ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ C08CA01 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

AMLODIPINE

Αμλοδιπίνη

Εμπορικά Ονόματα

AGGOVASK ALVODA AMLIBON AMLODIL AMLODIPINE AMLODIPINE+VALSARTAN+HYDROCHLOROTHIAZIDE/GENEPHARM AMLODIPINE+VALSARTAN+HYDROCHLOROTHIAZIDE/TAD AMLODIPINE+VALSARTAN/TAD ANGIORETIC AXYPLOT COMBIPRESS COMBIPRESS PLUS COVADIR COVADIR HCT DIASPIL NORVASC PERINDOPRIL-ACTAVIS PRESSAMEA RAMI-AMLO VALSIMIA VALSIMIA HCT

Κλινική Σύνοψη

Προτεραιότητα πηγών: SPC, ΕΟΦ, DrugBank

Curated

clinical_notes

DrugBank

Ενδείξεις

expand_more

Για τη θεραπεία της υπέρτασης και της χρόνιας σταθερής στηθάγχης.

medication

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Δοσολογία

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:
Τιτλοποίηση:

Υπέρταση

Δόση4 mg άπαξ ημερησίως

Η δόση μπορεί να αυξηθεί στα 8 mg άπαξ ημερησίως μετά από έναν μήνα θεραπείας.
Ασθενείς με ισχυρώς ενεργοποιημένο σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (νεφραγγειακή υπέρταση, ένδεια νατρίου ή/και μείωση του κυκλοφορούντος όγκου αίματος, ανεπαρκής καρδιακή αντιρρόπηση ή σοβαρή υπέρταση)

Δόση2 mg

Η έναρξη της θεραπείας θα πρέπει να πραγματοποιείται υπό ιατρική παρακολούθηση.
Υπερτασικοί ασθενείς στους οποίους η θεραπεία με διουρητικά δεν μπορεί να διακοπεί

Δόση2 mg

Η νεφρική λειτουργία και τα επίπεδα καλίου στον ορό θα πρέπει να παρακολουθούνται. Η επακόλουθη δοσολογία θα πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με την ανταπόκριση της αρτηριακής πίεσης.
Ηλικιωμένοι ασθενείς

Δόση2 mg

Μπορεί να αυξηθεί προοδευτικά στα 4 mg μετά από έναν μήνα και στη συνέχεια στα 8 mg, εάν είναι απαραίτητο, ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία.
Συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια

Δόση2 mg

Μπορεί να αυξηθεί μετά από 2 εβδομάδες έως τα 4 mg ημερησίως, εάν είναι ανεκτή. Η ρύθμιση της δόσης θα μπορούσε να βασιστεί στην κλινική ανταπόκριση.
Ασθενείς σε υψηλό κίνδυνο (σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, ασθενείς με πλημμελή νεφρική λειτουργία και μία τάση για ανάπτυξη διαταραχών των ηλεκτρολυτών, ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονη θεραπεία με διουρητικά ή/και θεραπεία με αγγειοδιασταλτικούς παράγοντες)

Η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά υπό προσεκτική παρακολούθηση.
Ασθενείς σε υψηλό κίνδυνο συμπτωματικής υπότασης (ένδεια νατρίου με ή χωρίς υπονατριαιμία, υποκαλιαιμία, ισχυρή θεραπεία με διουρητικά)

Οι καταστάσεις αυτές θα πρέπει να έχουν διορθωθεί, εάν είναι δυνατόν, πριν τη θεραπεία. Η αρτηριακή πίεση, η νεφρική λειτουργία και τα επίπεδα καλίου στον ορό θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Σταθεροποιημένη στεφανιαία νόσος

Δόση4 mg άπαξ ημερησίως

Επί δύο εβδομάδες και μετά μπορεί να αυξηθεί στα 8 mg άπαξ ημερησίως, ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία και υπό την προϋπόθεση ότι η δόση των 4 mg είναι καλά ανεκτή.
Ηλικιωμένοι ασθενείς με σταθεροποιημένη στεφανιανή νόσο

Δόση2 mg άπαξ ημερησίως

Για μια εβδομάδα, στη συνέχεια 4 mg άπαξ ημερησίως την επόμενη εβδομάδα, πριν την αύξηση της δόσης έως τα 8 mg άπαξ ημερησίως ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία.
Ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια (Cl CR ≥ 60 ml/min)

Δόση4 mg την ημέρα
Ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια (30 < Cl CR < 60 ml/min)

Δόση2 mg την ημέρα
Ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια (15 < Cl CR < 30 ml/min)

Δόση2 mg κάθε δεύτερη ημέρα
Ασθενείς υπό αιμοκάθαρση (Cl CR < 15 ml/min)

Δόση2 mg κατά την ημέρα της αιμοκάθαρσης

Η δόση θα πρέπει να λαμβάνεται μετά την αιμοκάθαρση.
Ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια

Δεν απαιτείται καμία ρύθμιση της δοσολογίας.

block

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Αντενδείξεις

expand_more

Υπερευαισθησία στην περινδοπρίλη, σε οποιοδήποτε από τα έκδοχα ή σε άλλους αναστολείς ΜΕΑ.
Ιστορικό αγγειοοιδήματος που σχετίζεται με προηγούμενη θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ.
Κληρονομικό ή ιδιοπαθές αγγειοοίδημα.
Δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης

ΠληθυσμόςΚύηση

warning

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Προειδοποιήσεις

expand_more

Σταθεροποιημένη στεφανιαία νόσος

Εάν ένα επεισόδιο ασταθούς στηθάγχης (μείζων ή όχι) εμφανιστεί κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα της θεραπείας με περινδοπρίλη, θα πρέπει να διεξάγεται μία προσεκτική εκτίμηση της αναλογίας οφέλους/κινδύνου πριν τη συνέχιση της θεραπείας.
Υπόταση

Οι αναστολείς ΜΕΑ μπορεί να προκαλέσουν μία πτώση της αρτηριακής πίεσης. Συμπτωματική υπόταση παρατηρείται σπάνια σε μη επιπλεγμένους υπερτασικούς ασθενείς και είναι περισσότερο πιθανό να εμφανιστεί σε ασθενείς που παρουσιάζουν μείωση του όγκου αίματος, π.χ. λόγω διουρητικής θεραπείας, διατροφικού περιορισμού της πρόσληψης νατρίου, αιμοκάθαρσης, διάρροιας ή εμέτου ή σε ασθενείς που πάσχουν από σοβαρή, εξαρτώμενη από τη ρενίνη, υπέρταση (βλ. παραγράφους 4.5 «Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης» και 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Σε ασθενείς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια, με ή χωρίς σχετιζόμενη νεφρική ανεπάρκεια, έχει παρατηρηθεί συμπτωματική υπόταση. Αυτό είναι πιο πιθανό να συμβεί σε εκείνους τους ασθενείς με περισσότερο σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, όπως αντανακλάται από τη χρήση υψηλών δόσεων διουρητικών της αγκύλης, με υπονατριαιμία ή λειτουργική νεφρική βλάβη. Σε ασθενείς σε αυξημένο κίνδυνο συμπτωματικής υπότασης, η έναρξη της θεραπείας και η ρύθμιση της δοσολογίας θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά (βλ. 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης» και 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Παρόμοια ζητήματα υφίστανται και για ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια ή αγγειακή εγκεφαλική νόσο στους οποίους μία υπερβολική πτώση της αρτηριακής πίεσης θα μπορούσε να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Εάν εμφανιστεί υπόταση, ο ασθενής θα πρέπει να τοποθετείται σε ύπτια θέση, και, εάν είναι απαραίτητο, θα πρέπει να λαμβάνει μία ενδοφλέβια έγχυση διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%). Μία παροδική υποτασική ανταπόκριση δεν αποτελεί αντένδειξη για τη χορήγηση περαιτέρω δοσολογίας, η οποία μπορεί να χορηγηθεί συνήθως χωρίς δυσκολία, μόλις η αρτηριακή πίεση αυξηθεί μετά την αύξηση του όγκου του κυκλοφορούντος αίματος. Σε ορισμένους ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια που παρουσιάζουν φυσιολογική ή χαμηλή αρτηριακή πίεση, μπορεί να εμφανιστεί επιπρόσθετη μείωση της συστηματικής αρτηριακής πίεσης με τη χρήση περινδοπρίλης. Αυτή η επίδραση είναι αναμενόμενη και συνήθως δεν αποτελεί αιτία διακοπής της θεραπείας. Εάν η υπόταση καταστεί συμπτωματική, μπορεί να είναι απαραίτητη μία ελάττωση της δόσης ή διακοπή της θεραπείας με περινδοπρίλη.
Στένωση αορτικής και μιτροειδούς βαλβίδας / υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια

Όπως και με όλους τους αναστολείς ΜΕΑ, η περινδοπρίλη θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς με στένωση της μιτροειδούς βαλβίδας και απόφραξη του χώρου εκροής της αριστερής κοιλίας, όπως αορτική στένωση ή υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.
Νεφρική βλάβη

Σε περιπτώσεις νεφρικής βλάβης (κάθαρση κρεατινίνης <60 ml/min), η αρχική δοσολογία της περινδοπρίλης θα πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με την κάθαρση κρεατινίνης του ασθενούς (βλ. 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης») και στη συνέχεια σε συνάρτηση της ανταπόκρισης του ασθενούς στη θεραπεία. Η τακτική παρακολούθηση των επιπέδων καλίου και κρεατινίνης αποτελεί μέρος της συνήθους ιατρικής πρακτικής για αυτούς τους ασθενείς (βλ. 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Σε ασθενείς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια, η εμφάνιση υπότασης μετά την έναρξη της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω βλάβη της νεφρικής λειτουργίας. Οξεία νεφρική ανεπάρκεια, συνήθως αναστρέψιμη, έχει αναφερθεί σε αυτή την κατάσταση. Σε ορισμένους ασθενείς με αμφοτερόπλευρη στένωση των νεφρικών αρτηριών ή με στένωση της αρτηρίας σε μονήρη νεφρό που έχουν λάβει θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ, έχουν παρατηρηθεί αυξήσεις των επιπέδων ουρίας αίματος και κρεατινίνης ορού, συνήθως αναστρέψιμες με τη διακοπή της θεραπείας. Αυτό είναι ιδιαιτέρως πιθανό σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια. Εάν υφίσταται νεφραγγειακή υπέρταση, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σοβαρής υπότασης και νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αυτούς τους ασθενείς, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά υπό στενή ιατρική παρακολούθηση με χαμηλές δόσεις και προσεκτική τιτλοποίηση της δόσης. Καθώς η θεραπεία με διουρητικά μπορεί να αποτελεί έναν παράγοντα που συμβάλλει στα πιο πάνω, θα πρέπει να διακόπτεται και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων της θεραπείας με περινδοπρίλη. Ορισμένοι υπερτασικοί ασθενείς χωρίς καμία έκδηλη προϋπάρχουσα νεφραγγειακή νόσο έχουν αναπτύξει αυξήσεις στα επίπεδα ουρίας αίματος και κρεατινίνης ορού, συνήθως ελάσσονες και παροδικές, ιδιαίτερα όταν η περινδοπρίλη έχει χορηγηθεί παράλληλα με ένα διουρητικό. Αυτό είναι περισσότερο πιθανό να εμφανιστεί σε ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφρική βλάβη. Μπορεί να απαιτηθεί ελάττωση της δοσολογίας ή/και διακοπή της θεραπείας με διουρητικά ή/και περινδοπρίλη.
Αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς

Αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση µε µεµβράνες υψηλής ροής και λαμβάνουν ταυτόχρονα θεραπεία µε έναν αναστολέα ΜΕΑ. Σε αυτούς τους ασθενείς πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο χρήσης μίας μεμβράνης αιμοκάθαρσης διαφορετικού τύπου ή ένας αντιυπερτασικός παράγοντας άλλης κατηγορίας.
Μεταμόσχευση νεφρού

Δεν υπάρχει πείρα σε σχέση τη χορήγηση της περινδοπρίλης σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε πρόσφατη μεταμόσχευση νεφρού.
Υπερευαισθησία / Αγγειoοίδημα

Αγγειοοίδημα προσώπου, άκρων, χειλέων, γλώσσας, γλωττίδας ή/και λάρυγγα έχει αναφερθεί σπανίως σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της περινδοπρίλης (βλ. 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Αυτό μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η περινδοπρίλη θα πρέπει να διακόπτεται εγκαίρως και θα πρέπει να ξεκινά κατάλληλη παρακολούθηση, η οποία θα συνεχίζεται έως την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Σε εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες το οίδημα περιορίζεται στο πρόσωπο και στα χείλη, η πάθηση εν γένει υποχωρεί χωρίς θεραπεία, αν και τα αντιισταμινικά έχουν αποδειχθεί χρήσιμα για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Το αγγειοοίδημα που σχετίζεται με λαρυγγικό οίδημα μπορεί να είναι θανατηφόρο. Όπου υφίσταται προσβολή της γλώσσας, της γλωττίδας ή του λάρυγγα, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει απόφραξη των αεραγωγών, θα πρέπει να χορηγείται εγκαίρως θεραπεία έκτατης ανάγκης. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει τη χορήγηση αδρεναλίνης ή/και τη διατήρηση ανοιχτών αεραγωγών. Ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή ιατρική παρακολούθηση έως την πλήρη και παρατεταμένη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς με ιστορικό αγγειοιδήματος που δεν σχετίζεται με τη θεραπεία με τους αναστολείς ΜΕΑ, μπορεί να βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο αγγειοιδήματος ενώ λαμβάνουν έναν αναστολέα ΜΕΑ (βλ. 4.3 «Αντενδείξεις»). Αγγειοοίδημα του εντέρου έχει αναφερθεί σπάνια σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ. Οι ασθενείς αυτοί εμφάνισαν κοιλιακό άλγος (με ή χωρίς ναυτία και έμετο). Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν προηγήθηκε αγγειοοίδημα προσώπου και τα επίπεδα της C1 εστεράσης ήταν φυσιολογικά. Το αγγειοοίδημα διαγνώστηκε με διαδικασίες που περιελάμβαναν αξονική τομογραφία της κοιλιακής χώρας ή υπέρηχο ή κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης και τα συμπτώματα παρήλθαν μετά τη διακοπή του αναστολέα ΜΕΑ. Το εντερικό αγγειοιοοίδημα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση ασθενών υπό θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ που εμφανίζουν κοιλιακό άλγος.
Αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις κατά τη διάρκεια αφαίρεσης λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL)

Σπανίως, ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια αφαίρεσης των λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) με θειϊκή δεξτράνη παρουσίασαν απειλητικές για τη ζωή αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις. Αυτές οι αντιδράσεις αποφεύγονται με προσωρινή διακοπή της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ πριν από κάθε αφαίρεση.
Αναφυλακτικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια απευαισθητοποίησης

Ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια αγωγής απευαισθητοποίησης (π.χ. με δηλητήριο υμενόπτερων) παρουσιάζουν αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις. Στους ίδιους ασθενείς, αυτές οι αντιδράσεις έχουν αποφευχθεί όταν η θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ διεκόπη προσωρινά, αλλά επανεμφανίστηκαν κατά την ακούσια επαναπρόκληση.
Ηπατική ανεπάρκεια

Σπανίως, οι αναστολείς ΜΕΑ έχουν συσχετιστεί με ένα σύνδρομο που ξεκινά με χολοστατικό ίκτερο και εξελίσσεται σε κεραυνοβόλο ηπατική νέκρωση και (ορισμένες φορές) σε θάνατο. Ο μηχανισμός αυτού του συνδρόμου δεν είναι κατανοητός. Οι ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ και αναπτύσσουν ίκτερο ή σημαντικές αυξήσεις των ηπατικών ενζύμων θα πρέπει να διακόπτουν τη θεραπεία με τον αναστολέα ΜΕΑ και να υποβάλλονται στην κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση (4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»).
Ουδετεροπενία / Ακοκκιοκυττάρωση / Θρομβοκυτταροπενία / Αναιμία

Ουδετεροπενία / ακοκκιοκυττάρωση, θρομβοκυτταροπενία και αναιμία έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ. Σε ασθενείς µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία και χωρίς άλλους παράγοντες επιπλοκών, η ουδετεροπενία εμφανίζεται σπάνια. Η περινδοπρίλη θα πρέπει να χρησιμοποιείται µε ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς µε αγγειακή νόσο του κολλαγόνου, υπό ανοσοκατασταλτική θεραπεία, θεραπεία µε αλλοπουρινόλη ή προκαϊναµίδη ή έναν συνδυασμό αυτών των παραγόντων επιπλοκών, ιδιαίτερα όταν προϋπάρχει βλάβη της νεφρικής λειτουργίας. Ορισμένοι από αυτούς τους ασθενείς ανέπτυξαν σοβαρές λοιμώξεις, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ανταποκρίθηκαν σε εντατική αντιβιοτική θεραπεία. Εάν η περινδοπρίλη χορηγείται σε τέτοιους ασθενείς, συνιστάται περιοδικός έλεγχος του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και οι ασθενείς θα πρέπει να καθοδηγούνται να αναφέρουν οποιοδήποτε σημείο λοίμωξης (π.χ. πονόλαιμο, πυρετό).
Φυλή

Οι αναστολείς ΜΕΑ προκαλούν ένα υψηλότερο ποσοστό εμφάνισης αγγειοοιδήματος σε ασθενείς της μαύρης φυλής σε σχέση με ασθενείς άλλης φυλής. Όπως και με άλλους αναστολείς ΜΕΑ, η περινδοπρίλη μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματική στη μείωση της αρτηριακής πίεσης σε άτομα της μαύρης φυλής από ό,τι σε άτομα άλλης φυλής, πιθανώς εξαιτίας ενός υψηλότερου επιπολασμού παθήσεων με χαμηλή ρενίνη στον πληθυσμό μαύρων υπερτασικών ασθενών.
Βήχας

Έχει αναφερθεί βήχας µε τη χρήση αναστολέων ΜΕΑ. Χαρακτηριστικά, ο βήχας είναι µη παραγωγικός βήχας, επίμονος και υποχωρεί μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ο επαγόμενος από τους αναστολείς ΜΕΑ βήχας θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν ως μέρος της διαφορικής διάγνωσης του βήχα.
Χειρουργική επέμβαση / Αναισθησία

Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε μείζονα χειρουργική επέμβαση ή κατά τη διάρκεια αναισθησίας µε παράγοντες που προκαλούν υπόταση, η περινδοπρίλη ενδέχεται να αναστείλει τον σχηματισμό της αγγειοτασίνης ΙΙ λόγω της αντιρροπιστικής απελευθέρωσης ρενίνης. Η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται μία ημέρα πριν τη χειρουργική επέμβαση. Εάν εμφανισθεί υπόταση και θεωρηθεί ότι οφείλεται στον μηχανισμό αυτόν, μπορεί να διορθωθεί µε την αύξηση του όγκου του αίματος.
Υπερκαλιαιμία

Αυξήσεις στα επίπεδα καλίου στον ορό έχουν παρατηρηθεί σε ορισμένους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία µε αναστολείς ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της περινδοπρίλης. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη υπερκαλιαιµίας, συμπεριλαμβάνουν νεφρική ανεπάρκεια, επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας, προχωρημένη ηλικία (>70 ετών), σακχαρώδη διαβήτη, παρεμπίπτοντα συμβάντα, ιδιαίτερα αφυδάτωση, οξεία ρήξη καρδιακής αντιρροπήσεως, μεταβολική οξέωση και ταυτόχρονη χρήση καλιοσυντηρητικών διουρητικών (π.χ. σπιρονολακτόνη, επλερενόνη, τριαμτερένη ή αμιλορίδη), υποκατάστατων καλίου ή υποκατάστατων αλάτων που περιέχουν κάλιο, ή εκείνους τους ασθενείς που λαμβάνουν άλλα φάρμακα που σχετίζονται µε αυξήσεις στα επίπεδα καλίου στον ορό (π.χ. ηπαρίνη). Η χρήση συμπληρωμάτων καλίου, καλιοσυντηρητικών διουρητικών ή υποκατάστατων αλάτων που περιέχουν κάλιο, ιδιαίτερα σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική αύξηση του καλίου ορού. Η υπερκαλιαιμία μπορεί να προκαλέσει σοβαρές, ορισμένες φορές θανατηφόρες αρρυθμίες. Εάν κριθεί απαραίτητη η χρήση των προαναφερθέντων παραγόντων, πρέπει να χρησιμοποιούνται προσεκτικά και με συχνή παρακολούθηση των επιπέδων του καλίου στον ορό (βλέπε παράγραφο 4.5 Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης).
Διαβητικοί ασθενείς

Στους διαβητικούς ασθενείς που λαμβάνουν από του στόματος χορηγούµενους αντιδιαβητικούς παράγοντες ή ινσουλίνη, ο γλυκαιµικός έλεγχος θα πρέπει να παρακολουθείται στενά κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα της θεραπείας µε έναν αναστολέα ΜΕΑ (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης, Αντιδιαβητικά»).
Λίθιο

Ο συνδυασμός λιθίου και περινδοπρίλης εν γένει δεν συνιστάται (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης»).
Καλιοσυντηρητικά διουρητικά, συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο

Ο συνδυασμός περινδοπρίλης και καλιοσυντηρητικών διουρητικών, συμπληρωμάτων καλίου ή υποκατάστατων άλατος που περιέχουν κάλιο εν γένει δεν συνιστάται (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης»).
Κύηση

Η χορήγηση αναστολέων ΜΕΑ δεν θα πρέπει να ξεκινά κατά τη διάρκεια της κύησης. Εκτός εάν η συνέχιση της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ κρίνεται απαραίτητη, οι ασθενείς που προγραμματίζουν κύηση θα πρέπει να αλλάζουν σε εναλλακτικές αντιυπερτασικές θεραπείες που έχουν εδραιωμένο προφίλ ασφαλείας για χρήση κατά την κύηση. Όταν διαγνωσθεί κύηση, η θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως και, εάν κρίνεται κατάλληλο, θα πρέπει να ξεκινά εναλλακτική θεραπεία (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.6).
Λακτόζη

Αυτό το προϊόν περιέχει μονοϋδρική λακτόζη. Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα, όπως δυσανεξία στη γαλακτόζη, ανεπάρκεια της λακτάσης Lapp ή δυσαπορρόφηση της γλυκόζης-γαλακτόζης, δεν θα πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.

swap_horiz

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Αλληλεπιδράσεις

expand_more

Διουρητικά

Υπερβολική μείωση της αρτηριακής πίεσης, ιδιαίτερα σε ασθενείς που είναι υπογκαιμικοί ή/και εμφανίζουν ένδεια νατρίου.

ΣύστασηΔιακοπή του διουρητικού, αύξηση του όγκου του αίματος ή της πρόσληψης άλατος πριν την έναρξη της θεραπείας με χαμηλές και προοδευτικές δόσεις περινδοπρίλης.
Καλιοσυντηρητικά διουρητικά, συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο

Σημαντική αύξηση των επιπέδων καλίου ορού.

ΣύστασηΔεν συνιστάται. Εάν η ταυτόχρονη χρήση ενδείκνυται λόγω αποδεδειγμένης υποκαλιαιμίας, θα πρέπει να γίνεται με προσοχή και με συχνή παρακολούθηση του καλίου ορού.
Λίθιο

Αναστρέψιμες αυξήσεις των συγκεντρώσεων λιθίου στον ορό και τοξικότητα. Ο κίνδυνος αυξάνεται με τη χρήση διουρητικών θειαζίδης.

ΣύστασηΔεν συνιστάται. Εάν ο συνδυασμός αποδειχθεί απαραίτητος, θα πρέπει να πραγματοποιείται προσεκτική παρακολούθηση των επιπέδων λιθίου στον ορό.
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), συμπεριλαμβανομένης της ασπιρίνης ≥ 3 g/ημέρα

Ενίσχυση του αντιυπερτασικού αποτελέσματος. Αυξημένος κίνδυνος επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, περιλαμβανομένης ενδεχόμενης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, και αύξηση του νατρίου στον ορό, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα έκπτωση νεφρικής λειτουργίας.

ΣύστασηΧορηγείται προσεκτικά, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους. Οι ασθενείς πρέπει να ενυδατώνονται επαρκώς και να δίνεται προσοχή στην παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας μετά την έναρξη της ταυτόχρονης θεραπείας και περιοδικά στη συνέχεια.
Αντιυπερτασικοί παράγοντες και αγγειοδιασταλτικά
προσοχή

Αύξηση των υποτασικών επιδράσεων. Περαιτέρω μείωση της αρτηριακής πίεσης με νιτρογλυκερίνη και άλλα νιτρώδη ή άλλα αγγειοδιασταλτικά.
Αντιδιαβητικοί παράγοντες (ινσουλίνες, αντιδιαβητικοί παράγοντες από το στόμα)
προσοχή

Αυξημένη, μειωτική της γλυκόζης, επίδραση στο αίμα με κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας. Πιθανότερο κατά τις πρώτες εβδομάδες της συνδυαστικής θεραπείας και σε ασθενείς με νεφρική βλάβη.
Ακετυλοσαλικυλικό οξύ (θρομβολυτικό), θρομβολυτικά, β-αποκλειστές, νιτρώδη

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ταυτόχρονα.
Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά / Αντιψυχωσικά / Αναισθητικά
προσοχή

Περαιτέρω μείωση της αρτηριακής πίεσης.
Χρυσός (ενέσιμος)
προσοχή

Σπάνιες νιτροειδείς κρίσεις (ερυθρότητα προσώπου, ναυτία, έμετος και υπόταση).
Συμπαθητικομιμητικά

Ενδέχεται να ελαττώσουν τις αντιυπερτασικές επιδράσεις.

sick

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Ανεπιθύμητες ενέργειες

expand_more

Μεταβολισμός και θρέψη

υπογλυκαιμία

Αιμοποιητικό και λεμφικό σύστημα

Μειώσεις των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη
θρομβοκυτταροπενία
λευκοπενία/ουδετεροπενία
ακοκκιοκυττάρωση
πανκυτταροπενία
αιμολυτική αναιμία (σε ασθενείς με συγγενή ανεπάρκεια του G-6PDH)

Ψυχιατρικές διαταραχές

διαταραχές της διάθεσης ή του ύπνου

Νευρικό σύστημα

κεφαλαλγία
ζάλη
ίλιγγος
παραισθησία
σύγχυση

Οφθαλμικές διαταραχές

διαταραχές της όρασης

Ωτός και λαβύρινθου

εμβοές

Καρδιακές διαταραχές

αρρυθμία
στηθάγχη
έμφραγμα του μυοκαρδίου

Αγγειακές διαταραχές

υπόταση
επιδράσεις οφειλόμενες σε υπόταση
αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
αγγειίτιδα

Αναπνευστικό σύστημα, θώρακας και μεσοθωράκιο

βήχας
δύσπνοια
βρογχόσπασμος
ηωσινοφιλική πνευμονία
ρινίτιδα

Γαστρεντερικό σύστημα

ναυτία
έμετος
κοιλιακό άλγος
δυσγευσία
δυσπεψία
διάρροια
δυσκοιλιότητα
ξηροστομία
παγκρεατίτιδα

Ήπατος και χοληφόρων

ηπατίτιδα είτε κυτταρολυτική είτε χολοστατική

Δέρμα και υποδόριος ιστός

εξάνθημα
κνησμός
αγγειοοίδημα του προσώπου, των άκρων, των χειλέων, των βλεννογόνων, της γλώσσας, της γλωττίδας ή/και του λάρυγγα
κνίδωση
πολύμορφο ερύθημα

Μυοσκελετικό σύστημα, συνδετικός ιστός και οστά

μυϊκές κράμπες

Νεφρών και ουροφόρων οδών

νεφρική ανεπάρκεια
οξεία νεφρική ανεπάρκεια

Αναπαραγωγικό σύστημα και μαστός

ανικανότητα

Γενικές διαταραχές

εξασθένηση
εφίδρωση

Διερευνήσεις

Αύξηση των επιπέδων ουρίας αίματος και κρεατινίνης πλάσματος
υπερκαλιαιμία
αύξηση των ηπατικών ενζύμων
αύξηση της χολερυθρίνης ορού

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

υπογλυκαιμία

Μη γνωστές
Μειώσεις των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη

Πολύ σπάνιες
θρομβοκυτταροπενία

Πολύ σπάνιες
λευκοπενία/ουδετεροπενία

Πολύ σπάνιες
ακοκκιοκυττάρωση

Πολύ σπάνιες
πανκυτταροπενία

Πολύ σπάνιες
αιμολυτική αναιμία (σε ασθενείς με συγγενή ανεπάρκεια του G-6PDH)

Πολύ σπάνιες
διαταραχές της διάθεσης ή του ύπνου

Ασυνήθεις
κεφαλαλγία

Συνήθεις
ζάλη

Συνήθεις
ίλιγγος

Συνήθεις
παραισθησία

Συνήθεις
σύγχυση

Πολύ σπάνιες
διαταραχές της όρασης

Συνήθεις
εμβοές

Συνήθεις
αρρυθμία

Πολύ σπάνιες
στηθάγχη

Πολύ σπάνιες
έμφραγμα του μυοκαρδίου

Πολύ σπάνιες
υπόταση

Συχνές
επιδράσεις οφειλόμενες σε υπόταση

Συχνές
αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο

Πολύ σπάνιες
αγγειίτιδα

Μη γνωστές
βήχας

Συνήθεις
δύσπνοια

Συνήθεις
βρογχόσπασμος

Ασυνήθεις
ηωσινοφιλική πνευμονία

Πολύ σπάνιες
ρινίτιδα

Πολύ σπάνιες
ναυτία

Συνήθεις
έμετος

Συνήθεις
κοιλιακό άλγος

Συνήθεις
δυσγευσία

Συνήθεις
δυσπεψία

Συνήθεις
διάρροια

Συνήθεις
δυσκοιλιότητα

Συνήθεις
ξηροστομία

Ασυνήθεις
παγκρεατίτιδα

Πολύ σπάνιες
ηπατίτιδα είτε κυτταρολυτική είτε χολοστατική

Πολύ σπάνιες
εξάνθημα

Συνήθεις
κνησμός

Συνήθεις
αγγειοοίδημα του προσώπου, των άκρων, των χειλέων, των βλεννογόνων, της γλώσσας, της γλωττίδας ή/και του λάρυγγα

Ασυνήθεις
κνίδωση

Ασυνήθεις
πολύμορφο ερύθημα

Πολύ σπάνιες
μυϊκές κράμπες

Συνήθεις
νεφρική ανεπάρκεια

Ασυνήθεις
οξεία νεφρική ανεπάρκεια

Πολύ σπάνιες
ανικανότητα

Ασυνήθεις
εξασθένηση

Συνήθεις
εφίδρωση

Ασυνήθεις
Αύξηση των επιπέδων ουρίας αίματος και κρεατινίνης πλάσματος

Διερευνήσεις
υπερκαλιαιμία

Διερευνήσεις
αύξηση των ηπατικών ενζύμων

Σπάνιες
αύξηση της χολερυθρίνης ορού

Σπάνιες

pregnant_woman

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Κύηση / γαλουχία

Επίπεδο κινδύνου: Αντενδείκνυται expand_more

Κύηση
Αποφεύγεται

Η χρήση αναστολέων ΜΕΑ δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης.
Κύηση
Αντενδείκνυται

Η χρήση των αναστολέων ΜΕΑ αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του 2ου και 3ου τριμήνου της κύησης.
Κύηση
Με προσοχή

Εάν υπάρχει έκθεση σε αναστολείς ΜΕΑ από το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, συνιστάται υπερηχογραφικός έλεγχος της νεφρικής λειτουργίας και του κρανίου του εμβρύου. Βρέφη των οποίων οι μητέρες έχουν λάβει αναστολείς ΜΕΑ θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για την εμφάνιση υπότασης.
Γαλουχία
Αποφεύγεται

Επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση του Perindopril/Actavis κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, η χρήση του Perindopril/Actavis δεν συνιστάται και προτιμώνται εναλλακτικές θεραπείες με καλύτερα τεκμηριωμένα προφίλ ασφαλείας κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, ιδιαιτέρως κατά τον θηλασμό ενός νεογέννητου ή πρόωρου βρέφους.

neurology

DrugBank

Μηχανισμός δράσης

expand_more

monitor_heart

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Φαρμακοθεραπευτική ομάδα: αναστολείς ΜΕΑ, περινδοπρίλη. Κωδικός ATC: C09A A04 Η περινδοπρίλη είναι ένας αναστολέας του ενζύμου που μετατρέπει την αγγειοτασίνη Ι σε αγγειοτασίνη ΙΙ (Μετατρεπτικό Ένζυμο Αγγειοτασίνης, ΜΕΑ). Το μετατρεπτικό ένζυμο, ή κινάση,…

biotech

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

Φαρμακοκινητική

expand_more

Μετά την από του στόματος χορήγηση, η απορρόφηση της περινδοπρίλης είναι ταχεία και η μέγιστη συγκέντρωση επιτυγχάνεται εντός 1 ώρας. Η βιοδιαθεσιμότητα είναι από 65 έως 70%. Περίπου 20% της συνολικής ποσότητας της περινδοπρίλης που απορροφάται μετατρέπεται…

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

bloodtype

DrugBank

Απέκκριση

expand_more

Νεφρά

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

Μονογραφίες Πηγών

Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο

medication

Δοσολογία

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Συνιστάται η περινδοπρίλη να λαμβάνεται άπαξ ημερησίως το πρωί πριν από ένα γεύμα. Η δόση θα πρέπει να εξατομικεύεται σύμφωνα με το προφίλ του ασθενούς (βλ. 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση») και την ανταπόκριση της αρτηριακής πίεσης.

Υπέρταση Η περινδοπρίλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με άλλες κατηγορίες αντιυπερτασικής θεραπείας. Η συνιστώμενη δόση έναρξης είναι 4 mg χορηγούμενα άπαξ ημερησίως το πρωί. Οι ασθενείς με ένα ισχυρώς ενεργοποιημένο σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (πιο συγκεκριμένα, νεφραγγειακή υπέρταση, ένδεια νατρίου ή/και μείωση του κυκλοφορούντος όγκου αίματος, ανεπαρκής καρδιακή αντιρρόπηση ή σοβαρή υπέρταση) μπορεί να εμφανίσουν μία υπερβολική πτώση της αρτηριακής πίεσης μετά την αρχική δόση. Σε αυτούς τους ασθενείς συνιστάται μία δόση έναρξης 2 mg και η έναρξη της θεραπείας θα πρέπει να πραγματοποιείται υπό ιατρική παρακολούθηση. Η δόση μπορεί να αυξηθεί στα 8 mg άπαξ ημερησίως μετά από έναν μήνα θεραπείας.

Συμπτωματική υπόταση μπορεί να εμφανιστεί μετά την έναρξη της θεραπείας με περινδοπρίλη. Αυτό είναι περισσότερο πιθανό να συμβεί σε ασθενείς που λαμβάνουν παράλληλα θεραπεία με διουρητικά. Συνεπώς, συνιστάται προσοχή καθώς αυτοί οι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν ένδεια νατρίου ή/και μείωση του όγκου αίματος. Εάν είναι δυνατόν, η θεραπεία με διουρητικά θα πρέπει να διακόπτεται 2 έως 3 ημέρες πριν την έναρξη της θεραπείας με περινδοπρίλη (βλ. παράγραφο 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»). Σε υπερτασικούς ασθενείς στους οποίους η θεραπεία με διουρητικά δεν μπορεί να διακοπεί, η θεραπεία με περινδοπρίλη θα πρέπει να ξεκινά με μία δόση 2 mg. Η νεφρική λειτουργία και τα επίπεδα καλίου στον ορό θα πρέπει να παρακολουθούνται. Η επακόλουθη δοσολογία της περινδοπρίλης θα πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με την ανταπόκριση της αρτηριακής πίεσης. Εάν απαιτείται, η θεραπεία με διουρητικά μπορεί να ξεκινήσει εκ νέου.

Σε ηλικιωμένους ασθενείς, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά με μία δόση 2 mg, η οποία μπορεί προοδευτικά να αυξηθεί στα 4 mg μετά από έναν μήνα και στη συνέχεια στα 8 mg, εάν είναι απαραίτητο, ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία (βλ. πίνακα πιο κάτω).

Συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια Συνιστάται η θεραπεία με περινδοπρίλη, η οποία εν γένει συνδυάζεται με μη καλιοσυντηρητικά διουρητικά ή/και διγοξίνη ή/και έναν β-αποκλειστή, να ξεκινά υπό στενή ιατρική παρακολούθηση με μία συνιστώμενη δόση έναρξης 2 mg, η οποία θα λαμβάνεται το πρωί. Αυτή η δόση μπορεί να αυξηθεί μετά από 2 εβδομάδες έως τη δόση των 4 mg ημερησίως, εάν είναι ανεκτή. Η ρύθμιση της δόσης θα μπορούσε να βασιστεί στην κλινική ανταπόκριση κάθε μεμονωμένου ασθενούς. Επί σοβαρής καρδιακής ανεπάρκειας και σε άλλους ασθενείς που θεωρείται ότι βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο (ασθενείς με πλημμελή νεφρική λειτουργία και μία τάση για ανάπτυξη διαταραχών των ηλεκτρολυτών, ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονη θεραπεία με διουρητικά ή/και θεραπεία με αγγειοδιασταλτικούς παράγοντες), η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά υπό προσεκτική παρακολούθηση (βλ. παράγραφο 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»). Σε ασθενείς σε υψηλό κίνδυνο συμπτωματικής υπότασης, π.χ. σε ασθενείς με ένδεια νατρίου με ή χωρίς υπονατριαιμία, ασθενείς με υποκαλιαιμία ή ασθενείς που λάμβαναν ισχυρή θεραπεία με διουρητικά, οι καταστάσεις αυτές θα πρέπει να έχουν διορθωθεί, εάν είναι δυνατόν, πριν τη θεραπεία με περινδοπρίλη. Η αρτηριακή πίεση, η νεφρική λειτουργία και τα επίπεδα καλίου στον ορό θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της θεραπείας με περινδοπρίλη (βλ. παράγραφο 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»).

Σταθεροποιημένη στεφανιανή νόσος Η θεραπεία με περινδοπρίλη θα πρέπει να ξεκινά σε μία δόση 4 mg άπαξ ημερησίως επί δύο εβδομάδες και μετά μπορεί να αυξηθεί στα 8 mg άπαξ ημερησίως, ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία και υπό την προϋπόθεση ότι η δόση των 4 mg είναι καλά ανεκτή. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς θα πρέπει να λαμβάνουν 2 mg άπαξ ημερησίως για μια εβδομάδα, στη συνέχεια 4 mg άπαξ ημερησίως την επόμενη εβδομάδα, πριν την αύξηση της δόσης έως τα 8 mg άπαξ ημερησίως ανάλογα με τη νεφρική λειτουργία (βλ. Πίνακα 1 «Ρύθμιση της δοσολογίας επί νεφρικής ανεπάρκειας»). Η δόση θα πρέπει να αυξάνεται μόνον εφόσον η προηγούμενη χαμηλότερη δόση είναι καλά ανεκτή.

Ρύθμιση της δοσολογίας επί νεφρικής ανεπάρκειας: Η δοσολογία σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια θα πρέπει να βασίζεται στην κάθαρση της κρεατινίνης, όπως περιγράφεται στον Πίνακα 1 πιο κάτω:

Πίνακας 1: Ρύθμιση της δοσολογίας επί νεφρικής ανεπάρκειας

Κάθαρση κρεατινίνης (ml/min)	συνιστώμενη δόση
Cl CR ≥ 60	4 mg την ημέρα
30 < Cl CR < 60	2 mg την ημέρα
15 < Cl CR < 30	2 mg κάθε δεύτερη ημέρα
Ασθενείς υπό αιμοκάθαρση*	2 mg κατά την ημέρα της αιμοκάθαρσης

Η απέκκριση της περινδοπριλάτης μέσω αιμοκάθαρσης είναι 70 ml/min. Για ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, η δόση θα πρέπει να λαμβάνεται μετά την αιμοκάθαρση.

Ρύθμιση της δοσολογίας επί ηπατικής ανεπάρκειας: Δεν απαιτείται καμία ρύθμιση της δοσολογίας σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια (βλ. παραγράφους 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση» και 5.2 «Φαρμακοκινητικές ιδιότητες»).

Παιδιά και έφηβοι (ηλικίας μικρότερης των 18 ετών) Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της χρήσης σε παιδιά και εφήβους δεν έχει τεκμηριωθεί. Συνεπώς, η χρήση σε παιδιά και εφήβους δεν συνιστάται.

block

Αντενδείξεις

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Υπερευαισθησία στην περινδοπρίλη, σε οποιοδήποτε από τα έκδοχα ή σε άλλους αναστολείς ΜΕΑ.
Ιστορικό αγγειοοιδήματος που σχετίζεται με προηγούμενη θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ.
Κληρονομικό ή ιδιοπαθές αγγειοοίδημα.
Δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.6).

warning

Προειδοποιήσεις

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Σταθεροποιημένη στεφανιαία νόσος Εάν ένα επεισόδιο ασταθούς στηθάγχης (μείζων ή όχι) εμφανιστεί κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα της θεραπείας με περινδοπρίλη, θα πρέπει να διεξάγεται μία προσεκτική εκτίμηση της αναλογίας οφέλους/κινδύνου πριν τη συνέχιση της θεραπείας. Υπόταση Οι αναστολείς ΜΕΑ μπορεί να προκαλέσουν μία πτώση της αρτηριακής πίεσης. Συμπτωματική υπόταση παρατηρείται σπάνια σε μη επιπλεγμένους υπερτασικούς ασθενείς και είναι περισσότερο πιθανό να εμφανιστεί σε ασθενείς που παρουσιάζουν μείωση του όγκου αίματος, π.χ. λόγω διουρητικής θεραπείας, διατροφικού περιορισμού της πρόσληψης νατρίου, αιμοκάθαρσης, διάρροιας ή εμέτου ή σε ασθενείς που πάσχουν από σοβαρή, εξαρτώμενη από τη ρενίνη, υπέρταση (βλ. παραγράφους 4.5 «Αλληλεπιδράσεις με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης» και 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Σε ασθενείς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια, με ή χωρίς σχετιζόμενη νεφρική ανεπάρκεια, έχει παρατηρηθεί συμπτωματική υπόταση. Αυτό είναι πιο πιθανό να συμβεί σε εκείνους τους ασθενείς με περισσότερο σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, όπως αντανακλάται από τη χρήση υψηλών δόσεων διουρητικών της αγκύλης, με υπονατριαιμία ή λειτουργική νεφρική βλάβη. Σε ασθενείς σε αυξημένο κίνδυνο συμπτωματικής υπότασης, η έναρξη της θεραπείας και η ρύθμιση της δοσολογίας θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά (βλ. 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης» και 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Παρόμοια ζητήματα υφίστανται και για ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια ή αγγειακή εγκεφαλική νόσο στους οποίους μία υπερβολική πτώση της αρτηριακής πίεσης θα μπορούσε να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Εάν εμφανιστεί υπόταση, ο ασθενής θα πρέπει να τοποθετείται σε ύπτια θέση, και, εάν είναι απαραίτητο, θα πρέπει να λαμβάνει μία ενδοφλέβια έγχυση διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%). Μία παροδική υποτασική ανταπόκριση δεν αποτελεί αντένδειξη για τη χορήγηση περαιτέρω δοσολογίας, η οποία μπορεί να χορηγηθεί συνήθως χωρίς δυσκολία, μόλις η αρτηριακή πίεση αυξηθεί μετά την αύξηση του όγκου του κυκλοφορούντος αίματος. Σε ορισμένους ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια που παρουσιάζουν φυσιολογική ή χαμηλή αρτηριακή πίεση, μπορεί να εμφανιστεί επιπρόσθετη μείωση της συστηματικής αρτηριακής πίεσης με τη χρήση περινδοπρίλης. Αυτή η επίδραση είναι αναμενόμενη και συνήθως δεν αποτελεί αιτία διακοπής της θεραπείας. Εάν η υπόταση καταστεί συμπτωματική, μπορεί να είναι απαραίτητη μία ελάττωση της δόσης ή διακοπή της θεραπείας με περινδοπρίλη. Στένωση αορτικής και μιτροειδούς βαλβίδας / υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια Όπως και με όλους τους αναστολείς ΜΕΑ, η περινδοπρίλη θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς με στένωση της μιτροειδούς βαλβίδας και απόφραξη του χώρου εκροής της αριστερής κοιλίας, όπως αορτική στένωση ή υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια. Νεφρική βλάβη Σε περιπτώσεις νεφρικής βλάβης (κάθαρση κρεατινίνης <60 ml/min), η αρχική δοσολογία της περινδοπρίλης θα πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με την κάθαρση κρεατινίνης του ασθενούς (βλ. 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης») και στη συνέχεια σε συνάρτηση της ανταπόκρισης του ασθενούς στη θεραπεία. Η τακτική παρακολούθηση των επιπέδων καλίου και κρεατινίνης αποτελεί μέρος της συνήθους ιατρικής πρακτικής για αυτούς τους ασθενείς (βλ. 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Σε ασθενείς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια, η εμφάνιση υπότασης μετά την έναρξη της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω βλάβη της νεφρικής λειτουργίας. Οξεία νεφρική ανεπάρκεια, συνήθως αναστρέψιμη, έχει αναφερθεί σε αυτή την κατάσταση. Σε ορισμένους ασθενείς με αμφοτερόπλευρη στένωση των νεφρικών αρτηριών ή με στένωση της αρτηρίας σε μονήρη νεφρό που έχουν λάβει θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ, έχουν παρατηρηθεί αυξήσεις των επιπέδων ουρίας αίματος και κρεατινίνης ορού, συνήθως αναστρέψιμες με τη διακοπή της θεραπείας. Αυτό είναι ιδιαιτέρως πιθανό σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια. Εάν υφίσταται νεφραγγειακή υπέρταση, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σοβαρής υπότασης και νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αυτούς τους ασθενείς, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά υπό στενή ιατρική παρακολούθηση με χαμηλές δόσεις και προσεκτική τιτλοποίηση της δόσης. Καθώς η θεραπεία με διουρητικά μπορεί να αποτελεί έναν παράγοντα που συμβάλλει στα πιο πάνω, θα πρέπει να διακόπτεται και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων της θεραπείας με περινδοπρίλη. Ορισμένοι υπερτασικοί ασθενείς χωρίς καμία έκδηλη προϋπάρχουσα νεφραγγειακή νόσο έχουν αναπτύξει αυξήσεις στα επίπεδα ουρίας αίματος και κρεατινίνης ορού, συνήθως ελάσσονες και παροδικές, ιδιαίτερα όταν η περινδοπρίλη έχει χορηγηθεί παράλληλα με ένα διουρητικό. Αυτό είναι περισσότερο πιθανό να εμφανιστεί σε ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφρική βλάβη. Μπορεί να απαιτηθεί ελάττωση της δοσολογίας ή/και διακοπή της θεραπείας με διουρητικά ή/και περινδοπρίλη. Αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς Αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση µε µεµβράνες υψηλής ροής και λαμβάνουν ταυτόχρονα θεραπεία µε έναν αναστολέα ΜΕΑ. Σε αυτούς τους ασθενείς πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο χρήσης μίας μεμβράνης αιμοκάθαρσης διαφορετικού τύπου ή ένας αντιυπερτασικός παράγοντας άλλης κατηγορίας. Μεταμόσχευση νεφρού Δεν υπάρχει πείρα σε σχέση τη χορήγηση της περινδοπρίλης σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε πρόσφατη μεταμόσχευση νεφρού. Υπερευαισθησία / Αγγειoοίδημα Αγγειοοίδημα προσώπου, άκρων, χειλέων, γλώσσας, γλωττίδας ή/και λάρυγγα έχει αναφερθεί σπανίως σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της περινδοπρίλης (βλ. 4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Αυτό μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η περινδοπρίλη θα πρέπει να διακόπτεται εγκαίρως και θα πρέπει να ξεκινά κατάλληλη παρακολούθηση, η οποία θα συνεχίζεται έως την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Σε εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες το οίδημα περιορίζεται στο πρόσωπο και στα χείλη, η πάθηση εν γένει υποχωρεί χωρίς θεραπεία, αν και τα αντιισταμινικά έχουν αποδειχθεί χρήσιμα για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Το αγγειοοίδημα που σχετίζεται με λαρυγγικό οίδημα μπορεί να είναι θανατηφόρο. Όπου υφίσταται προσβολή της γλώσσας, της γλωττίδας ή του λάρυγγα, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει απόφραξη των αεραγωγών, θα πρέπει να χορηγείται εγκαίρως θεραπεία έκτατης ανάγκης. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει τη χορήγηση αδρεναλίνης ή/και τη διατήρηση ανοιχτών αεραγωγών. Ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή ιατρική παρακολούθηση έως την πλήρη και παρατεταμένη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς με ιστορικό αγγειοιδήματος που δεν σχετίζεται με τη θεραπεία με τους αναστολείς ΜΕΑ, μπορεί να βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο αγγειοιδήματος ενώ λαμβάνουν έναν αναστολέα ΜΕΑ (βλ. 4.3 «Αντενδείξεις»). Αγγειοοίδημα του εντέρου έχει αναφερθεί σπάνια σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ. Οι ασθενείς αυτοί εμφάνισαν κοιλιακό άλγος (με ή χωρίς ναυτία και έμετο). Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν προηγήθηκε αγγειοοίδημα προσώπου και τα επίπεδα της C1 εστεράσης ήταν φυσιολογικά. Το αγγειοοίδημα διαγνώστηκε με διαδικασίες που περιελάμβαναν αξονική τομογραφία της κοιλιακής χώρας ή υπέρηχο ή κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης και τα συμπτώματα παρήλθαν μετά τη διακοπή του αναστολέα ΜΕΑ. Το εντερικό αγγειοιοοίδημα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση ασθενών υπό θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ που εμφανίζουν κοιλιακό άλγος. Αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις κατά τη διάρκεια αφαίρεσης λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) Σπανίως, ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια αφαίρεσης των λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) με θειϊκή δεξτράνη παρουσίασαν απειλητικές για τη ζωή αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις. Αυτές οι αντιδράσεις αποφεύγονται με προσωρινή διακοπή της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ πριν από κάθε αφαίρεση. Αναφυλακτικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια απευαισθητοποίησης Ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια αγωγής απευαισθητοποίησης (π.χ. με δηλητήριο υμενόπτερων) παρουσιάζουν αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις. Στους ίδιους ασθενείς, αυτές οι αντιδράσεις έχουν αποφευχθεί όταν η θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ διεκόπη προσωρινά, αλλά επανεμφανίστηκαν κατά την ακούσια επαναπρόκληση. Ηπατική ανεπάρκεια Σπανίως, οι αναστολείς ΜΕΑ έχουν συσχετιστεί με ένα σύνδρομο που ξεκινά με χολοστατικό ίκτερο και εξελίσσεται σε κεραυνοβόλο ηπατική νέκρωση και (ορισμένες φορές) σε θάνατο. Ο μηχανισμός αυτού του συνδρόμου δεν είναι κατανοητός. Οι ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ και αναπτύσσουν ίκτερο ή σημαντικές αυξήσεις των ηπατικών ενζύμων θα πρέπει να διακόπτουν τη θεραπεία με τον αναστολέα ΜΕΑ και να υποβάλλονται στην κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση (4.8 «Ανεπιθύμητες ενέργειες»). Ουδετεροπενία / Ακοκκιοκυττάρωση / Θρομβοκυτταροπενία / Αναιμία Ουδετεροπενία / ακοκκιοκυττάρωση, θρομβοκυτταροπενία και αναιμία έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς ΜΕΑ. Σε ασθενείς µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία και χωρίς άλλους παράγοντες επιπλοκών, η ουδετεροπενία εμφανίζεται σπάνια. Η περινδοπρίλη θα πρέπει να χρησιμοποιείται µε ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς µε αγγειακή νόσο του κολλαγόνου, υπό ανοσοκατασταλτική θεραπεία, θεραπεία µε αλλοπουρινόλη ή προκαϊναµίδη ή έναν συνδυασμό αυτών των παραγόντων επιπλοκών, ιδιαίτερα όταν προϋπάρχει βλάβη της νεφρικής λειτουργίας. Ορισμένοι από αυτούς τους ασθενείς ανέπτυξαν σοβαρές λοιμώξεις, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ανταποκρίθηκαν σε εντατική αντιβιοτική θεραπεία. Εάν η περινδοπρίλη χορηγείται σε τέτοιους ασθενείς, συνιστάται περιοδικός έλεγχος του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και οι ασθενείς θα πρέπει να καθοδηγούνται να αναφέρουν οποιοδήποτε σημείο λοίμωξης (π.χ. πονόλαιμο, πυρετό). Φυλή Οι αναστολείς ΜΕΑ προκαλούν ένα υψηλότερο ποσοστό εμφάνισης αγγειοοιδήματος σε ασθενείς της μαύρης φυλής σε σχέση με ασθενείς άλλης φυλής. Όπως και με άλλους αναστολείς ΜΕΑ, η περινδοπρίλη μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματική στη μείωση της αρτηριακής πίεσης σε άτομα της μαύρης φυλής από ό,τι σε άτομα άλλης φυλής, πιθανώς εξαιτίας ενός υψηλότερου επιπολασμού παθήσεων με χαμηλή ρενίνη στον πληθυσμό μαύρων υπερτασικών ασθενών. Βήχας Έχει αναφερθεί βήχας µε τη χρήση αναστολέων ΜΕΑ. Χαρακτηριστικά, ο βήχας είναι µη παραγωγικός βήχας, επίμονος και υποχωρεί μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ο επαγόμενος από τους αναστολείς ΜΕΑ βήχας θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν ως μέρος της διαφορικής διάγνωσης του βήχα. Χειρουργική επέμβαση / Αναισθησία Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε μείζονα χειρουργική επέμβαση ή κατά τη διάρκεια αναισθησίας µε παράγοντες που προκαλούν υπόταση, η περινδοπρίλη ενδέχεται να αναστείλει τον σχηματισμό της αγγειοτασίνης ΙΙ λόγω της αντιρροπιστικής απελευθέρωσης ρενίνης. Η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται μία ημέρα πριν τη χειρουργική επέμβαση. Εάν εμφανισθεί υπόταση και θεωρηθεί ότι οφείλεται στον μηχανισμό αυτόν, μπορεί να διορθωθεί µε την αύξηση του όγκου του αίματος. Υπερκαλιαιμία Αυξήσεις στα επίπεδα καλίου στον ορό έχουν παρατηρηθεί σε ορισμένους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία µε αναστολείς ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της περινδοπρίλης. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη υπερκαλιαιµίας, συμπεριλαμβάνουν νεφρική ανεπάρκεια, επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας, προχωρημένη ηλικία (>70 ετών), σακχαρώδη διαβήτη, παρεμπίπτοντα συμβάντα, ιδιαίτερα αφυδάτωση, οξεία ρήξη καρδιακής αντιρροπήσεως, μεταβολική οξέωση και ταυτόχρονη χρήση καλιοσυντηρητικών διουρητικών (π.χ. σπιρονολακτόνη, επλερενόνη, τριαμτερένη ή αμιλορίδη), υποκατάστατων καλίου ή υποκατάστατων αλάτων που περιέχουν κάλιο, ή εκείνους τους ασθενείς που λαμβάνουν άλλα φάρμακα που σχετίζονται µε αυξήσεις στα επίπεδα καλίου στον ορό (π.χ. ηπαρίνη). Η χρήση συμπληρωμάτων καλίου, καλιοσυντηρητικών διουρητικών ή υποκατάστατων αλάτων που περιέχουν κάλιο, ιδιαίτερα σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική αύξηση του καλίου ορού. Η υπερκαλιαιμία μπορεί να προκαλέσει σοβαρές, ορισμένες φορές θανατηφόρες αρρυθμίες. Εάν κριθεί απαραίτητη η χρήση των προαναφερθέντων παραγόντων, πρέπει να χρησιμοποιούνται προσεκτικά και με συχνή παρακολούθηση των επιπέδων του καλίου στον ορό (βλέπε παράγραφο 4.5 Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης). Διαβητικοί ασθενείς Στους διαβητικούς ασθενείς που λαμβάνουν από του στόματος χορηγούµενους αντιδιαβητικούς παράγοντες ή ινσουλίνη, ο γλυκαιµικός έλεγχος θα πρέπει να παρακολουθείται στενά κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα της θεραπείας µε έναν αναστολέα ΜΕΑ (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης, Αντιδιαβητικά»). Λίθιο Ο συνδυασμός λιθίου και περινδοπρίλης εν γένει δεν συνιστάται (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης»). Καλιοσυντηρητικά διουρητικά, συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο Ο συνδυασμός περινδοπρίλης και καλιοσυντηρητικών διουρητικών, συμπληρωμάτων καλίου ή υποκατάστατων άλατος που περιέχουν κάλιο εν γένει δεν συνιστάται (βλ. 4.5 «Αλληλεπίδραση με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα και άλλες μορφές αλληλεπίδρασης»). Κύηση: Η χορήγηση αναστολέων ΜΕΑ δεν θα πρέπει να ξεκινά κατά τη διάρκεια της κύησης. Εκτός εάν η συνέχιση της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ κρίνεται απαραίτητη, οι ασθενείς που προγραμματίζουν κύηση θα πρέπει να αλλάζουν σε εναλλακτικές αντιυπερτασικές θεραπείες που έχουν εδραιωμένο προφίλ ασφαλείας για χρήση κατά την κύηση. Όταν διαγνωσθεί κύηση, η θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως και, εάν κρίνεται κατάλληλο, θα πρέπει να ξεκινά εναλλακτική θεραπεία (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.6). Λακτόζη Αυτό το προϊόν περιέχει μονοϋδρική λακτόζη. Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα, όπως δυσανεξία στη γαλακτόζη, ανεπάρκεια της λακτάσης Lapp ή δυσαπορρόφηση της γλυκόζης-γαλακτόζης, δεν θα πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Διουρητικά Οι ασθενείς που λαμβάνουν διουρητικά και ιδιαίτερα όσοι είναι υπογκαιμικοί ή/και εμφανίζουν ένδεια νατρίου, μπορεί να παρουσιάσουν υπερβολική μείωση της αρτηριακής πίεσης μετά την έναρξη της θεραπείας με ένα αναστολέα ΜΕΑ. Η πιθανότητα υποτασικών επιδράσεων μπορεί να μειωθεί μέσω διακοπής του διουρητικού, μέσω αύξησης του όγκου του αίματος ή της πρόσληψης άλατος πριν την έναρξη της θεραπείας με χαμηλές και προοδευτικές δόσεις περινδοπρίλης.

Καλιοσυντηρητικά διουρητικά, συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο Αν και τα επίπεδα καλίου στον ορό συνήθως παραμένουν εντός των φυσιολογικών ορίων, υπερκαλιαιμία μπορεί να εμφανιστεί σε ορισμένους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με περινδοπρίλη. Καλιοσυντηρητικά διουρητικά (π.χ. σπειρονολακτόνη, τριατμερένη ή αμιλορίδη), συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική αύξηση των επιπέδων καλίου ορού. Συνεπώς, ο συνδυασμός περινδοπρίλης με τα προαναφερθέντα φάρμακα δεν συνιστάται (βλ. παράγραφο 4.4). Εάν η ταυτόχρονη χρήση ενδείκνυται λόγω αποδεδειγμένης υποκαλιαιμίας, θα πρέπει να γίνεται με προσοχή και με συχνή παρακολούθηση του καλίου ορού.

Λίθιο Αναστρέψιμες αυξήσεις των συγκεντρώσεων λιθίου στον ορό και τοξικότητα έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης χρήσης λιθίου και αναστολέων ΜΕΑ. Η ταυτόχρονη χρήση διουρητικών θειαζίδης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης τοξικότητας λιθίου και να ενισχύσει τον ήδη αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης τοξικότητας λιθίου με τους αναστολείς ΜΕΑ. Η χρήση περινδοπρίλης και λιθίου δεν συνιστάται, αλλά εάν ο συνδυασμός αποδειχθεί απαραίτητος, θα πρέπει να πραγματοποιείται προσεκτική παρακολούθηση των επιπέδων λιθίου στον ορό (βλ. παράγραφο 4.4).

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), συμπεριλαμβανομένης της ασπιρίνης ≥ 3 g/ημέρα Όταν οι αναστολείς ΜΕΑ συγχορηγούνται με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (δηλαδή ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε αντιφλεγμονώδη δοσολογικά σχήματα, αναστολείς COX-2 και μη εκλεκτικά ΜΣΑΦ), μπορεί να εμφανιστεί ενίσχυση του αντιυπερτασικού αποτελέσματος. Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ και ΜΣΑΦ μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, περιλαμβανομένης ενδεχόμενης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, καθώς και σε αύξηση του νατρίου στον ορό, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα έκπτωση νεφρικής λειτουργίας. Ο συνδυασμός πρέπει να χορηγείται προσεκτικά, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους. Οι ασθενείς πρέπει να ενυδατώνονται επαρκώς και να δίνεται προσοχή στην παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας μετά την έναρξη της ταυτόχρονης θεραπείας και περιοδικά στη συνέχεια.

Αντιυπερτασικοί παράγοντες και αγγειοδιασταλτικά Η ταυτόχρονη χρήση αυτών των παραγόντων μπορεί να αυξήσει τις υποτασικές επιδράσεις της περινδοπρίλης. Η ταυτόχρονη χρήση με νιτρογλυκερίνη και άλλα νιτρώδη ή άλλα αγγειοδιασταλτικά, μπορεί να μειώσει περαιτέρω την αρτηριακή πίεση.

Αντιδιαβητικοί παράγοντες Επιδημιολογικές μελέτες υποδηλώνουν ότι η συγχορήγηση αναστολέων ΜΕΑ και αντιδιαβητικών φαρμάκων (ινσουλίνες, αντιδιαβητικοί παράγοντες από το στόμα), μπορεί να προκαλέσει αυξημένη, μειωτική της γλυκόζης, επίδραση στο αίμα με κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας. Tο φαινόμενο αυτό φάνηκε να είναι περισσότερο πιθανό να εμφανιστεί κατά τις πρώτες εβδομάδες της συνδυαστικής θεραπείας και σε ασθενείς με νεφρική βλάβη.

Ακετυλοσαλικυλικό οξύ, θρομβολυτικά, β-αποκλειστές, νιτρώδη Η περινδοπρίλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ταυτόχρονα με ακετυλοσαλικυλικό οξύ (όταν χρησιμοποιείται ως θρομβολυτικό), θρομβολυτικά, β-αποκλειστές ή/και νιτρώδη.

Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά / Αντιψυχωσικά / Αναισθητικά Η ταυτόχρονη χρήση συγκεκριμένων αναισθητικών φαρμακευτικών προϊόντων, τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών και αντιψυχωσικών παραγόντων με αναστολείς ΜΕΑ μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω μείωση της αρτηριακής πίεσης (βλ. παράγραφο 4.4).

Χρυσός: Έχουν αναφερθεί σπάνια νιτροειδείς κρίσεις (τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ερυθρότητα προσώπου, ναυτία, έμετο και υπόταση) σε ασθενείς υπό θεραπεία με ενέσιμο χρυσό (χρυσοθειομηλικό νάτριο) και ταυτόχρονη θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ περιλαμβανομένης της περινδοπρίλης.

Συμπαθητικομιμητικά Τα συμπαθητικομιμητικά ενδέχεται να ελαττώσουν τις αντιυπερτασικές επιδράσεις των αναστολέων ΜΕΑ.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Οι ακόλουθες ανεπιθύμητες ενέργειες έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με περινδοπρίλη και ταξινομούνται υπό τις ακόλουθες συχνότητες:

Πολύ συνήθεις (≥1/10), συνήθεις (≥1/100 και <1/10), ασυνήθεις (≥1/1000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10000 έως <1/1000) και πολύ σπάνιες (<1/10000), όχι γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης: Μη γνωστές: υπογλυκαιμία (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.5).

Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος: Μειώσεις των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη, θρομβοκυτταροπενία, λευκοπενία/ουδετεροπενία και περιπτώσεις ακοκκιοκυττάρωσης ή πανκυτταροπενίας έχουν αναφερθεί πολύ σπάνια. Σε ασθενείς με συγγενή ανεπάρκεια του G-6PDH, έχουν αναφερθεί πολύ σπάνιες περιπτώσεις αιμολυτικής αναιμίας (βλ. παράγραφο 4.4 Ιδιαίτερες προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση).

Ψυχιατρικές διαταραχές: Ασυνήθεις: διαταραχές της διάθεσης ή του ύπνου

Διαταραχές του νευρικού συστήματος: Συνήθεις: κεφαλαλγία, ζάλη, ίλιγγος, παραισθησία Πολύ σπάνιες: σύγχυση

Οφθαλμικές διαταραχές: Συνήθεις: διαταραχές της όρασης

Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου: Συνήθεις: εμβοές

Καρδιακές διαταραχές: Πολύ σπάνιες: αρρυθμία, στηθάγχη και έμφραγμα του μυοκαρδίου, πιθανώς οφειλόμενα σε υπερβολική υπόταση σε ασθενείς υψηλού κινδύνου (βλ. παράγραφο 4.4).

Αγγειακές διαταραχές: Συχνές: υπόταση και επιδράσεις οφειλόμενες σε υπόταση Πολύ σπάνιες: αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, πιθανώς οφειλόμενο σε υπερβολική υπόταση σε ασθενείς υψηλού κινδύνου (βλ. παράγραφο 4.4). Μη γνωστές: αγγειίτιδα

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωρακίου: Συνήθεις: βήχας, δύσπνοια Ασυνήθεις: βρογχόσπασμος Πολύ σπάνιες: ηωσινοφιλική πνευμονία, ρινίτιδα

Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος: Συνήθεις: ναυτία, έμετος, κοιλιακό άλγος, δυσγευσία, δυσπεψία, διάρροια, δυσκοιλιότητα Ασυνήθεις: ξηροστομία Πολύ σπάνιες: παγκρεατίτιδα

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων: Πολύ σπάνιες: ηπατίτιδα είτε κυτταρολυτική είτε χολοστατική (βλ. παράγραφο 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»)

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού: Συνήθεις: εξάνθημα, κνησμός Ασυνήθεις: αγγειοοίδημα του προσώπου, των άκρων, των χειλέων, των βλεννογόνων, της γλώσσας, της γλωττίδας ή/και του λάρυγγα, κνίδωση (βλ. 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση»). Πολύ σπάνιες: πολύμορφο ερύθημα

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος, του συνδετικού ιστού και των οστών: Συνήθεις: μυϊκές κράμπες

Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών: Ασυνήθεις: νεφρική ανεπάρκεια Πολύ σπάνιες: οξεία νεφρική ανεπάρκεια

Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού: Ασυνήθεις: ανικανότητα

Γενικές διαταραχές: Συνήθεις: εξασθένηση Ασυνήθεις: εφίδρωση

Διερευνήσεις: Αύξηση των επιπέδων ουρίας αίματος και κρεατινίνης πλάσματος, μπορεί επίσης να εμφανιστεί υπερκαλιαιμία αναστρέψιμη κατά τη διακοπή της θεραπείας, ιδιαίτερα στην παρουσία νεφρικής ανεπάρκειας, σοβαρής καρδιακής ανεπάρκειας και νεφραγγειακής υπέρτασης. Έχουν αναφερθεί σπανίως αύξηση των ηπατικών ενζύμων και της χολερυθρίνης ορού.

Κλινικές δοκιμές Κατά τη διάρκεια της τυχαιοποιημένης περιόδου της μελέτης EUROPA συλλέχθηκαν μόνο οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Ελάχιστοι ασθενείς εμφανίζουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες: 16 (0,3%) από τους 6122 ασθενείς που λάμβαναν περινδοπρίλη και 12 (0,2%) από τους 6107 ασθενείς που λάμβαναν εικονικό φάρμακο. Σε ασθενείς που λάμβαναν περινδοπρίλη, παρατηρήθηκε υπόταση σε 6 ασθενείς, αγγειοοίδημα σε 3 ασθενείς και αιφνίδια καρδιακή ανακοπή σε 1 ασθενή. Περισσότεροι ασθενείς που λάμβαναν περινδοπρίλη διέκοψαν τη θεραπεία λόγω βήχα, υπότασης ή άλλης δυσανεξίας σε σχέση με εκείνους που λάμβαναν εικονικό φάρμακο, 6,0% (n=366) έναντι 2,1% (n=129), αντίστοιχα.

pregnant_woman

Κύηση / γαλουχία

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Κύηση

Η χρήση αναστολέων ΜΕΑ δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης (βλ. Δοσολογία). Η χρήση των αναστολέων ΜΕΑ αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του 2ου και 3ου τριμήνου της κύησης (βλ. Αντενδείξεις και Ειδικές προειδοποιήσεις).

Οι επιδημιολογικές ενδείξεις σχετικά με τον κίνδυνο τερατογένεσης μετά από έκθεση σε αναστολείς ΜΕΑ κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης ήταν αμφιλεγόμενες. Ωστόσο, μία μικρή αύξηση του κινδύνου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Εκτός εάν η συνέχιση της θεραπείας με αναστολείς ΜΕΑ κρίνεται απαραίτητη, οι ασθενείς που σχεδιάζουν να μείνουν έγκυοι θα πρέπει να αλλάζουν σε εναλλακτικές αντιυπερτασικές θεραπείες που έχουν εδραιωμένο προφίλ ασφαλείας για χρήση κατά την κύηση. Όταν διαγνωσθεί κύηση, η θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως και, εάν κρίνεται κατάλληλο, θα πρέπει να ξεκινά εναλλακτική θεραπεία.

Η έκθεση σε αναστολείς ΜΕΑ / AIIRA κατά τη διάρκεια του δευτέρου και τρίτου τριμήνου της κύησης, είναι γνωστό ότι προκαλεί εµβρυοτοξικότητα στον άνθρωπο (μειωμένη νεφρική λειτουργία, ολιγοϋδράµνιο, καθυστέρηση της οστεοποίησης του κρανίου) και νεογνική τοξικότητα (νεφρική ανεπάρκεια, υπόταση, υπερκαλιαιµία). (Βλ. επίσης Προκλινικά δεδομένα).

Εάν υπάρχει έκθεση σε αναστολείς ΜΕΑ από το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, συνιστάται υπερηχογραφικός έλεγχος της νεφρικής λειτουργίας και του κρανίου του εμβρύου. Βρέφη των οποίων οι μητέρες έχουν λάβει αναστολείς ΜΕΑ θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για την εμφάνιση υπότασης (βλ. επίσης Αντενδείξεις και Ειδικές προειδοποιήσεις).

Γαλουχία

Επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τη χρήση του Perindopril/Actavis κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, η χρήση του Perindopril/Actavis δεν συνιστάται και προτιμώνται εναλλακτικές θεραπείες με καλύτερα τεκμηριωμένα προφίλ ασφαλείας κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, ιδιαιτέρως κατά τον θηλασμό ενός νεογέννητου ή πρόωρου βρέφους.

monitor_heart

Φαρμακοδυναμική

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Φαρμακοθεραπευτική ομάδα: αναστολείς ΜΕΑ, περινδοπρίλη. Κωδικός ATC: C09A A04

Η περινδοπρίλη είναι ένας αναστολέας του ενζύμου που μετατρέπει την αγγειοτασίνη Ι σε αγγειοτασίνη ΙΙ (Μετατρεπτικό Ένζυμο Αγγειοτασίνης, ΜΕΑ). Το μετατρεπτικό ένζυμο, ή κινάση, είναι μία εξωπεπτιδάση που επιτρέπει τη μετατροπή της αγγειοτασίνης Ι στην αγγειοσυσπαστική αγγειοτασίνη ΙΙ, όπως επίσης προκαλεί την αποδόμηση της αγγειοδιασταλτικής βραδυκινίνης σε ένα αδρανές επταπεπτίδιο.

Η αναστολή του ΜΕΑ προκαλεί μία μείωση της αγγειοτασίνης ΙΙ στο πλάσμα, η οποία οδηγεί σε αυξημένη δραστηριότητα της ρενίνης πλάσματος (μέσω αναστολής της αρνητικής ανάδρασης της απελευθέρωσης ρενίνης) και μειωμένη έκκριση αλδοστερόνης. Καθώς το ΜΕΑ ενεργοποιεί τη βραδυκινίνη, η αναστολή του ΜΕΑ οδηγεί επίσης σε αυξημένη δραστηριότητα των κυκλοφορούντων και τοπικών συστημάτων καλλικρεΐνης-κινίνης (και συνεπώς επίσης στην ενεργοποίηση του συστήματος της προσταγλανδίνης). Είναι πιθανό ότι αυτός ο μηχανισμός συμβάλλει στη μειωτική της αρτηριακής πίεσης δράση των αναστολέων ΜΕΑ και είναι μερικώς υπεύθυνο για ορισμένες από τις ανεπιθύμητες ενέργειές τους (π.χ. βήχας).

Η περινδοπρίλη δρα μέσω του δραστικού μεταβολίτη της, της περινδοπριλάτης. Οι άλλοι μεταβολίτες δεν καταδεικνύουν αναστολή της δραστηριότητας του ΜΕΑ in vitro.

Υπέρταση Η περινδοπρίλη είναι δραστική σε όλους τους βαθμούς βαρύτητας της υπέρτασης. ήπια, μέτρια, σοβαρή. Παρατηρείται μία μείωση της συστολικής και της διαστολικής αρτηριακής πίεσης τόσο σε ύπτια όσο και σε όρθια θέση. Η περινδοπρίλη μειώνει τις περιφερικές αγγειακές αντιστάσεις, οδηγώντας σε μείωση της αρτηριακής πίεσης. Ως αποτέλεσμα αυτού, η ροή του περιφερικού αίματος αυξάνεται, χωρίς καμία επίδραση στον καρδιακό ρυθμό. Η νεφρική ροή του αίματος κατά κανόνα αυξάνεται, ενώ ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης (GFR) είναι συνήθως αμετάβλητος. Η αντιυπερτασική δραστηριότητα είναι μέγιστη μεταξύ 4 και 6 ωρών μετά από μία μονή δόση και διατηρείται για τουλάχιστον 24 ώρες: η επίδραση στη φάση ύφεσης είναι περίπου το 87-100% της επίδρασης στη φάση αιχμής Η μείωση της αρτηριακής πίεσης πραγματοποιείται ταχέως. Στους ανταποκριθέντες ασθενείς, η ομαλοποίηση επιτυγχάνεται εντός ενός μήνα και εμμένει χωρίς την εμφάνιση ταχυφύλαξης. Η διακοπή της θεραπείας δεν οδηγεί σε φαινόμενο υποτροπής (rebound effect).

Η περινδοπρίλη μειώνει την υπερτροφία της αριστερής κοιλίας. Στον άνθρωπο, η περινδοπρίλη έχει επιβεβαιωθεί ότι επιδεικνύει αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες. Βελτιώνει την ελαστικότητα των μεγάλων αρτηριών και μειώνει το λόγο μέσου χιτώνα/αυλού των μικρών αρτηριών.

Η συμπληρωματική θεραπεία με θειαζιδικό διουρητικό έχει ως αποτέλεσμα συνεργία αθροιστικού τύπου. Ο συνδυασμός ενός αναστολέα ΜΕΑ με μία θειαζίδη μειώνει επίσης τον κίνδυνο υποκαλιαιμίας που προκαλείται από τη θεραπεία με διουρητικά.

Καρδιακή ανεπάρκεια Η περινδοπρίλη μειώνει το καρδιακό έργο μέσω της μείωσης του προφορτίου και του μεταφορτίου. Μελέτες σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια έχουν καταδείξει:

μείωση της πίεσης πλήρωσης της αριστερής και της δεξιάς κοιλίας,
μείωση των συνολικών περιφερικών αγγειακών αντιστάσεων,
αύξηση της καρδιακής παροχής και βελτίωση του καρδιακού δείκτη.

Με συγκριτικές μελέτες, η πρώτη χορήγηση 2 mg περινδοπρίλης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια καρδιακή ανεπάρκεια δεν σχετίστηκε με οποιαδήποτε σημαντική μείωση της αρτηριακής πίεσης σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο.

Ασθενείς με σταθεροποιημένη στεφανιανή νόσο Η μελέτη EUROPA ήταν μία πολυκεντρική, διεθνής, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική δοκιμή διάρκειας 4 ετών. Τυχαιοποιήθηκαν δώδεκα χιλιάδες διακόσιοι δέκα οκτώ (12.218) ασθενείς ηλικίας άνω των 18 ετών για να λάβουν είτε περινδοπρίλη 8 mg (n=6.110) είτε εικονικό φάρμακο (n=6108). Ο πληθυσμός της δοκιμής είχε ενδείξεις στεφανιαίας νόσου χωρίς ενδείξεις κλινικών σημείων καρδιακής ανεπάρκειας. Συνολικά, 90% των ασθενών είχαν υποστεί προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή/και είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη επαναγγείωση στεφανιαίων. Οι περισσότεροι ασθενείς έλαβαν τη φαρμακευτική αγωγή της μελέτης επιπροσθέτως της συμβατικής θεραπείας, συμπεριλαμβανομένων των αναστολέων αιμοπεταλίων, των υπολιπιδαιμικών παραγόντων και των β-αποκλειστών.

Το κύριο κριτήριο αποτελεσματικότητας ήταν το σύνθετο σημείο της καρδιαγγειακής θνησιμότητας, του μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου ή/και της καρδιακής ανακοπής με επιτυχή ανάνηψη. Η θεραπεία με περινδοπρίλη 8 mg άπαξ ημερησίως είχε ως αποτέλεσμα μία σημαντική απόλυτη μείωση του κύριου τελικού σημείου κατά 1,9%, ισοδύναμη με μία μείωση του σχετικού κινδύνου κατά 20% (95% CI [9,4 - 28,6] - p<0,001). Σε ασθενείς με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου ή/και επαναγγείωσης, παρατηρήθηκε μία απόλυτη μείωση κατά 2,2% που αντιστοιχεί σε μείωση του RRR κατά 22,4% (95% CI [12,0 - 31,6] - p<0,001) στο κύριο τελικό σημείο σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο

biotech

Φαρμακοκινητική

SPC-PERINDOPRIL-ACTAVIS

expand_more

Μετά την από του στόματος χορήγηση, η απορρόφηση της περινδοπρίλης είναι ταχεία και η μέγιστη συγκέντρωση επιτυγχάνεται εντός 1 ώρας. Η βιοδιαθεσιμότητα είναι από 65 έως 70%.

Περίπου 20% της συνολικής ποσότητας της περινδοπρίλης που απορροφάται μετατρέπεται σε περινδοπριλάτη, τον δραστικό μεταβολίτη της. Εκτός από τη δραστική περινδοπριλάτη, η περινδοπρίλη έχει άλλους πέντε μεταβολίτες, οι οποίοι είναι στο σύνολό τους ανενεργοί. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της περινδοπρίλης στο πλάσμα είναι ίσος με 1 ώρα.

Η μέγιστη συγκέντρωση της περινδοπριλάτης στο πλάσμα επιτυγχάνεται εντός 3 έως 4 ωρών.

Καθώς η πρόσληψη τροφής μειώνει τη μετατροπή σε περινδοπριλάτη, και συνεπώς τη βιοδιαθεσιμότητα, η περινδοπρίλη θα πρέπει να χορηγείται από του στόματος σε μία μονή ημερήσια δόση το πρωί πριν από ένα γεύμα.

Ο όγκος κατανομής είναι περίπου 0,2 l/kg για την αδέσμευτη περινδοπριλάτη. Η σύνδεση με τις πρωτεΐνες είναι μικρή (η σύνδεση της περινδοπριλάτης με το μετατρεπτικό ένζυμο της αγγειοτασίνης είναι μικρότερη από 30%), αλλά εξαρτάται από τη συγκέντρωση.

Η περινδοπριλάτη απεκκρίνεται στα ούρα και ο χρόνος ημίσειας ζωής του αδέσμευτου κλάσματός της είναι περίπου 3 έως 5 ώρες Ο διαχωρισμός της περινδοπριλάτης που είναι συνδεδεμένη με το μετατρεπτικό ένζυμο της αγγειοτασίνης οδηγεί σε έναν «αποτελεσματικό» χρόνο ημίσειας ζωής απέκκρισης 25 ωρών, ενώ η σταθερή κατάσταση επιτυγχάνεται εντός 4 ημερών.

Δεν παρατηρείται συσσώρευση περινδοπρίλης μετά από επαναλαμβανόμενη χορήγηση.

Η αποβολή της περινδοπριλάτης είναι μειωμένη στους ηλικιωμένους, καθώς και σε ασθενείς με καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια. Η ρύθμιση της δοσολογίας στη νεφρική ανεπάρκεια είναι επιθυμητή ανάλογα με τον βαθμό της ανεπάρκειας (κάθαρση κρεατινίνης).

Η νεφρική κάθαρση της περινδοπριλάτης είναι ίση με 70 ml/min.

Η κινητική της περινδοπρίλης μεταβάλλεται σε ασθενείς με κίρρωση: η ηπατική κάθαρση του μητρικού μορίου μειώνεται στο ήμισυ. Ωστόσο, δεν μειώνεται η ποσότητα της σχηματισθείσας περινδοπριλάτης και συνεπώς δεν απαιτείται καμία ρύθμιση της δοσολογίας (βλ. επίσης παραγράφους 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης» και 4.4 «Ειδικές προειδοποιήσεις και ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη χρήση»).

ΕΟΦ · 2.6.2

Αποκλειστές διαύλων ασβεστίου

expand_more

Περιγραφή

Οι ανταγωνιστές ασβεστίου παρεμποδίζουν την είσοδο ιόντων ασβεστίου από τους διαύλους των κυτταρικών μεμβρανών. Η δράση αυτή ασκείται κυρίως στον καρδιακό μυ και τις λείες μυϊκές ίνες των αγγείων. Στον καρδιακό μυ προκαλούν ελάττωση της συσπαστικότητας, η οποία όμως αντισταθμίζεται από την ελάττωση του μεταφορτίου από την αγγειοδιαστολή. Στα αγγεία προκαλείται ελάττωση του μυϊκού τόνου και αγγειοδιαστολή τόσο στα περιφερικά όσο και στα στεφανιαία αγγεία. Τέλος, στο ερεθισματαγωγό σύστημα προκαλούν ελάττωση της ταχύτητας αγωγής του ερεθίσματος. Για τους παραπάνω λόγους θα πρέπει να αποφεύγονται στην καρδιακή ανεπάρκεια την οποία ενδέχεται να επιδεινώσουν.

Οι εκπρόσωποι της ομάδας αυτής διαφέρουν αρκετά ως προς τα σημεία στα οποία ασκεί ο καθένας την κύρια δράση του. Οι διαφορές που παρουσιάζουν μεταξύ τους ως προς τη δράση τους οι ποικίλοι ανταγωνιστές ασβεστίου είναι μεγαλύτερες σε σχέση με εκείνες μεταξύ β-αποκλειστών. Υπάρχουν ως εκ τούτου σημαντικές διαφορές μεταξύ βεραπαμίλης και ανταγωνιστών ασβεστίου που είναι παράγωγα της διυδροπυριδίνης όπως η νιφεδιπίνη, η νικαρδιπίνη και η ισραδιπίνη. Η βεραπαμίλη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της στηθάγχης, της υπέρτασης και των αρρυθμιών. Μειώνει την καρδιακή παροχή, επιβραδύνει την καρδιακή συχνότητα και πιθανόν να επηρεάσει την κολποκοιλιακή αγωγιμότητα. Μπορεί να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια σε ασθενείς με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας, να επιδεινώσει διαταραχές της αγωγιμότητας και να προκαλέσει υπόταση. Κατά κανόνα, δεν πρέπει να χορηγείται μαζί με β-αποκλειστές. Η δυσκοιλιότητα αποτελεί την πλέον κοινή ανεπιθύμητη ενέργεια.

Η νιφεδιπίνη μειώνει τον τόνο των λείων μυικών ινών και διαστέλλει τις στεφανιαίες και περιφερικές αρτηρίες. Έχει μεγαλύτερη δράση στα αγγεία και μικρότερη στο μυοκάρδιο σε σχέση με τη βεραπαμίλη και δεν έχει αντιαρρυθμική δράση. Σπάνια προκαλεί καρδιακή ανεπάρκεια γιατί ακόμα και η μάλλον ασήμαντη αρνητική ινότροπη δράση της αντιρροπείται από την αγγειοδιασταλτική της. Η αμλοδιπίνη και η φελοδιπίνη μοιάζουν με την νιφεδιπίνη και δεν έχουν αρνητική ινότροπη δράση. Έχουν μακρότερο χρόνο δράσης και μπορούν να χορηγηθούν άπαξ ημερησίως. Η νιφεδιπίνη, η αμλοδιπίνη και η φελοδιπίνη χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της στηθάγχης και της υπέρτασης. Είναι πολύτιμα φάρμακα στην αγωγή των μορφών στηθάγχης που σχετίζονται με σπασμό των στεφανιαίων αγγείων. Χρησιμοποιούνται σαν φάρμακα επικουρικά των β-αποκλειστών και σε ασθενείς που δεν ανέχονται τους β-αποκλειστές. Κοινές ανεπιθύμητες ενέργειες των φαρμάκων αυτών είναι οι εξάψεις και η κεφαλαλγία (μειώνεται μετά από μερικές μέρες) καθώς και το οίδημα των κάτω άκρων (δεν ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στη χορήγηση διουρητικών). Οι ανεπιθύμητες ενέργειες οφείλονται στην αγγειοδιασταλτική δράση των φαρμάκων αυτών.

Η ισραδιπίνη και η λασιδιπίνη έχουν παρόμοια δράση με εκείνη της νιφεδιπίνης. Έχουν ένδειξη μόνο για την αγωγή της αρτηριακής υπέρτασης.

Η διλτιαζέμη έχει δράση ενδιάμεση μεταξύ βεραπαμίλης και διυδροπυριδινών. Είναι δραστική στις περισσότερες μορφές της στηθάγχης. Η συσκευασία μακράς δράσης του φαρμάκου αυτού χρησιμοποιείται επίσης για την αγωγή της υπέρτασης. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς στους οποίους οι β-αποκλειστές είτε αντενδείκνυνται είτε είναι αναποτελεσματικοί. Έχει μικρότερη αρνητική ινότροπη δράση σε σχέση με την βεραπαμίλη. Η από κοινού χρήση του φαρμάκου με β-αποκλειστές απαιτεί προσοχή.

Οι ανταγωνιστές ασβεστίου δεν μειώνουν τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου σε ασθενείς με ασταθή στηθάγχη. Πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε ασθενείς που έχουν συμπτώματα ανθεκτικά μετά από χορήγηση β-αποκλειστών, νιτρωδών, ασπιρίνης και ηπαρίνης.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η απότομη διακοπή φαρμάκου αυτής της κατηγορίας μπορεί να προκαλέσει αύξηση των στηθαγχικών συμπτωμάτων.

DrugBank

Description

expand_more

Η Αμλοδιπίνη είναι μακράς διάρκειας αναστολέας διαύλων ασβεστίου τύπου L που ανήκει στην ομάδα 1,4-διυδροπυριδινών. Δρά κυρίως στα αγγειοσωματικά λείων μυϊκών κυττάρων, σταθεροποιώντας τους διαύλους ασβεστίου τύπου L σε αδρανή τους διαμόρφωση. Με την αναστολή της εισροής ασβεστίου στους λείους μυς, η Αμλοδιπίνη αποτρέπει τη μυοκυτταρική σύσπαση που εξαρτάται από το ασβέστιο και τη αγγειοσύσπαση. Ένας δευτερεύων προτεινόμενος μηχανισμός για τα αγγειοδιασταλτικά της φαινόμενα αφορά την pH-εξαρτώμενη αναστολή της εισροής ασβεστίου μέσω αναστολής της καρβονικής ανυδράσης στους λείους μυς. Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι η Αμλοδιπίνη ασκεί επίσης ανασταλτικές επιδράσεις στους διαύλους ασβεστίου τύπου N, οι οποίοι ευρίσκονται στον κεντρικό νευρικό σύστημα και μπορεί να συμμετέχουν στην οδυνηρή σηματοδότηση και στην αίσθηση του πόνου. Η Αμλοδιπίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υπέρτασης και της χρόνιας σταθερής στηθάγχης.

DrugBank

Indication

expand_more

Για τη θεραπεία της υπέρτασης και της χρόνιας σταθερής στηθάγχης.

DrugBank

Pharmacology

expand_more

Η Αμλοδιπίνη ανήκει στην κατηγορία των διυδροπυριδινών (DHP) αναστολέων διαύλων ασβεστίου (CCBs), η πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενη κατηγορία CCBs. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε διαφορετικοί τύποι διαύλων ασβεστίου στους ανθρώπους: L-, N-, P/Q-, R- και T-type. Ευρέως αποδεκτό είναι ότι οι DHP CCBs στοχεύουν στους L-type διαύλους ασβεστίου, τους κύριους διαύλους στα μυϊκά κύτταρα που μεσολαβούν τη σύσπαση· ωστόσο ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι η αμλοδιπίνη συνδέεται με και αναστέλλει επίσης τους διαύλους N-type. Όπως και άλλα DHP CCBs, η αμλοδιπίνη συνδέεται άμεσα με αδρανοποιημένους διαύλους L-type, σταθεροποιώντας τη διαμόρφωσή τους. Δεδομένου ότι οι αποφορτίσεις αρτηριακού λείου μυός διαρκούν περισσότερο από αυτές του καρδιακού μυός, οι αδρανείς διαύλοι είναι πιο διαδεδομένοι στους λείους μύες. Η μεταφορά αλφα-1 υπομονάδας του διαύλου μέσω εναλλακτικής σωματιδιακής επεξεργασίας προσδίδει στην αμλοδιπίνη πρόσθετη αρτηριακή ειδικότητα. Σε θεραπευτικά υποτοξικές συγκεντρώσεις, η αμλοδιπίνη έχει μικρή επίδραση στους καρδιακούς μυς και στα κύτταρα αγωγής.

DrugBank

Mechanism of action

expand_more

Η Αμλοδιπίνη μειώνει τη δυναμικότητα σύσπασης του αρτηριακού λείου μυός και τη συνακόλουθη αγγειοπνοδιαστολή εμποδίζοντας την εισροή ιόντων ασβεστίου μέσω των διαύλων τύπου L. Τα ιόντα ασβεστίου που εισέρχονται σε αυτά τα κύτταρα συνδέονται με τη καλμοντίνη. ΗCalmodulin που εντοπίζεται συνδέεται και ενεργοποιεί τη κινάση της φθορορυνομίνης (MLCK). Η ενεργοποιημένη MLCK κατέχει τη φωσφορυλίωση της ρυθμιστικής αλυσίδας φωτεινής αλυσίδας της μυοσίνης, ένα κρίσιμο βήμα στη μυϊκή σύσπαση. Η ενίσχυση σήματος επιτυγχάνεται μέσω της απελευθέρωσης ασβεστίου από το σαρκοπλασματικό δορυφόρο μέσω των υποδοχέων ριναδίνης. Η αναστολή της αρχικής εισροής ασβεστίου μειώνει τη συσταλτική δραστηριότητα των αρτηριακών λείων μυών και οδηγεί σε αγγειοδιάταση. Τα αγγειοδιασταλικά αποτελέσματα της αμλοδιπίνης οδηγούν σε συνολική μείωση της αρτηριακής πίεσης. Η Αμλοδιπίνη είναι μακράς δράσης CCB που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία ήπιας έως μέτριας ουσιώδους υπέρτασης και στηθάγχης που σχετίζεται με κόπωση. Ένας επιπρόσθετος πιθανός μηχανισμός είναι ότι η αμλοδιπίνη αναστέλλει την αγγειοπροστασιακή δραστηριότητα της καρβονικής ανυδράσης στους αγγειακούς λείους μυς, προκαλώντας αύξηση του ενδοκυτταρικού pH, το οποίο μπορεί να σχετίζεται με τον έλεγχο της εισροής ασβεστίου μέσω των διαύλων.

DrugBank

Absorption

expand_more

Η Αμλοδιπίνη απορροφάται αργά και σχεδόν πλήρως από το γαστρεντερικό σύστημα. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται 6-12 ώρες μετά από από του στόματος χορήγηση. Εκτιμάται βιοδιαθεσιμότητα 64-90%. Η απορρόφηση δεν επηρεάζεται από την τροφή.

DrugBank

Half life

expand_more

30-50 ώρες

DrugBank

Protein binding

expand_more

97.5%

DrugBank

Route of elimination

expand_more

Η Αμλοδιπίνη μεταβολίζεται εκτενώς (περίπου 90%) σε ανενεργούς μεταβολίτες μέσω ηπατικής μεταβολής, με 10% της αρχικής ουσίας και 60% των μεταβολιτών να απεκκρίνονται στα ούρα.

DrugBank

Toxicity

expand_more

Μεγάλη υπερδοσολογία μπορεί να προκαλέσει υπερβολική περιφερική αγγειοδιαστολή και πιθανώς αντανακλαστική ταχυκαρδία. Έχουν αναφερθεί σημαντική και πιθανώς παρατεταμένη συστηματική υπόταση έως σοκ με μοιραίο αποτέλεσμα.

science

PubChem

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Γενικές φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Η αμλοδιπίνη έχει ισχυρή συγγένεια για τις κυτταρικές μεμβράνες, τροποποιώντας τη διείσδυση ασβεστίου αναστέλλοντας επιλεγμένους διαύλους ασβεστίου της μεμβράνης. Οι μοναδικές ιδιότητες πρόσδεσης αυτού του φαρμάκου επιτρέπουν τη μακροχρόνια δράση του και τη λιγότερο συχνή χορήγηση. Αιμοδυναμικές επιδράσεις Μετά τη χορήγηση θεραπευτικών δόσεων αμλοδιπίνης σε ασθενείς με υπέρταση, η αμλοδιπίνη προκαλεί αγγειοδιαστολή, η οποία οδηγεί σε μείωση της αρτηριακής πίεσης σε ύπτια και όρθια θέση. Κατά τη διάρκεια αυτών των μειώσεων της αρτηριακής πίεσης, δεν παρατηρούνται κλινικά σημαντικές αλλαγές στον καρδιακό ρυθμό ή στα επίπεδα των κατεχολαμινών στο πλάσμα με μακροχρόνια χρήση. Οξεία ενδοφλέβια χορήγηση αμλοδιπίνης μειώνει την αρτηριακή πίεση και αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό σε ασθενείς με χρόνια σταθερή στηθάχη, ωστόσο, η χρόνια από του στόματος χορήγηση αμλοδιπίνης σε κλινικές μελέτες δεν προκάλεσε κλινικά σημαντικές αλλοιώσεις στον καρδιακό ρυθμό ή στην αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με στηθάχη και φυσιολογική αρτηριακή πίεση. Με μακροχρόνια, μία φορά ημερησίως από του στόματος χορήγηση, η αντιυπερτασική αποτελεσματικότητα διατηρείται για τουλάχιστον 24 ώρες. Ηλεκτροφυσιολογικές επιδράσεις Η αμλοδιπίνη δεν αλλάζει τη λειτουργία του φλεβοκομβικού κόμβου (SA) ή την κολποκοιλιακή (AV) αγωγή σε ζώα ή ανθρώπους. Σε ασθενείς με χρόνια σταθερή στηθάχη, η ενδοφλέβια χορήγηση 10 mg αμλοδιπίνης δεν προκάλεσε κλινικά σημαντικές αλλοιώσεις στην αγωγή A-H και H-V και στον χρόνο ανάκαμψης του φλεβοκομβικού κόμβου μετά από καρδιακή βηματοδότηση. Ασθενείς που έλαβαν αμλοδιπίνη με ταυτόχρονη χορήγηση β-αναστολέων παρουσίασαν παρόμοια αποτελέσματα. Σε κλινικές μελέτες όπου η αμλοδιπίνη χορηγήθηκε σε συνδυασμό με β-αναστολείς σε ασθενείς με υπέρταση ή στηθάχη, δεν παρατηρήθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες στις ηλεκτροκαρδιογραφικές παραμέτρους. Σε κλινικές μελέτες που αφορούσαν μόνο ασθενείς με στηθάχη, η αμλοδιπίνη δεν άλλαξε τα ηλεκτροκαρδιογραφικά διαστήματα ούτε προκάλεσε υψηλών βαθμών κολποκοιλιακό αποκλεισμό. Επιδράσεις στη στηθάχη Η αμλοδιπίνη ανακουφίζει τα συμπτώματα του θωρακικού άλγους που σχετίζεται με τη στηθάχη. Σε ασθενείς με στηθάχη, η ημερήσια χορήγηση μιας εφάπαξ δόσης αμλοδιπίνης αυξάνει τον συνολικό χρόνο άσκησης, τον χρόνο έως την έναρξη της στηθάχης και τον χρόνο έως την 1 mm κατάσπαση του ST-segment σε ΗΚΓ μελέτες, μειώνει τη συχνότητα των στηθωχικών κρίσεων και μειώνει την ανάγκη για νιτρογλυκερίνη.

neurology

PubChem

Μηχανισμός δράσης

expand_more

Μηχανισμός δράσης στην αρτηριακή πίεση Η αμλοδιπίνη θεωρείται περιφερειακό αρτηριακό αγγειοδιασταλτικό που ασκεί τη δράση του απευθείας στον αγγειακό λείο μυ για να μειώσει την περιφερική αγγειακή αντίσταση, προκαλώντας μείωση της αρτηριακής πίεσης. Η αμλοδιπίνη είναι ένας διυδροπυριδινικός ανταγωνιστής ασβεστίου (αναστολέας ιόντων ασβεστίου ή βραδέως αγωγός) που αναστέλλει τη διείσδυση ιόντων ασβεστίου τόσο στα κύτταρα του αγγειακού λείου μυός όσο και στα μυοκάρδια κύτταρα. Πειραματικές μελέτες υποδηλώνουν ότι η αμλοδιπίνη προσδένεται σε θέσεις πρόσδεσης διυδροπυριδινών και μη διυδροπυριδινών, που βρίσκονται στις κυτταρικές μεμβράνες. Η συστολή του μυοκαρδίου και του αγγειακού λείου μυός εξαρτάται από την κίνηση των εξωκυττάριων ιόντων ασβεστίου σε αυτά τα κύτταρα μέσω ειδικών διαύλων ιόντων. Η αμλοδιπίνη αναστέλλει επιλεκτικά τη διείσδυση ιόντων ασβεστίου μέσω των κυτταρικών μεμβρανών. Ισχυρότερη επίδραση της αμλοδιπίνης ασκείται στα κύτταρα του αγγειακού λείου μυός παρά στα κύτταρα του μυοκαρδίου. Οι άμεσες δράσεις της αμλοδιπίνης στον αγγειακό λείο μυ οδηγούν σε μειωμένη αρτηριακή πίεση. Μηχανισμός δράσης στη στηθάχη Ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο η αμλοδιπίνη ανακουφίζει τα συμπτώματα της στηθάχης δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί μέχρι σήμερα, ωστόσο, ο μηχανισμός δράσης είναι πιθανώς διπλός: Η αμλοδιπίνη έχει αγγειοδιασταλτική δράση στις περιφερικές αρτηριες, μειώνοντας τη συνολική περιφερική αντίσταση (μεταφορτίο) έναντι της οποίας λειτουργεί ο καρδιακός μυς. Δεδομένου ότι ο καρδιακός ρυθμός παραμένει σταθερός κατά τη χορήγηση αμλοδιπίνης, η μειωμένη εργασία της καρδιάς μειώνει τόσο τη χρήση ενέργειας του μυοκαρδίου όσο και τις απαιτήσεις οξυγόνου. Η διαστολή των κύριων στεφανιαίων αρτηριών και των στεφανιαίων αρτηριδίων, τόσο σε υγιείς όσο και σε ισχαιμικές περιοχές, είναι ένας άλλος πιθανός μηχανισμός μείωσης της αρτηριακής πίεσης από την αμλοδιπίνη. Η διαστολή προκαλεί αύξηση της παροχής οξυγόνου στο μυοκάρδιο σε ασθενείς με σπασμό στεφανιαίας αρτηρίας (στηθάχη Prinzmetal ή παραλλαγής) και μειώνει την αγγειοσυστολή των στεφανιαίων που προκαλείται από το κάπνισμα. Η αμλοδιπίνη είναι ένας διυδροπυριδινικός ανταγωνιστής ασβεστίου (αναστολέας ιόντων ασβεστίου ή βραδέως αγωγός) που αναστέλλει την εγκάρσια διείσδυση ιόντων ασβεστίου στα αγγειακά λείες μυϊκές και καρδιακές μυϊκές ίνες. Πειραματικά δεδομένα υποδηλώνουν ότι η αμλοδιπίνη προσδένεται τόσο σε θέσεις πρόσδεσης διυδροπυριδινών όσο και μη διυδροπυριδινών. Οι συσταλτικές διαδικασίες του καρδιακού μυός και του αγγειακού λείου μυός εξαρτώνται από την κίνηση των εξωκυττάριων ιόντων ασβεστίου σε αυτά τα κύτταρα μέσω ειδικών διαύλων ιόντων. Η αμλοδιπίνη αναστέλλει επιλεκτικά τη διείσδυση ιόντων ασβεστίου μέσω των κυτταρικών μεμβρανών, με μεγαλύτερη επίδραση στα κύτταρα του αγγειακού λείου μυός παρά στα κύτταρα του καρδιακού μυός. Αρνητικές ινότροπες επιδράσεις μπορούν να ανιχνευθούν in vitro, αλλά τέτοιες επιδράσεις δεν έχουν παρατηρηθεί σε άθικτα ζώα σε θεραπευτικές δόσεις. Η συγκέντρωση ασβεστίου στο ορό δεν επηρεάζεται από την αμλοδιπίνη. Εντός του φυσιολογικού εύρους pH, η αμλοδιπίνη είναι ιονισμένη ένωση (pKa=8.6) και η κινητική της αλληλεπίδραση με τον υποδοχέα του διαύλου ασβεστίου χαρακτηρίζεται από έναν σταδιακό ρυθμό σύνδεσης και αποσύνδεσης με τη θέση πρόσδεσης του υποδοχέα, με αποτέλεσμα σταδιακή έναρξη της δράσης. Πρόσφατες μελέτες έχουν υποδείξει ότι οι κυτοκίνες είναι ικανές να τροποποιούν την καρδιαγγειακή λειτουργία και ότι τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας έχουν διάφορες ρυθμιστικές ιδιότητες στην παραγωγή κυτοκινών. Πιο πρόσφατα, βρέθηκε ότι η ουαμπαΐνη προκαλεί την παραγωγή κυτοκινών. Η παρούσα μελέτη εκτελέστηκε για να εξεταστούν οι επιδράσεις των αναστολέων διαύλων ασβεστίου στην παραγωγή κυτοκινών που προκαλείται από καρδιακή γλυκοσίδη. Μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMC) ανθρώπων ελήφθησαν από υγιείς εθελοντές. Τα PBMC καλλιεργήθηκαν σε 0.1, 1, 10 και 30 μmol/L αμλοδιπίνης, διλτιαζέμης και νιφεδιπίνης παρουσία 1 μmol/L ουαμπαΐνης. Μετά από 24 ώρες επώασης, μετρήθηκαν IL-1α, IL-1β, IL-6 και TNF-α στα υπερκείμενα της καλλιέργειας με ανοσοενζυμικό προσδιορισμό (ELISA). Η ουαμπαΐνη προκάλεσε την παραγωγή IL-1α, IL-1β και IL-6, αλλά όχι TNF-α. Η πρόκληση της IL-1β ήταν η πιο εμφανής. Η παραγωγή IL-1α και IL-6 αναστέλλεται από την αμλοδιπίνη με τρόπο εξαρτώμενο από τη συγκέντρωση και μειώθηκε σημαντικά σε συγκέντρωση 10 μmol/L. Η παραγωγή IL-1β αναστέλλεται επίσης από 30 μmol/L αμλοδιπίνης. Αντιθέτως, ούτε η διλτιαζέμη ούτε η νιφεδιπίνη ανέστειλαν την παραγωγή αυτών των κυτοκινών. Η μοναδική ιδιότητα της αμλοδιπίνης να αναστέλλει την παραγωγή IL-1α, IL-1β και IL-6 μπορεί να συμβάλει στις ευεργετικές της επιδράσεις σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Ο πολλαπλασιασμός των κυττάρων του αγγειακού λείου μυός (VSMC) συμβάλλει στην πρόοδο των αθηροσκληρωτικών πλακών. Έχει αποδειχθεί ότι οι αναστολείς διαύλων ασβεστίου μειώνουν τον πολλαπλασιασμό των VSMC, αλλά ο υποκείμενος μοριακός μηχανισμός παραμένει ασαφής. Το p21(Waf1/Cip1) είναι ένας ισχυρός αναστολέας της προόδου του κυτταρικού κύκλου. Εδώ, οι ερευνητές δείχνουν ότι η αμλοδιπίνη (10^-6 έως 10^-8 M) ενεργοποιεί τη de novo σύνθεση του p21(Waf1/Cip1) in vitro. Οι ερευνητές δείχνουν ότι η ενεργοποίηση του p21(Waf1/Cip1) που εξαρτάται από την αμλοδιπίνη περιλαμβάνει τη δράση του υποδοχέα γλυκοκορτικοειδών (GR) και του C/EBP-α. Η υποκείμενη οδός φαίνεται να περιλαμβάνει τη δράση της πρωτεϊνικής κινάσης ρυθμιζόμενης από μιτογόνο (MAPK) ή της πρωτεϊνικής κινάσης C, αλλά όχι της εξωκυτταρικής σηματοδοτικής κινάσης (ERK) ή αλλαγών στο ενδοκυττάριο ασβέστιο. Η δραστηριότητα του προαγωγέα και η έκφραση του p21(Waf1/Cip1) που προκαλούνται από την αμλοδιπίνη ακυρώθηκαν από ολιγονουκλεοτίδιο αντίθετης αλληλουχίας C/EBP-α ή από τον ανταγωνιστή GR RU486. Η αναστολή του πολλαπλασιασμού κυττάρων που προκαλείται από την αμλοδιπίνη αντιστράφηκε μερικώς από το RU486 σε 10^-8 M (58%+/-29%), ολιγονουκλεοτίδια αντίθετης αλληλουχίας που στοχεύουν το C/EBP-α (91%+/-26%), ή mRNA αντίθετης αλληλουχίας που στοχεύουν το p21(Waf1/Cip1) (96%+/-32%, n=6). Τα ολιγονουκλεοτίδια αντίθετης αλληλουχίας ψευδούς αλληλουχίας ή αυτά που στοχεύουν το C/EBP-β ήταν αναποτελεσματικά. Τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η αντι-πολλαπλασιαστική δράση της αμλοδιπίνης επιτυγχάνεται μέσω της επαγωγής του γονιδίου p21 (Waf1/Cip1), το οποίο μπορεί να εξηγήσει τα ευεργετικά λανθάνοντα αποτελέσματα αυτού του ευρέως χρησιμοποιούμενου καρδιαγγειακού θεραπευτικού φαρμάκου πέραν ενός πιο περιορισμένου ρόλου ως αγγειοδιασταλτικό. Οι αναστολείς διαύλων ασβεστίου (CCBs) χρησιμοποιούνται ευρέως στη θεραπεία καρδιαγγειακών παθήσεων. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι πολλοί CCBs είχαν διακριτές αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις σε μοντέλα καρδιακής δυσλειτουργίας. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η θεραπευτική επίδραση και ο πιθανός μηχανισμός δράσης της αμλοδιπίνης, ενός από τους ευρέως χρησιμοποιούμενους CCBs, σε αρουραίους με καρδιακή δυσλειτουργία που προκλήθηκε από σήψη μέσω λιποπολυσακχαρίτη (LPS). Η προεπεξεργασία των αρουραίων με αμλοδιπίνη (10 ή 30 mg/kg, i.v.) καθυστέρησε την πτώση της μέσης αρτηριακής πίεσης που προκλήθηκε από LPS. Η αμλοδιπίνη επίσης ανέστειλε σημαντικά την αύξηση του πλάσματος του παράγοντα νέκρωσης όγκων α (TNF-α) και μείωσε τα επίπεδα της επαγώγιμης συνθάσης μονοξειδίου του αζώτου (iNOS) σε απόκριση στην πρόκληση LPS. Για τη διερεύνηση του μηχανισμού δράσης της αμλοδιπίνης, χρησιμοποιήθηκαν νεογόνα κύτταρα καρδιομυοκυττάρων αρουραίων ως μοντέλο. Η αμλοδιπίνη μείωσε τη συγκέντρωση-εξαρτώμενη την απελευθέρωση TNF-α και την έκφραση πρωτεΐνης iNOS, και καταστολή την αποδόμηση και φωσφορυλίωση της αναστολέας kappaB-άλφα (IkappaB-α) σε νεογόνα κύτταρα καρδιομυοκυττάρων αρουραίων που ενεργοποιήθηκαν από LPS. Περαιτέρω μελέτες αποκάλυψαν ότι η αμλοδιπίνη ενεργοποίησε έντονα τη φωσφατιδυλοϊνοσιτόλη 3-κινάση (PI3K) και την Akt, κατάντη της σηματοδοτικής οδού PI3K. Η εφαρμογή αναστολέων PI3K, βορτμανίνης και LY294002, εξασθένησε την κατάστολή της έκφρασης TNF-α και iNOS από την αμλοδιπίνη σε καρδιομυοκύτταρα που επάγονται από LPS. Αυτά τα ευρήματα μπορεί να εξηγήσουν ορισμένες καρδιοπροστατευτικές επιδράσεις της αμλοδιπίνης σε σήψη που μεσολαβείται από LPS και υποδηλώνουν ότι η αναστολή της έκφρασης TNF-α και iNOS από την αμλοδιπίνη εξαρτάται, τουλάχιστον εν μέρει, από τη σηματοδοτική οδό PI3K/Akt.

biotech

PubChem

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

expand_more

Η αμλοδιπίνη απορροφάται αργά και σχεδόν πλήρως από το γαστρεντερικό σωλήνα. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται 6-12 ώρες μετά τη χορήγηση από του στόματος. Η εκτιμώμενη βιοδιαθεσιμότητα της αμλοδιπίνης είναι 64-90%. Τα επίπεδα σταθερής κατάστασης της αμλοδιπίνης στο πλάσμα επιτυγχάνονται μετά από 7-8 ημέρες συνεχούς ημερήσιας χορήγησης. Η απορρόφηση δεν επηρεάζεται από την τροφή. Η απέκκριση από το πλάσμα είναι διφασική με τελική ημιζωή αποβολής περίπου 30-50 ώρες. Τα επίπεδα σταθερής κατάστασης της αμλοδιπίνης στο πλάσμα επιτυγχάνονται μετά από 7-8 ημέρες συνεχούς ημερήσιας χορήγησης. Η αμλοδιπίνη απεκκρίνεται κατά 10% ως αμετάβλητο φάρμακο στα ούρα. Η αμλοδιπίνη μπορεί να χορηγηθεί σε κανονικές δόσεις σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια. 21 L/kg. Η συνολική κάθαρση σώματος (CL) έχει υπολογιστεί σε 7 ± 1,3 ml/min/kg (0,42 ± 0,078 L/h/kg) σε υγιείς εθελοντές. Ηλικιωμένοι ασθενείς εμφανίζουν μειωμένη κάθαρση αμλοδιπίνης με αύξηση της AUC (περιοχή υπό την καμπύλη) κατά περίπου 40-60% και μπορεί να απαιτείται χαμηλότερη αρχική δόση. /ΓΑΛΑ/ Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η συγκέντρωση της αμλοδιπίνης στο πλάσμα και η διέλευσή της στο μητρικό γάλα σε θηλάζουσες γυναίκες με υπέρταση που προκαλείται από εγκυμοσύνη και να εκτιμηθεί ο κίνδυνος για τα βρέφη που θηλάζουν. Τριάντα μία θηλάζουσες γυναίκες που λάμβαναν αμλοδιπίνη από του στόματος μία φορά την ημέρα για υπέρταση που προκαλείται από εγκυμοσύνη εντάχθηκαν στη μελέτη. Προσδιορίστηκαν οι προ-δόσης συγκεντρώσεις αμλοδιπίνης στο πλάσμα και στο γάλα την 6η ημέρα ή αργότερα μετά την έναρξη της φαρμακευτικής αγωγής. Η σχετική δόση του βρέφους (RID) ως κίνδυνος για το βρέφος κατά τον θηλασμό υπολογίστηκε διαιρώντας τη δόση του βρέφους μέσω του γάλακτος με τη μητρική δόση. Η μέση μητρική δόση αμλοδιπίνης ήταν 6,0 mg. Οι διάμεσοι των συγκεντρώσεων αμλοδιπίνης στο πλάσμα και στο γάλα ήταν 15,5 και 11,5 ng/mL, αντίστοιχα. Παρατηρήθηκε διατομική διακύμανση στη δόση αμλοδιπίνης και στις συγκεντρώσεις γάλακτος προσαρμοσμένες στο σωματικό βάρος (ενδοτεταρτημοριακό εύρος [IQR], 96,7-205 ng/mL ανά mg/kg). Η διάμεσος και το IQR της αναλογίας συγκέντρωσης γάλακτος προς πλάσμα αμλοδιπίνης ήταν 0,85 και 0,74 έως 1,08, αντίστοιχα. Οι διάμεσοι του βάρους γέννησης των βρεφών και της ημερήσιας δόσης αμλοδιπίνης μέσω του γάλακτος ήταν 2170 g και 4,2 μg/kg, αντίστοιχα. Η διάμεσος του RID της αμλοδιπίνης ήταν 4,2% (IQR, 3,1%-7,3%). Οι θηλάζουσες γυναίκες με υπέρταση που προκαλείται από εγκυμοσύνη είχαν υψηλότερες συγκεντρώσεις αμλοδιπίνης στο πλάσμα κατά την πρώιμη μεταγεννητική περίοδο. Η αμλοδιπίνη από του στόματος μεταφέρθηκε στο μητρικό γάλα στο ίδιο επίπεδο με αυτό του πλάσματος. Ωστόσο, το RID της αμλοδιπίνης στους περισσότερους ασθενείς ήταν κάτω του 10%. Μετά από χορήγηση από του στόματος θεραπευτικών δόσεων Norvasc, η απορρόφηση παράγει μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα μεταξύ 6 και 12 ωρών. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα έχει εκτιμηθεί μεταξύ 64 και 90%. Η βιοδιαθεσιμότητα του Norvasc δεν επηρεάζεται από την παρουσία τροφής. Τα επίπεδα σταθερής κατάστασης της αμλοδιπίνης στο πλάσμα επιτυγχάνονται μετά από 7 έως 8 ημέρες συνεχούς ημερήσιας χορήγησης. … Ηλικιωμένοι ασθενείς και ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια έχουν μειωμένη κάθαρση αμλοδιπίνης με αποτέλεσμα αύξηση της AUC κατά περίπου 40-60% και μπορεί να απαιτείται χαμηλότερη αρχική δόση. Παρόμοια αύξηση της AUC παρατηρήθηκε σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια. Η αμλοδιπίνη είναι ένα διυδροπυριδινικό φάρμακο ανταγωνιστής ασβεστίου με διακριτά φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά που φαίνεται να οφείλονται σε υψηλό βαθμό ιονισμού. Μετά από χορήγηση από του στόματος, η βιοδιαθεσιμότητα είναι 60 έως 65% και οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα αυξάνονται σταδιακά για να φτάσουν τη μέγιστη τιμή 6 έως 8 ώρες μετά τη χορήγηση. Η αμλοδιπίνη μεταβολίζεται εκτενώς στο ήπαρ (αλλά δεν υπάρχει σημαντικός προ-συστηματικός μεταβολισμός ή μεταβολισμός πρώτης διόδου) και αποβάλλεται αργά με τελική ημιζωή αποβολής 40 έως 50 ώρες. Ο όγκος κατανομής είναι μεγάλος (21 L/kg) και υπάρχει υψηλός βαθμός πρωτεϊνικής πρόσδεσης (98%). Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η ηλικία, η σοβαρή ηπατική βλάβη και η σοβαρή νεφρική βλάβη επηρεάζουν το φαρμακοκινητικό προφίλ οδηγώντας σε υψηλότερες συγκεντρώσεις στο πλάσμα και μεγαλύτερες ημιζωές. Δεν υπάρχουν ενδείξεις φαρμακοκινητικών αλληλεπιδράσεων φαρμάκων. Η αμλοδιπίνη παρουσιάζει γραμμικά φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τη δόση και, σε κατάσταση σταθερής ροής, υπάρχουν σχετικά μικρές διακυμάνσεις στις συγκεντρώσεις στο πλάσμα κατά τη διάρκεια ενός διαστήματος δοσολογίας. Έτσι, αν και δομικά σχετίζεται με άλλα παράγωγα διυδροπυριδίνης, η αμλοδιπίνη εμφανίζει σημαντικά διαφορετικά φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά και είναι κατάλληλη για χορήγηση σε μία ημερήσια δόση. … Μια τυχαιοποιημένη, 2-περιόδων διασταύρωσης μελέτη διεξήχθη σε 18 υγιείς άνδρες εθελοντές για να συγκριθούν οι φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές ιδιότητες αυτών των δύο μορφών, δηλαδή αμλοδιπίνης νικοτινικού (δείγμα) και αμλοδιπίνης βησιλάτου (αναφοράς), μετά τη χορήγηση μίας εφάπαξ δόσης 5 mg από κάθε φάρμακο και περίοδο αποδέσμευσης μεταξύ των δόσεων 4 εβδομάδων. Δείγματα αίματος για την φαρμακοκινητική ανάλυση της αμλοδιπίνης λήφθηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 144 ωρών μετά τη χορήγηση. Η συστολική και η διαστολική αρτηριακή πίεση και οι παλμοί καταγράφηκαν αμέσως πριν από κάθε δειγματοληψία αίματος. Όλοι οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν και τις δύο περιόδους θεραπείας και δεν υπήρξαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες κατά τη διάρκεια της μελέτης. Μετά τη χορήγηση μίας εφάπαξ δόσης κάθε σκευάσματος, οι μέσες τιμές AUC0-άπειρο και Cmax ήταν 190,91+/-60,49 ng x hr/mL και 3,87+/-1,04 ng/mL για το σκεύασμα δείγματος και 203,15+/-52,05 ng x hr/mL και 4,01+/-0,60 ng/mL για το σκεύασμα αναφοράς, αντίστοιχα. Τα διαστήματα εμπιστοσύνης 90% των λόγων μέσων τιμών δείγματος/αναφοράς για AUC0-άπειρο και Cmax έπεσαν εντός του προκαθορισμένου εύρους ισοδυναμίας 80-125%. Τα φαρμακοδυναμικά προφίλ, συμπεριλαμβανομένων της συστολικής και της διαστολικής αρτηριακής πίεσης και των παλμών, δεν παρουσίασαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο σκευασμάτων. Τα δύο σκευάσματα αμλοδιπίνης έδειξαν παρόμοια φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά χαρακτηριστικά και το νέο σκεύασμα αμλοδιπίνης, αμλοδιπίνη νικοτινικού, βρέθηκε να είναι ισοδύναμο φαρμακοκινητικά με την τρέχουσα διαθέσιμη αμλοδιπίνη βησιλάτου όσον αφορά τον ρυθμό και την έκταση απορρόφησης της αμλοδιπίνης.

water_drop

PubChem

Δέσμευση πρωτεϊνών

expand_more

Περίπου 98%,.

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Η αμλοδιπίνη μετατρέπεται εκτενώς (περίπου 90%) σε ανενεργούς μεταβολίτες μέσω ηπατικής διάσπασης, με το 10% της μητρικής ένωσης και το 60% των μεταβολιτών να απεκκρίνονται στα ούρα. Μελέτες ex vivo έδειξαν ότι περίπου το 93% του κυκλοφορούντος φαρμάκου συνδέεται με πρωτεΐνες του πλάσματος σε υπερτασικούς ασθενείς. Χαρακτηριστικά που προσθέτουν στο μοναδικό φαρμακολογικό προφίλ της αμλοδιπίνης περιλαμβάνουν σχεδόν πλήρη απορρόφηση, καθυστερημένες μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα, υψηλή βιοδιαθεσιμότητα και αργή ηπατική διάσπαση. Η αμλοδιπίνη μετατρέπεται εκτενώς (περίπου 90%) σε ανενεργούς μεταβολίτες μέσω ηπατικού μεταβολισμού, με το 10% της μητρικής ένωσης και το 60% των μεταβολιτών να απεκκρίνονται στα ούρα. Μελετήθηκε ο μεταβολισμός της διυδροπυριδινικής αμλοδιπίνης (R,S)-2-[(2-αμινοαιθοξυ)μεθυλ]-4-(2-χλωροφαινυλ)-3-αιθοξυκαρβονυλ-5-μεθοξυκαρβονυλ-6-μεθυλ-1,4-διυδροπυριδίνη (αμλοδιπίνη) σε ζώα και ανθρώπους χρησιμοποιώντας (14)C-σημασμένο φάρμακο. Τα πρότυπα μεταβολιτών είναι πολύπλοκα. 18 μεταβολίτες απομονώθηκαν από ούρα αρουραίου, σκύλου και ανθρώπου. Βάσει χρωματογραφικών και φασματομετρικών δεδομένων μάζας, προτάθηκαν δομές για τους κύριους μεταβολίτες και επιβεβαιώθηκαν με σύνθεση σαφών πρότυπων ενώσεων. Η σύγκριση όλων των πρότυπων ενώσεων και των απομονωμένων μεταβολιτών έγινε με αεριοχρωματογραφία-φασματομετρία μάζας και υγρή χρωματογραφία on-line thermospray-mass spectrometry άμεσα σε ούρα μη παραγώγων ενώσεων. Οι μεταβολίτες είναι σε μεγάλο βαθμό παράγωγα πυριδίνης. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν στην ονομασία των δομών παρουσιάζονται, μαζί με την προτεινόμενη οδό μεταβολισμού, η οποία υποδηλώνει ότι το μεταβολικό πρότυπο της αμλοδιπίνης στον άνθρωπο έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτά τόσο του αρουραίου όσο και του σκύλου. … Οι στόχοι αυτής της μελέτης ήταν να προσδιοριστεί το προφίλ μεταβολιτών της αμλοδιπίνης (ένα ρακεμικό μείγμα και S-ισομερές) σε ανθρώπινα ηπατικά μικροσωμάτια (HLM) και να αναγνωριστεί το ένζυμο κυτοχρώματος P450 (P450) που εμπλέκεται στον σχηματισμό του M9. Η ανάλυση υγρής χρωματογραφίας/φασματομετρίας μάζας έδειξε ότι η αμλοδιπίνη μετατράπηκε κυρίως σε M9 σε επώαση HLM. Το M9 υπέστη περαιτέρω O-απομεθυλίωση, O-αποαλκυλίωση και οξειδωτική αμίνωση σε διάφορα πυριδινικά παράγωγα. Αυτή η παρατήρηση είναι σύμφωνη με τον μεταβολισμό της αμλοδιπίνης σε ανθρώπους. Οι επωάσεις αμλοδιπίνης με HLM παρουσία επιλεκτικών αναστολέων P450 έδειξαν ότι τόσο η κετοκοναζόλη (αναστολέας CYP3A4/5) όσο και το CYP3cide (αναστολέας CYP3A4) ανέστειλαν πλήρως τον σχηματισμό M9, ενώ οι χημικοί αναστολείς άλλων ενζύμων P450 είχαν μικρή επίδραση. Επιπλέον, ο μεταβολισμός της αμλοδιπίνης σε εκφραζόμενα ανθρώπινα ένζυμα P450 έδειξε ότι μόνο το CYP3A4 είχε σημαντική δραστηριότητα στην αφυδρογόνωση της αμλοδιπίνης. Τα προφίλ μεταβολιτών και τα δεδομένα φαινοτυπικής ανάλυσης P450 ενός ρακεμικού μείγματος και του S-ισομερούς της αμλοδιπίνης ήταν πολύ παρόμοια. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδηλώνουν ότι το CYP3A4, παρά το CYP3A5, παίζει βασικό ρόλο στην μεταβολική κάθαρση της αμλοδιπίνης σε ανθρώπους. Στην παρούσα μελέτη, το μεταβολικό προφίλ της αμλοδιπίνης, ενός γνωστού αναστολέα διαύλων ασβεστίου, διερευνήθηκε με τη χρήση τεχνικών υγρής χρωματογραφίας-φασματομετρίας μάζας (LC/MS). Χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικοί τύποι φασματομετρών μάζας - ένας τριπλού τετραπόλου (QqQ) και ένας τετραπόλου χρόνου πτήσης (Q-TOF) - για την απόκτηση δομικών πληροφοριών σχετικά με τους μεταβολίτες της αμλοδιπίνης. Οι μεταβολίτες παρήχθησαν με επώαση αμλοδιπίνης με πρωτογενείς καλλιέργειες ηπατοκυττάρων αρουραίων. Οι επωάσεις από ηπατοκύτταρα αρουραίων αναλύθηκαν με LC-MS/MS και ανιχνεύθηκαν 21 μεταβολίτες φάσης Ι και φάσης ΙΙ. Τα φάσματα των προϊόντων τους αποκτήθηκαν και ερμηνεύτηκαν, και προτάθηκαν δομές. Χρησιμοποιήθηκε μέτρηση ακριβούς μάζας με LC-Q-TOF για τον προσδιορισμό της στοιχειακής σύνθεσης των μεταβολιτών και, επομένως, για την επιβεβαίωση των προτεινόμενων δομών αυτών των μεταβολιτών. Παρατηρήθηκαν κυρίως μεταβολικές αλλαγές φάσης Ι, συμπεριλαμβανομένης της αφυδρογόνωσης του πυρήνα διυδροπυριδίνης, καθώς και αντιδράσεις των πλευρικών αλυσίδων, όπως υδρόλυση δεσμών εστέρα, υδροξυλίωση, N-ακετυλίωση, οξειδωτική αμίνωση και οι συνδυασμοί τους. Ο μόνος μεταβολίτης φάσης ΙΙ που ανιχνεύθηκε ήταν η γλυκουρονική ένωση ενός αφυδρογονωμένου, αποαμινωμένου μεταβολίτη της αμλοδιπίνης. Οι ερευνητές προτείνουν διάφορες in vitro μεταβολικές οδούς της αμλοδιπίνης σε αρουραίους, βάσει της ανάλυσής μας των ανιχνευθέντων και χαρακτηρισμένων μεταβολιτών.

hourglass

PubChem

Ημίσεια ζωή

expand_more

Η τελική ημιζωή αποβολής είναι περίπου 30-50 ώρες. Η ημιζωή αποβολής στο πλάσμα είναι 56 ώρες σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία· τιτλοποιήστε αργά κατά τη χορήγηση αυτού του φαρμάκου σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία. Η απέκκριση από το πλάσμα είναι διφασική με τελική ημιζωή αποβολής περίπου 30-50 ώρες. … Μετά από χορήγηση από του στόματος, η αμλοδιπίνη έχει τελική ημιζωή αποβολής 40 έως 50 ώρες. ….

MeSH classification

expand_more

Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία οξείας ή χρόνιας αγγειακής ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ ανεξαρτήτως φαρμακολογικού μηχανισμού. Μεταξύ των αντιυπερτασικών παραγόντων περιλαμβάνονται ΔΙΟΥΡΗΤΙΚΑ (ιδιαίτερα ΘΕΙΑΖΙΔΙΚΑ ΔΙΟΥΡΗΤΙΚΑ), Β-ΑΝΤΙΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΑ, Α-ΑΝΤΙΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΑ, ΑΝΑΣΤΟΛΕΙΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΕΝΖΥΜΟΥ ΑΓΓΕΙΟΤΕΝΣΙΝΗΣ, ΑΝΑΣΤΟΛΕΙΣ ΔΙΑΥΛΩΝ ΑΣΒΕΣΤΙΟΥ, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΕΣ ΓΑΓΓΛΙΩΝ και ΑΓΓΕΙΟΔΙΑΣΤΑΛΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ. Μια κατηγορία φαρμάκων που δρουν με εκλεκτική αναστολή της διείσδυσης ασβεστίου μέσω των κυτταρικών μεμβρανών. Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για να προκαλέσουν διαστολή των αιμοφόρων αγγείων.

fact_check

PubChem

FDA classification

expand_more

1J444QC288 AMLODIPINE Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Αναστολείς Κυτοχρώματος P450 3A Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κατηγορία [EPC] - Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου Διυδροπυριδίνης - Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου Δομική Δομή [CS] - Διυδροπυριδίνες Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Αναστολείς Κυτοχρώματος P450 3A Η αμλοδιπίνη είναι Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου Διυδροπυριδίνης και Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου. Ο μηχανισμός δράσης της αμλοδιπίνης είναι ως Ανταγωνιστής Διαύλων Ασβεστίου και Αναστολέας Κυτοχρώματος P450 3A. AMLODIPINE Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου Διυδροπυριδίνης [EPC]· Αναστολέας Διαύλων Ασβεστίου [EPC]· Αναστολείς Κυτοχρώματος P450 3A [MoA]· Διυδροπυριδίνες [CS]· Ανταγωνιστές Διαύλων Ασβεστίου [MoA]

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

30-50 ώρες

DrugBank

Δέσμευση πρωτεϊνών

97.5%

DrugBank

Βιοδιαθεσιμότητα

64-90%

DrugBank

Απέκκριση

Νεφρά

DrugBank

science

Scientific Profile

CID

2162

Μοριακός τύπος

C20H25ClN2O5

Μοριακό βάρος

408.9

IUPAC

3-O-ethyl 5-O-methyl 2-(2-aminoethoxymethyl)-4-(2-chlorophenyl)-6-methyl-1,4-dihydropyridine-3,5-dicarboxylate

InChIKey

HTIQEAQVCYTUBX-UHFFFAOYSA-N

Κατάταξη MeSH

Σχετικά Εργαλεία

Εργαλεία & Οδηγίες Όλα →

Αρτηριακή Υπέρταση 2024 ESH 2023 Εργαλείο Θεραπείας Αρτηριακής Υπέρτασης Στεφανιαία Νόσος Κατευθυντήριες Οδηγίες Υπ. Υγείας 2023 / ESC

Πρωτόκολλα Συνταγογράφησης

📋 Στεφανιαία Νόσος Υπουργείο Υγείας — Επιστημονική Ομάδα Καρδιαγγειακών Νοσημάτων

🧮 Εργαλείο

Συνταγογραφείται εφόσον ο ασθενής εντάσσεται σε κάποιο από τα παρακάτω βήματα:

ΒΗΜΑ Anti-anginal-1-CCB C08CA01

Συμπτωματική 1ης γραμμής — αναστολείς ασβεστίου

Σταθερή στηθάγχη — εναλλακτικά ή σε συνδυασμό. Σε ΥΤ/βρογχόσπασμο/μη ανοχή β-αναστολέα

Δοσολογία: 5–10 mg × 1 · Συνεχής

📋 Αρτηριακή Υπέρταση Υπουργείο Υγείας — Επιστημονική Ομάδα Εργασίας Καρδιαγγειακών Νοσημάτων

🧮 Εργαλείο

Συνταγογραφείται εφόσον ο ασθενής εντάσσεται σε κάποιο από τα παρακάτω βήματα:

ΒΗΜΑ 1 C08CA01

ΒΗΜΑ 1 — Διπλός συνδυασμός
- Έναρξη φαρμακευτικής αγωγής — προτεινόμενος ο διπλός συνδυασμός
- Μονοθεραπεία μόνο σε: χαμηλό ΚΑ κίνδυνο & ΑΠ < 150/95· υψηλή-φυσιολογική ΑΠ με πολύ υψηλό κίνδυνο· κακή κατάσταση/προχωρημένη ηλικία
Δοσολογία: Στη μέγιστη ανεκτή δόση — ρύθμιση έως 60% · Συνεχής
ΒΗΜΑ 2 C08CA01

ΒΗΜΑ 2 — Τριπλός συνδυασμός
- Μη επίτευξη στόχου με τον διπλό συνδυασμό
Δοσολογία: Στη μέγιστη ανεκτή δόση — ρύθμιση έως 90% · Συνεχής