IRBOTENS

Φαρμακοδυναμικές

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές της Αγγειοτασίνης ΙΙ, απλοί. Κωδικός ATC: C09C A04.

Μηχανισμός δράσης

Η ιρβεσαρτάνη είναι ένας ισχυρός, από του στόματος, δραστικός, εκλεκτικός ανταγωνιστής του υποδοχέα αγγειοτασίνης-ΙΙ (τύπου AT1). Αναμένεται ότι θα αποκλείει όλες τις δράσεις της αγγειοτασίνης-ΙΙ που μεσολαβούνται από τον υποδοχέα AT1, ανεξάρτητα από την προέλευση ή την οδό σύνθεσης της αγγειοτασίνης ΙΙ. Ο εκλεκτικός ανταγωνισμός των υποδοχέων αγγειοτασίνης-ΙΙ (AT1) οδηγεί σε αυξήσεις στα επίπεδα ρενίνης και αγγειοτασίνης ΙΙ στο πλάσμα, καθώς και σε μείωση της συγκέντρωσης της αλδοστερόνης στο πλάσμα. Τα επίπεδα καλίου στον ορό δεν επηρεάζονται σημαντικά από τη μονοθεραπεία με ιρβεσαρτάνη στις συνιστώμενες δόσεις. Η ιρβεσαρτάνη δεν αναστέλλει το ΜΕΑ (κινινάση-ΙΙ), ένα ένζυμο το οποίο παράγει αγγειοτασίνη-ΙΙ και επίσης διασπά τη βραδυκινίνη σε αδρανείς μεταβολίτες. Η ιρβεσαρτάνη δεν απαιτεί μεταβολική ενεργοποίηση για τη δράση της.

Κλινική αποτελεσματικότητα

Υπέρταση Η ιρβεσαρτάνη μειώνει την αρτηριακή πίεση με ελάχιστη μεταβολή του καρδιακού ρυθμού. Η μείωση της αρτηριακής πίεσης είναι δοσοεξαρτώμενη για άπαξ ημερησίως δόσεις με μία τάση προς σταθεροποίηση σε δόσεις άνω των 300 mg. Δόσεις των 150-300 mg άπαξ ημερησίως μειώνουν την αρτηριακή πίεση σε ύπτια ή καθιστή θέση στα κατώτατα επίπεδα (δηλαδή 24 ώρες μετά τη χορήγηση της δόσης) κατά 8-13/5-8 mm Hg (συστολική/διαστολική) περισσότερο από ότι το εικονικό φάρμακο. Η μέγιστη μείωση της αρτηριακής πίεσης επιτυγχάνεται εντός 3-6 ωρών μετά τη χορήγηση και η μειωτική της αρτηριακής πίεσης επίδραση διατηρείται για τουλάχιστον 24 ώρες. Στις 24 ώρες, η μείωση της αρτηριακής πίεσης ήταν 60-70% των αντίστοιχων μέγιστων διαστολικών και συστολικών ανταποκρίσεων στις συνιστώμενες δόσεις. Η άπαξ ημερησίως δοσολογία με 150 mg οδήγησε σε κατώτατες και μέσες 24ωρες ανταποκρίσεις παρόμοιες με εκείνες της δις ημερησίως δοσολογίας με την ίδια συνολική δόση. Η μειωτική της αρτηριακής πίεσης επίδραση του Irbesartan/Ιρβεσαρτάνη είναι εμφανής εντός 1-2 εβδομάδων, ενώ η μέγιστη δράση εμφανίζεται έως και 4-6 εβδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας. Οι αντιυπερτασικές επιδράσεις διατηρούνται κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας θεραπείας. Μετά τη διακοπή της θεραπείας, η αρτηριακή πίεση επανέρχεται σταδιακά στα επίπεδα αναφοράς. Δεν έχει παρατηρηθεί επανεμφάνιση της υπέρτασης. Οι μειωτικές της αρτηριακής πίεσης επιδράσεις της ιρβεσαρτάνης και των διουρητικών τύπου θειαζίδης είναι αθροιστικές. Σε ασθενείς που δεν ελέγχονται επαρκώς με τη μονοθεραπεία ιρβεσαρτάνης, η προσθήκη μίας χαμηλής δόσης υδροχλωροθειαζίδης (12,5 mg) στην άπαξ ημερησίως θεραπεία με ιρβεσαρτάνη οδηγεί σε μία περαιτέρω διορθωμένη για το εικονικό φάρμακο μείωση της αρτηριακής πίεσης κατά 7-10/3-6 mm Hg (συστολική/διαστολική) στα κατώτατα επίπεδα. Η αποτελεσματικότητα του Irbesartan/Ιρβεσαρτάνη δεν επηρεάζεται από την ηλικία ή το φύλο. Όπως και με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης, οι υπερτασικοί ασθενείς της μαύρης φυλής εμφανίζουν σημαντικά μικρότερη ανταπόκριση στη μονοθεραπεία με ιρβεσαρτάνη. Όταν η ιρβεσαρτάνη χορηγείται ταυτόχρονα με μία χαμηλή δόση υδροχλωροθειαζίδης (π.χ. 12,5 mg ημερησίως), η αντιυπερτασική ανταπόκριση σε ασθενείς της μαύρης φυλής προσεγγίζει εκείνη των ασθενών της λευκής φυλής. Δεν υφίσταται κάποια κλινικά σημαντική επίδραση στα επίπεδα ουρικού οξέος στον ορό ή τα ούρα.

Διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (RAAS): Δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες μελέτες (η ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) και η VA νεφρώνα-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes)) εξέτασαν τη χρήση του συνδυασμού ενός αναστολέα του ΜΕΑ με έναν αποκλειστή των υποδοχέων αγγειοτενσίνης ΙΙ. Η ONTARGET ήταν μια μελέτη που διεξήχθη σε ασθενείς με ιστορικό καρδιαγγειακής ή αγγειακής εγκεφαλικής νόσου ή σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που συνοδεύεται από στοιχεία βλάβης τελικού οργάνου. Η VA Nephron-D ήταν μια μελέτη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και διαβητική νεφροπάθεια. Αυτές οι μελέτες δεν έχουν δείξει σημαντική ευεργετική επίδραση στη νεφρική και/ή καρδιαγγειακές εκβάσεις και θνησιμότητας, ενώ παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος υπερκαλιαιμίας, οξείας νεφρικής ανεπάρκειας και/ή υπόταση σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία. Δεδομένων των παρόμοιων φαρμακοδυναμικών ιδιοτήτων τους, τα αποτελέσματα αυτά είναι σημαντικά και για άλλους αναστολείς ΜΕΑ και αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ. Οι αναστολείς ΜΕΑ και αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια. Η ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) ήταν μια μελέτη με σκοπό τη διερεύνηση του οφέλους της προσθήκης αλισκιρένης σε μία τυπική θεραπεία ενός αναστολέα του ΜΕΑ ή έναν αποκλειστή υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο, καρδιαγγειακή νόσο, ή και τα δύο. Η μελέτη τερματίστηκε πρόωρα εξαιτίας του αυξημένου κινδύνου ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων. Ο καρδιαγγειακός θάνατος και το εγκεφαλικό επεισόδιο ήταν και τα δύο αριθμητικά συχνότερα στην ομάδα της αλισκιρένης από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου και τα ανεπιθύμητα συμβάντα και τα σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα ενδιαφέροντος (υπερκαλιαιμία, υπόταση και νεφρική δυσλειτουργία) αναφέρθηκαν συχνότερα στην ομάδα της αλισκιρένης από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.

Παιδιατρικός πληθυσμός Η μείωση της αρτηριακής πίεσης με τις στοχευόμενες τιτλοποιηθείσες δόσεις ιρβεσαρτάνης των 0,5 mg/kg (χαμηλή), 1,5 mg/kg (μέση) και 4,5 mg/kg (υψηλή) αξιολογήθηκε σε 318 παιδιά και εφήβους ηλικίας 6 έως 16 ετών με υπέρταση ή σε κίνδυνο ανάπτυξης υπέρτασης (διαβήτης, οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης), σε ένα διάστημα τριών εβδομάδων. Στο τέλος των τριών εβδομάδων, η μέση μείωση από την έναρξη για την κύρια μεταβλητή αποτελεσματικότητας, την κατώτατη συστολική αρτηριακή πίεση σε καθιστή θέση (SeSBP), ήταν 11,7 mmHg (χαμηλή δόση), 9,3 mmHg (μέση δόση), 13,2 mmHg (υψηλή δόση). Δεν ήταν εμφανής κάποια σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των δόσεων. Η διορθωμένη μέση μεταβολή της διαστολικής αρτηριακής πίεσης σε καθιστή θέση (SeDBP) στα κατώτατα επίπεδα είχε ως ακολούθως: 3,8 mmHg (χαμηλή δόση), 3,2 mmHg (μέση δόση), 5,6 mmHg (υψηλή δόση). Σε ένα επακόλουθο διάστημα δύο εβδομάδων κατά το οποίο οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εκ νέου για να λάβουν είτε δραστικό φαρμακευτικό προϊόν είτε εικονικό φάρμακο, οι ασθενείς που λάμβαναν εικονικό φάρμακο παρουσίασαν αυξήσεις κατά 2,4 και 2,0 mmHg στην SeSBP και τη SeDBP σε σύγκριση με μεταβολές κατά +0,1 και -0,3 mmHg, αντίστοιχα, για τους ασθενείς που λάμβαναν όλες τις δόσεις ιρβεσαρτάνης (βλέπε Δοσολογία).

Υπέρταση και διαβήτης τύπου 2 με νεφρική νόσο Η «Μελέτη της Ιρβεσαρτάνης στη Διαβητική Νεφροπάθεια (IDNT)» καταδεικνύει ότι η ιρβεσαρτάνη μειώνει την εξέλιξη της νεφρικής νόσου σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και έκδηλη πρωτεϊνουρία. Η IDNT ήταν μία διπλά τυφλή, ελεγχόμενη μελέτη νοσηρότητας και θνησιμότητας, η οποία συνέκρινε την ιρβεσαρτάνη με την αμλοδιπίνη και το εικονικό φάρμακο. Σε 1.715 υπερτασικούς ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, πρωτεϊνουρία ≥ 900 mg/ημέρα και κρεατινίνη ορού που κυμαινόταν από 1,0-3,0 mg/dl, εξετάστηκαν οι μακροχρόνιες επιδράσεις (2,6 έτη κατά μέσο όρο) της ιρβεσαρτάνης στην εξέλιξη της νεφρικής νόσου και στη θνησιμότητα πάσης αιτιολογίας. Οι δόσεις των ασθενών τιτλοποιήθηκαν από 75 mg σε μία δόση συντήρησης 300 mg ιρβεσαρτάνης, από 2,5 mg σε 10 mg αμλοδιπίνης ή σε εικονικό φάρμακο, ανάλογα με την ανοχή. Οι ασθενείς σε όλες τις ομάδες θεραπείας συνήθως λάμβαναν μεταξύ 2 και 4 αντιυπερτασικών παραγόντων (π.χ. διουρητικά, β-αποκλειστές, α-αποκλειστές) για την επίτευξη ενός προκαθορισμένου στόχου αρτηριακής πίεσης ≤ 135/85 mmHg ή μίας μείωσης 10 mmHg στη συστολική πίεση εάν αυτή κατά την έναρξη ήταν > 160 mmHg. Το 60% των ασθενών της ομάδας του εικονικού φαρμάκου πέτυχε αυτή την αρτηριακή πίεση-στόχο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης ήταν 76% και στην ομάδα της αμλοδιπίνης ήταν 78%. Η ιρβεσαρτάνη μείωσε σημαντικά τον σχετικό κίνδυνο στο κύριο συνδυασμένο τελικό σημείο του διπλασιασμού της κρεατινίνης ορού, της νεφρικής νόσου τελικού σταδίου (ESRD) ή της θνησιμότητας πάσης αιτιολογίας. Περίπου το 33% των ασθενών στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης πέτυχε το κύριο νεφρικό σύνθετο τελικό σημείο σε σύγκριση με το 39% και το 41% στις ομάδες του εικονικού φαρμάκου και της αμλοδιπίνης, αντίστοιχα [20% μείωση του σχετικού κινδύνου έναντι του εικονικού φαρμάκου (p = 0,024) και 23% μείωση του σχετικού κινδύνου σε σύγκριση με την αμλοδιπίνη (p = 0,006)]. Όταν αναλύθηκαν οι μεμονωμένες συνιστώσες του κύριου τελικού σημείου, δεν παρατηρήθηκε κάποια επίδραση στη θνησιμότητα πάσης αιτιολογίας, ενώ παρατηρήθηκε μία θετική τάση ως προς τη μείωση της ESRD, καθώς και μία σημαντική μείωση στον διπλασιασμό της κρεατινίνης ορού. Υποομάδες που διαχωρίζονται με βάση το φύλο, τη φυλή, την ηλικία, τη διάρκεια του διαβήτη, την αρτηριακή πίεση αναφοράς, τα επίπεδα κρεατινίνης ορού και τον ρυθμό απέκκρισης της λευκωματίνης, αξιολογήθηκαν ως προς τη θεραπευτική επίδραση. Στις υποομάδες των γυναικών και των ατόμων της μαύρης φυλής, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 32% και το 26% του συνολικού πληθυσμού της μελέτης, αντίστοιχα, δεν ήταν εμφανές κάποιο νεφρικό όφελος, αν και τα διαστήματα εμπιστοσύνης δεν το αποκλείουν. Όσον αφορά στο δευτερεύον τελικό σημείο των θανατηφόρων και μη θανατηφόρων καρδιαγγειακών συμβαμάτων, δεν υπήρξε διαφορά μεταξύ των τριών ομάδων του συνολικού πληθυσμού, αν και παρατηρήθηκε μία αυξημένη επίπτωση μη θανατηφόρου ΕΜ στις γυναίκες και μία μειωμένη επίπτωση μη θανατηφόρου ΕΜ στους άντρες στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης έναντι του θεραπευτικού σχήματος με βάση το εικονικό φάρμακο. Μία αυξημένη επίπτωση μη θανατηφόρου ΕΜ και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου παρατηρήθηκε στις γυναίκες που λάμβαναν το θεραπευτικό σχήμα με βάση την ιρβεσαρτάνη έναντι εκείνων που λάμβαναν το θεραπευτικό σχήμα με βάση την αμλοδιπίνη, ενώ η νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μειώθηκε στον συνολικό πληθυσμό. Ωστόσο, δεν έχει δοθεί κάποια κατάλληλη εξήγηση για αυτά τα ευρήματα στις γυναίκες. Η μελέτη «Επιδράσεις της Ιρβεσαρτάνης στη Μικρολευκωματινουρία σε Υπερτασικούς Ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (IRMA 2)» αποδεικνύει ότι η ιρβεσαρτάνη των 300 mg καθυστερεί την εξέλιξη σε έκδηλη πρωτεϊνουρία για τους ασθενείς με μικρολευκωματινουρία. Η IRMA 2 ήταν μία ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, διπλά τυφλή μελέτη νοσηρότητας σε 590 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, μικρολευκωματινουρία (30-300 mg/ημέρα) και φυσιολογική νεφρική λειτουργία (κρεατινίνη ορού ≤ 1,5 mg/dl στους άνδρες και < 1,1 mg/dl στις γυναίκες). Η μελέτη εξέτασε τις μακροχρόνιες επιδράσεις (2 έτη) της ιρβεσαρτάνης στην εξέλιξη σε κλινική (έκδηλη) πρωτεϊνουρία (ρυθμός απέκκρισης λευκωματίνης στα ούρα (UAER) > 300 mg/ημέρα, και αύξηση του UAER κατά τουλάχιστον 30% από την έναρξη). Ο προκαθορισμένος στόχος αρτηριακής πίεσης ήταν ≤ 135/85 mmHg. Επιπρόσθετοι αντιυπερτασικοί παράγοντες (εκτός των αναστολέων ΜΕΑ, των ανταγωνιστών του υποδοχέα αγγειοτασίνης ΙΙ και των αποκλειστών διαύλων ασβεστίου τύπου διυδροπυριδίνης) προστέθηκαν όπου κρινόταν απαραίτητο, προκειμένου να συμβάλλουν στην επίτευξη της αρτηριακής πίεσης-στόχου. Ενώ επιτεύχθηκαν παρόμοια επίπεδα αρτηριακής πίεσης σε όλες τις θεραπευτικές ομάδες, λιγότερα άτομα στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης των 300 mg (5,2%) από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (14,9%) ή στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης των 150 mg (9,7%) πέτυχαν το τελικό σημείο της έκδηλης πρωτεϊνουρίας, επιδεικνύοντας μία μείωση του σχετικού κινδύνου κατά 70% έναντι του εικονικού φαρμάκου (p=0,0004) για την υψηλότερη δόση. Δεν παρατηρήθηκε συνοδευτική βελτίωση στον ρυθμό σπειραματικής διήθησης (GFR) κατά τους πρώτους τρεις μήνες της θεραπείας. Η επιβράδυνση της εξέλιξης σε κλινική πρωτεϊνουρία ήταν εμφανής ήδη από τους τρεις μήνες και συνεχίστηκε στο διάστημα των 2 ετών. Η υποχώρηση σε νορμολευκωματινουρία (< 30 mg/ημέρα) ήταν πιο συχνή στην ομάδα της ιρβεσαρτάνης των 300 mg (34%) από ό,τι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (21%).

Φαρμακοκινητικές

Μετά την από του στόματος χορήγηση, η ιρβεσαρτάνη απορροφάται καλά: Μελέτες απολύτου βιοδιαθεσιμότητας έδωσαν τιμές περίπου 60-80%. Η ταυτόχρονη πρόσληψη τροφής δεν επηρεάζει σημαντικά τη βιοδιαθεσιμότητα της ιρβεσαρτάνης. Η σύνδεση με τις πρωτεΐνες του πλάσματος είναι περίπου 96%, με αμελητέα σύνδεση με τα κυτταρικά συστατικά του αίματος. Ο όγκος κατανομής είναι 53-93 λίτρα. Μετά την από του στόματος ή ενδοφλέβια χορήγηση της C ιρβεσαρτάνης, το 80-85% της κυκλοφορούσας στο πλάσμα ραδιενέργειας αποδίδεται στην αμετάβλητη ιρβεσαρτάνη. Η ιρβεσαρτάνη μεταβολίζεται από το ήπαρ μέσω γλυκουρονικής σύζευξης και οξείδωσης. Ο κύριος κυκλοφορών μεταβολίτης είναι το γλυκουρονίδιο ιρβεσαρτάνης (περίπου 6%). In vitro μελέτες υποδηλώνουν ότι η ιρβεσαρτάνη οξειδώνεται κατά κύριο λόγο από το ένζυμο CYP2C9 του κυτοχρώματος P450. Το ισοένζυμο CYP3A4 έχει αμελητέα επίδραση.

Η ιρβεσαρτάνη επιδεικνύει γραμμική και δοσο-αναλογική φαρμακοκινητική στο δοσολογικό εύρος από 10 έως 600 mg. Παρατηρήθηκε μικρότερη από αναλογική αύξηση στην από του στόματος απορρόφηση σε δόσεις άνω των 600 mg (δύο φορές η μέγιστη συνιστώμενη δόση). Ο μηχανισμός για αυτό είναι άγνωστος. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται σε 1,5-2 ώρες μετά την από του στόματος χορήγηση. Η συνολική σωματική και νεφρική κάθαρση είναι 157-176 και 3-3,5ml/min, αντίστοιχα. Ο χρόνος ημίσειας ζωής τελικής απέκκρισης της ιρβεσαρτάνης είναι 11-15 ώρες. Οι συγκεντρώσεις σταθερής κατάστασης στο πλάσμα επιτυγχάνονται εντός 3 ημερών μετά την έναρξη ενός άπαξ ημερησίως δοσολογικού σχήματος. Περιορισμένη συσσώρευση της ιρβεσαρτάνης (< 20%) παρατηρείται στο πλάσμα μετά από επαναλαμβανόμενη άπαξ ημερησίως δοσολογία. Σε μία μελέτη, ελαφρώς υψηλότερες συγκεντρώσεις της ιρβεσαρτάνης στο πλάσμα παρατηρήθηκαν σε υπερτασικές ασθενείς. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποια διαφορά ως προς τον χρόνο ημίσειας ζωής και τη συσσώρευση της ιρβεσαρτάνης. Δεν είναι απαραίτητη οποιαδήποτε ρύθμιση της δόσης στις γυναίκες ασθενείς. Οι τιμές AUC και Cmax της ιρβεσαρτάνης ήταν επίσης ελαφρώς μεγαλύτερες σε ηλικιωμένα άτομα (≥ 65 ετών) σε σύγκριση με εκείνες νεαρών ατόμων (18-40 ετών). Ωστόσο, ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής δεν μεταβλήθηκε σημαντικά. Δεν είναι απαραίτητη οποιαδήποτε μεταβολή της δόσης σε ηλικιωμένους ασθενείς.

Η ιρβεσαρτάνη και οι μεταβολίτες της απεκκρίνονται τόσο μέσω χολικών όσο και νεφρικών οδών. Μετά από είτε από του στόματος είτε ενδοφλέβια χορήγηση C ιρβεσαρτάνης, περίπου το 20% της ραδιενέργειας ανακτάται στα ούρα, και το υπόλοιπο στα κόπρανα. Λιγότερο από το 2% της δόσης αποβάλλεται στα ούρα ως αμετάβλητη ιρβεσαρτάνη.

Παιδιατρικός πληθυσμός Η φαρμακοκινητική της ιρβεσαρτάνης αξιολογήθηκε σε 23 υπερτασικά παιδιά μετά τη χορήγηση μονών και πολλαπλών ημερήσιων δόσεων ιρβεσαρτάνης (2 mg/kg) έως και μία μέγιστη ημερήσια δόση 150 mg για τέσσερις εβδομάδες. Από αυτά τα 23 παιδιά, τα 21 ήταν αξιολογήσιμα για σύγκριση της φαρμακοκινητικής με εκείνη των ενηλίκων (δώδεκα παιδιά άνω των 12 ετών, εννέα παιδιά μεταξύ 6 και 12 ετών). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η Cmax, η AUC και τα ποσοστά κάθαρσης ήταν συγκρίσιμα με εκείνα που παρατηρήθηκαν σε ενήλικους ασθενείς που λάμβαναν 150 mg ιρβεσαρτάνης ημερησίως. Περιορισμένη συσσώρευση της ιρβεσαρτάνης (< 18%) στο πλάσμα παρατηρήθηκε μετά από επαναλαμβανόμενη άπαξ ημερησίως δοσολογία.

Έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας: Σε ασθενείς με έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας ή σε εκείνους που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, οι φαρμακοκινητικές παράμετροι της ιρβεσαρτάνης δεν μεταβάλλονται σημαντικά. Η ιρβεσαρτάνη δεν απομακρύνεται μέσω αιμοκάθαρσης.

Έκπτωση της ηπατικής λειτουργίας: Σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια κίρρωση, οι φαρμακοκινητικές παράμετροι της ιρβεσαρτάνης δεν μεταβάλλονται σημαντικά. Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική βλάβη.

Φαρμακοδυναμικές Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές της Αγγειοτασίνης ΙΙ, απλοί. Κωδικός ATC: C09C A04. ### Μηχανισμός δράσης Η ιρβεσαρτάνη είναι ένας ισχυρός, από του στόματος, δραστικός, εκλεκτικός ανταγωνιστής του υποδοχέα αγγειοτασίνης-ΙΙ…

Φαρμακοκινητικές Μετά την από του στόματος χορήγηση, η ιρβεσαρτάνη απορροφάται καλά: Μελέτες απολύτου βιοδιαθεσιμότητας έδωσαν τιμές περίπου 60-80%. Η ταυτόχρονη πρόσληψη τροφής δεν επηρεάζει σημαντικά τη βιοδιαθεσιμότητα της ιρβεσαρτάνης. Η σύνδεση με…