XANAX

Αθροιστική δράση με τις βενζοδιαζεπίνες, ενίσχυση της κεντρικής καταθλιπτικής δράσης.

Ενίσχυση της κεντρικής καταθλιπτικής δράσης.

Αύξηση του κινδύνου καταστολής, αναπνευστικής καταστολής, κώματος και θανάτου.

Αυξημένος κίνδυνος αναπνευστικής και/ή καρδιακής ανακοπής, αύξηση της ποσότητας της αλπραζολάμης.

Ενίσχυση του αισθήματος της ευφορίας, αυξημένη ψυχολογική εξάρτηση.

Αύξηση των επιπέδων της αλπραζολάμης στο πλάσμα.

Αύξηση συγκέντρωσης αλπραζολάμης.

Αύξηση της απέκκρισης αλπραζολάμης, μείωση του θεραπευτικού αποτελέσματος.

Αύξηση της συγκέντρωσης της αλπραζολάμης και ενίσχυση της δράσης της.

Αύξηση του χρόνου ημίσειας ζωής της αλπραζολάμης.

Μείωση της κάθαρσης της αλπραζολάμης, παράταση του χρόνου ημιζωής και ενίσχυση των κλινικών της επιδράσεων. Αργότερα, επαγωγή του CYP3A4.

Αυξήσεις των συγκεντρώσεων digoxin στο πλάσμα (ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους).

Η αλπραζολάμη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την εγκυμοσύνη εκτός εάν είναι απαραίτητο. Τα δεδομένα σχετικά με τερατογένεση και επιδράσεις στη μεταγεννητική ανάπτυξη και συμπεριφορά, μετά από θεραπεία με βενζοδιαζεπίνες, είναι αντιφατικά. Ένας μεγάλος όγκος δεδομένων από μελέτες κοόρτης υποδηλώνει πως η έκθεση σε βενζοδιαζεπίνη κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δε συνδέεται με αύξηση του κινδύνου μείζονος δυσπλασίας. Εντούτοις, η αλπραζολάμη θεωρείται ύποπτη πως μπορεί να προκαλέσει σοβαρή συγγενή δυσπλασία όταν χορηγείται στο πρώτο τρίμηνο. Επίσης, μερικές αρχικές επιδημιολογικές μελέτες ασθενών-μαρτύρων έχουν δείξει αυξημένο κίνδυνο στοματικών σχιστιών. Τα δεδομένα υποδηλώνουν πως ο κίνδυνος απόκτησης βρέφους με σχιστία στόματος έπειτα από έκθεση της μητέρας σε βενζοδιαζεπίνη είναι κάτω από 2/1000 σε σύγκριση με την αναμενόμενη συχνότητα που είναι περίπου 1/1000 για βλάβες αυτού του είδους στο γενικό πληθυσμό. Η θεραπεία με βενζοδιαζεπίνη σε υψηλή δόση, κατά τη διάρκεια του δευτέρου και/ή του τρίτου τριμήνου της κύησης, κατέδειξε μία μείωση των εμβρυικών σκιρτημάτων και ποικιλομορφία του εμβρυικού καρδιακού ρυθμού. Όταν πρέπει να χορηγηθεί η θεραπεία για ιατρικούς λόγους κατά τη διάρκεια του τελικού σταδίου της κύησης, ακόμη και σε χαμηλές δόσεις, ενδέχεται να σημειωθεί σύνδρομο υποτονικού βρέφους όπως αξονική υποτονία, προβλήματα θηλασμού με αποτέλεσμα μειωμένη αύξηση βάρους. Τα σημεία αυτά είναι αναστρέψιμα αλλά μπορεί να διαρκέσουν από 1 έως 3 εβδομάδες, ανάλογα με το χρόνο ημίσειας ζωής του προϊόντος. Σε υψηλές δόσεις, μπορεί να εμφανιστούν αναπνευστική καταστολή ή άπνοια και υποθερμία στο νεογνό. Επιπλέον, λίγες μέρες μετά τον τοκετό, μπορεί να παρατηρηθούν νεογνικά συμπτώματα απόσυρσης με υπερευερεθιστότητα, διέγερση και τρόμο, ακόμη και όταν δεν παρατηρείται σύνδρομο υποτονικού βρέφους. Η εμφάνιση συμπτωμάτων απόσυρσης μετά τον τοκετό εξαρτάται από το χρόνο ημίσειας ζωής της ουσίας. Εάν είναι απαραίτητη η θεραπεία με αλπραζολάμη κατά το τελευταίο στάδιο της κύησης, θα πρέπει να αποφεύγονται οι υψηλές δόσεις και τα νεογνά θα πρέπει να παρακολουθούνται για συμπτώματα απόσυρσης και/ή σύνδρομο υποτονικού βρέφους. Αν η αλπραζολάμη χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή η ασθενής μείνει έγκυος ενώ παίρνει αλπραζολάμη, η ασθενής πρέπει να ενημερώνεται για το δυνητικό κίνδυνο που υπάρχει για το έμβρυο.

Η αλπραζολάμη απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα σε χαμηλά επίπεδα. Η αλπραζολάμη δε συνιστάται κατά τη διάρκεια του θηλασμού.