ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ L03AB11 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

PEGINTERFERON ALFA-2A

### Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Ανοσοδιεγερτικά, ιντερφερόνες, κωδικός ATC: L03A B11 ### Μηχανισμός δράσης Η σύζευξη του αντιδραστηρίου PEG (δις-μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλης) με την ιντερφερόνη άλφα-2α σχηματίζει μία πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2α (Peginterferon Alfa-2A).

Εμπορικά Ονόματα

PEGASYS

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Επιμελημένα δεδομένα από το SPC

SPC

medication

Δοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:

Ενήλικες ασθενείς (Χρόνια ηπατίτιδα Β)

Δόση180 μικρογραμμάρια

μία φορά την εβδομάδα για 48 εβδομάδες
Ενήλικες ασθενείς (Χρόνια ηπατίτιδα C - πρωτοθεραπευόμενοι)

Δόση180 μικρογραμμάρια

μία φορά την εβδομάδα χορηγούμενη σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη από στόματος ή ως μονοθεραπεία. Η δόση της ριμπαβιρίνης (βλ. Πίνακα 1) χορηγείται με τροφή. Διάρκεια θεραπείας 24 ή 48 εβδομάδες ανάλογα με γονότυπο και ιικό φορτίο.
Ενήλικες ασθενείς (Χρόνια ηπατίτιδα C - προηγούμενη θεραπεία)

Δόση180 μικρογραμμάρια

μία φορά την εβδομάδα υποδορίως σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη (1.000 mg/ημέρα για <75 kg, 1.200 mg/ημέρα για ≥75 kg). Διάρκεια 48 εβδομάδες (72 εβδομάδες για γονότυπο 1 μη ανταποκριθέντες σε προηγούμενη αγωγή πεγκιντερφερόνης/ριμπαβιρίνης).
HIV-HCV ενήλικες ασθενείς με συν-λοίμωξη

Δόση180 μικρογραμμάρια

μία φορά την εβδομάδα υποδορίως για 48 εβδομάδες. Με ριμπαβιρίνη (γονότυπος 1: 1.000 mg/ημέρα για <75 kg, 1.200 mg/ημέρα για ≥75 kg. Άλλοι γονότυποι: 800 mg/ημέρα).
Ηλικιωμένοι

Δόση180 μικρογραμμάρια

μία φορά την εβδομάδα. Δεν απαιτούνται προσαρμογές.
Παιδιατρικοί ασθενείς (CHB, 3-17 ετών, BSA >0.54 m²)

ΔόσηΒάσει BSA (βλ. Πίνακα 4)

μία φορά την εβδομάδα για 48 εβδομάδες.
Παιδιατρικοί ασθενείς (CHC, 5-17 ετών, BSA >0.71 m²)

ΔόσηΒάσει BSA (βλ. Πίνακα 4)

μία φορά την εβδομάδα. Διάρκεια 24 εβδομάδες (γονότυποι 2 ή 3) ή 48 εβδομάδες (όλοι οι άλλοι γονότυποι). Δόση ριμπαβιρίνης 15 mg/kg/ημέρα (βλ. Πίνακα 7).
Νεογνά και μικρά παιδιά (μέχρι 3 ετών)

Αντενδείκνυται λόγω βενζυλικής αλκοόλης.

block

Αντενδείξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία, στις ιντερφερόνες άλφα ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1
Αυτοάνομη ηπατίτιδα
Βαριά ηπατική δυσλειτουργία ή μη αντιρροπούμενη κίρρωση του ήπατος
Ιστορικό βαριάς προϋπάρχουσας καρδιακής νόσου, συμπεριλαμβανομένης ασταθούς ή μη ελεγχόμενης καρδιακής νόσου, τους προηγούμενους έξι μήνες
Σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV οι οποίοι έχουν κίρρωση και βαθμολογία κατά Child-Pugh μεγαλύτερη ή ίση με 6, εκτός εάν οφείλεται σε έμμεση υπερχολερυθριναιμία που προκαλείται από φαρμακευτικά προϊόντα όπως αταζαναβίρη και ινδιναβίρη
Συνδυασμός με telbivudine
Νεογνά και μικρά παιδιά ηλικίας έως 3 ετών

ΠληθυσμόςΝεογνά και μικρά παιδιά ηλικίας έως 3 ετών
Η παρουσία, ή ιστορικό σοβαρής ψυχιατρικής πάθησης, ειδικότερα σοβαρής κατάθλιψης, αυτοκτονικού ιδεασμού ή απόπειρας αυτοκτονίας

ΠληθυσμόςΠαιδιατρικοί ασθενείς

warning

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Ψυχιατρικό και Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ)

ΠληθυσμόςΌλοι οι ασθενείς

Παρακολούθηση στενά για σημεία/συμπτώματα ψυχιατρικών διαταραχών. Εάν επιμένουν/επιδεινώνονται ή εξακριβώνεται ιδεασμός αυτοκτονίας, διακοπή Peginterferon Alfa-2A και ψυχιατρική παρέμβαση.
Ασθενείς με ύπαρξη, ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων

Θεραπεία να ξεκινά μόνο εφόσον έχει εξασφαλιστεί η κατάλληλη εξατομικευμένη διαγνωστική και θεραπευτική αντιμετώπιση της ψυχιατρικής κατάστασης.
Ασθενείς με ύπαρξη, ή ιστορικό σοβαρών ψυχιατρικών καταστάσεων

ΠληθυσμόςΠαιδιά και έφηβοι

Η χρήση του Peginterferon Alfa-2A αντενδείκνυται.
Ασθενείς με χρήση/κατάχρηση ουσιών

ΠληθυσμόςΑσθενείς προσβεβλημένοι από Ηπατίτιδα C οι οποίοι έχουν μία συνυπάρχουσα διαταραχή από χρήση ουσιών

Αξιολόγηση και αντιμετώπιση ψυχιατρικών συννοσηροτήτων και του ενδεχόμενου χρήσης άλλων ουσιών πριν την έναρξη της θεραπείας. Διεπιστημονική προσέγγιση. Παρακολούθηση στενά κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία. Συνιστάται πρώιμη παρέμβαση σε περίπτωση επανεμφάνισης ή ανάπτυξης ψυχιατρικών διαταραχών και χρήσης ουσιών.
Ανάπτυξη και εξέλιξη

ΠληθυσμόςΠαιδιά και έφηβοι (ηλικίας 3 έως 17 ετών)

Το αναμενόμενο όφελος της θεραπείας θα πρέπει να σταθμίζεται προσεκτικά σε σχέση με τα ευρήματα ασφάλειας. Ο κίνδυνος αναστολής της ανάπτυξης θα πρέπει να σταθμιστεί σε σχέση με τα χαρακτηριστικά της νόσου του παιδιού. Όποτε είναι δυνατό, το παιδί θα πρέπει να λαμβάνει την αγωγή μετά την εφηβική αυξητική έκρηξη, προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος αναστολής της ανάπτυξης.
Ιχνηλασιμότητα

Το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.
Μείωση WBC, ANC, αιμοπεταλίων

Η μείωση του ANC ήταν αναστρέψιμη με τη μείωση της δόσης ή τον τερματισμό της θεραπείας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είναι απαραίτητη η τροποποίηση δόσης.
Αναιμία

ΠληθυσμόςΑσθενείς με CHC σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη, γυναικείος πληθυσμός

Θα πρέπει να δίδεται προσοχή κατά τη χορήγηση του Peginterferon Alfa-2A σε συνδυασμό με άλλους δυνητικά μυελοκατασταλτικούς παράγοντες. Οι θεράποντες γιατροί αυτών των ασθενών (που διέκοψαν προηγούμενη αγωγή λόγω αιματολογικών ανεπιθύμητων) θα πρέπει να σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους έναντι των ωφελειών της χορήγησης εκ νέου θεραπευτικής αγωγής.
Ενδοκρινικό σύστημα (Διαταραχές θυρεοειδούς)

Πριν από την έναρξη της αγωγής με Peginterferon Alfa-2A, πρέπει να εκτιμώνται τα επίπεδα των TSH και T4. Η θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A μπορεί να ξεκινήσει ή να συνεχιστεί εάν είναι δυνατή η διατήρηση των επιπέδων της TSH στα φυσιολογικά όρια με φαρμακευτικά μέσα. Εάν ένας ασθενής εμφανίσει κλινικά συμπτώματα που βρίσκονται σε συμφωνία με πιθανή δυσλειτουργία του θυρεοειδούς, απαιτείται καθορισμός των επιπέδων της TSH κατά την πορεία της θεραπείας.
Ενδοκρινικό σύστημα (Υπογλυκαιμία, υπεργλυκαιμία, σακχαρώδης διαβήτης)

ΠληθυσμόςΑσθενείς με αυτές τις καταστάσεις

Ασθενείς οι οποίες δεν μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά με φαρμακευτική αγωγή δεν θα πρέπει να ξεκινούν μονοθεραπεία με Peginterferon Alfa-2A ή θεραπεία συνδυασμού με Peginterferon Alfa-2A / ριμπαβιρίνη. Εάν αναπτυχθούν κατά τη θεραπεία και δεν ελέγχονται, διακοπή Peginterferon Alfa-2A / ριμπαβιρίνης.
Καρδιαγγειακό σύστημα

ΠληθυσμόςΑσθενείς με προϋπάρχουσες καρδιακές ανωμαλίες

Συνιστάται να κάνουν ηλεκτροκαρδιογράφημα πριν από την έναρξη της θεραπείας με Peginterferon Alfa-2A. Εάν υπάρχει οποιαδήποτε έκπτωση της καρδιαγγειακής κατάστασης, η θεραπεία θα πρέπει να αναστέλλεται ή να διακόπτεται. Σε ασθενείς με καρδιαγγειακή νόσο, μπορεί να απαιτηθεί μείωση δόσης ή διακοπή της ριμπαβιρίνης, λόγω αναιμίας.
Ηπατική λειτουργία

Σε ασθενείς που παρουσιάζουν ενδείξεις έκπτωσης της ηπατικής λειτουργίας κατά τη διάρκεια της θεραπείας, το Peginterferon Alfa-2A θα πρέπει να διακόπτεται. Όταν η αύξηση των επιπέδων της ALT είναι προοδευτική και κλινικά σημαντική, παρά τη μείωση δόσης, ή η αύξηση συνοδεύεται από αυξημένη άμεση χολερυθριναιμία, η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται. Συστήθηκε συχνότερη παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας σε όλες τις περιστάσεις στην CHB με αυξήσεις τρανσαμινασών.
Υπερευαισθησία

Εάν συμβεί σοβαρή, οξεία αντίδραση υπερευαισθησίας, η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται και να χορηγείται αμέσως η κατάλληλη ιατρική θεραπεία. Παροδικά εξανθήματα δεν επιβάλλουν τη διακοπή της αγωγής.
Αυτοάνομη νόσος

ΠληθυσμόςΑσθενείς με προδιάθεση στην ανάπτυξη αυτοάνοσων διαταραχών

Οι ασθενείς με σημεία και συμπτώματα αυτοάνοσων διαταραχών πρέπει να αξιολογούνται προσεκτικά και ο λόγος οφέλους/κινδύνου της συνεχόμενης θεραπείας με ιντερφερόνη πρέπει να επαναξιολογείται.
Σύνδρομο Vogt-Koyanagi-Harada (VKH)

ΠληθυσμόςΑσθενείς με CHC

Εάν υπάρχει υποψία για σύνδρομο VKH, η αντιιική θεραπεία θα πρέπει να διακοπεί και να συζητηθεί η θεραπεία με κορτικοστεροειδή.
Πυρετός/λοιμώξεις

Θα πρέπει να αποκλειστούν άλλες αιτίες του επίμονου πυρετού ιδιαιτέρως σοβαρές λοιμώξεις. Θα πρέπει να χορηγείται άμεσα η κατάλληλη αγωγή κατά των λοιμώξεων και να εξετάζεται η διακοπή της θεραπείας.
Οφθαλμικές μεταβολές

ΠληθυσμόςΌλοι οι ασθενείς. Ενήλικες και παιδιατρικοί ασθενείς με προϋπάρχουσες οφθαλμικές διαταραχές

Όλοι οι ασθενείς πρέπει να υποβάλλονται σε οφθαλμολογική εξέταση πριν από την έναρξη της αγωγής. Οποιοσδήποτε ασθενής παραπονεθεί για μείωση ή απώλεια όρασης πρέπει να υποβληθεί αμέσως σε πλήρη οφθαλμολογική εξέταση. Οι ενήλικες και παιδιατρικοί ασθενείς με προϋπάρχουσες οφθαλμικές διαταραχές πρέπει να υποβάλλονται σε περιοδικές οφθαλμολογικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Peginterferon Alfa-2A. Η θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A θα πρέπει να διακόπτεται σε ασθενείς που εμφανίζουν νέες ή επιδεινούμενες οφθαλμικές διαταραχές.
Πνευμονικές μεταβολές

Στην περίπτωση επίμονων ή ανεξήγητων πνευμονικών διηθήσεων ή βλάβης της πνευμονικής λειτουργίας, η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται.
Διαταραχές δέρματος

ΠληθυσμόςΑσθενείς με ψωρίαση

Το Peginterferon Alfa-2A πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Σε περιπτώσεις πρωτοεμφανιζόμενων ή επιδεινούμενων ψωριασικών αλλοιώσεων, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο διακοπής της θεραπείας.
Μεταμόσχευση

ΠληθυσμόςΑσθενείς με μεταμόσχευση ήπατος και άλλες μεταμοσχεύσεις
Ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV

Παρακαλείστε να διαβάσετε τις αντίστοιχες Περιλήψεις των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος των αντιρετροϊκών φαρμακευτικών προϊόντων. Πρέπει να εφίσταται η προσοχή όταν προστίθενται Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνη σε αγωγή HAART. Η ταυτόχρονη χρήση ριμπαβιρίνης και ζιντοβουντίνης δεν συνιστάται. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ασθενείς με συν-λοίμωξη θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για σημεία και συμπτώματα ηπατικής μη αντιρρόπησης. Η θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως σε ασθενείς με ηπατική μη αντιρρόπηση. Απαιτείται μεγάλη προσοχή κατά τη θεραπεία ασθενών με χαμηλό αριθμό κυττάρων CD4.
Οδοντικές και περιοδοντικές διαταραχές

ΠληθυσμόςΑσθενείς που λάμβαναν θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνης

Οι ασθενείς θα πρέπει να βουρτσίζουν πολύ καλά τα δόντια τους δυό φορές ημερησίως και να υποβάλλονται τακτικά σε οδοντιατρική εξέταση. Αν εμφανιστεί έμετος, θα πρέπει να υποδεικνύεται στους ασθενείς, να ξεπλένουν πολύ καλά το στόμα τους κατόπιν τούτου.
Έκδοχα (Βενζυλική αλκοόλη)

ΠληθυσμόςΝεογνά, πρόωρα βρέφη, βρέφη και παιδιά έως 3 ετών. Ασθενείς με ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία

Μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις. Δεν πρέπει να χορηγείται σε πρόωρα βρέφη ή νεογέννητα. Μπορεί να προκαλέσει τοξικές αντιδράσεις και αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις σε βρέφη και παιδιά έως 3 ετών. Μεγάλοι όγκοι πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή και μόνο όταν είναι απαραίτητο, ειδικά σε ασθενείς με ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία, λόγω κινδύνου συσσώρευσης και τοξικότητας (μεταβολική οξέωση).
Έκδοχα (Πολυσορβικό 80)

Μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις.

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

CYP450 3A4, 2C9, 2C19, 2D6
αμελητέα

Το Peginterferon Alfa-2A δεν έχει καμία επίδραση στη μεταβολική δραστηριότητα αυτών των ισοενζύμων.
Θεοφυλλίνη (CYP1A2 δείκτης)
προσοχή

Αύξηση κατά 25% στην AUC της θεοφυλλίνης. Το Peginterferon Alfa-2A είναι αναστολέας της δράσης του P450 1A2.

ΣύστασηΟι συγκεντρώσεις της θεοφυλλίνης στον ορό θα πρέπει να παρακολουθούνται και να γίνονται οι κατάλληλες προσαρμογές της δόσης της θεοφυλλίνης.
Μεθαδόνη
παρακολούθηση

Συσχετίστηκε με μέση τιμή επιπέδων μεθαδόνης 10-15% υψηλότερης αυτής πριν από την έναρξη της αγωγής.

ΣύστασηΟι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα τοξικότητας από μεθαδόνη. Να εξετάζεται ο κίνδυνος παράτασης του διαστήματος QTc.
Αζαθειοπρίνη
προσοχή

Η ριμπαβιρίνη μπορεί να παρέμβει στο μεταβολισμό της αζαθειοπρίνης οδηγώντας σε συσσώρευση 6-MTIMP, η οποία έχει συσχετισθεί με μυελοτοξικότητα.

ΣύστασηΗ χρήση πεγκιντερφερόνης άλφα-2α και ριμπαβιρίνης ταυτόχρονα με αζαθειοπρίνη πρέπει να αποφεύγεται. Σε μεμονωμένα περιστατικά, στενή αιματολογική παρακολούθηση και διακοπή αγωγής σε σημεία μυελοτοξικότητας.
Λαμιβουδίνη
αμελητέα

Δεν επέδειξαν καμία φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση της λαμιβουδίνης με το Peginterferon Alfa-2A.
Telbivudine
αντένδειξη

Ο συνδυασμός συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης περιφερικής νευροπάθειας.

ΣύστασηΟ συνδυασμός Peginterferon Alfa-2A με telbivudine αντενδείκνυται.
Νουκλεοσιδικών αναστολέων ανάστροφης μεταγραφάσης (NRTIs) (π.χ. Λαμιβουδίνη, Ζιδοβουδίνη, Σταβουδίνη)
αμελητέα

Η έκθεση της ριμπαβιρίνης στο πλάσμα δεν επηρεάστηκε. Δεν παρατηρήθηκε εμφανής απόδειξη φαρμακευτικής αλληλεπίδρασης.
Διδανοσίνη
προσοχή

Αύξηση της έκθεσης στη διδανοσίνη ή στον ενεργό μεταβολίτη της in vitro. Αναφορές ηπατικής ανεπάρκειας, περιφερικής νευροπάθειας, παγκρεατίτιδας, γαλακτικής οξέωσης.

ΣύστασηΔεν συνιστάται σύγχρονη χορήγηση ριμπαβιρίνης και διδανοσίνης.
Ζιντοβουδίνη
προσοχή

Επιδείνωση αναιμίας εξαιτίας της ριμπαβιρίνης.

ΣύστασηΗ σύγχρονη χρήση ριμπαβιρίνης και ζιντοβουντίνης δεν συνιστάται λόγω αυξημένου κινδύνου αναιμίας. Να εξετάζεται η αντικατάσταση της ζιντοβουντίνης.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Λοιμώξεις

Σηψαιμία
Βρογχίτιδα
Πνευμονία
Λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού
Λοίμωξη δέρματος
Καντιντίαση του στόματος
Έρπης απλός
Μυκητιασική λοίμωξη
Ιική λοίμωξη
Βακτηριακή λοίμωξη
Ενδοκαρδίτιδα
Εξωτερική ωτίτιδα
Λοιμώδης μονοπυρήνωση
Φαρυγγίτιδα από στρεπτόκοκκο
Γαστρεντερίτιδα από ιό
Καντιντίαση
Γαστρεντερίτιδα
Οδοντικό απόστημα
Ουρολοίμωξη
Ρινοφαρυγγίτιδα

Οφθαλμικές

Χαλάζιο
Θολή όραση
Οφθαλμικό άλγος
Φλεγμονή οφθαλμών
Ξηροφθαλμία
Οπτική νευροπάθεια
Οίδημα οπτικής θηλής
Αγγειακή διαταραχή αμφιβληστροειδούς
Αμφιβληστροειδοπάθεια
Έλκος κερατοειδούς
Αιμορραγία του αμφιβληστροειδούς
Αποκόλληση αμφιβληστροειδούς
Οπτική νευρίτιδα
Απώλεια όρασης
Παροδική τύφλωση
Εξιδρώματα αμφιβληστροειδούς
Βλάβη της όρασης
Ερεθισμός οφθαλμού
Πόνος οφθαλμού
Κνησμός οφθαλμού

Νεοπλάσματα

Ηπατικό νεόπλασμα

Αίμα

Θρομβοπενία
Αναιμία
Ουδετεροπενία
Λεμφοπενία
Λεμφαδενοπάθεια
Πανκυτταροπενία
Απλαστική αναιμία
Αμιγής ερυθροκυτταρική απλασία
Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα
Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

Ανοσοποιητικό

Σαρκοείδωση
Αναφυλαξία
Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
Ρευματοειδής αρθρίτιδα
Απόρριψη ηπατικού μοσχεύματος
Απόρριψη νεφρικού μοσχεύματος
Νόσος Vogt-Koyanagi-Harada

Ενδοκρινικό

Θυρεοειδίτιδα
Υποθυρεοειδισμός
Υπερθυρεοειδισμός
Διαβήτης
Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1

Μεταβολισμός

Διαβητική κετοξέωση
Ανορεξία
Αφυδάτωση
Υπεργλυκαιμία
Μειωμένη όρεξη
Μειωμένο βάρος

Ψυχιατρικές

Κατάθλιψη
Άγχος
Αϋπνία
Επιθετικότητα
Μεταβολή διάθεσης
Συναισθηματικές διαταραχές
Νευρικότητα
Μειωμένη γενετήσια ορμή
Ψευδαισθήσεις
Αυτοκτονικός ιδεασμός
Αυτοκτονία
Ψυχωτική διαταραχή
Μανία
Διπολική διαταραχή
Ιδεασμός ανθρωποκτονίας
Μη φυσιολογική συμπεριφορά
Οργή
Διαταραχή ελαττωματικής προσοχής
Υπερκινητικότητα
Διαταραχή συγκέντρωσης
Εφιάλτες
Ευερεθιστότητα
Μη φυσιολογική ψυχιατρική αξιολόγηση

Νευρικό

Κεφαλαλγία
Ζάλη
Συγκοπή
Ημικρανία
Διαταραχή μνήμης
Υπαισθησία
Υπεραισθησία
Παραισθησία
Τρόμος
Διαταραχή γεύσης
Υπνηλία
Περιφερική νευροπάθεια
Κώμα
Σπασμοί
Παράλυση προσωπικού νεύρου
Εγκεφαλική ισχαιμία
Ίλιγγος
Λήθαργος

Γενικές

Αδυναμία
Περιφερικό οίδημα
Οίδημα προσώπου
Πυρεξία
Ρίγη
Άλγος
Εξασθένηση
Κόπωση
Αντίδραση στο σημείο της ένεσης
Θωρακικό άλγος
Γριπώδης συνδρομή
Κακουχία
Θερμές εξάψεις
Δίψα
Αιμάτωμα στη θέση της ένεσης

Αυτί

Ωτικό άλγος
Απώλεια ακοής
Ωταλγία

Καρδιά

Ταχυκαρδία
Αίσθημα παλμών
Έμφραγμα του μυοκαρδίου
Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
Καρδιομυοπάθεια
Στηθάγχη
Αρρυθμία
Κολπική μαρμαρυγή
Περικαρδίτιδα
Υπερκοιλιακή ταχυκαρδία

Αγγειακές

Έξαψη
Υπέρταση
Περιφερική ισχαιμία
Εγκεφαλική αιμορραγία
Αγγειίτιδα
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Αναπνευστικό

Δύσπνοια
Βήχας
Δύσπνοια μετά κόπωση
Επίσταξη
Συμφόρηση κόλπων του προσώπου
Ρινική συμφόρηση
Ρινίτιδα
Πονόλαιμος
Συριγμός
Πνευμονική εμβολή

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου

Διάμεση πνευμονίτιδα συμπεριλαμβανομένης μοιραίας έκβασης

Γαστρεντερικό

Διάρροια
Ναυτία
Κοιλιακό άλγος
Έμετος
Δυσπεψία
Δυσφαγία
Στοματική εξέλκωση
Ουλορραγία
Γλωσσίτιδα
Στοματίτιδα
Μετεωρισμός
Ξηροστομία
Γαστρεντερική αιμορραγία
Πεπτικό έλκος
Παγκρεατίτιδα
Ισχαιμική κολίτιδα
Μελάγχρωση γλώσσας
Άλγος άνω κοιλιακής χώρας
Αφθώδης στοματίτιδα
Στοματική διαταραχή

Ήπαρ

Ηπατική δυσλειτουργία
Ηπατική ανεπάρκεια
Χολαγγειίτιδα
Λιπώδες ήπαρ

Δέρμα

Αλωπεκία
Δερματίτιδα
Κνησμός
Ξηροδερμία
Ψωρίαση
Κνίδωση
Έκζεμα
Εξάνθημα
Αυξημένη εφίδρωση
Διαταραχή δέρματος
Αντίδραση φωτοευαισθησίας
Νυχτερινοί ιδρώτες
Σύνδρομο Stevens-Johnson
Τοξική επιδερμική νεκρόλυση
Αγγειοοίδημα
Πολύμορφο ερύθημα
Φαρμακευτικό εξάνθημα

Μυοσκελετικό

Μυαλγία
Αρθραλγία
Οσφυαλγία
Αρθρίτιδα
Μυϊκή αδυναμία
Οστικό άλγος
Αυχεναλγία
Μυοσκελετικό άλγος
Μυϊκές κράμπες
Μυοσίτιδα
Ραβδομυόλυση
Πόνος στα άκρα

Νεφρά/Ουροποιητικό

Νεφρική ανεπάρκεια
Δυσουρία
Ακράτεια
Διαταραχή ουροφόρων οδών

Αναπαραγωγικό

Ανικανότητα
Κολπικό έκκριμα

Τραυματισμοί

Υπερδοσολογία

Άλλο

Εξαγωγή οδόντος
Πρόβλημα εκπαίδευσης

Χειρουργικοί και άλλοι ιατρικοί χειρισμοί

Χολοκυστεκτόμη

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Άγχος

Ψυχιατρικές

Πολύ συχνές
Άλγος

Γενικές

Πολύ συχνές
Αλωπεκία

Δέρμα

Πολύ συχνές
Ανορεξία

Μεταβολισμός

Πολύ συχνές
Αντίδραση στο σημείο της ένεσης

Γενικές

Πολύ συχνές
Αρθραλγία

Μυοσκελετικό

Πολύ συχνές
Αϋπνία

Ψυχιατρικές

Πολύ συχνές
Βήχας

Αναπνευστικό

Πολύ συχνές
Δερματίτιδα

Δέρμα

Πολύ συχνές
Διάρροια

Γαστρεντερικό

Πολύ συχνές
Διαταραχή συγκέντρωσης

Ψυχιατρικές

Πολύ συχνές
Δύσπνοια

Αναπνευστικό

Πολύ συχνές
Εξασθένηση

Γενικές

Πολύ συχνές
Ευερεθιστότητα

Ψυχιατρικές

Πολύ συχνές
Ζάλη

Νευρικό

Πολύ συχνές
Κατάθλιψη

Ψυχιατρικές

Πολύ συχνές
Κεφαλαλγία

Νευρικό

Πολύ συχνές
Κνησμός

Δέρμα

Πολύ συχνές
Κοιλιακό άλγος

Γαστρεντερικό

Πολύ συχνές
Κόπωση

Γενικές

Πολύ συχνές
Μυαλγία

Μυοσκελετικό

Πολύ συχνές
Ναυτία

Γαστρεντερικό

Πολύ συχνές
Ξηροδερμία

Δέρμα

Πολύ συχνές
Πυρεξία

Γενικές

Πολύ συχνές
Ρίγη

Γενικές

Πολύ συχνές
Έκζεμα

Δέρμα

Συχνές
Έμετος

Γαστρεντερικό

Συχνές
Έξαψη

Αγγειακές

Συχνές
Έρπης απλός

Λοιμώξεις

Συχνές
Ίλιγγος

Νευρικό

Συχνές
Αίσθημα παλμών

Καρδιά

Συχνές
Αδυναμία

Γενικές

Συχνές
Αιμάτωμα στη θέση της ένεσης

Γενικές

Συχνές
Ακράτεια

Νεφρά/Ουροποιητικό

Συχνές
Αναιμία

Αίμα

Συχνές
Ανικανότητα

Αναπαραγωγικό

Συχνές
Αντίδραση φωτοευαισθησίας

Δέρμα

Συχνές
Αρθρίτιδα

Μυοσκελετικό

Συχνές
Αυξημένη εφίδρωση

Δέρμα

Συχνές
Αυχεναλγία

Μυοσκελετικό

Συχνές
Αφυδάτωση

Μεταβολισμός

Συχνές
Βακτηριακή λοίμωξη

Λοιμώξεις

Συχνές
Βλάβη της όρασης

Οφθαλμικές

Συχνές
Βρογχίτιδα

Λοιμώξεις

Συχνές
Γαστρεντερίτιδα

Λοιμώξεις

Συχνές
Γαστρεντερίτιδα από ιό

Λοιμώξεις

Συχνές
Γλωσσίτιδα

Γαστρεντερικό

Συχνές
Γριπώδης συνδρομή

Γενικές

Συχνές
Δίψα

Γενικές

Συχνές
Διαταραχή γεύσης

Νευρικό

Συχνές
Διαταραχή δέρματος

Δέρμα

Συχνές
Διαταραχή ελαττωματικής προσοχής

Ψυχιατρικές

Συχνές
Διαταραχή μνήμης

Νευρικό

Συχνές
Διαταραχή ουροφόρων οδών

Νεφρά/Ουροποιητικό

Συχνές
Δυσουρία

Νεφρά/Ουροποιητικό

Συχνές
Δυσπεψία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Δυσφαγία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Δύσπνοια μετά κόπωση

Αναπνευστικό

Συχνές
Εξάνθημα

Δέρμα

Συχνές
Εξαγωγή οδόντος

Άλλο

Συχνές
Εξιδρώματα αμφιβληστροειδούς

Οφθαλμικές

Συχνές
Επίσταξη

Αναπνευστικό

Συχνές
Επιθετικότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Ερεθισμός οφθαλμού

Οφθαλμικές

Συχνές
Εφιάλτες

Ψυχιατρικές

Συχνές
Ημικρανία

Νευρικό

Συχνές
Θερμές εξάψεις

Γενικές

Συχνές
Θολή όραση

Οφθαλμικές

Συχνές
Θρομβοπενία

Αίμα

Συχνές
Θωρακικό άλγος

Γενικές

Συχνές
Ιική λοίμωξη

Λοιμώξεις

Συχνές
Κακουχία

Γενικές

Συχνές
Καντιντίαση

Λοιμώξεις

Συχνές
Καντιντίαση του στόματος

Λοιμώξεις

Συχνές
Κνίδωση

Δέρμα

Συχνές
Κνησμός οφθαλμού

Οφθαλμικές

Συχνές
Κολπικό έκκριμα

Αναπαραγωγικό

Συχνές
Λήθαργος

Νευρικό

Συχνές
Λεμφαδενοπάθεια

Αίμα

Συχνές
Λεμφοπενία

Αίμα

Συχνές
Λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού

Λοιμώξεις

Συχνές
Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Λοιμώξεις

Συχνές
Μειωμένη γενετήσια ορμή

Ψυχιατρικές

Συχνές
Μειωμένο βάρος

Μεταβολισμός

Συχνές
Μεταβολή διάθεσης

Ψυχιατρικές

Συχνές
Μετεωρισμός

Γαστρεντερικό

Συχνές
Μη φυσιολογική συμπεριφορά

Ψυχιατρικές

Συχνές
Μη φυσιολογική ψυχιατρική αξιολόγηση

Ψυχιατρικές

Συχνές
Μυκητιασική λοίμωξη

Λοιμώξεις

Συχνές
Μυοσκελετικό άλγος

Μυοσκελετικό

Συχνές
Μυϊκές κράμπες

Μυοσκελετικό

Συχνές
Μυϊκή αδυναμία

Μυοσκελετικό

Συχνές
Νευρικότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Νυχτερινοί ιδρώτες

Δέρμα

Συχνές
Ξηροστομία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Ξηροφθαλμία

Οφθαλμικές

Συχνές
Οίδημα προσώπου

Γενικές

Συχνές
Οδοντικό απόστημα

Λοιμώξεις

Συχνές
Οργή

Ψυχιατρικές

Συχνές
Οστικό άλγος

Μυοσκελετικό

Συχνές
Οσφυαλγία

Μυοσκελετικό

Συχνές
Ουδετεροπενία

Αίμα

Συχνές
Ουλορραγία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Ουρολοίμωξη

Λοιμώξεις

Συχνές
Οφθαλμικό άλγος

Οφθαλμικές

Συχνές
Παραισθησία

Νευρικό

Συχνές
Παροδική τύφλωση

Οφθαλμικές

Συχνές
Περιφερικό οίδημα

Γενικές

Συχνές
Πονόλαιμος

Αναπνευστικό

Συχνές
Πρόβλημα εκπαίδευσης

Άλλο

Συχνές
Πόνος οφθαλμού

Οφθαλμικές

Συχνές
Πόνος στα άκρα

Μυοσκελετικό

Συχνές
Ρινίτιδα

Αναπνευστικό

Συχνές
Ρινική συμφόρηση

Αναπνευστικό

Συχνές
Ρινοφαρυγγίτιδα

Λοιμώξεις

Συχνές
Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1

Ενδοκρινικό

Συχνές
Στοματίτιδα

Γαστρεντερικό

Συχνές
Στοματική εξέλκωση

Γαστρεντερικό

Συχνές
Συγκοπή

Νευρικό

Συχνές
Συμφόρηση κόλπων του προσώπου

Αναπνευστικό

Συχνές
Συναισθηματικές διαταραχές

Ψυχιατρικές

Συχνές
Ταχυκαρδία

Καρδιά

Συχνές
Τρόμος

Νευρικό

Συχνές
Υπαισθησία

Νευρικό

Συχνές
Υπεραισθησία

Νευρικό

Συχνές
Υπεργλυκαιμία

Μεταβολισμός

Συχνές
Υπερθυρεοειδισμός

Ενδοκρινικό

Συχνές
Υπερκινητικότητα

Ψυχιατρικές

Συχνές
Υπνηλία

Νευρικό

Συχνές
Υποθυρεοειδισμός

Ενδοκρινικό

Συχνές
Φαρμακευτικό εξάνθημα

Δέρμα

Συχνές
Φαρυγγίτιδα από στρεπτόκοκκο

Λοιμώξεις

Συχνές
Φλεγμονή οφθαλμών

Οφθαλμικές

Συχνές
Χαλάζιο

Οφθαλμικές

Συχνές
Χολοκυστεκτομή

Άλλο

Συχνές
Ψευδαισθήσεις

Ψυχιατρικές

Συχνές
Ψωρίαση

Δέρμα

Συχνές
Ωτικό άλγος

Αυτί

Συχνές
Έλκος κερατοειδούς

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Αγγειακή διαταραχή αμφιβληστροειδούς

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Αμφιβληστροειδοπάθεια

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Απώλεια ακοής

Αυτί

Όχι συχνές
Αυτοκτονικός ιδεασμός

Ψυχιατρικές

Όχι συχνές
Γαστρεντερική αιμορραγία

Γαστρεντερικό

Όχι συχνές
Διαβήτης

Ενδοκρινικό

Όχι συχνές
Ηπατική δυσλειτουργία

Ήπαρ

Όχι συχνές
Ηπατικό νεόπλασμα

Νεοπλάσματα

Όχι συχνές
Θυρεοειδίτιδα

Ενδοκρινικό

Όχι συχνές
Λοίμωξη δέρματος

Λοιμώξεις

Όχι συχνές
Μυοσίτιδα

Μυοσκελετικό

Όχι συχνές
Νεφρική ανεπάρκεια

Νεφρά/Ουροποιητικό

Όχι συχνές
Οίδημα οπτικής θηλής

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Οπτική νευροπάθεια

Οφθαλμικές

Όχι συχνές
Πανκυτταροπενία

Αίμα

Όχι συχνές
Περιφερική νευροπάθεια

Νευρικό

Όχι συχνές
Πνευμονία

Λοιμώξεις

Όχι συχνές
Σαρκοείδωση

Ανοσοποιητικό

Όχι συχνές
Σηψαιμία

Λοιμώξεις

Όχι συχνές
Συριγμός

Αναπνευστικό

Όχι συχνές
Υπέρταση

Αγγειακές

Όχι συχνές
Έμφραγμα του μυοκαρδίου

Καρδιά

Σπάνιες
Αγγειίτιδα

Αγγειακές

Σπάνιες
Αγγειοοίδημα

Δέρμα

Σπάνιες
Αιμορραγία του αμφιβληστροειδούς

Οφθαλμικές

Σπάνιες
Αμιγής ερυθροκυτταρική απλασία

Αίμα

Σπάνιες
Αναφυλαξία

Ανοσοποιητικό

Σπάνιες
Απλαστική αναιμία

Αίμα

Σπάνιες
Απόρριψη ηπατικού μοσχεύματος

Ανοσοποιητικό

Σπάνιες
Απόρριψη νεφρικού μοσχεύματος

Ανοσοποιητικό

Σπάνιες
Αρρυθμία

Καρδιά

Σπάνιες
Αυτοκτονία

Ψυχιατρικές

Σπάνιες
Διάμεση πνευμονίτιδα συμπεριλαμβανομένης μοιραίας έκβασης

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου

Σπάνιες
Διαβητική κετοξέωση

Μεταβολισμός

Σπάνιες
Διπολική διαταραχή

Ψυχιατρικές

Σπάνιες
Εγκεφαλική αιμορραγία

Αγγειακές

Σπάνιες
Ενδοκαρδίτιδα

Λοιμώξεις

Σπάνιες
Εξωτερική ωτίτιδα

Λοιμώξεις

Σπάνιες
Ιδεασμός ανθρωποκτονίας

Ψυχιατρικές

Σπάνιες
Καρδιομυοπάθεια

Καρδιά

Σπάνιες
Κολπική μαρμαρυγή

Καρδιά

Σπάνιες
Κώμα

Νευρικό

Σπάνιες
Λιπώδες ήπαρ

Ήπαρ

Σπάνιες
Μανία

Ψυχιατρικές

Σπάνιες
Παγκρεατίτιδα

Γαστρεντερικό

Σπάνιες
Παράλυση προσωπικού νεύρου

Νευρικό

Σπάνιες
Πεπτικό έλκος

Γαστρεντερικό

Σπάνιες
Περικαρδίτιδα

Καρδιά

Σπάνιες
Πνευμονική εμβολή

Αναπνευστικό

Σπάνιες
Πολύμορφο ερύθημα

Δέρμα

Σπάνιες
Ραβδομυόλυση

Μυοσκελετικό

Σπάνιες
Ρευματοειδής αρθρίτιδα

Ανοσοποιητικό

Σπάνιες
Σπασμοί

Νευρικό

Σπάνιες
Στηθάγχη

Καρδιά

Σπάνιες
Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

Καρδιά

Σπάνιες
Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

Ανοσοποιητικό

Σπάνιες
Σύνδρομο Stevens-Johnson

Δέρμα

Σπάνιες
Τοξική επιδερμική νεκρόλυση

Δέρμα

Σπάνιες
Υπερδοσολογία

Τραυματισμοί

Σπάνιες
Υπερκοιλιακή ταχυκαρδία

Καρδιά

Σπάνιες
Χολαγγειίτιδα

Ήπαρ

Σπάνιες
Ψυχωτική διαταραχή

Ψυχιατρικές

Σπάνιες
Αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

Οφθαλμικές

Πολύ σπάνιες
Εγκεφαλική ισχαιμία

Νευρικό

Πολύ σπάνιες
Ηπατική ανεπάρκεια

Ήπαρ

Πολύ σπάνιες
Νόσος Vogt-Koyanagi-Harada

Ανοσοποιητικό

Πολύ σπάνιες
Οπτική νευρίτιδα

Οφθαλμικές

Πολύ σπάνιες
Απώλεια όρασης

Οφθαλμικές

Μη γνωστές
Ισχαιμική κολίτιδα

Γαστρεντερικό

Μη γνωστές
Μελάγχρωση γλώσσας

Γαστρεντερικό

Μη γνωστές
Πνευμονική αρτηριακή υπέρταση

Αγγειακές

Μη γνωστές

pregnant_woman

Κύηση / Γαλουχία

ΠΧΠ (SPC)

Επίπεδο κινδύνου: Με προσοχή expand_more

Κύηση
Με προσοχή

Δεν υπάρχουν ή είναι περιορισμένα τα στοιχεία από τη χρήση της πεγκιντερφερόνης άλφα-2α σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες με ιντερφερόνη άλφα-2α σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα) και ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι άγνωστος. Το Peginterferon Alfa-2A πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της κύησης μόνο εφόσον το δυνητικό όφελος δικαιολογεί τον δυνητικό κίνδυνο για το έμβρυο. Σε περίπτωση συγχορήγησης με ριμπαβιρίνη, απαιτείται εξαιρετικά μεγάλη προσοχή για την αποφυγή της κύησης, καθώς η ριμπαβιρίνη είναι τερατογενετική και/ή εμβρυοκτόνος και αντενδείκνυται σε έγκυες γυναίκες. Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πρέπει να χρησιμοποιούν αποτελεσματική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 4 μήνες μετά. Οι άνδρες ασθενείς ή οι σύντροφοί τους πρέπει να χρησιμοποιούν αποτελεσματική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για 7 μήνες μετά.
Θηλασμός
Αποφεύγεται

Δεν είναι γνωστό εάν η πεγκιντερφερόνη άλφα-2α /μεταβολίτες απεκκρίνονται στο ανθρώπινο γάλα. Λόγω της πιθανότητας ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε θηλάζοντα βρέφη, ο θηλασμός θα πρέπει να διακόπτεται πριν από την έναρξη της θεραπείας.
Γονιμότητα
Άγνωστο

Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τις επιδράσεις της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης άλφα-2α στη γονιμότητα των γυναικών. Έχει βρεθεί παράταση του εμμηνορρυσιακού κύκλου με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2α σε θηλυκούς πιθήκους (βλ. Προκλινικά δεδομένα).

biotech

Φαρμακολογία

Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία

Ανοσοδιεγερτικά, ιντερφερόνες, κωδικός ATC: L03A B11

Μηχανισμός δράσης

Η σύζευξη του αντιδραστηρίου PEG (δις-μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλης) με την ιντερφερόνη άλφα-2α σχηματίζει μία πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2α (Peginterferon Alfa-2A). Το Peginterferon Alfa-2A έχει in vitro τις τυπικές αντιικές και αντιπολλαπλασιαστικές δραστηριότητες της ιντερφερόνης άλφα-2α. Η ιντερφερόνη άλφα-2α συνδέεται με δις-[μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλη] κατά ένα βαθμό αντικατάστασης ενός mole πολυμερούς / mole πρωτεΐνης. Η μέση μοριακή μάζα είναι περίπου 60.000, από την οποία περίπου 20.000 αποδίδεται στο μέρος της πρωτεΐνης του μορίου.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Τα επίπεδα του RNA του HCV μειώνονται με διφασικό τρόπο στους ανταποκρινόμενους ασθενείς με ηπατίτιδα C οι οποίοι έχουν λάβει αγωγή με 180 μικρογραμμάρια Peginterferon Alfa-2A. Η πρώτη φάση της πτώσης συμβαίνει 24-36 ώρες μετά την πρώτη δόση του Peginterferon Alfa-2A και ακολουθείται από τη δεύτερη φάση της πτώσης η οποία συνεχίζεται κατά τη διάρκεια των επόμενων 4 έως 16 εβδομάδων σε ασθενείς που επιτυγχάνουν παρατεταμένη ανταπόκριση. Η ριμπαβιρίνη δεν είχε κανένα σημαντικό αποτέλεσμα στην αρχική κινητική του ιού κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 έως 6 εβδομάδων σε ασθενείς που έλαβαν αγωγή με το συνδυασμό ριμπαβιρίνης και πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης άλφα-2α ή ιντερφερόνης άλφα.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Χρόνια ηπατίτιδα Β

Προβλεψιμότητα της ανταπόκρισης Μία μετα-ανάλυση σε επίπεδο ασθενούς, 9 κλινικών μελετών του Peginterferon Alfa-2A (n = 1.423) σε CHB HBeAg θετικούς και HBeAg αρνητικούς ασθενείς, κατέδειξε ότι τα επίπεδα HBsAg και HBV DNA την Εβδομάδα 12 της θεραπείας, είναι προγνωστικά για την τελική έκβαση της θεραπείας στην Εβδομάδα 24 μετά από τη θεραπεία σε ορισμένους γονότυπους. Τα χαρακτηριστικά λειτουργίας αυτών των βιοδεικτών παρουσιάζονται στον Πίνακα 11. Δεν μπορούν να προσδιοριστούν μεμονωμένοι βιοδείκτες με όρια τιμών (cut-off) ώστε να βελτιστοποιηθούν όλα τα λειτουργικά χαρακτηριστικά [αρνητική προγνωστική αξία (negative predictive value, NPV), ευαισθησία, ειδικότητα] και τα πρακτικά χαρακτηριστικά (απλότητα, ευκολία). To ενδεχόμενο της πρώιμης διακοπής της θεραπείας θα πρέπει να αξιολογείται στο πλαίσιο μίας συγκεκριμένης κλινικής κατάστασης. Για HBeAg θετικούς ασθενείς με λοίμωξη HBV γονότυπου Β και C, το HBsAg > 20.000 IU/ml ή το HBV DNA> 8 log10 IU/ml την Εβδομάδα 12 μετά από την έναρξη της θεραπείας σχετίζεται με υψηλή πιθανότητα αποτυχίας επίτευξης ορομετατροπής HBeAg και HBV-DNA < 2.000 IU/ml στις 24 εβδομάδες μετά από τη θεραπεία (NPV > 90%). Για τους ΗΒV γονότυπους Α και D, το μέγεθος της υποομάδας ήταν ανεπαρκές για ανάλυση. Για HBeAg αρνητικούς ασθενείς με λοίμωξη HBV γονότυπου D, το HBsAg > 20.000 IU/ml ή το HBV DNA > 6,5 log10 IU/ml την Εβδομάδα 12 μετά από την έναρξη της θεραπείας σχετίζεται με υψηλή πιθανότητα αποτυχίας επίτευξης του HBV-DNA < 2.000 IU / ml και αποκατάστασης της ALT την Εβδομάδα 24 μετά από τη θεραπεία. Το μέγεθος της υποομάδας ήταν ανεπαρκές για ανάλυση. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί βιοδείκτης με αποδεκτή απόδοση για HBeAg αρνητικούς ασθενείς με λοίμωξη HBV γονότυπου Β ή C. Μπορούν να εξεταστούν και άλλοι δημοσιευμένοι βιοδείκτες κατά τη θεραπεία, οι οποίοι είναι προγνωστικοί της τελικής έκβασης της θεραπείας με Peginterferon Alfa-2A.

Πίνακας 11: Απόδοση μεμονωμένων βιοδεικτών την Εβδομάδα 12 της θεραπείας σε CHB HBeAg θετικούς και HBeAg αρνητικούς ασθενείς σύμφωνα με τον γονότυπο

Γονότυπος	Όρια τιμών (Cut-off) (IU/ml)	NPV	Ευαισθησία	Ειδικότητα
HBeAg-θετικό(α) B	HBsAg > 20.000	0,93	0,96	0,23
	HBV DNA > 8 log10	0,90	0,94	0,26
HBeAg-θετικό(α) C	HBsAg > 20.000	0,96	0,97	0,22
	HBV DNA > 8 log10	0,98	0,98	0,19
HBeAg-αρνητικό D	HBsAg > 20.000	0,91	0,94	0,16
	HBV DNA > 6,5 log10	1,00	1,00	0,11

NPV= αρνητική προγνωστική αξία, Ευαισθησία =% του συνόλου των ανταποκριθέντων που δεν ικανοποιούν τον κανόνα διακοπής, Ειδικότητα:% του συνόλου των μη ανταποκριθέντων που ικανοποιούν τον κανόνα διακοπής (α) Η ανταπόκριση στη θεραπεία για HBeAg θετικούς ασθενείς ορίστηκε ως ορομετατροπή HBeAg (οριζόμενη ως απώλεια HBeAg και παρουσία αντι-HBe) + HBV DNA < 2.000 IU/ml στους 6 μήνες μετά από τη θεραπεία και η ανταπόκριση στη θεραπεία για HBeAg αρνητικούς ασθενείς ορίστηκε ως HBV DNA < 2.000 IU/ml + ALT ομαλοποίηση στους 6 μήνες μετά από τη θεραπεία.

Σε όλες τις κλινικές δοκιμές εντάχθηκαν ασθενείς με CHB που είχαν ενεργή αναπαραγωγή του ιού όπως αυτή μετρήθηκε με προσδιορισμό του DNA HBV, αυξημένα επίπεδα ALT και βιοψία ήπατος σύμφωνη με χρόνια ηπατίτιδα. Στη μελέτη WV16240 εντάχθηκαν HbeAg θετικοί ασθενείς, ενώ στη μελέτη WV16241 HbeAg αρνητικοί και αντί-HΒe θετικοί. Και στις δύο μελέτες η διάρκεια της θεραπείας ήταν 48 εβδομάδες και η περίοδος παρακολούθησης χωρίς θεραπεία 24 εβδομάδες. Και στις δύο μελέτες συγκρίθηκε το Peginterferon Alfa-2A με εικονικό φάρμακο έναντι Peginterferon Alfa-2A με λαμιβουδίνη έναντι λαμιβουδίνης μόνο. Δεν συμπεριλήφθηκαν ασθενείς με συν-λοίμωξη HBV-HIV σ’αυτές τις κλινικές δοκιμές. Στον Πίνακα 12 παρουσιάζονται τα ποσοστά ανταπόκρισης στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης για τις δύο μελέτες. Στη μελέτη WV16240, τα κύρια καταληκτικά σημεία αποτελεσματικότητας ήταν HbeAg ορομετατροπή και τιμή HBV-DNA μικρότερη του 105 αντίγραφα/ml. Στη μελέτη WV16241, οι κύριες παράμετροι αποτελεσματικότητας ήταν η αποκατάσταση των τιμών ALT στο φυσιολογικό και τιμή HBV-DNA μικρότερη των 2x104 αντιγράφων/ml. Το HBV DNA μετρήθηκε με το COBAS AMPLICOR HBV MONITOR (όριο ανίχνευσης 200 αντίγραφα/ml). Συνολικά 283/1.351 (21%) των ασθενών είχαν προχωρημένη ίνωση ή κίρρωση, ενώ 85/1.351 (6%) είχαν κίρρωση. Δεν υπήρχε διαφορά στο ποσοστό ανταπόκρισης μεταξύ αυτών των ασθενών και εκείνων χωρίς προχωρημένη ίνωση ή κίρρωση.

Πίνακας 12: Ορολογικές, ιολογικές και βιοχημικές ανταποκρίσεις στη χρόνια ηπατίτιδα B

Παράμετρος Ανταπόκρισης	HBeAg θετικοί (Μελέτη WV16240) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Εικονικό φάρμακο (N=271)	HBeAg θετικοί (Μελέτη WV16240) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Λαμιβουδίνη 100 mg (N=271)	HBeAg θετικοί (Μελέτη WV16240) Λαμιβουδίνη 100 mg (N=272)	HBeAg αρνητικοί/αντι-HBe θετικοί (Μελέτη WV16241) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Εικονικό φάρμακο (N=177)	HBeAg αρνητικοί/αντι-HBe θετικοί (Μελέτη WV16241) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Λαμιβουδίνη 100 mg (N=179)	HBeAg αρνητικοί/αντι-HBe θετικοί (Μελέτη WV16241) Λαμιβουδίνη 100 mg (N=181)
HBeAg Ορομετατροπή	32% #	27%	19%	Δεν εφαρμόζεται	Δεν εφαρμόζεται	Δεν εφαρμόζεται
HBV DNA ανταπόκριση *	32% #	34%	22%	43% #	44%	29%
Ομαλοποίηση ALT	41% #	39%	28%	59% #	60%	44%
HBsAg Ορομετατροπή	3% #	3%	0%	3%	2%	0%

Για HBeAg-θετικούς ασθενείς: HBV DNA < 105 αντίγραφα/ml For HBeAg-αρνητικούς/αντι-HBe-θετικούς ασθενείς: HBV DNA < 2 x 104 αντίγραφα/ml

τιμή p (έναντι λαμιβουδίνης) < 0,01 (διαστρωματοποιημένο τεστ Cochran-Mantel-Haenszel)

Η ιστολογική ανταπόκριση ήταν παρόμοια στις τρεις θεραπευτικές ομάδες σε κάθε μελέτη: ωστόσο, ασθενείς που έδειξαν παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση 24 εβδομάδες μετά το τέλος της αγωγής ήταν σημαντικά πιθανότερο να εμφανίσουν επίσης ιστολογική βελτίωση. Όλοι οι ασθενείς οι οποίοι ολοκλήρωσαν τις μελέτες φάσης ΙΙΙ είχαν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις να ενταχθούν σε μία μακροχρόνια μελέτη παρακολούθησης (WV 16866). Μεταξύ των ασθενών της μελέτης WV16240, οι οποίοι έλαβαν μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A και εντάχθηκαν στη μακροχρόνια μελέτη παρακολούθησης, το ποσοστό μακροχρόνιας ορομετατροπής HBeAg 12 μήνες μετά το τέλος της θεραπείας ήταν 48% (73/153). Σε ασθενείς που έλαβαν μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A στη μελέτη WV16241, το ποσοστό ανταπόκρισης ως προς τις τιμές HBV-DNA και αποκατάστασης της ALT στο φυσιολογικό 12 μήνες μετά το τέλος της θεραπείας ήταν 42% (41/97) και 59% (58/99), αντίστοιχα.

Χρόνια ηπατίτιδα C

Πρόβλεψη της ανταπόκρισης Παρακαλείστε να ανατρέξετε στην (βλ. Δοσολογία), στον Πίνακα 2.

Ανταπόκριση στη δόση σε μονοθεραπεία Σε μία άμεση σύγκριση με τα 90 μικρογραμμάρια, η δόση των 180 μικρογραμμαρίων συσχετίστηκε με ανώτερη παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση σε ασθενείς με κίρρωση, αλλά σε μία μελέτη σε μηκιρρωτικούς ασθενείς ελήφθησαν πολύ παρόμοια αποτελέσματα με δόσεις 135 μικρογραμμαρίων και 180 μικρογραμμαρίων.

Επιβεβαιωτικές κλινικές δοκιμές σε ενήλικες πρωτοθεραπευόμενους ασθενείς Σε όλες τις κλινικές δοκιμές συμμετείχαν ασθενείς που δεν είχαν λάβει στο παρελθόν ιντερφερόνη, με CHC επιβεβαιωμένη με ανιχνεύσιμα επίπεδα HCV RNA ορού, με αυξημένα επίπεδα ALT (με εξαίρεση τη μελέτη NR16071) και με βιοψία ήπατος συμβατή με χρόνια ηπατίτιδα. Ειδικά στη μελέτη NV15495 συμμετείχαν ασθενείς με ιστολογική διάγνωση κίρρωσης (περίπου 80%) ή μετάβασης σε κίρρωση (περίπου 20%). Στη μελέτη NR15961 συμπεριλήφθηκαν μόνο ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV (βλ. Πίνακα 21). Οι ασθενείς αυτοί είχαν σταθεροποιημένη νόσο HIV και ο μέσος όρος του αριθμού Τ-λεμφοκυττάρων CD4 ήταν περίπου 500 κύτταρα/μl. Για ασθενείς με λοίμωξη HCV μόνο, και συν-λοίμωξη HIV-HCV, και για θεραπευτικά σχήματα, διάρκεια θεραπείας και έκβαση της μελέτης βλ. Πίνακες 13,14, 15 και Πίνακα 21 αντίστοιχα. Η ιολογική ανταπόκριση ορίστηκε ως μη ανιχνεύσιμο HCV RNA όπως μετρήθηκε με το COBAS AMΡLICOR™ ΗCV Test, έκδοση 2.0 (όριο ανίχνευσης 100 αντίγραφα/ml ισοδύναμα με 50 Διεθνείς Μονάδες/ml) και η παρατεταμένη ανταπόκριση ως ένα αρνητικό δείγμα περίπου 6 μήνες μετά το τέλος της θεραπείας.

Πίνακας 13: Ιολογική ανταπόκριση σε ασθενείς με CHC

	Μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A μη-κιρρωτικοί και κιρρωτικοί (Μελέτη NV15496 + NV15497 + NV15801) Peginterferon Alfa-2A 180 μg (N=701) 48 εβδομάδες	Μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A μη-κιρρωτικοί και κιρρωτικοί (Μελέτη NV15496 + NV15497 + NV15801) Ιντερφερόνη άλφα-2α 6 MIU/3 MIU & 3 MIU (N=478) 48 εβδομάδες	Θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A κιρρωτικοί (Μελέτη NV15495) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg (N=87) 48 εβδομάδες	Θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A κιρρωτικοί (Μελέτη NV15495) Ιντερφερόνη άλφα-2α 3 MIU & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg (N=88) 48 εβδομάδες	Θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A μη-κιρρωτικοί και κιρρωτικοί (Μελέτη NV15942) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg (N=436) 48 εβδομάδες	Θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A μη-κιρρωτικοί και κιρρωτικοί (Μελέτη NV15801) Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg (N=453) 48 εβδομάδες	Θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A μη-κιρρωτικοί και κιρρωτικοί (Μελέτη NV15801) Ιντερφερόνη άλφα-2β 3 MIU & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg (N=444) 48 εβδομάδες
Ανταπόκριση στο τέλος της θεραπείας	55 - 69%	22 - 28%	44%	14%	68%	69%	52%
Συνολική Παραμένουσα Ανταπόκριση	28 - 39%	11 - 19%	30%*	8%*	63%	54%**	45%**

95% Διάστημα εμπιστοσύνης (CI) για διαφορά: 11% έως 33% τιμή p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = 0,001 ** 95% Διάστημα εμπιστοσύνης (CI) για διαφορά: 3% έως 16% τιμή p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = 0,003

Οι ιολογικές ανταποκρίσεις των ασθενών μόνο με λοίμωξη HCV, οι οποίοι λάμβαναν θεραπεία συνδυασμού με Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνη σε σχέση με το γονότυπο και το ιικό φορτίο πριν από την έναρξη της θεραπείας και σε σχέση με το γονότυπο, το ιικό φορτίο πριν από την έναρξη της αγωγής και την ταχεία ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα συνοψίζονται στον Πίνακα 14 και Πίνακα 15 αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα της μελέτης NV 15942 παρέχουν την αιτιολογία σύστασης δοσολογικού σχήματος με βάση το γονότυπο, το ιικό φορτίο πριν από την έναρξη της αγωγής και την ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα (βλ. Πίνακες 1, 14 και 15). Η διαφορά μεταξύ των θεραπευτικών σχημάτων δεν επηρεάστηκε σε γενικές γραμμές από την παρουσία/απουσία κίρρωσης. Ως εκ τούτου, οι συστάσεις αγωγής για τον γονότυπο 1, 2 ή 3 είναι ανεξάρτητες από αυτό το χαρακτηριστικό κατά την έναρξη της αγωγής.

Πίνακας 14: Παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση με βάση το γονότυπο και το ιικό φορτίο πριν από την έναρξη της αγωγής μετά από θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη σε ασθενείς με CHC

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15801)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15801)
Γονότυπος 1	29% (29/101)	41% (102/250)*	16% (8/50)	33% (62/189)	41% (21/51)	52% (142/271)*
Χαμηλό ιικό φορτίο	55% (33/60)	65% (55/85)	44% (41/94)	71% (100/140)
Υψηλό ιικό φορτίο	16% (12/75)	36% (103/285)	26% (12/47)	61% (88/145)
Γονότυπος 2/3	84% (81/96)	79% (78/99)	47% (87/186)	36% (69/190)	81% (117/144)	80% (123/153)
Χαμηλό ιικό φορτίο	85% (29/34)	88% (29/33)	76% (28/37)	65% (34/52)	83% (39/47)	77% (37/48)
Υψηλό ιικό φορτίο	84% (52/62)	74% (49/66)	70% (72/103)	58% (54/93)	80% (78/97)	82% (86/105)
Γονότυπος 4	(0/5)	(5/8)	(10/13)	(5/11)	(8/12)	(9/11)

Χαμηλό ιικό φορτίο: = < 800.000 IU/ml, Υψηλό ιικό φορτίο: = >800.000 IU/ml

Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg, 48 εβδομάδες έναντι Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 800 mg, 48 εβδομάδες: Πηλίκο των διαγωνίων γινομένων (95% Διάστημα εμπιστοσύνης, CI) = 1,52 (1,07 έως 2,17) Τιμή-p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = 0,020
Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg, 48 εβδομάδες έναντι Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg, 24 εβδομάδες: Πηλίκο των διαγωνίων γινομένων (95% Διάστημα εμπιστοσύνης, CI) = 2,12 (1,30 έως 3,46) Τιμή-p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = 0,002

Εξετάστηκε η πιθανότητα περικοπής της διάρκειας της θεραπείας σε 24 εβδομάδες σε ασθενείς με γονότυπο 1 και 4 με βάση την παρατεταμένη ταχεία ιολογική ανταπόκριση σε ασθενείς με ταχεία ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα στις μελέτες NV15942 και ML17131 (βλ. Πίνακα 15).

Πίνακας 15: Παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση με βάση την ταχεία ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα για το γονότυπο 1 και 4 μετά από θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη σε ασθενείς με CHC

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη ML17131)
Γονότυπος 1 RVR	90% (28/31)	92% (47/51)	77% (59/77)
Χαμηλό ιικό φορτίο	93% (25/27)	96% (26/27)	80% (52/65)
Υψηλό ιικό φορτίο	75% (3/4)	88% (21/24)	58% (7/12)
Γονότυπος 1 όχι RVR	24% (21/87)	43% (95/220)
Χαμηλό ιικό φορτίο	27% (12/44)	50% (31/62)
Υψηλό ιικό φορτίο	21% (9/43)	41% (64/158)
Γονότυπος 4 RVR	(5/6)	(5/5)	92% (22/24)
Γονότυπος 4 όχι RVR	(3/6)	(4/6)

Χαμηλό ιικό φορτίο = ≤ 800.000 IU/ml, Υψηλό ιικό φορτίο = > 800.000 IU/ml RVR = ταχεία ιολογική ανταπόκριση (μη ανιχνεύσιμο HCV RNA) την 4η εβδομάδα και μη ανιχνεύσιμο HCV RNA την 24η εβδομάδα

Παρότι περιορισμένα, τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η περικοπή της θεραπείας σε 24 εβδομάδες θα μπορούσε να συσχετισθεί με αυξημένο κίνδυνο υποτροπής (βλ. Πίνακα 16).

Πίνακας 16: Υποτροπή ιολογικής ανταπόκρισης στο τέλος της θεραπείας για πληθυσμό με ταχεία ιολογική ανταπόκριση

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15942)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NV15801)
Γονότυπος 1 RVR	6,7% (2/30)	4,3% (2/47)	0% (0/24)
Χαμηλό ιικό φορτίο	3,8% (1/26)	0% (0/25)	0% (0/17)
Υψηλό ιικό φορτίο	25% (1/4)	9,1% (2/22)	0% (0/7)
Γονότυπος 4 RVR	(0/5)	(0/5)	0% (0/4)

Η πιθανότητα περικοπής της διάρκειας της θεραπείας σε 16 εβδομάδες σε ασθενείς με γονότυπο 2 ή 3 εξετάστηκε με βάση την παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση που παρατηρήθηκε σε ασθενείς με ταχεία ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα στη μελέτη NV17317 (βλ. Πίνακα 17). Στη μελέτη NV17317 η οποία διενεργήθηκε σε ασθενείς με ιικό γονότυπο 2 ή 3, όλοι οι ασθενείς έλαβαν 180 μg Peginterferon Alfa-2A υποδορίως την εβδομάδα και δόση ριμπαβιρίνης 800 mg και τυχαιοποιήθηκαν σε θεραπεία 16 ή 24 εβδομάδων. Συνολικά η θεραπεία διάρκειας 16 εβδομάδων είχε σαν αποτέλεσμα χαμηλότερη παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση (65%) έναντι της θεραπείας για 24 εβδομάδες (76%) (p< 0,0001). Η παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση που επιτεύχθηκε εντός 16 εβδομάδων θεραπείας και αυτή που επιτεύχθηκε εντός 24 εβδομάδων θεραπείας εξετάστηκε επίσης σε μία αναδρομική ανάλυση υποομάδων ασθενών που είχαν αρνητικό HCV RNA την 4η εβδομάδα και είχαν χαμηλό ιικό φορτίο (LVL) κατά την έναρξη της αγωγής (βλ. Πίνακα 17).

Πίνακας 17: Συνολική παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση και με βάση την ταχεία ιολογική ανταπόκριση την 4η εβδομάδα για γονότυπο 2 ή 3 κατόπιν θεραπείας συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη σε ασθενείς με CHC

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 16 εβδομάδες (Μελέτη NV17317)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV17317)	Διαφορά θεραπείας [95% ΔΕ]	Τιμή p
Γονότυπος 2 ή 3	65% (443/679)	76% (478/630)	-10,6% [-15,5%, -0,06%]	P<0,0001
Γονότυπος 2 ή 3 RVR	82% (378/461)	90% (370/410)	-8,2% [-12,8%, -3,7%]	P=0,0006
Χαμηλό ιικό φορτίο	89% (147/166)	94% (141/150)	-5,4% [-12%, 0,9%]	P=0,11
Υψηλό ιικό φορτίο	78% (231/295)	88% (229/260)	-9,7% [-15,9%,-3,6%]	P=0,002

Χαμηλό ιικό φορτίο = ≤ 800.000 IU/ml, Υψηλό ιικό φορτίο = > 800.000 IU/ml RVR = ταχεία ιολογική ανταπόκριση (HCV RNA μη ανιχνεύσιμο) την 4η εβδομάδα.

Δεν είναι προς το παρόν σαφές εάν μία υψηλότερη δόση ριμπαβιρίνης (π.χ. 1.000/1.200 mg/ημέρα με βάση το σωματικό βάρος) οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά SVR από ότι δόση 800 mg/ημέρα, όταν η θεραπεία μειώνεται σε 16 εβδομάδες. Τα δεδομένα κατέδειξαν ότι η περικοπή της θεραπείας σε 16 εβδομάδες συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο υποτροπής (βλ. Πίνακα 18).

Πίνακας 18: Υποτροπή ιολογικής ανταπόκρισης μετά το τέλος της θεραπείας σε ασθενείς με γονότυπο 2 ή 3 με ταχεία ιολογική ανταπόκριση

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 16 εβδομάδες (Μελέτη NV17317)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 24 εβδομάδες (Μελέτη NV17317)	Διαφορά θεραπείας [95% ΔΕ]	Τιμή p
Γονότυπος 2 ή 3 RVR	15% (67/439)	6% (23/386)	9,3% [5,2%, 13,6%]	P<0,0001
Χαμηλό ιικό φορτίο	6% (10/155)	1% (2/141)	5% [0,6%; 10,3%]	P=0,04
Υψηλό ιικό φορτίο	20% (57/284)	9% (21/245)	11,5% [5,6%, 17,4%]	P=0,0002

Επίσης αποδείχθηκε ανώτερη αποτελεσματικότητα του Peginterferon Alfa-2A συγκριτικά με την ιντερφερόνη άλφα2α, σε ό,τι αφορά την ιστολογική ανταπόκριση, συμπεριλαμβανομένων ασθενών με κίρρωση και/ή συν-λοίμωξη HIV-HCV.

Ενήλικες ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C οι οποίοι δεν είχαν ανταποκριθεί σε προηγούμενη αγωγή Στη μελέτη MV17150, ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν σε προηγούμενη θεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2β και ριμπαβιρίνη, τυχαιοποιήθηκαν σε τέσσερα διαφορετικά σχήματα θεραπείας:

Peginterferon Alfa-2A 360 μg/εβδομάδα για 12 εβδομάδες, ακολουθούμενα από 180 μg/εβδομάδα για 60 εβδομάδες επιπλέον,
Peginterferon Alfa-2A 360 μg/εβδομάδα για 12 εβδομάδες, ακολουθούμενα από 180 μg/εβδομάδα για 36 εβδομάδες επιπλέον,
Peginterferon Alfa-2A 180 μg/εβδομάδα για 72 εβδομάδες,
Peginterferon Alfa-2A 180 μg/εβδομάδα για 48 εβδομάδες.

Όλοι οι ασθενείς έλαβαν ριμπαβιρίνη (1.000 ή 1.200 mg/ημέρα) σε συνδυασμό με Peginterferon Alfa-2A. Όλα τα σκέλη θεραπείας περιελάμβαναν 24 εβδομάδες παρακολούθησης χωρίς θεραπεία. Σύμφωνα με αναλύσεις πολλαπλής παλινδρόμησης και συγκεντρωτικής ομάδας με τις οποίες αξιολογήθηκε η επίδραση της διάρκειας θεραπείας και η χρήση δόσης εφόδου, αναγνωρίστηκε σαφώς η διάρκεια θεραπείας 72 εβδομάδων ως ο πρωταρχικός παράγοντας επίτευξης παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης. Οι διαφορές στην παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση (SVR) με βάση τη διάρκεια θεραπείας, τα δημογραφικά στοιχεία και οι καλύτερες ανταποκρίσεις σε προηγούμενη θεραπεία παρατίθενται στον Πίνακα 19.

Πίνακας 19: Ιολογική ανταπόκριση (VR) 12ης εβδομάδας και παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση (SVR) σε ασθενείς με ιολογική ανταπόκριση τη 12η εβδομάδα κατόπιν θεραπείας συνδυασμού με Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνη, οι οποίοι δεν είχαν ανταποκριθεί σε προηγούμενη αγωγή με πεγκιντερφερόνη άλφα-2b και ριμπαβιρίνη.

	Peginterferon Alfa-2A 360/180 ή 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 72 ή 48 εβδομάδες (N = 942) Ασθενείς με VR την εβδομάδα 12α (N = 876)	Peginterferon Alfa-2A 360/180 ή 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 72 εβδομάδες (N = 473) SVR σε Ασθενείς με VR την εβδομάδα 12β (N = 100)	Peginterferon Alfa-2A 360/180 ή 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες (N = 469) SVR σε Ασθενείς με VR την εβδομάδα 12β (N = 57)
Συνολικά	18% (157/876)	57% (57/100)	35% (20/57)
Χαμηλό ιικό φορτίο	35% (56/159)	63% (22/35)	38% (8/21)
Υψηλό ιικό φορτίο	14% (97/686)	54% (34/63)	32% (11/34)
Γονότυπος 1/4	17% (140/846)	58% (15/26)	35% (16/46)
Χαμηλό ιικό φορτίο	35% (54/154)	(2/5)	37% (7/19)
Υψηλό ιικό φορτίο	13% (84/663)	(11/19)	35% (9/26)
Γονότυπος 2/3	59% (19/239)	55% (52/94)	(3/10)
Χαμηλό ιικό φορτίο	22% (137/633)	63% (22/35)	(1/2)
Υψηλό ιικό φορτίο	(6/13)	52% (30/58)	(1/7)
Κιρρωτικοί ή μη Κιρρωτικοί	12% (39/323)	(4/5)
Κιρρωτικοί	64% (16/25)
Μη κρρωτικοί	(5/14)
Καλύτερη Ανταπόκριση κατά τη διάρκεια Προηγούμενης Θεραπείας ≥2log10 μείωση του HCV RNA	19% (84/432)	49% (26/53)	29% (9/31)
<2log10 μείωση του HCV RNA	34% (17/50)
Ελλιπής παρακολούθηση προηγούμενης ανταπόκρισης	28% (34/121)	68% (15/22)

Υψηλό ιικό φορτίο = > 800.000 IU/ml, χαμηλό ιικό φορτίο = ≤ 800.000 IU/ml. α Ασθενείς που πέτυχαν ιική καταστολή (μη ανιχνεύσιμα επίπεδα HCV RNA, <50 IU/ml) τη 12η εβδομάδα πιστεύεται ότι είχαν ιολογική ανταπόκριση τη 12η εβδομάδα. Σε ασθενείς στους οποίους δεν μελετήθηκαν τα επίπεδα HCV RNA τη 12η εβδομάδα εξαιρέθηκαν από την ανάλυση. β Ασθενείς που πέτυχαν ιική καταστολή τη 12η εβδομάδα αλλά δεν μελετήθηκαν τα επίπεδα HCV RNA στο τέλος της παρακολούθησής τους θεωρήθηκαν ως μη ανταποκριθέντες.

Στη μελέτη HALT-C, ασθενείς με CHC και προχωρημένη ίνωση ή κίρρωση που δεν είχαν ανταποκριθεί σε προηγούμενη θεραπεία με ιντερφερόνη άλφα ή σε μονοθεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα ή σε θεραπεία συνδυασμού με ριμπαβιρίνη, έλαβαν αγωγή με Peginterferon Alfa-2A 180 μικρογραμμάρια/εβδομάδα και ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg την ημέρα. Ασθενείς που πέτυχαν μη ανιχνεύσιμα επίπεδα HCV RNA μετά από 20 εβδομάδες θεραπείας παρέμειναν σε θεραπεία συνδυασμού με Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνη για 48 εβδομάδες συνολικά και κατόπιν σε παρακολούθηση για 24 εβδομάδες μετά το πέρας της θεραπείας. Η πιθανότητα παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης ποικίλλει ανάλογα με το προηγούμενο θεραπευτικό σχήμα, βλ. Πίνακα 20.

Πίνακας 20: Παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση στην HALT-C με βάση το προηγούμενο θεραπευτικό σχήμα σε πληθυσμό χωρίς προηγούμενη ανταπόκριση

Προηγούμενη θεραπεία	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 1.000/1.200 mg 48 εβδομάδες
Ιντερφερόνη	27% (70/255)
Πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη	34% (13/38)
Ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη	13% (90/692)
Πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη	11% (7/61)

Ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV Οι ιολογικές ανταποκρίσεις των ασθενών που έλαβαν μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A και θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A και ριμπαβιρίνης με βάση το γονότυπο και το ιικό φορτίο πριν από την έναρξη της αγωγής για ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV συνοψίζονται παρακάτω στον Πίνακα 21.

Πίνακας 21: Παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση με βάση το γονότυπο και το ιικό φορτίο πριν την έναρξη της αγωγής κατόπιν θεραπείας συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HIV-HCV

	Ιντερφερόνη άλφα-2α 3 MIU & Ριμπαβιρίνη 800 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NR15961)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Εικονικό φάρμακο 48 εβδομάδες (Μελέτη NR15961)	Peginterferon Alfa-2A 180 μg & Ριμπαβιρίνη 800 mg 48 εβδομάδες (Μελέτη NR15961)
Όλοι οι ασθενείς	12% (33/285)*	20% (58/286)*	40% (116/289)*
Γονότυπος 1	7% (12/171)	14% (24/175)	29% (51/176)
Χαμηλό ιικό φορτίο	19% (8/42)	38% (17/45)	61% (28/46)
Υψηλό ιικό φορτίο	3% (4/129)	5% (7/130)	18% (23/130)
Γονότυπος 2-3	20% (18/89)	36% (32/90)	62% (59/95)
Χαμηλό ιικό φορτίο	27% (8/30)	38% (9/24)	61% (17/28)
Υψηλό ιικό φορτίο	17% (10/59)	35% (23/66)	63% (42/67)

Χαμηλό ιικό φορτίο = ≤ 800.000 IU/ml; Υψηλό ιικό φορτίο = > 800.000 IU/ml

Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 800 mg έναντι Ιντερφερόνης άλφα-2α 3MIU & ριμπαβιρίνης 800 mg: Πηλίκο των διαγωνίων γινομένων (95% διάστημα εμπιστοσύνης) = 5,40 (3,42 έως 8,54), Τιμή - p (διαστρωματοποιημένο CochranMantel-Haenszel test) = < 0,0001
Peginterferon Alfa-2A 180 μg & ριμπαβιρίνη 800 mg έναντι Peginterferon Alfa-2A 180 μg: Πηλίκο των διαγωνίων γινομένων (95% CI) = 2,89 (1,93 έως 4,32), Τιμή -p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = < 0,0001
Ιντερφερόνη άλφα-2α 3MIU & ριμπαβιρίνη 800 mg έναντι Peginterferon Alfa-2A 180 μg: Πηλίκο των διαγωνίων γινομένων (95% CI) = 0,53 (0,33 έως 0,85), Τιμή -p (διαστρωματοποιημένο Cochran-Mantel-Haenszel test) = < 0,0084

Μία μεταγενέστερη μελέτη (NV18209) σε ασθενείς με συν-λοίμωξη HCV με γονότυπο 1 και HIV συνέκρινε τη θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A 180 μg/εβδομάδα και ριμπαβιρίνη 800 mg ή 1.000 mg (<75 kg)/1.200 mg (≥75 kg) ημερησίως για 48 εβδομάδες. Η μελέτη δεν είχε στατιστική ισχύ για την αξιολόγηση αποτελεσματικότητας. Τα προφίλ ασφάλειας και στις δυο ομάδες ριμπαβιρίνης βρίσκονται σε συμφωνία με το γνωστό προφίλ ασφάλειας της θεραπείας συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη και δεν είναι ενδεικτικά οποιωνδήποτε σχετικών διαφορών, με την εξαίρεση μίας ελαφράς αύξησης της αναιμίας στο σκέλος με την υψηλή δόση ριμπαβιρίνης.

Ασθενείς με λοίμωξη HCV με φυσιολογικά επίπεδα ALT Στη μελέτη NR16071, οι ασθενείς με HCV με φυσιολογικές τιμές ALT τυχαιοποιήθηκαν για τη λήψη Peginterferon Alfa-2A 180 μικρογραμμάρια/εβδομάδα και ριμπαβιρίνη 800 χιλιοστόγραμμα/ημέρα, είτε για 24 ή για 48 εβδομάδες ακολουθούμενη από μία περίοδο παρακολούθησης 24 εβδομάδων χωρίς αγωγή ή χωρίς αγωγή για 72 εβδομάδες. Οι παρατεταμένες ιολογικές ανταποκρίσεις που αναφέρθηκαν στα θεραπευτικά σκέλη αυτής της μελέτης ήταν παρόμοιες με τα αντίστοιχα θεραπευτικά σκέλη από τη μελέτη NV 15942.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Χρόνια ηπατίτιδα B Η μελέτη YV25718 πραγματοποιήθηκε σε παιδιατρικούς ασθενείς που δεν είχαν λάβει προηγούμενη θεραπεία ηλικίας 3 έως 17 ετών (51% < 12 ετών) με HBeAg-θετική CHB και ALT > ULN, ωστόσο < 10 x ULN σε δύο δείγματα αίματος που λήφθηκαν σε απόσταση ≥ 14 ημερών κατά τη διάρκεια των 6 μηνών πριν από την πρώτη δόση του φαρμάκου της μελέτης. Σε αυτή τη μελέτη δεν εντάχθηκαν ασθενείς με κίρρωση. Ένα σύνολο 151 ασθενών χωρίς προχωρημένη ίνωση τυχαιοποιήθηκε σε αναλογία 2:1 για τη λήψη Peginterferon Alfa-2A (ομάδα A, n=101) ή έλεγχο άνευ θεραπείας (ομάδα B, n=50), αντίστοιχα. Οι ασθενείς με προχωρημένη ίνωση είχαν ανατεθεί στη θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A (ομάδα C, n=10). Οι ασθενείς στις ομάδες A και C (n=111) λάμβαναν θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A μία φορά την εβδομάδα για 48 εβδομάδες σύμφωνα με τις κατηγορίες BSA, ενώ οι ασθενείς στην ομάδα B παρακολουθήθηκαν για μία περιόδο 48 εβδομάδων (κύρια περίοδος παρατήρησης). Οι ασθενείς στην ομάδα B είχαν την επιλογή να μεταβούν σε θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A μετά την Εβδομάδα 48 της κύριας περιόδου παρατήρησης. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 24 εβδομάδες μετά από τη θεραπεία (ομάδες A και C), ή μετά από τη κύρια περίοδο παρακολούθησης (ομάδα B). Μετά από την επίσκεψη παρακολούθησης της Εβδομάδας 24, οι ασθενείς των ομάδων A, B και C εισήλθαν σε μία μακροχρόνια περίοδο παρακολούθησης (διάρκειας 5 ετών μετά από τη λήξη της θεραπείας). Τα ποσοστά ανταπόκρισης στις ομάδες A και B στο τέλος των 24 εβδομάδων παρακολούθησης παρουσιάζονται στον Πίνακα 22. Η ανταπόκριση σε επίπεδο αποτελεσματικότητας στην ομάδα C στη θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A ήταν σύμφωνη με αυτή που παρατηρήθηκε στην ομάδα A. Για τους παιδιατρικούς ασθενείς, το προφίλ αποτελεσματικότητας δεν έχει τεκμηριωθεί σε γονότυπους HBV εκτός των γονοτύπων A-D.

Πίνακας 22: Ορολογικές, ιολογικές και βιοχημικές ανταποκρίσεις σε παιδιατρικούς ασθενείς με CHB

	Ομάδα A (Θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A) (N=101)	Ομάδα B** Χωρίς θεραπεία (N=50)	Σχετικός κίνδυνος (Odds Ratio)	τιμή-p
Ορομετατροπή HBeAg	25,7%	6,0%	5,4 (1,5 - 19,2)	0,0043
HBV DNA < 20.000 IU/ml*	33,7%	4,0%	12,2 (2,9 - 108,3)	<0,0001
HBV DNA < 2.000 IU/ml	28,7%	2,0%	19,7 (3,0 - 822,2)	<0,0001
Ομαλοποίηση ALT	51,5%	12,0%	7,8 (2,9 - 24,1)	<0,0001
HBsAg Ορομετατροπή	7,9%	0,0%	-	0,0528
Απώλεια HBsAg	8,9%	0,0%	-	0,0300

Παρόμοιο με το καταληκτικό σημείο του HBV DNA < 105 αντίγραφα/ml. COBAS AMPLICOR HBV MONITOR: HBVDNA (IU/ml) = HBV-DNA (αντίγραφα/ml) / 5,26) ** Οι ασθενείς που άλλαξαν σε θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A μετά από την κύρια περίοδο παρατήρησης και πριν από την επίσκεψη παρακολούθησης της Εβδομάδας 24 καταμετρήθηκαν ως μη ανταποκριθέντες. 1 Cochran-Mantel-Haenszel test, στρωματοποιημένη με γονότυπο (A vs. non-A) και αρχική τιμή ALT (< 5 × ULN και >= 5 × ULN) 2 Fisher’s Exact Test

Το ποσοστό ανταπόκρισης της ορομετατροπής του HBeAg ήταν χαμηλότερο σε ασθενείς με HBV γονότυπο D, καθώς και σε ασθενείς με καμία ή ελάχιστη αύξησε στα επίπεδα ALT κατά την έναρξη (βλ. Πίνακα 23).

Πίνακας 23: Ποσοστά ορομετατροπής HBeAg (%) κατά γονότυπο HBV και επίπεδα ALT κατά την έναρξη

	Ομάδα A (Θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A) (N=101)	Ομάδα B** Χωρίς θεραπεία (N=50)	Σχετικός Κίνδυνος (Odds Ratio) (95% CI)
HBV γονότυπος A	3/9 (33,3%)	1/3 (33,3%)	1,0 (0,04, 78,4)
B	7/21 (33,3%)	0/6 (0,0%)	13,62 (1,7, 604,5)
C	13/34 (38,2%)	1/23 (4,3%)	1,8 (0,1, 101,2)
D*	3/31 (9,7%)	1/18 (5,6%)	-
Other	0/6 (0,0%)	0/0	-
ALT <1xULN	0/7 (0,0%)	0/5 (0,0%)
>=1xULN	7/19 (36,8%)	1/17 (5,9%)	8,6 (1,1, 383,0)
<1,5xULN	0/5 (0,0%)	0/8 (0,0%)
>=1,5xULN	15/43 (34,9%)	2/8 (25,0%)	1,2 (0,06, 20,7)
<2xULN	1/22 (9,1%)	2/9 (22,2%)
>=2xULN	2/8 (25,0%)	0/2 (0,0%)
<5xULN	0/0	0/0
>=5xULN	1/17 (5,9%)	0/0
<10xULN	0/0	0/0
>=10xULN	0/0	0/0

Η υποομάδα των ασθενών με γονότυπο D είχε υψηλότερη αναλογία αρχικής τιμής ALT <1,5x ULN (13/31) σε σύγκριση με άλλες ομάδες γονότυπου (16/70). ** Οι ασθενείς οι οποίοι μετέβησαν σε θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A μετά από την κύρια περίοδο παρατήρησης και πριν από την παρακολούθηση της Εβδομάδας 24 προσμετρήθηκαν ως μη ανταποκριθέντες.

Διερευνητικές αναλύσεις βασισμένες σε περιορισμένα δεδομένα δείχνουν ότι οι παιδιατρικοί ασθενείς με μεγαλύτερη μείωση του HBV-DNA κατά την εβδομάδα 12 της θεραπείας είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν ορομετατροπή HBeAg στις 24 εβδομάδες παρακολούθησης (Πίνακας 24).

Πίνακας 24: Τα ποσοστά ορομετατροπής HBeAg (%) κατά γονότυπο HBV-DNA μειώνονται από τις αρχικές τους τιμές μέχρι την εβδομάδα 12 κατά τη θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A σε παιδιατρικούς ασθενείς

	HBeAg ποσοστά ορομετατροπής	Μείωση κατά HBV-DNA (IU/ml) από τις αρχικές τιμές μέχρι την εβδομάδα 12
Όλοι οι γονότυποι (N=101)	26/101 (25.7%)	<1 log10 μείωση: 6/44 (13.6%), 1 - <2 log10 μείωση: 5/24 (20.8%), ≥2 log10 μείωση: 15/30 (50.0%)
Γονότυπος-A (N=9)	3/9 (33.3%)	<1 log10 μείωση: 0/6 (0.0%), 1 - <2 log10 μείωση: 2/2 (100.0%), ≥2 log10 μείωση: 1/1 (100.0%)
Γονότυπος-B (N=21)	7/21 (33.3%)	<1 log10 μείωση: 1/6 (16.7%), 1 - <2 log10 μείωση: 1/5 (20.0%), ≥2 log10 μείωση: 5/10 (50.0%)
Γονότυπος-C (N=34)	13/34 (38.2%)	<1 log10 μείωση: 3/10 (30.0%), 1 - <2 log10 μείωση: 2/12 (16.7%), ≥2 log10 μείωση: 8/12 (66.7%)
Γονότυπος-D (N=31)	3/31 (9.7%)	<1 log10 μείωση: 2/20 (10.0%), 1 - <2 log10 μείωση: 0/5 (0.0%), ≥2 log10 μείωση: 1/5 (20.0%)

Χρόνια ηπατίτιδα C Στην επιχορηγούμενη από τον ερευνητή μελέτη CHIPS (Διεθνής Παιδιατρική Μελέτη Χρόνιας Ηπατίτιδας C), 65 παιδιά και έφηβοι (6-18 ετών) με χρόνια HCV λοίμωξη έλαβαν αγωγή με Peginterferon Alfa-2A 100 μg/m2 υποδορίως μία φορά την εβδομάδα και ριμπαβιρίνη 15 mg/kg/ημέρα για 24 εβδομάδες (γονότυποι 2 και 3) ή 48 εβδομάδες (όλοι οι άλλοι γονότυποι). Τα προκαταρκτικά και περιορισμένα στοιχεία ασφάλειας κατέδειξαν μη προφανή παρέκκλιση από το γνωστό προφίλ ασφάλειας του συνδυασμού σε ενήλικες με χρόνια HCV λοίμωξη, αλλά, σημαντικότερα, δεν έχει αναφερθεί πιθανή επίπτωση στην ανάπτυξη. Τα αποτελέσματα αποτελεσματικότητας ήταν παρόμοια με αυτά που αναφέρθηκαν σε ενήλικες. Στη μελέτη NV17424 (PEDS-C), παιδιατρικοί ασθενείς 5 έως 17 ετών (55% <12 ετών) με αντιρροπούμενη CHC που δεν είχαν λάβει προηγούμενη θεραπεία και ανιχνεύσιμο HCV RNA υποβλήθηκαν σε θεραπεία με Peginterferon Alfa-2A 180 μg x BSA/1.73 m2 μία φορά την εβδομάδα για 48 εβδομάδες με ή χωρίς ριμπαβιρίνη 15 mg / kg / ημέρα. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 24 εβδομάδες μετά τη θεραπεία. Συνολικά 55 ασθενείς έλαβαν αρχική θεραπεία συνδυασμού Peginterferon Alfa-2A με ριμπαβιρίνη, εκ των οποίων 51% ήταν γυναίκες, 82% ήταν Καυκάσιοι, και 82% είχαν μολυνθεί με HCV γονότυπο 1. Τα αποτελέσματα αποτελεσματικότητας της μελέτης για αυτούς τους ασθενείς συνοψίζονται στον Πίνακα 25.

Πίνακας 25: Παρατεταμένη ιολογική ανταπόκριση στη μελέτη NV17424

	Peginterferon Alfa-2A 180 μg x BSA/1,73 m² + Ριμπαβιρίνη 15 mg/kg (N=55)*
Όλοι οι γονότυποι HCV**	29 (53%)
HCV γονότυπος 1	21/45 (47%)
HCV γονότυποι 2 και 3	8/10 (80%)

*Τα αποτελέσματα δείχνουν μη ανιχνεύσιμο HCV-RNA που ορίζεται ως HCV-RNA κάτω από 50 IU/ml στις 24 εβδομάδες μετά τη θεραπεία με τη χρήση του AMPLICOR HCV test v2. ** Προγραμματισμένη διάρκεια της θεραπείας ήταν 48 εβδομάδες, ανεξάρτητα από το γονότυπο

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση

Μετά από εφάπαξ υποδόρια ένεση Peginterferon Alfa-2A 180 μικρογραμμάρια σε υγιή άτομα, οι συγκεντρώσεις ορού της peginterferon alfa-2a είναι μετρήσιμες μέσα σε 3 έως 6 ώρες. Μέσα σε 24 ώρες, επιτυγχάνεται περίπου 80% της κορυφαίας συγκέντρωσης στον ορό. Η απορρόφηση του Peginterferon Alfa-2A είναι συνεχής με τις κορυφαίες συγκεντρώσεις στον ορό να επιτυγχάνονται σε 72 έως 96 ώρες μετά τη χορήγηση της δόσης. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα του Peginterferon Alfa-2A είναι 84% και είναι παρόμοια με εκείνη που παρατηρείται με την ιντερφερόνη άλφα-2α.

Κατανομή

Η πεγκιντερφερόνη άλφα-2α ανευρίσκεται κυρίως στην κυκλοφορία και το εξωκυττάριο υγρό, όπως διαπιστώνεται από τον όγκο κατανομής σε σταθεροποιημένη κατάσταση (Vd) που είναι 6 έως 14 λίτρα στον άνθρωπο μετά από ενδοφλέβια χορήγηση. Από μελέτες ισοζυγίου μάζας, κατανομής στους ιστούς και ολόσωμες αυτοραδιογραφίες σε επίμυς, φαίνεται ότι η peginterferon alfa-2a κατανέμεται στο ήπαρ, στους νεφρούς και στον μυελό των οστών, επιπροσθέτως της υψηλής της συγκέντρωσης στο αίμα.

Βιομετασχηματισμός

Ο μεταβολισμός του Peginterferon Alfa-2A δεν έχει χαρακτηριστεί πλήρως· ωστόσο μελέτες σε επίμυς υποδεικνύουν ότι ο νεφρός είναι ένα βασικό όργανο για την απέκκριση ραδιοσεσημασμένου υλικού.

Αποβολή

Στον άνθρωπο, η συστηματική κάθαρση της peginterferon alfa-2a είναι περίπου 100 φορές χαμηλότερη από εκείνη της φυσικής ιντερφερόνης άλφα-2α. Μετά από ενδοφλέβια χορήγηση, ο τελικός χρόνος ημιζωής της peginterferon alfa-2a σε υγιή άτομα είναι περίπου 60 έως 80 ώρες, σε σύγκριση με τιμές της τάξης των 3-4 ωρών για την κλασική ιντερφερόνη. Ο τελικός χρόνος ημιζωής μετά από υποδόρια χορήγηση σε ασθενείς είναι μεγαλύτερος με μέση τιμή 160 ώρες (84 έως 353 ώρες). Ο τελικός χρόνος ημιζωής μπορεί να μην εκφράζει μόνο τη φάση αποβολής της ουσίας, αλλά μπορεί επίσης να αντικατοπτρίζει και την παρατεταμένη απορρόφηση του Peginterferon Alfa-2A.

Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα

Κατόπιν χορήγησης δόσης μία φορά την εβδομάδα, παρατηρούνται αναλογικές της δόσης αυξήσεις της έκθεσης στο Peginterferon Alfa-2A τόσο σε υγιή άτομα όσο και σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β ή C. Σε ασθενείς με CHB ή CHC, οι συγκεντρώσεις στον ορό της peginterferon alfa-2a συσσωρεύονται στο 2πλάσιο έως 3πλάσιο μετά από 6 έως 8 εβδομάδες χορήγησης μία φορά την εβδομάδα, σε σύγκριση με τις τιμές των εφάπαξ δόσεων. Δεν παρατηρείται περαιτέρω συσσώρευση μετά τις 8 εβδομάδες χορήγησης μία φορά την εβδομάδα. Ο λόγος κορυφαίας προς κατώτερη συγκέντρωση μετά από 48 εβδομάδες θεραπείας είναι περίπου 1,5 έως 2. Οι συγκεντρώσεις της peginterferon alfa2a στον ορό διατηρούνται για μία ολόκληρη εβδομάδα (168 ώρες).

Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία

Μία κλινική δοκιμή αξιολόγησε 50 ασθενείς με CHC και είτε μέτρια (κάθαρση κρεατινίνης 30 έως 50 ml/min) είτε σοβαρή (κάθαρση κρεατινίνης κάτω από 30 ml/min) νεφρική δυσλειτουργία, ή με νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESRD) για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτούνταν χρόνια αιμοκάθαρση (HD). Οι ασθενείς με μέτρια νεφρική δυσλειτουργία που έλαβαν Peginterferon Alfa-2A 180 μg μία φορά την εβδομάδα εμφάνισαν παρόμοιες εκθέσεις πεγκιντερφερόνης άλφα-2α στο πλάσμα συγκριτικά με τους ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Οι ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία που έλαβαν Peginterferon Alfa-2A 180 μg μία φορά την εβδομάδα εμφάνισαν 60% υψηλότερη έκθεση πεγκιντερφερόνης άλφα-2α σε σχέση με τους ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Κατά συνέπεια, στους ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία συνιστάται μειωμένη δόση Peginterferon Alfa-2A 135 μg μία φορά την εβδομάδα. Σε 13 ασθενείς με ESRD που έχρηζαν χρόνιας αιμοκάθαρσης, η χορήγηση του Peginterferon Alfa-2A 135 μg μία φορά την εβδομάδα οδήγησε σε 34% μικρότερη έκθεση πεγκιντερφερόνης άλφα-2α σε σχέση με τους ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Ωστόσο, αρκετές ανεξάρτητες μελέτες έχουν δείξει ότι η δόση των 135 μg είναι ασφαλής, αποτελεσματική και καλά ανεκτή, στους ασθενείς με ESRD (βλ. Δοσολογία).

Φύλο

Η φαρμακοκινητική του Peginterferon Alfa-2A μετά από εφάπαξ υποδόριες ενέσεις ήταν συγκρίσιμη μεταξύ υγιών ανδρών και γυναικών.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η φαρμακοκινητική του Peginterferon Alfa-2A έχει χαρακτηριστεί σε παιδιατρικούς ασθενείς με CHB (YV25718), καθώς και σε παιδιατρικούς ασθενείς με CHC (NR16141), χρησιμοποιώντας πληθυσμιακή φαρμακοκινητική. Και στις δύο μελέτες, η φαινομενική κάθαρση και ο φαινoμενικός όγκος κατανομής του Peginterferon Alfa-2A σχετίζονταν γραμμικά με το σωματικό μέγεθος, δηλαδή είτε το BSA (NR16141) είτε το σωματικό βάρος (ΥV25718). Από τη μελέτη YV25718, 31 παιδιατρικοί ασθενείς με CHB και ηλικίας 3 έως 17 ετών, συμμετείχαν στην υπομελέτη φαρμακοκινητικής (ΦΚ) και έλαβαν Peginterferon Alfa-2A σύμφωνα με ένα δοσολογικό σχήμα με κατηγοριοποίηση ανά BSA. Βάσει του μοντέλου φαρμακοκινητικής πληθυσμού, η μέση έκθεση (AUC) κατά τη διάρκεια του δοσολογικού διαστήματος για κάθε κατηγορία BSA ήταν συγκρίσιμη με αυτή που παρατηρήθηκε σε ενήλικες που λάμβαναν δόση 180 μg. Από τη μελέτη NR16141, 14 παιδιά ηλικίας 2 έως 8 ετών με CHC έλαβαν μονοθεραπεία Peginterferon Alfa-2A σε μία δόση: 180 μg x BSA παιδιού /1.73m2. Το φαρμακοκινητικό μοντέλο που αναπτύχθηκε από τη μελέτη αυτή δείχνει μία γραμμική επίδραση του BSA στη φαινομενική κάθαρση του φαρμάκου στο εύρος ηλικιών που μελετήθηκε. Έτσι, όσο χαμηλότερο είναι το BSA του παιδιού, τόσο χαμηλότερη είναι η κάθαρση του φαρμάκου και τόσο υψηλότερη η προκύπτουσα έκθεση. Η μέση έκθεση (AUC) κατά τη διάρκεια του διαστήματος μεταξύ των δόσεων αναμένεται να είναι 25% έως 70% υψηλότερη από εκείνη που παρατηρήθηκε σε ενήλικες που λαμβάνουν σταθερή δοσολογία 180 μικρογραμμάρια.

Ηλικιωμένοι

Σε άτομα άνω των 62 ετών, η απορρόφηση του Peginterferon Alfa-2A μετά από εφάπαξ υποδόρια ένεση 180 μικρογραμμαρίων είχε επιβραδυνθεί αλλά παρέμεινε συνεχής σε σύγκριση με νεαρά υγιή άτομα (tmax 115 ώρες έναντι 82 ωρών, άτομα άνω των 62 ετών έναντι νεότερων, αντίστοιχα). Η AUC ήταν ελαφρώς αυξημένη (1.663 έναντι 1.295 ng.h/ml) αλλά οι μέγιστες συγκεντρώσεις (9,1 έναντι 10,3 ng/ml) ήταν παρόμοιες σε άτομα άνω των 62 ετών. Με βάση την έκθεση στο φάρμακο, τη φαρμακοδυναμική ανταπόκριση και ανεκτικότητα, δεν απαιτείται χαμηλότερη δόση Peginterferon Alfa-2A σε γηριατρικούς ασθενείς (βλ. Δοσολογία).

Ηπατική δυσλειτουργία

Η φαρμακοκινητική του Peginterferon Alfa-2A ήταν παρόμοια μεταξύ υγιών ατόμων και ασθενών με ηπατίτιδα Β ή C. Επίσης, παρατηρήθηκε συγκρίσιμη εικόνα έκθεσης και φαρμακοκινητικής στους ασθενείς με κίρρωση (βαθμού Α κατά Child Pugh) και σε μη κιρρωτικούς ασθενείς.

Θέση χορήγησης

Η υποδόρια χορήγηση του Peginterferon Alfa-2A θα πρέπει να περιορίζεται στην κοιλιά και στους μηρούς καθώς ο βαθμός απορρόφησης με βάση την AUC ήταν περίπου 20% με 30% υψηλότερος κατά την ένεση στην κοιλιά και στους μηρούς. Η έκθεση στο Peginterferon Alfa-2A ήταν μειωμένη σε μελέτες κατόπιν χορήγησης του Peginterferon Alfa-2A στον βραχίονα συγκριτικά με τη χορήγηση στην κοιλιά και στους μηρούς.

Μηχανισμός δράσης

Μηχανισμός Δράσης Η ιντερφερόνη άλφα συνδέεται με τους υποδοχείς ιντερφερόνης τύπου Ι (IFNAR1 και IFNAR2c) οι οποίοι, μετά από διμερισμό, ενεργοποιούν δύο ινάσες τυροσίνης Jak (Janus kinase) (Jak1 και Tyk2). Αυτές φωσφορυλιώνουν αμοιβαία τον εαυτό τους…

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Ανοσοδιεγερτικά, ιντερφερόνες, κωδικός ATC: L03A B11 ### Μηχανισμός δράσης Η σύζευξη του αντιδραστηρίου PEG (δις-μονομεθόξυ πολυαιθυλενογλυκόλης) με την ιντερφερόνη άλφα-2α σχηματίζει μία πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη άλφα-2α…

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση Μετά από εφάπαξ υποδόρια ένεση Peginterferon Alfa-2A 180 μικρογραμμάρια σε υγιή άτομα, οι συγκεντρώσεις ορού της peginterferon alfa-2a είναι μετρήσιμες μέσα σε 3 έως 6 ώρες. Μέσα σε 24 ώρες, επιτυγχάνεται περίπου 80% της κορυφαίας συγκέντρωσης…

Παρακολούθηση Αγωγής

Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα

event_available

flag

Αρχικός έλεγχος — πριν την έναρξη

Αιμοπετάλια · Πριν την έναρξη
Αιμοπετάλια ≥ 90.000 κύτταρα/mm3
Απόλυτος αριθμός ουδετερόφιλων (ANC) · Πριν την έναρξη
ANC ≥ 1.500 κύτταρα/mm3
Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (TSH) · Πριν την έναρξη
Επαρκώς ρυθμιζόμενη θυρεοειδική λειτουργία
Θυροξίνη (T4) · Πριν την έναρξη
Επαρκώς ρυθμιζόμενη θυρεοειδική λειτουργία

science

Εργαστηριακές εξετάσεις (αίμα / ούρα)

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Βαθμολογία Child-Pugh	gastroenterologyΗπατική λειτουργία	Στενά κατά τη διάρκεια της θεραπείας	Συν-λοίμωξη HIV-HCV
Σημεία ηπατικής μη αντιρρόπησης	gastroenterologyΗπατική λειτουργία	Στενά κατά τη διάρκεια της θεραπείας	Συν-λοίμωξη HIV-HCV
Αιματολογικός έλεγχος	bloodtypeΑιματολογικός έλεγχος	Μετά από 2 και 4 εβδομάδες	—
Βιοχημικές εξετάσεις	scienceΗλεκτρολύτες & μεταβολικά	Στις 4 εβδομάδες	—
Γλυκόζη	glucoseΓλυκαιμικός έλεγχος / διαβήτης	Περιοδικά	—
Θυρεοειδοτρόπος ορμόνη (TSH)	endocrinologyΘυρεοειδής & ορμόνες	Κατά την πορεία της θεραπείας	Επί κλινικών συμπτωμάτων πιθανής δυσλειτουργίας θυρεοειδούς

stethoscope

Κλινική εξέταση & ζωτικά

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Οφθαλμολογική εξέταση	visibilityΟφθαλμολογικός έλεγχος	Πριν από την έναρξη της αγωγής	—
		Αμέσως	Μείωση ή απώλεια όρασης
		Περιοδικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας	Προϋπάρχουσες οφθαλμικές διαταραχές
Κλινική παρακολούθηση	stethoscopeΚλινική παρακολούθηση (γενική)	Περιοδικά	—

cardiology

ΗΚΓ / Καρδιολογικός έλεγχος

Έλεγχος	Σύστημα	Συχνότητα	Προϋπόθεση
Ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ)	cardiologyΚαρδιακή λειτουργία (ΗΚΓ/καρδιά)	Πριν από την έναρξη της θεραπείας	Προϋπάρχουσες καρδιακές ανωμαλίες

checklist Συνδυάζετε πολλά φάρμακα; Δείτε το συγκεντρωτικό πρόγραμμα παρακολούθησης arrow_forward

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

80 ώρες (50-140 ώρες)

DrugBank

Καθαρίζει (~5×t½)

≈ 17 ημέρες

Εργαλείο washout arrow_forward

science

Εργαλεία & Οδηγίες Όλα →

Πολλαπλή Σκλήρυνση Κατευθυντήριες Οδηγίες Υπ. Υγείας / ΕΛΛΑΝΑ 2025