ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ A10AE05 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

INSULIN DETEMIR

Ινσουλίνη detemir

### Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στο διαβήτη.

Εμπορικά Ονόματα

LEVEMIR

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Επιμελημένα δεδομένα από το SPC

SPC

medication

Δοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:
Τιτλοποίηση:

Ενήλικες

Δόση0,1-0,2 μονάδες/kg ή 10 μονάδες

αρχική δόση όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με από του στόματος χορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα ή όταν προστίθεται σε αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1. Η δόση τιτλοποιείται βάσει ατομικών αναγκών. Μείωση κατά 20% της δόσης όταν προστίθεται αγωνιστής GLP-1.
Ηλικιωμένοι (≥65 ετών)

Εντατικοποιημένη παρακολούθηση της γλυκόζης και εξατομικευμένη ρύθμιση της δόσης.
Ασθενείς με νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

Μπορεί να ελαττώσει τις απαιτήσεις σε ινσουλίνη. Εντατικοποιημένη παρακολούθηση της γλυκόζης και εξατομικευμένη προσαρμογή της δόσης.
Παιδιά και έφηβοι (≥1 έτους)

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Κατά τη μετάταξη από βασική ινσουλίνη, μείωση της δόσης βασικής και γευματικής ινσουλίνης εξετάζεται εξατομικευμένα για ελαχιστοποίηση κινδύνου υπογλυκαιμίας. Εντατικοποιημένη παρακολούθηση της γλυκόζης και εξατομικευμένη προσαρμογή της δόσης. Η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα σε παιδιά κάτω του 1 έτους δεν έχουν τεκμηριωθεί.

block

Αντενδείξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα

warning

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Ταξίδια

ΠληθυσμόςΟ ασθενής

Να ζητά τη συμβουλή του ιατρού προτού ταξιδέψει σε χώρες με διαφορετική τοπική ώρα, αφού αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στη χορήγηση ινσουλίνης και τη λήψη γευμάτων σε διαφορετικές ώρες.
Υπεργλυκαιμία και διαβητική κετοξέωση
δυνητικά θανατηφόρα

ΠληθυσμόςΑσθενείς (ειδικά με διαβήτη τύπου 1)

Ανεπαρκής δόση ή διακοπή της θεραπείας μπορεί να οδηγήσει σε υπεργλυκαιμία και διαβητική κετοξέωση. Τα υπεργλυκαιμικά συμβάματα που δεν αντιμετωπίζονται θεραπευτικά, οδηγούν τελικά σε διαβητική κετοξέωση.
Υπογλυκαιμία

Η παράλειψη κάποιου γεύματος ή η μη προγραμματισμένη εντατική φυσική άσκηση μπορεί να οδηγήσουν σε υπογλυκαιμία.
Κίνδυνος υπογλυκαιμίας σε παιδιά

ΠληθυσμόςΠαιδιά (ειδικά σε εντατικοποιημένα σχήματα ινσουλίνης)

Πρέπει να δίνεται προσοχή στην αντιστοίχιση των δόσεων της ινσουλίνης με την πρόσληψη τροφής και τις φυσικές δραστηριότητες έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας.
Χορήγηση Ινσουλίνη detemir σε υπογλυκαιμία

Σε περίπτωση υπογλυκαιμίας ή υποψίας υπογλυκαιμίας, το Ινσουλίνη detemir δεν πρέπει να ενίεται. Μετά τη σταθεροποίηση της γλυκόζης του αίματος του ασθενή, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο προσαρμογής της δόσης (βλ. Ανεπιθύμητες ενέργειες και Υπερδοσολογία).
Μεταβολή προειδοποιητικών συμπτωμάτων υπογλυκαιμίας

ΠληθυσμόςΑσθενείς των οποίων ο έλεγχος των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα βελτιώνεται σημαντικά (π.χ. μέσω εντατικοποιημένης θεραπείας με ινσουλίνη) ή με μακροχρόνιο διαβήτη

Μπορεί να εμφανίσουν μεταβολή ή εξαφάνιση των συνήθων προειδοποιητικών συμπτωμάτων της υπογλυκαιμίας και θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικά.
Συννοσηρότητες και ανάγκη προσαρμογής δόσης ινσουλίνης

ΠληθυσμόςΑσθενείς με άλλες νόσους (ιδίως λοιμώξεις και εμπύρετες καταστάσεις, νεφρική/ηπατική δυσλειτουργία, διαταραχές επινεφριδίων, υπόφυσης ή θυρεοειδούς αδένα)

Μπορεί να απαιτηθούν αλλαγές στη δόση της ινσουλίνης.
Μεταβολή προειδοποιητικών συμπτωμάτων υπογλυκαιμίας κατά τη μετάταξη ινσουλίνης

ΠληθυσμόςΑσθενείς που μετατάσσονται μεταξύ διαφορετικών τύπων φαρμακευτικών προϊόντων ινσουλίνης

Μπορεί να αλλάξουν τα πρώιμα προειδοποιητικά συμπτώματα της υπογλυκαιμίας ή να γίνουν λιγότερα έντονα.
Μετάταξη από άλλα φαρμακευτικά προϊόντα ινσουλίνης
αυστηρή ιατρική παρακολούθηση

ΠληθυσμόςΑσθενείς που μετατάσσονται σε Ινσουλίνη detemir

Η μετάταξη πρέπει να γίνεται υπό αυστηρή ιατρική παρακολούθηση. Αλλαγές μπορεί να οδηγήσουν στην ανάγκη αλλαγής της δόσης, η οποία μπορεί να συμβεί από την πρώτη δόση ή κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων ή μηνών.
Αντιδράσεις στη θέση της ένεσης

Συνεχής κυκλική εναλλαγή του σημείου ένεσης μέσα σε μία δεδομένη περιοχή μπορεί να βοηθήσει στη μείωση ή την αποτροπή αντιδράσεων. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να απαιτήσουν διακοπή χορήγησης του Ινσουλίνη detemir.
Διαταραχές δέρματος και υποδόριου ιστού (λιποδυστροφία, δερματική αμυλοείδωση)
κίνδυνος καθυστερημένης απορρόφησης ινσουλίνης και επιδείνωσης του γλυκαιμικού ελέγχου, υπογλυκαιμία

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Οι ασθενείς πρέπει να λαμβάνουν οδηγίες σχετικά με τη διαρκή εναλλαγή των σημείων χορήγησης της ένεσης. Σε περίπτωση χορήγησης σε σημεία που εμφανίζουν αντιδράσεις, υπάρχει κίνδυνος καθυστερημένης απορρόφησης ινσουλίνης και επιδείνωσης του γλυκαιμικού ελέγχου. Μετά την αλλαγή του σημείου χορήγησης της ένεσης από σημείο που έχει επηρεαστεί σε σημείο που δεν έχει επηρεαστεί, συνιστάται παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος, ενώ μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο τροποποίησης της δόσης της αντιδιαβητικής αγωγής.
Σοβαρή υπολευκωματιναιμία

ΠληθυσμόςΑσθενείς με σοβαρή υπολευκωματιναιμία

Συνιστάται η προσεκτική παρακολούθηση αυτών των ασθενών.
Συνδυασμός του Ινσουλίνη detemir με πιογλιταζόνη
Καρδιακή ανεπάρκεια

ΠληθυσμόςΑσθενείς που λαμβάνουν Ινσουλίνη detemir και πιογλιταζόνη (ιδιαίτερα με παράγοντες κινδύνου για καρδιακή ανεπάρκεια)

Να λαμβάνεται υπόψη. Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας, αύξησης βάρους και οιδήματος. Η πιογλιταζόνη θα πρέπει να διακόπτεται εάν εμφανιστεί επιδείνωση των καρδιακών συμπτωμάτων.
Αποφυγή τυχαίων αναμείξεων/σφαλμάτων κατά τη φαρμακευτική αγωγή

ΠληθυσμόςΑσθενείς

Οι ασθενείς θα πρέπει να λαμβάνουν οδηγίες για να ελέγχουν πάντοτε την επισήμανση της ινσουλίνης πριν από κάθε ένεση ώστε να αποφευχθούν τυχαίες αναμείξεις μεταξύ του Ινσουλίνη detemir και άλλων προϊόντων ινσουλίνης.
Ιχνηλασιμότητα

Το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Από του στόματος αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (αναστολείς MAO)
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Β-αναστολείς
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ΜΕΑ)
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Σαλικυλικά
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Αναβολικά στεροειδή
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Σουλφοναμίδες
παρακολούθηση

Μείωση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Από του στόματος αντισυλληπτικά
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Θειαζιδικά διουρητικά
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Γλυκοκορτικοειδή
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Θυρεοειδικές ορμόνες
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Συμπαθομιμητικά
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Αυξητική ορμόνη
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Δαναζόλη
παρακολούθηση

Αύξηση των αναγκών του ασθενή σε ινσουλίνη
Β-αναστολείς
προσοχή

Συγκάλυψη των συμπτωμάτων της υπογλυκαιμίας
Οκτρεοτίδη, λανρεοτίδη
παρακολούθηση

Μπορεί είτε να αυξήσει είτε να μειώσει τις ανάγκες σε ινσουλίνη
Οινοπνευματώδη
προσοχή

Ενδέχεται να ενισχύσουν ή να μειώσουν την υπογλυκαιμική δράση της ινσουλίνης

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Ανοσοποιητικό

Αλλεργικές αντιδράσεις
Αναφυλακτικές αντιδράσεις

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος

Κνίδωση και εξανθήματα

Μεταβολισμός

Υπογλυκαιμία

Νευρικό

Περιφερική νευροπάθεια

Οφθαλμικές

Διαθλαστικές διαταραχές
Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια

Δέρμα

Λιποδυστροφία
Δερματική αμυλοείδωση

Γενικές

Αντίδραση στο σημείο της ένεσης
Οίδημα

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Υπογλυκαιμία

Μεταβολισμός

Πολύ συχνές
Αντίδραση στο σημείο της ένεσης

Γενικές

Συχνές
Αλλεργικές αντιδράσεις

Ανοσοποιητικό

Όχι συχνές
Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Διαθλαστικές διαταραχές

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Κνίδωση και εξανθήματα

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος

Όχι συχνές
Λιποδυστροφία

Δέρμα

Όχι συχνές
Οίδημα

Γενικές

Όχι συχνές
Περιφερική νευροπάθεια

Νευρικό

Σπάνιες
Αναφυλακτικές αντιδράσεις

Ανοσοποιητικό

Πολύ σπάνιες
Δερματική αμυλοείδωση

Δέρμα

Μη γνωστές

pregnant_woman

Κύηση / Γαλουχία

ΠΧΠ (SPC)

Επίπεδο κινδύνου: Με προσοχή expand_more

Κύηση
Το ενδεχόμενο θεραπείας με Ινσουλίνη detemir μπορεί να εξετάζεται κατά την εγκυμοσύνη, εφόσον απαιτείται κλινικώς.

Η χρήση του Ινσουλίνη detemir σε έγκυες γυναίκες με διαβήτη διερευνήθηκε σε μια κλινική δοκιμή και σε μια προοπτική μη παρεμβατική μετεγκριτική μελέτη ασφάλειας (βλ. Φαρμακοδυναμικές). Μετεγκριτικά δεδομένα σε έγκυες γυναίκες που χρησιμοποιούν Ινσουλίνη detemir, με περισσότερες από 4.500 εκβάσεις κύησης, δεν καταδεικνύουν οποιονδήποτε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης δυσμορφιών ή εμβρυικής/νεογνικής τοξικότητας. Γενικά, συνιστάται εντατικός έλεγχος των επιπέδων της γλυκόζης του αίματος και παρακολούθηση των εγκύων γυναικών με διαβήτη καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατά το διάστημα προγραμματισμού μιας εγκυμοσύνης. Οι ανάγκες σε ινσουλίνη συνήθως μειώνονται κατά το πρώτο τρίμηνο και αυξάνονται εν συνεχεία, κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Μετά τον τοκετό, οι ανάγκες σε ινσουλίνη φυσιολογικά επανέρχονται ταχέως στα επίπεδα πριν την εγκυμοσύνη.
Γαλουχία
Δεν είναι γνωστό εάν η ινσουλίνη detemir εκκρίνεται στο μητρικό γάλα. Δεν αναμένονται μεταβολικές επιδράσεις της ινσουλίνης detemir που καταπίνεται στο θηλάζον νεγνό/βρέφος, καθώς η ινσουλίνη detemir, ως πεπτίδιο, διασπάται σε αμινοξέα στον ανθρώπινο γαστρεντερικό σωλήνα. Οι θηλάζουσες μητέρες ενδέχεται να χρειαστούν αναπροσαρμογή στη δόση της ινσουλίνης και το διαιτολόγιό τους.
Γονιμότητα
Μελέτες σε ζώα δεν υποδεικνύουν επιβλαβείς επιδράσεις αναφορικά με τη γονιμότητα.

biotech

Φαρμακολογία

Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία

Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στο διαβήτη. Ινσουλίνες και ενέσιμα ανάλογα μακράς δράσης. Κωδικός ATC: A10AE05.

Μηχανισμός δράσης και φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Το Ινσουλίνη detemir είναι ένα διαλυτό ανάλογο ινσουλίνης μακράς δράσης με παρατεταμένη διάρκεια δράσης που χρησιμοποιείται ως βασική ινσουλίνη.

Η υπογλυκαιμική δράση του Ινσουλίνη detemir οφείλεται στη διευκόλυνση της πρόσληψης της γλυκόζης μετά τη δέσμευση της ινσουλίνης στους υποδοχείς που βρίσκονται στα μυϊκά και τα λιπώδη κύτταρα και στην ταυτόχρονη αναστολή της απελευθέρωσης γλυκόζης από το ήπαρ.

Το προφίλ του χρόνου δράσης του Ινσουλίνη detemir είναι στατιστικά σημαντικά λιγότερο μεταβλητό και συνεπώς περισσότερο προβλέψιμο από ότι εκείνο της ινσουλίνης NPH (Neutral Protamine Hagedorn), όπως φαίνεται από τους Συντελεστές Μεταβλητότητας (CV) στο ίδιο άτομο, για τη συνολική και για τη μέγιστη φαρμακοδυναμική επίδραση στον Πίνακα 1.

Πίνακας 1. Ενδοατομική μεταβλητότητα του προφίλ του χρόνου δράσης του Ινσουλίνη detemir και της ινσουλίνης NPH

Φαρμακοδυναμικό τελικό σημείο	Ινσουλίνη NPH CV (%)	Ινσουλίνη detemir CV (%)
AUCGIR,0-24h*	27	68
GIRmax**	23	46
Περιοχή κάτω από την καμπύλη *Ρυθμός Έγχυσης Γλυκόζης τιμή p <0,001 για όλες τις συγκρίσεις με το Ινσουλίνη detemir

Η παρατεταμένη δράση του Ινσουλίνη detemir επιτυγχάνεται με την ισχυρή ένωση μεταξύ των μορίων της ινσουλίνης detemir στο σημείο της ένεσης και τη δέσμευση της λευκωματίνης μέσω της πλευρικής αλυσίδας του λιπαρού οξέος. Η ινσουλίνη detemir κατανέμεται βραδύτερα στους περιφερικούς ιστούς-στόχους σε σύγκριση με την ινσουλίνη NPH. Αυτοί οι συνδυασμένοι μηχανισμοί παράτασης παρέχουν ένα πιο αναπαραγώγιμο προφίλ απορρόφησης και δράσης της ινσουλίνης detemir σε σύγκριση με την ινσουλίνη NPH.

Εικόνα 1 Προφίλ δράσης του Ινσουλίνη detemir σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1

Η διάρκεια δράσης είναι έως 24 ώρες, ανάλογα με τη δόση, επιτρέποντας τη χορήγηση μία ή δύο φορές ημερησίως. Εάν χορηγηθεί δύο φορές ημερησίως, η σταθερή κατάσταση θα λάβει χώρα έπειτα από χορήγηση 2-3 δόσεων. Για δόσεις εντός του εύρους από 0,2-0,4 μονάδες/kg (U/kg), το Ινσουλίνη detemir ασκεί περισσότερο από το 50% της μέγιστης δράσης του από 3-4 ώρες και άνω έως περίπου 14 ώρες μετά τη χορήγηση της δόσης.

Μετά από υποδόρια χορήγηση, παρατηρείται δοσοεξαρτώμενη φαρμακοδυναμική απάντηση (μέγιστη δράση, διάρκεια δράσης, συνολική επίδραση).

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Ινσουλίνη detemir παρατηρήθηκε μικρότερη διακύμανση της γλυκόζης πλάσματος νηστείας (FPG) από ημέρα σε ημέρα, σε σύγκριση με την NPH, σε κλινικές δοκιμές μεγάλης διάρκειας.

Μελέτες σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με βασική ινσουλίνη σε συνδυασμό με από του στόματος χορηγούμενα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα έδειξαν ότι ο γλυκαιμικός έλεγχος (HbA1c) με Ινσουλίνη detemir είναι συγκρίσιμος με την ινσουλίνη NPH και την ινσουλίνη glargine και σχετίζεται με μικρότερη αύξηση βάρους. Στη μελέτη σύγκρισης με την ινσουλίνη glargine, επιτρεπόταν η χορήγηση Ινσουλίνη detemir μία ή δύο φορές ημερησίως ενώ η ινσουλίνη glargine έπρεπε να χορηγείται μία φορά την ημέρα, το 55% των ασθενών στους οποίους χορηγούνταν Ινσουλίνη detemir ολοκλήρωσαν την θεραπεία των 52 εβδομάδων με το σχήμα δύο χορηγήσεων την ημέρα.

Πίνακας 2. Μεταβολή του σωματικού βάρους μετά από θεραπεία με ινσουλίνη

Διάρκεια μελέτης	Ινσουλίνη detemir μία φορά ημερησίως	Ινσουλίνη detemir δύο φορές ημερησίως	Ινσουλίνη glargine	Ινσουλίνη NPH
20 εβδομάδες	+0,7 kg			+2,8 kg
26 εβδομάδες		+1,6 kg	+1,2 kg	+3,7 kg
52 εβδομάδες				+4,0 kg

Σε δοκιμές όπου διερευνήθηκε η χρήση από του στόματος χορηγούμενων αντιδιαβητικών φαρμακευτικών προϊόντων, ο συνδυασμός της θεραπείας με Ινσουλίνη detemir οδήγησε σε μείωση του κινδύνου εμφάνισης ήπιας νυκτερινής υπογλυκαιμίας κατά 61-65% σε σχέση με την ινσουλίνη NPH.

Πραγματοποιήθηκε μία ανοιχτής επισήμανσης τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν πέτυχαν τον στόχο με από του στόματος χορηγούμενα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα. Η μελέτη ξεκίνησε με μια εισαγωγική περίοδο (run-in) 12 εβδομάδων με λιραγλουτίδη+μετφορμίνη, όπου το 61% πέτυχε HbA1c <7%. Το 39% των ασθενών που δεν πέτυχαν τον στόχο τυχαιοποιήθηκαν σε προσθήκη Ινσουλίνη detemir μία φορά ημερησίως ή τη συνέχιση με λιραγλουτίδη+μετφορμίνη για 52 εβδομάδες. Η προσθήκη Ινσουλίνη detemir παρείχε μία επιπλέον μείωση της HbA1c από 7,6% σε 7,1% μετά τις 52 εβδομάδες. Δεν υπήρξαν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια. Ως σοβαρό υπογλυκαιμικό επεισόδιο ορίζεται αυτό στο οποίο το άτομο δεν ήταν ικανό να φροντίσει τον εαυτό του και χρειάστηκε γλυκαγόνη ή ενδοφλέβια γλυκόζη.

Πίνακας 3. Δεδομένα κλινικής δοκιμής - Προσθήκη Ινσουλίνη detemir σε λιραγλουτίδη+μετφορμίνη

Εβδομάδα μελέτης	Ινσουλίνη detemir + λιραγλουτίδη + μετφορμίνη (n = 149)	λιραγλουτίδη + μετφορμίνη (n = 160)	Τιμή-P
Μέση μεταβολή από την αρχική τιμή στην HbA1c (%)
0-26 εβδομάδες	-0,51	+0,02	<0,0001
0-52 εβδομάδες	-0,50	0,01	<0,0001
Ποσοστά ασθενών που πέτυχαν στόχο HbA1c <7% (%)
0-26 εβδομάδες	43,1	16,8	<0,0001
0-52 εβδομάδες	51,9	21,5	<0,0001
Μεταβολή του σωματικού βάρους από την αρχική τιμή (kg)
0-26 εβδομάδες	-0,16	-0,95	0,0283
0-52 εβδομάδες	-0,05	-1,02	0,0416
Ήπια υπογλυκαιμικά επεισόδια (ανά έτος ασθενή)
0-26 εβδομάδες	0,286	0,029	0,0037
0-52 εβδομάδες	0,228	0,034	0,0011

Μία διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή διάρκειας 26 εβδομάδων διεξήχθη για να διερευνηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της προσθήκης λιραγλουτίδης (1,8 mg) έναντι εικονικού φαρμάκου σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που ρυθμίζονται ανεπαρκώς με βασική ινσουλίνη με ή χωρίς μετφορμίνη. Η δόση της ινσουλίνης μειώθηκε κατά 20% για ασθενείς με αρχική τιμή HbA1c ≤8.0%, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας. Ακολούθως, οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να τιτλοδοτήσουν υψηλότερα τη δόση της ινσουλίνης τους σε τιμή όχι μεγαλύτερη από τη δόση πριν από την τυχαιοποίηση. Το Ινσουλίνη detemir ήταν το βασικό προϊόν ινσουλίνης για 33% (n=147) των ασθενών (97,3% χρησιμοποιούσε μετφορμίνη). Σε αυτούς τους ασθενείς, η προσθήκη της λιραγλουτίδης οδήγησε σε μεγαλύτερη μείωση της HbA1c σε σύγκριση με την προσθήκη εικονικού φαρμάκου (στο 6,93% έναντι 8,24%), μεγαλύτερη μείωση στη γλυκόζη νηστείας του πλάσματος (7,20 mmol/l έναντι 8,13 σε mmol/l) και μεγαλύτερη μείωση του σωματικού βάρους (-3,47 kg έναντι -0,43 kg). Οι αρχικές τιμές για αυτές τις παραμέτρους ήταν παρόμοιες και στις δύο ομάδες. Τα παρατηρούμενα ποσοστά ήσσονος σημασίας υπογλυκαιμικών επεισοδίων ήταν παρόμοια και δεν παρατηρήθηκαν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια και στις δύο ομάδες.

Σε μεγάλης διάρκειας μελέτες σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, οι οποίοι έλαβαν ινσουλινοθεραπεία σε σχήμα basal-bolus, η γλυκόζη πλάσματος νηστείας ήταν βελτιωμένη με το Ινσουλίνη detemir σε σύγκριση με την ινσουλίνη NPH. Ο γλυκαιμικός έλεγχος (HbA1c) με το Ινσουλίνη detemir ήταν συγκρίσιμος με εκείνον που επιτυγχάνεται με την ινσουλίνη NPH, με χαμηλότερο κίνδυνο νυκτερινής υπογλυκαιμίας και χωρίς σχετιζόμενη αύξηση βάρους.

Σε κλινικές μελέτες όπου χορηγείτο θεραπεία με ινσουλίνη σε θεραπευτικό σχήμα basal-bolus, τα συνολικά ποσοστά υπογλυκαιμίας με το Ινσουλίνη detemir και την ινσουλίνη NPH ήταν παρόμοια. Οι αναλύσεις για τη νυκτερινή υπογλυκαιμία σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 έδειξαν ένα σημαντικά μικρότερο κίνδυνο ήπιας νυκτερινής υπογλυκαιμίας (που ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί από τον ίδιο τον ασθενή και επιβεβαιωμένης με τιμή γλυκόζης τριχοειδικού αίματος κάτω από 2,8 mmol/l ή 3,1 mmol/l εάν εκφράζεται ως γλυκόζη πλάσματος) σε σύγκριση με την ινσουλίνη NPH, ενώ δεν παρατηρήθηκε διαφορά στον διαβήτη τύπου 2.

Παρατηρήθηκε η ανάπτυξη αντισωμάτων με τη χρήση του Ινσουλίνη detemir. Ωστόσο, αυτό δε φαίνεται να έχει κάποια επίπτωση στον γλυκαιμικό έλεγχο.

Εγκυμοσύνη

Σε μια προοπτική μη παρεμβατική μετεγκριτική μελέτη ασφάλειας, έγκυες γυναίκες με διαβήτη τύπου 1 ή τύπου 2 οι οποίες εκτέθηκαν σε Ινσουλίνη detemir (n=727, 680 βρέφη γεννήθηκαν ζωντανά) ή σε άλλες βασικές ινσουλίνες (n=730, 688 βρέφη γεννήθηκαν ζωντανά) παρακολουθήθηκαν για τις εκβάσεις κύησης.

Δεν παρατηρήθηκε καμία στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ του Ινσουλίνη detemir και άλλων βασικών ινσουλινών όσον αφορά τα συστατικά του καταληκτικού σημείου που σχετίζεται με δυσπλασίες (προκαλούμενη έκτρωση λόγω μείζονων συγγενών δυσπλασιών, μείζονες συγγενείς δυσπλασίες ή ήσσονες συγγενείς δυσπλασίες). Τα αποτελέσματα της μελέτης κατέδειξαν ότι το Ινσουλίνη detemir δε σχετίζεται με υπερβολικό κίνδυνο ανεπιθύμητων εκβάσεων κύησης, όταν συγκρίνεται με άλλες βασικές ινσουλίνες, σε γυναίκες με προϋπάρχοντα διαβήτη.

Το Ινσουλίνη detemir έχει μελετηθεί σε μια ανοικτής επισήμανσης τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική δοκιμή, στην οποία έγκυες γυναίκες με διαβήτη τύπου1 (n=310) έλαβαν θεραπεία με θεραπευτικό σχήμα basal-bolus με Ινσουλίνη detemir (n=152) ή με ινσουλίνη NPH (n=158) ως βασική ινσουλίνη, και οι δύο σε συνδυασμό με NovoRapid.

Το Ινσουλίνη detemir δεν ήταν κατώτερο της ινσουλίνης NPH όπως μετρήθηκε από την HbA1c την 36η εβδομάδα της κύησης (GW) και η ελάττωση της μέσης HbA1c κατά τη διάρκεια της κύησης ήταν παρόμοια.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια του Ινσουλίνη detemir μελετήθηκε για χρονικό διάστημα έως 12 μηνών, σε τρεις τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές σε εφήβους και παιδιά (n=1.045 συνολικά). Οι δοκιμές περιελάμβαναν συνολικά 167 παιδιά ηλικίας 1-5 ετών. Οι δοκιμές έδειξαν ότι ο γλυκαιμικός έλεγχος (HbA1c) με το Ινσουλίνη detemir είναι συγκρίσιμος με της NPH ινσουλίνης και της ινσουλίνης degludec όταν χορηγείται σε εντατικοποιημένη θεραπεία ινσουλίνης basal-bolus, χρησιμοποιώντας ένα περιθώριο μη-ανωτερώτητας 0,4%. Στη δοκιμή σύγκρισης του Ινσουλίνη detemir έναντι της ινσουλίνης degludec, ο λόγος των επεισοδίων υπογλυκαιμίας με κέτωση ήταν σημαντικά υψηλότερος για το Ινσουλίνη detemir, 1,09 και 0,68 επεισόδια ανά έτος έκθεσης ασθενή, αντίστοιχα. Μικρότερη αύξηση βάρους (σκορ SD, βάρος διορθωμένο ως προς το φύλο και ηλικία) παρατηρήθηκε με το Ινσουλίνη detemir σε σχέση με την NPH ινσουλίνη.

Έγινε επέκταση της δοκιμής που περιελάμβανε παιδιά ηλικίας άνω των 2 ετών για 12 επιπλέον μήνες (συνολικά δεδομένα θεραπείας 24 μηνών) προκειμένου να εκτιμηθεί ο σχηματισμός αντισωμάτων μετά από μακροχρόνια θεραπεία με Ινσουλίνη detemir. Ύστερα από αύξηση των αντισωμάτων ινσουλίνης κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, τα αντισώματα ινσουλίνης μειώθηκαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους σε ένα επίπεδο ελαφρώς υψηλότερο σε σχέση με τον τίτλο τους προ της μελέτης. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι ο σχηματισμός αντισωμάτων δεν είχε αρνητική επίδραση στον γλυκαιμικό έλεγχο και στη δόση του Ινσουλίνη detemir.

Τα δεδομένα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας για τους εφήβους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 έχουν παρεκταθεί από δεδομένα για παιδιά, εφήβους και ενήλικες ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και ενήλικες ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν τη χρήση του Ινσουλίνη detemir στους εφήβους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση

Η μέγιστη συγκέντρωση στον ορό επιτυγχάνεται εντός 6 έως 8 ωρών μετά τη χορήγηση. Όταν χορηγείται δύο φορές ημερησίως, οι συγκεντρώσεις σταθερής κατάστασης στον ορό επιτυγχάνονται έπειτα από χορήγηση 2-3 δόσεων. Η ενδοατομική μεταβλητότητα στην απορρόφηση είναι μικρότερη για το Ινσουλίνη detemir σε σύγκριση με άλλα σκευάσματα βασικής ινσουλίνης.

Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της ινσουλίνης detemir όταν χορηγείται υποδορίως είναι περίπου 60%.

Κατανομή

Ένας εμφανής όγκος κατανομής για το Ινσουλίνη detemir (περίπου 0,1 l/kg) υποδεικνύει ότι ένα υψηλό κλάσμα της ινσουλίνης detemir κυκλοφορεί στο αίμα.

Τα αποτελέσματα των in vitro και in vivo μελετών δέσμευσης πρωτεϊνών δείχνουν ότι δεν υπάρχει καμία κλινικώς σχετιζόμενη αλληλεπίδραση μεταξύ της ινσουλίνης detemir και των λιπαρών οξέων ή άλλων δεσμευμένων σε πρωτεΐνες φαρμακευτικών προϊόντων.

Βιομετατροπή

Η αποδόμηση της ινσουλίνης detemir είναι παρόμοια με εκείνη της ανθρώπινης ινσουλίνης: Όλοι οι μεταβολίτες που σχηματίζονται είναι ανενεργοί.

Αποβολή

Ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής μετά από υποδόρια χορήγηση καθορίζεται από τον ρυθμό απορρόφησης από τους υποδόριους ιστούς. Ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής κυμαίνεται μεταξύ 5 και 7 ωρών ανάλογα με τη δόση.

Γραμμικότητα

Αναλογικότητα στις συγκεντρώσεις ορού που παράγει μία δόση (μέγιστη συγκέντρωση, βαθμός απορρόφησης) παρατηρείται μετά από υποδόρια χορήγηση στο εύρος των θεραπευτικών δόσεων.

Δεν παρατηρήθηκαν φαρμακοκινητικές ή φαρμακοδυναμικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στη λιραγλουτίδη και το Ινσουλίνη detemir, όταν χορηγήθηκε μία εφάπαξ δόση Ινσουλίνη detemir 0,5 μονάδες/kg με λιραγλουτίδη 1,8 mg σε σταθερή κατάσταση σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.

Ειδικοί πληθυσμοί

Ηλικιωμένοι (≥65 ετών) Δεν υπήρχε καμία κλινικώς σχετιζόμενη διαφορά στη φαρμακοκινητική του Ινσουλίνη detemir μεταξύ ηλικιωμένων και νεαρών ασθενών.

Νεφρική και ηπατική δυσλειτουργία Δεν υπήρχε καμία κλινικώς σχετιζόμενη διαφορά στη φαρμακοκινητική του Ινσουλίνη detemir μεταξύ ασθενών με νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία και υγιών ατόμων. Επειδή η φαρμακοκινητική του Ινσουλίνη detemir δεν έχει μελετηθεί διεξοδικά σε αυτούς τους πληθυσμούς, συνιστάται να παρακολουθείται στενά η γλυκόζη πλάσματος σε αυτούς τους πληθυσμούς.

Φύλο Δεν υπήρχε καμία κλινικώς σχετιζόμενη διαφορά στη φαρμακοκινητική του Ινσουλίνη detemir μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου.

Παιδιατρικός πληθυσμός Οι φαρμακοκινητικές ιδιότητες του Ινσουλίνη detemir διερευνήθηκαν σε νέα παιδιά (1-5 ετών), παιδιά (6-12 ετών) και εφήβους (13-17 ετών) και συγκρίθηκαν με ενήλικες με διαβήτη τύπου 1. Δεν υπήρξαν κλινικώς σχετιζόμενη διαφορές στις φαρμακοκινητικές ιδιότητες μεταξύ των νέων παιδιών, των παιδιών, των εφήβων και των ενηλίκων.

Μηχανισμός δράσης

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στο διαβήτη. Ινσουλίνες και ενέσιμα ανάλογα μακράς δράσης. Κωδικός ATC: A10AE05. ### Μηχανισμός δράσης και φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Το Ινσουλίνη detemir είναι ένα διαλυτό ανάλογο ινσουλίνης…

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση Η μέγιστη συγκέντρωση στον ορό επιτυγχάνεται εντός 6 έως 8 ωρών μετά τη χορήγηση. Όταν χορηγείται δύο φορές ημερησίως, οι συγκεντρώσεις σταθερής κατάστασης στον ορό επιτυγχάνονται έπειτα από χορήγηση 2-3 δόσεων. Η ενδοατομική μεταβλητότητα…

Μεταβολισμός

Μεταβολισμός Το ήπαρ και οι νεφροί παίζουν τον κύριο ρόλο στο μεταβολισμό της ινσουλίνης. Ωστόσο, ενώ το ήπαρ μεταβολίζει κυρίως την ενδογενή ινσουλίνη, η εξωγενής ινσουλίνη μεταβολίζεται πρωτίστως λόγω των νεφρών, καθώς δεν παραδίδεται απευθείας στο…

Απέκκριση

null

Παρακολούθηση Αγωγής

Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα

event_available

science

Εργαστηριακές εξετάσεις (αίμα / ούρα)

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Γλυκόζη αίματος	glucoseΓλυκαιμικός έλεγχος / διαβήτης	—	Αλλαγή σημείου χορήγησης ένεσης

stethoscope

Κλινική εξέταση & ζωτικά

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Αύξηση βάρους	monitor_weightΣωματομετρικά (βάρος/ΔΜΣ)	—	Συγχορήγηση Levemir και πιογλιταζόνης
Οίδημα	stethoscopeΚλινική παρακολούθηση (γενική)	—	Συγχορήγηση Levemir και πιογλιταζόνης

cardiology

ΗΚΓ / Καρδιολογικός έλεγχος

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Σημεία και συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας	cardiologyΚαρδιακή λειτουργία (ΗΚΓ/καρδιά)	—	Συγχορήγηση Levemir και πιογλιταζόνης

checklist Συνδυάζετε πολλά φάρμακα; Δείτε το συγκεντρωτικό πρόγραμμα παρακολούθησης arrow_forward

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

null

expand_more

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση

Μετά από υποδόρια ένεση LEVEMIR σε υγιή άτομα και σε ασθενείς με διαβήτη, οι συγκεντρώσεις ινσουλίνης detemir στον ορό είχαν ένα σχετικά σταθερό προφίλ συγκέντρωσης/χρόνου για 24 ώρες, με τη μέγιστη συγκέντρωση στον ορό (Cmax) να επιτυγχάνεται μεταξύ 6-8 ωρών μετά τη δόση. Όταν χορηγήθηκε εφάπαξ δόση 0,5 μονάδων/kg ινσουλίνης detemir σε ενήλικες ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, η μέγιστη συγκέντρωση στον ορό (Cmax) ήταν 4.641 ± 2.299 pmol/L.

Η ινσουλίνη detemir απορροφήθηκε πιο αργά μετά από υποδόρια χορήγηση στον μηρό, όπου η AUC0-5h ήταν 30-40% χαμηλότερη και η AUC0-∞ ήταν 10% χαμηλότερη από τις αντίστοιχες AUCs με υποδόριες ενέσεις στην περιοχή του δελτοειδούς και της κοιλιάς. Η ινσουλίνη detemir έχει αργή και παρατεταμένη απορρόφηση και ένα σχετικά σταθερό προφίλ συγκέντρωσης/χρόνου για 24 ώρες χωρίς εμφανή κορυφή. Ο διάμεσος χρόνος για τη μέγιστη συγκέντρωση ινσουλίνης στον ορό ήταν 12 ώρες μετά την ένεση. Κατά μέσο όρο, οι συγκεντρώσεις ινσουλίνης στον ορό μειώθηκαν στα βασικά επίπεδα περίπου στις 24 ώρες.

Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της ινσουλίνης detemir είναι περίπου 60%.

30% έως 80% της κυκλοφορούσας ινσουλίνης απομακρύνεται από τους νεφρούς.

Η ινσουλίνη detemir έχει φαινομενικό όγκο κατανομής περίπου 0,1 L/kg.

Η φαινομενική κάθαρση (CL/F) ήταν αρκετά σταθερή μεταξύ διαφορετικών πληθυσμών ασθενών με διαβήτη τύπου 1. Εκτιμήθηκε σε 3,43 ± 1,36 L/min·kg σε ασθενείς ηλικίας 6 έως 12 ετών, 3,74 ± 0,98 L/min·kg σε ηλικίας 13 έως 17 ετών, και 3,41 ± 1,00 L/min·kg σε ενήλικες ασθενείς (18-65 ετών).

water_drop

PubChem

Δέσμευση πρωτεϊνών

expand_more

Σύνδεση με Πρωτεΐνες

Περισσότερο από 98% της ινσουλίνης detemir στον κύκλο του αίματος συνδέεται με την αλβουμίνη. Τα αποτελέσματα μελετών in vitro και in vivo για τη δέσμευση πρωτεϊνών καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχει κλινικά σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ της ινσουλίνης detemir και των λιπαρών οξέων ή άλλων φαρμάκων που δεσμεύονται με πρωτεΐνες.

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Μεταβολισμός

Το ήπαρ και οι νεφροί παίζουν τον κύριο ρόλο στο μεταβολισμό της ινσουλίνης. Ωστόσο, ενώ το ήπαρ μεταβολίζει κυρίως την ενδογενή ινσουλίνη, η εξωγενής ινσουλίνη μεταβολίζεται πρωτίστως λόγω των νεφρών, καθώς δεν παραδίδεται απευθείας στο πυλαίο σύστημα.

hourglass

PubChem

Ημίσεια ζωή

expand_more

Βιολογικός Χρόνος Ημίσειας Ζωής

Μετά από υποδόρια χορήγηση σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, η ινσουλίνη detemir έχει τελικό χρόνο ημίσειας ζωής 5 έως 7 ώρες, ανάλογα με τη δόση.

MeSH classification

expand_more

Κατηγοριοποίηση MeSH

Ουσίες που μειώνουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.

fact_check

PubChem

FDA classification

expand_more

Κατηγοριοποίηση FDA

4FT78T86XV

INSULIN DETEMIR

Εννοιολογική δομή χημικού/συστατικού [Χημικό/Συστατικό] - Insulin

ΒΗΜΑ ΣΔ1 A10AE05

ΣΔ τύπου 1
- Απόλυτη έλλειψη ενδογενούς ινσουλίνης — αναπλήρωση
Δοσολογία: Εξατομικευμένα · Συνεχής
ΒΗΜΑ ΚΥΗ A10AE05

ΣΔ κατά την κύηση
- ΣΔ κύησης ή προϋπάρχων ΣΔ σε εγκυμοσύνη
Δοσολογία: — · Κύηση

Επιστημονικό Προφίλ

expand_more

CID

16137271

Μοριακός τύπος

C267H402N64O76S6

Μοριακό βάρος

5917.0

IUPAC

(2S)-2-[[(2S)-1-[(2S,3R)-2-[[(2S)-2-[[(2S)-2-[[(2S)-2-[[2-[[(2S)-2-[[(2S)-2-[[2-[[(1R,6R,12S,15S,18S,21S,24S,27S,30S,33S,36S,39S,42R,47R,50S,53S,56S,59S,62S,65S,68S,71S,74R,77S,80S,83S,88R)-88-[[(2S)-5-amino-2-[[(2S)-2-[[(2S)-2-[[(2S,3S)-2-[(2-aminoacetyl)amino]-3-methylpentanoyl]amino]-3-methylbutanoyl]amino]-4-carboxybutanoyl]amino]-5-oxopentanoyl]amino]-6-[[(2S)-2-[[(2S)-2-[[(2S)-5-amino-2-[[(2S)-4-amino-2-[[(2S)-2-[[(2S)-2-amino-3-phenylpropanoyl]amino]-3-methylbutanoyl]amino]-4-oxobutanoyl]amino]-5-oxopentanoyl]amino]-3-(1H-imidazol-4-yl)propanoyl]amino]-4-methylpentanoyl]amino]-47-[[(1S)-3-amino-1-carboxy-3-oxopropyl]carbamoyl]-53-(2-amino-2-oxoethyl)-62-(3-amino-3-oxopropyl)-77-[(2S)-butan-2-yl]-24,56-bis(2-carboxyethyl)-83-[(1R)-1-hydroxyethyl]-12,71,80-tris(hydroxymethyl)-33,50,65-tris[(4-hydroxyphenyl)methyl]-15-(1H-imidazol-4-ylmethyl)-27-methyl-18,30,36,59,68-pentakis(2-methylpropyl)-7,10,13,16,19,22,25,28,31,34,37,40,49,52,55,58,61,64,67,70,73,76,79,82,85,87-hexacosaoxo-21,39-di(propan-2-yl)-3,4,44,45,90,91-hexathia-8,11,14,17,20,23,26,29,32,35,38,41,48,51,54,57,60,63,66,69,72,75,78,81,84,86-hexacosazabicyclo[72.11.7]dononacontane-42-carbonyl]amino]acetyl]amino]-4-carboxybutanoyl]amino]-5-carbamimidamidopentanoyl]amino]acetyl]amino]-3-phenylpropanoyl]amino]-3-phenylpropanoyl]amino]-3-(4-hydroxyphenyl)propanoyl]amino]-3-hydroxybutanoyl]pyrrolidine-2-carbonyl]amino]-6-(tetradecanoylamino)hexanoic acid

InChIKey

UGOZVNFCFYTPAZ-IOXYNQHNSA-N

Κατάταξη MeSH

Κατηγοριοποίηση MeSH

Ουσίες που μειώνουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.