NISAID

Tα φάρμακα της κατηγορίας αυτής έχουν ομοίως αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες. Mερικές παρατηρήσεις επί των φαρμάκων αυτών είναι οι παρακάτω:

H φαινοπροφαίνη έχει τη δραστικότητα της ναπροξένης, ενώ η φλουρβιπροφαίνη ίσως είναι λίγο περισσότερο δραστική. Έχουν κάπως αυξημένη συχνότητα παρενεργειών από το πεπτικό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.

H ιβουπροφαίνη έχει ασθενέστερη αντιφλεγμονώδη δράση της ναπροξένης αλλά και μικρότερη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών. Δεν θεωρείται ως φάρμακο εκλογής για τις οξείες φλεγμονώδεις καταστάσεις (π.χ. ουρική αρθρίτιδα).

H κετοπροφαίνη έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες παρόμοιες με την ιβουπροφαίνη και φαίνεται ότι η μορφή βραδείας αποδεσμεύσεως του φαρμάκου έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό σύστημα.

H δεξοκετοπροφαίνη, ισομερές της κετοπροφαίνης έχει κυκλοφορήσει προσφάτως με ένδειξη την ανακούφιση από πόνο ήπιας έως μέτριας έντασης.

H ναπροξένη θεωρείται σαν ένα καλό φάρμακο μεταξύ των MΣAΦ επειδή συνδυάζει την καλή αποτελεσματικότητά της με χαμηλή συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών.

Tο θειαπροφαινικό οξύ έχει ίσως ασθενέστερη αντιφλεγμονώδη δράση από ό,τι η ναπροξένη, περιορισμένη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών σε σύγκριση με τη ναπροξένη και περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από ό,τι η ιβουπροφαίνη.

H ναβουμετόνη ανήκει στα MΣAΦ με χημική δομή παραπλήσια της ναπροξένης.

Όλα τα φάρμακα της κατηγορίας αυτής έχουν περίπου τις ίδιες ενδείξεις: φλεγμονώδεις και εκφυλιστικές αρθροπάθειες, ουρική αρθρίτιδα και επώδυνα μυοσκελετικά σύνδρομα. Eπίσης πρωτοπαθής δυσμηνόρροια.

Οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδής αρθρίτιδα, επώδυνα εξωαρθρικά μυοσκελετικά σύνδρομα, αγκυλωτική σπονδυλίτιδα.

Ενεργό πεπτικό έλκος ή ιστορικό αυτού, υπερευαισθησία στα ΜΣΑΦ ή την ασπιρίνη που εκδηλώνεται με ρινίτιδα, κνίδωση, άσθμα και αγγειοοίδημα. Βαρια καρδιακή ανεπάρκεια. Κύηση, γαλουχία, παιδιά <18 ετών.

Κοιλιακή δυσφορία, ναυτία, έμετος, διάρροια ή δυσκοιλιότητα, πεπτικό έλκος, κεφαλαλγία, ζάλη, εμβοές ώτων, ίλιγγος, μυϊκές κράμπες, ανορεξία, σπανιότερα αιμορραγία πεπτικού, οπτικές διαταραχές, αρρυθμίες, αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, διαταραχές ηπατικών ενζύμων.

Ενδέχεται να ενισχύσει τη δράση των αντιπηκτικών, αντιεπιληπτικών και αντιδιαβητικών φαρμάκων, του λιθίου και της μεθοτρεξάτης. Πιθανή μείωση της δράσης των αντιυπερτασικών φαρμάκων λόγω κατακράτησης νατρίου, καλίου και νερού. Μείωση της δράσης του με ασπιρίνη και άλλα ΜΣΑΦ και κίνδυνος αυξημένων παρενεργειών (να αποφεύγεται η ταυτόχρονη χορήγηση).

Σε ασθενείς με ιστορικό έλκους, νεφρική ανεπάρκεια (κίνδυνος επιδείνωσης), καρδιακή ανεπάρκεια και υπέρταση (κατακράτηση νατρίου και ύδατος), ηπατική ανεπάρκεια (πιθανή αύξηση τρανσαμινασών), σε διαταραχές της αιμόστασης και πήξης, σε ηλικιωμένα άτομα.