SCABALL

Φαρμακοδυναμικές

Μηχανισμός δράσης

Η ιβερμεκτίνη προέρχεται από τις αβερμεκτίνες που απομονώνονται από ζωμούς ζύμωσης του Streptomyces avermitilis. Έχει υψηλή συγγένεια με διαύλους χλωρίου που ελέγχονται από το γλουταμικό οξύ, που βρίσκονται στα νεύρα και στα κύτταρα των μυών των ασπόνδυλων. Η πρόσδεσή της σε αυτούς τους διαύλους προάγει την αύξηση της διαπερατότητας της μεμβράνης στα ιόντα χλωρίου, οδηγώντας σε υπερπόλωση του νευρικού ή μυϊκού κυττάρου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα νευρομυϊκή παράλυση και μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο ορισμένων παρασίτων. Η ιβερμεκτίνη αλληλεπιδρά επίσης με άλλους διαύλους χλωρίου με συνδετικά μόρια όπως αυτόν που περιλαμβάνει το νευροδιαβιβαστή GABA (γ-αμινοβουτυρικό οξύ).

Τα θηλαστικά δεν έχουν διαύλους χλωρίου που ελέγχονται από το γλουταμικό οξύ. Οι αβερμεκτίνες έχουν μόνο χαμηλή συγγένεια για άλλους διαύλους χλωρίου με συνδετικά μόρια. Δεν περνούν εύκολα τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Κλινικές μελέτες που διεξήχθησαν στην Αφρική, την Ασία, τη Νότια Αμερική, την Καραϊβική και την Πολυνησία αποκαλύπτουν μια μείωση (έως λιγότερο από 1%) της μικροφιλαριαιμίας που προκαλείται από το παράσιτο Wuchereria bancrofti την εβδομάδα που ακολουθεί την από του στόματος χορήγηση δόση ιβερμεκτίνης τουλάχιστον 100 μg/kg. Αυτές οι μελέτες έδειξαν δοσοεξαρτώμενη επίδραση με την πάροδο του χρόνου, κατά τη διάρκεια της οποίας διατηρείται η μείωση της μικροφιλαριαιμίας και ο ρυθμός παρασίτωσης στους υπό θεραπεία πληθυσμούς.

Με τη θεραπεία της μικροφιλαριαιμίας στον άνθρωπο (η μοναδική δεξαμενή παρασίτων για το Wuchereria bancrofti), η χορήγηση μαζικής θεραπείας φαίνεται να είναι χρήσιμη όσον αφορά στον περιορισμό της μετάδοσης του Wuchereria bancrofti από έντομα φορείς και τη διακοπή της επιδημιολογικής αλυσίδας.

Η θεραπεία με μία μόνο δόση ιβερμεκτίνης 200 μικρογραμμαρίων ανά κιλό σωματικού βάρους έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική και καλά ανεκτή σε ασθενείς με φυσιολογική ανοσία και στους οποίους η παρασίτωση από Strongyloides stercoralis περιορίζεται στο πεπτικό σύστημα.

Φαρμακοκινητικές

Η υψηλότερη μέση συγκέντρωση του κύριου συστατικού (H2B1a) στο πλάσμα που παρατηρήθηκε περίπου 4 ώρες μετά την από του στόματος χορήγηση μονής δόσης ιβερμεκτίνης 12 mg σε μορφή δισκίου είναι 46.6 (± 21.9) ng/mL.

Η συγκέντρωση στο πλάσμα αυξάνεται με αυξανόμενες δόσεις κατά γενικό ανάλογο τρόπο. Η ιβερμεκτίνη απορροφάται και μεταβολίζεται στο ανθρώπινο σώμα. Η ιβερμεκτίνη και/ή οι μεταβολίτες της απεκκρίνονται σχεδόν αποκλειστικά στα κόπρανα, ενώ λιγότερο από το 1% της χορηγούμενης δόσης απεκκρίνεται στα ούρα. Μία in vitro μελέτη που διεξήχθη σε ανθρώπινα ηπατικά μικροσώματα υποδεικνύει ότι το κυτόχρωμα Ρ450 3Α4 είναι η κύρια ισομορφή που εμπλέκεται στον ηπατικό μεταβολισμό της ιβερμεκτίνης. Στους ανθρώπους, ο χρόνος ημιζωής της ιβερμεκτίνης στο πλάσμα είναι περίπου 12 ώρες και αυτός των μεταβολιτών είναι περίπου 3 ημέρες.

Προκλινικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η ιβερμεκτίνη που χρησιμοποιείται σε θεραπευτικές δόσεις από του στόματος δεν αναστέλλει σημαντικά το CYP3A4 (IC50 = 50 μM) ή άλλα ένζυμα του CYP (2D6, 2C9, 1A2 και 2E1).

Φαρμακοδυναμικές Μηχανισμός δράσης Η ιβερμεκτίνη προέρχεται από τις αβερμεκτίνες που απομονώνονται από ζωμούς ζύμωσης του Streptomyces avermitilis. Έχει υψηλή συγγένεια με διαύλους χλωρίου που ελέγχονται από το γλουταμικό οξύ, που βρίσκονται στα…

Φαρμακοκινητικές Η υψηλότερη μέση συγκέντρωση του κύριου συστατικού (H2B1a) στο πλάσμα που παρατηρήθηκε περίπου 4 ώρες μετά την από του στόματος χορήγηση μονής δόσης ιβερμεκτίνης 12 mg σε μορφή δισκίου είναι 46.6 (± 21.9) ng/mL. Η συγκέντρωση στο…