερού (π.χ., εγκεφαλικό οίδημα, γλαύκωμα, νεφρική ανεπάρκεια).

Η μαννιτόλη χορηγείται συχνά μαζί με άλλα διουρητικά (π.χ., φουροσεμίδη, χλωροθαλιδόνη) ή/και ενδοφλέβια ενυδάτωση.

Εισπνεόμενη μαννιτόλη έχει την πιθανότητα να προκαλέσει βρογχόσπασμο και αιμόπτυση. Η εμφάνιση οποιουδήποτε από αυτά τα συμπτώματα θα πρέπει να οδηγήσει στη διακοπή της εισπνεόμενης μαννιτόλης.

neurology

PubChem

Μηχανισμός δράσης

expand_more

Μηχανισμός Δράσης

Η μαννιτόλη είναι ένα ωσμωτικό διουρητικό που είναι μεταβολικά αδρανές στους ανθρώπους και απαντάται φυσικά, ως σάκχαρο ή αλκοόλη σακχάρου, σε φρούτα και λαχανικά.

Η μαννιτόλη αυξάνει την ωσμωτικότητα του πλάσματος του αίματος, οδηγώντας σε αυξημένη ροή ύδατος από τους ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου και του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, στους διάμεσους ιστούς και το πλάσμα. Ως αποτέλεσμα, το εγκεφαλικό οίδημα, η αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση, καθώς και ο όγκος και η πίεση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορούν να μειωθούν.

Ως διουρητικό, η μαννιτόλη προκαλεί διούρηση επειδή δεν επαναρροφάται στον νεφρικό σωληνίσκο, αυξάνοντας έτσι την ωσμωτικότητα του σπειραματικού διηθήματος, διευκολύνοντας την απέκκριση ύδατος και αναστέλλοντας την νεφρική σωληνίσκο επαναρρόφηση νατρίου, χλωρίου και άλλων διαλυτών. Η μαννιτόλη προάγει την αποβολή τοξικών ουσιών μέσω των ούρων και προστατεύει από τη νεφροτοξικότητα, εμποδίζοντας τη συγκέντρωση τοξικών ουσιών στο σωληνίσκο υγρό.

Ως αντιαγλαυκωματικός παράγοντας, η μαννιτόλη αυξάνει την ωσμωτικότητα του πλάσματος του αίματος, οδηγώντας σε αυξημένη ροή ύδατος από το μάτι στο πλάσμα και σε επακόλουθη μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης.

Ως βοηθητικό μέσο για τη διάγνωση της νεφρικής λειτουργίας, η μαννιτόλη διηθείται ελεύθερα από τους σπειραματικούς σπειράτους με λιγότερο από 10% σωληνίσκο επαναρρόφηση. Ως εκ τούτου, ο ρυθμός απέκκρισής της στα ούρα μπορεί να χρησιμεύσει ως μέτρηση του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (GFR).

Ο ακριβής μηχανισμός δράσης της εισπνεόμενης μαννιτόλης στη συμπτωματική συντηρητική θεραπεία της κυστικής ίνωσης παραμένει ασαφής. Υποτίθεται ότι η μαννιτόλη παράγει μια ωσμωτική βαθμίδα κατά μήκος της επιθηλίας των αεραγωγών που αντλεί υγρό στον εξωκυττάριο χώρο και μεταβάλλει τις ιδιότητες του στρώματος της επιφανειακής βλέννας των αεραγωγών, επιτρέποντας την ευκολότερη βλεννοκυστική κάθαρση.

Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΟΞΕΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΣΟ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΣΟΒΑΡΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ, ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΟΒΑΡΗΣ ΙΚΤΕΡΟΥ, ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΑΙΜΟΛΥΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗΣ. ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΦΘΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΤΟΜΗ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΗΣ ΤΩΝ ΟΥΡΩΝ, ΕΙΤΕ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΙΩΜΕΝΟΥ ΡΥΘΜΟΥ ΔΙΗΘΗΣΗΣ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΟΞΕΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΣΩΛΗΝΙΔΙΑΚΗ ΔΙΑΠΕΡΑΣΤΟΤΗΤΑ. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΕΠΙΒΛΑΒΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΛΗΝΙΔΙΑΚΟ ΥΓΡΟ ΣΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΥΨΗΛΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΡΚΕΤΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΚΡΑΤΗΣΗ. ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ, Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΑΣΚΕΙ ΩΣΜΩΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΛΗΝΙΔΙΑΚΟ ΥΓΡΟ, ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗ ΝΕΡΟΥ, ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ ΡΟΗΣ ΤΩΝ ΟΥΡΩΝ. Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΞΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΛΗΝΙΔΙΑΚΟ ΥΓΡΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΥΨΗΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΟΥ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ ΜΕ ΠΙΟ ΠΛΗΡΗ ΕΠΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗ ΝΕΡΟΥ.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ Ο ΡΥΘΜΟΣ ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΗΘΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΩΜΕΝΟΣ, Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΑΚΟΜΑ ΔΙΗΘΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΕΙΡΑΜΑ. Η ΣΩΛΗΝΙΔΙΑΚΗ ΑΔΙΑΠΕΡΑΣΤΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΑΠΟ ΟΞΕΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΙΣΧΑΙΜΙΑ ΜΙΚΡΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ, Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΠΟΥ ΔΙΗΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΑ ΟΥΡΑ. Ο ΑΔΙΑΡΡΟΦΗΤΟΣ ΔΙΑΛΥΤΗΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ. Ο ΟΓΚΟΣ ΤΩΝ ΟΥΡΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΕΙΩΜΕΝΗΣ ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΗΘΗΣΗΣ.

biotech

PubChem

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

expand_more

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση

Περίπου το 7% της προσλαμβανόμενης μαννιτόλης απορροφάται κατά τη γαστρεντερική διαπερατότητα σε ουραικούς ασθενείς.

Η εισπνοή 635 mg σκόνης μαννιτόλης αποδίδει Cmax πλάσματος 13,71 μg/mL σε 1,5 ώρα (Tmax) και μια μέση συστηματική AUC 73,15 μg*h/mL.

Η μαννιτόλη απεκκρίνεται κυρίως αμετάβλητη στα ούρα. Μετά από από του στόματος εισπνοή 635 mg μαννιτόλης σε υγιείς εθελοντές, το 55% της συνολικής δόσης ανακτήθηκε αμετάβλητο στα ούρα· μετά από από του στόματος ή ενδοφλέβια χορήγηση 500 mg, οι αντίστοιχες τιμές ήταν 54% και 87%, αντίστοιχα.

Η μαννιτόλη που χορηγείται ενδοφλεβίως έχει όγκο κατανομής 34,3 L.

Η ενδοφλέβια χορήγηση μαννιτόλης αποδίδει συνολική κάθαρση 5,1 L/ώρα και νεφρική κάθαρση 4,4 L/ώρα.

Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΟΦΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΣΩΛΗΝΑ. ΩΣΤΟΣΟ, ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΔΙΟΤΙ 18% ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΔΟΣΗΣ D-(14)C MANNITOL ΑΝΑΚΤΗΘΗΚΕ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΣΤΑ ΟΥΡΑ 48 ΩΡΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΩΣ 19% ΩΣ CO2 ΣΕ ΕΚΠΝΟΟΥΜΕΝΟ ΑΕΡΑ ΣΕ 12 ΩΡΕΣ. 32% ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΣΕ 48 ΩΡΕΣ… ΑΠΟΡΡΟΦΗΘΕΝ ΥΛΙΚΟ.

ΟΥΣΙΕΣ ΟΠΩΣ Η ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΕΧΟΥΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΟ ΟΓΚΟ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΕΞΩΚΥΤΤΑΡΙΚΟ ΝΕΡΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 20% ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ… ΔΙΕΙΣΔΥΟΥΝ ΣΤΙΣ ΤΡΙΧΟΕΙΔΙΚΕΣ ΜΕΜΒΡΑΝΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΙΕΙΣΔΥΟΥΝ ΣΤΙΣ ΚΥΤΤΑΡΙΚΕΣ ΜΕΜΒΡΑΝΕΣ.

H ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥ ΛΙΓΗ ΕΠΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ Ο ΣΩΛΗΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΑΔΙΑΠΕΡΑΣΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ. …ΩΣΜΩΤΙΚΑ ΔΙΟΥΡΗΤΙΚΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ, ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ, ΕΠΑΝΡΡΟΦΩΝΤΑΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΣΩΛΗΝΑ, ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΟΦΩΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΣΩΛΗΝΑ. …ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΟΡΗΓΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΕΝΤΕΡΙΚΑ… ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΟΥΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ.

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Μεταβολισμός

Η μαννιτόλη μεταβολίζεται ελάχιστα, αν γίνει καθόλου, σε γλυκογόνο στο ήπαρ.

…ΠΟΛΥΟΛΙΚΟ ΑΛΚΟΟΛΗ ΣΑΚΧΑΡΩΝ… ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ (C6H14O6)… ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΣΤΑ ΟΥΡΑ.

H ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ASPERGILLUS ORYZAE, ΟΠΟΥ ΜΕΤΑΒΟΛΙΖΕΤΑΙ ΤΑΧΕΩΣ ΣΤΑ ΠΡΩΙΜΑ ΣΤΑΔΙΑ ΒΛΑΣΤΗΣΗΣ. ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΦΡΟΥΚΤΟΖΗ ΜΕ ΤΗΝ D-ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ DEHYDROGENASE…

…Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΝΙΤΟΛΗΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ (ΠΙΘΗΚΟΙ, ΚΡΟΥΝΟΙ, ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ, ΣΚΥΛΟΙ, κ.λπ.) ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΠΤΙΚΟ ΣΩΛΗΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΓΛΥΚΟΓΟΝΟ ΣΤΟ ΗΠΑΡ ΚΑΙ ΑΠΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΣΤΑ ΟΥΡΑ.

hourglass

PubChem

Ημίσεια ζωή

expand_more

Βιολογικός Χρόνος Ημίσειας Ζωής

Η μαννιτόλη έχει χρόνο ημίσειας ζωής αποβολής 4,7 ώρες μετά από από του στόματος χορήγηση· ο μέσος τελικός χρόνος ημίσειας ζωής αποβολής είναι παρόμοιος ανεξάρτητα από τη διαδρομή χορήγησης (από του στόματος, εισπνοή και ενδοφλέβια).

MeSH classification

expand_more

Ταξινόμηση MeSH

Ουσίες που αυξάνουν τον όγκο των ούρων αυξάνοντας την ποσότητα ωσμωτικά ενεργού διαλύτη στα ούρα. Τα ωσμωτικά διουρητικά αυξάνουν επίσης την ωσμωτικότητα του πλάσματος.
Ουσίες που γλυκαίνουν τρόφιμα, ποτά, φάρμακα, κ.λπ., όπως η ζάχαρη, η σακχαρίνη ή άλλα συνθετικά προϊόντα χαμηλών θερμίδων. (Από το Random House Unabridged Dictionary, 2η έκδ.)

fact_check

PubChem

FDA classification

expand_more

Ταξινόμηση FDA

3OWL53L36A

ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ

Φυσιολογικές Επιδράσεις [PE] - Αυξημένη Διούρηση

Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Ωσμωτική Δράση

Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κλάση [EPC] - Ωσμωτικό Διουρητικό

Η μαννιτόλη είναι ένα Ωσμωτικό Διουρητικό. Ο μηχανισμός δράσης της μαννιτόλης είναι ως Ωσμωτική Δράση. Η φυσιολογική επίδραση της μαννιτόλης είναι μέσω Αυξημένης Διούρησης.

ΜΑΝΝΙΤΟΛΗ

Ωσμωτική Δράση [MoA]· Αυξημένη Διούρηση [PE]· Ωσμωτικό Διουρητικό [EPC]

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

100 λεπτά

DrugBank

Δέσμευση πρωτεϊνών

Κανένα

DrugBank

Βιοδιαθεσιμότητα

DrugBank

Απέκκριση

Νεφρά

DrugBank

science

Scientific Profile

CID

6251

Μοριακός τύπος

C6H14O6

Μοριακό βάρος

182.17

IUPAC

(2R,3R,4R,5R)-hexane-1,2,3,4,5,6-hexol

InChIKey

FBPFZTCFMRRESA-KVTDHHQDSA-N

Κατάταξη MeSH

Ταξινόμηση MeSH

Ουσίες που αυξάνουν τον όγκο των ούρων αυξάνοντας την ποσότητα ωσμωτικά ενεργού διαλύτη στα ούρα. Τα ωσμωτικά διουρητικά αυξάνουν επίσης την ωσμωτικότητα του πλάσματος.
Ουσίες που γλυκαίνουν τρόφιμα, ποτά, φάρμακα, κ.λπ., όπως η ζάχαρη, η σακχαρίνη ή άλλα συνθετικά προϊόντα χαμηλών θερμίδων. (Από το Random House Unabridged Dictionary, 2η έκδ.)

MANNITOL

Μαννιτόλη

Εμπορικά Ονόματα

Κλινική Σύνοψη

Ενδείξεις

Δοσολογία

Αντενδείξεις

Προειδοποιήσεις

Αλληλεπιδράσεις

Ανεπιθύμητες ενέργειες

Κύηση / γαλουχία

Μηχανισμός δράσης

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοκινητική

Μεταβολισμός

Απέκκριση

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Μονογραφίες Πηγών

Δοσολογία

Αντενδείξεις

Προειδοποιήσεις

Αλληλεπιδράσεις

Ανεπιθύμητες ενέργειες

Κύηση / γαλουχία

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοκινητική

Ωσμωτικώς δρώντα

Ωσμωτικώς δρώντα

Description

Indication

Pharmacology

Mechanism of action

Absorption

Half life

Protein binding

Route of elimination

Toxicity

Φαρμακοδυναμική

Μηχανισμός δράσης

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

Μεταβολισμός

Ημίσεια ζωή

MeSH classification

FDA classification

Ημίσεια ζωή

Δέσμευση πρωτεϊνών

Βιοδιαθεσιμότητα

Απέκκριση

Scientific Profile

Σχετικά Εργαλεία