ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ C01DX22 SPC ΕΟΦ DrugBank PubChem Σκευάσματα

VERICIGUAT

Βερισιγουάτη

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα για την θεραπεία των καρδιακών παθήσεων, άλλα αγγειοδιασταλτικά χρησιμοποιούμενα σε καρδιακές παθήσεις, κωδικός ATC: C01DX22 ### Μηχανισμός δράσης Η βερισιγουάτη είναι ένας διεγέρτης της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC).

Εμπορικά Ονόματα

VERQUVO

Ενδείξεις

Εγκεκριμένες ενδείξεις από το SPC, ομαδοποιημένες κατά ICD-10

clinical_notes

I50 Καρδιακή ανεπάρκεια

Περιλαμβάνει (όροι από SPC): Χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια

search Αναζήτηση φαρμάκων ανά ένδειξη arrow_forward

Πληροφορίες Συνταγογράφησης

Επιμελημένα δεδομένα από το SPC

SPC

medication

Δοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Οδός:
Χορήγηση:
Δόση έναρξης:
Τιτλοποίηση:

Ενήλικες

Δόση10 mg μία φορά την ημέρα

Αρχική δόση 5 mg μία φορά την ημέρα, με διπλασιασμό μετά από περίπου 2 εβδομάδες σε 10 mg, ανάλογα με την ανοχή.
Ενήλικες με συμπτωματική υπόταση εντός των τελευταίων 4 εβδομάδων

Δόση10 mg μία φορά την ημέρα

Αρχική δόση 2,5 mg βερισιγουάτης μία φορά την ημέρα, με διπλασιασμό κάθε 2 εβδομάδες σε 10 mg, ανάλογα με την ανοχή.
Ηλικιωμένοι

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία (eGFR ≥15 mL/min/1,73 m2, χωρίς αιμοδιάλυση)

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία (eGFR <15 mL/min/1,73 m2 ή σε αιμοδιάλυση)

Δεν συνιστάται η θεραπεία.
Ασθενείς με ήπια ή μέτρια ηπατική δυσλειτουργία

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.
Ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία

Δεν συνιστάται η θεραπεία.
Παιδιατρικός πληθυσμός (<18 ετών)

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα δεν έχουν τεκμηριωθεί.

block

Αντενδείξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1
Ταυτόχρονη χρήση άλλων διεγερτών της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC), όπως ριοσιγουάτη

warning

Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Συμπτωματική υπόταση

ΠληθυσμόςΑσθενείς με SBP μικρότερη από 100 mmHg ή συμπτωματική υπόταση κατά την έναρξη της θεραπείας

Δεν έχουν μελετηθεί
Συμπτωματική υπόταση

ΠληθυσμόςΑσθενείς με υποογκαιμία, σοβαρή απόφραξη του χώρου εξόδου της αριστερής κοιλίας, υπόταση σε ηρεμία, δυσλειτουργία του αυτόνομου συστήματος, ιστορικό υπότασης ή συγχορηγούμενη θεραπεία με αντιυπερτασικά ή οργανικά νιτρώδη

Η πιθανότητα για συμπτωματική υπόταση θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη
Συμπτωματική υπόταση

ΠληθυσμόςΑσθενείς που εμφανίζουν ζητήματα ανοχής (συμπτωματική υπόταση ή SBP μικρότερη από 90 mmHg)

Συνιστάται η προσωρινή καθοδική τιτλοποίηση ή διακοπή της βερισιγουάτης (βλ. Δοσολογία)
Ταυτόχρονη χρήση με αναστολείς PDE5

ΠληθυσμόςΑσθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια

Δεν συνιστάται λόγω του πιθανού αυξημένου κινδύνου για συμπτωματική υπόταση (βλ. Αλληλεπιδράσεις)
Νεφρική δυσλειτουργία

ΠληθυσμόςΑσθενείς με eGFR <15 mL/min/1,73 m2 κατά την έναρξη της θεραπείας ή που υποβάλλονται σε αιμοδιάλυση

Η θεραπεία με βερισιγουάτη δεν συνιστάται σε αυτούς τους ασθενείς (βλ. Δοσολογία και Φαρμακοκινητικές)
Ηπατική δυσλειτουργία

ΠληθυσμόςΑσθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία

Η θεραπεία με βερισιγουάτη δεν συνιστάται σε αυτούς τους ασθενείς (βλ. Δοσολογία και Φαρμακοκινητικές)
Λακτόζη

ΠληθυσμόςΑσθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, πλήρη ανεπάρκεια λακτάσης ή κακή απορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης

Δεν πρέπει να πάρουν αυτό το φαρμακευτικό προϊόν
Νάτριο

Το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δόση και είναι «ελεύθερο νατρίου»

swap_horiz

Αλληλεπιδράσεις

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Άλλοι διεγέρτες της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC) (π.χ. ριοσιγουάτη)
αντένδειξη

Πιθανή αύξηση της φαρμακοδυναμικής επίδρασης.

ΣύστασηΑντενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση (βλ. Αντενδείξεις).
Αναστολείς της PDE5 (π.χ. σιλδεναφίλη)
προσοχή

Επιπρόσθετη μείωση της αρτηριακής πίεσης και πιθανός αυξημένος κίνδυνος συμπτωματικής υπότασης.

ΣύστασηΔεν συνιστάται η ταυτόχρονη χρήση (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις).
Ακετυλοσαλικυλικό οξύ
παρακολούθηση

Δεν μετέβαλε τον χρόνο αιμορραγίας ή τη συσσώρευση αιμοπεταλίων. Καμία κλινικά σχετική επίδραση στην έκθεση της βερισιγουάτης.
Βαρφαρίνη
παρακολούθηση

Δεν μετέβαλε τον χρόνο προθρομβίνης και τις δραστικότητες των παραγόντων II, VII και X. Καμία κλινικά σχετική επίδραση στην έκθεση των δύο φαρμακευτικών προϊόντων.
Σακουμπιτρίλη, βαλσαρτάνη
παρακολούθηση

Δεν είχε επιπρόσθετη επίδραση στην αρτηριακή πίεση. Καμία κλινικά σχετική επίδραση στην έκθεση των δύο φαρμακευτικών προϊόντων.
Οργανικά νιτρώδη
προσοχή

Δεν άλλαξε σημαντικά τις επιδράσεις των νιτρωδών βραχείας και μακράς δράσης στην αρτηριακή πίεση. Τα βραχείας δράσης ήταν καλώς ανεκτά. Περιορισμένη εμπειρία με μακράς δράσης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.

ΣύστασηΠεριορισμένη εμπειρία με νιτρώδη μακράς δράσης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις).
Αναστολείς UGT1A9/1A1
προσοχή

Μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένη έκθεση στην βερισιγουάτη. Οι κλινικές συνέπειες της ισχυρής αναστολής UGT1A9/1A1 είναι άγνωστες.

ΣύστασηΟι κλινικές συνέπειες της συγχορήγησης με ισχυρούς αναστολείς UGT1A9/1A1 είναι επί του παρόντος άγνωστες.
Φαρμακευτικά προϊόντα που αυξάνουν το γαστρικό pH (π.χ. ομεπραζόλη, ανταγωνιστές H2-υποδοχέων, αντιόξινα)
παρακολούθηση

Δεν επηρέασε την έκθεση της βερισιγουάτης όταν ελήφθη με τροφή.
Κετοκοναζόλη
παρακολούθηση

Καμία κλινικά σημαντική επίδραση στην έκθεση της βερισιγουάτης.
Ριφαμπικίνη
παρακολούθηση

Καμία κλινικά σημαντική επίδραση στην έκθεση της βερισιγουάτης.
Μιδαζολάμη
παρακολούθηση

Καμία κλινικά σημαντική επίδραση στην έκθεση της μιδαζολάμης.
Διγοξίνη
παρακολούθηση

Καμία κλινικά σημαντική επίδραση στην έκθεση της διγοξίνης.

sick

Ανεπιθύμητες ενέργειες

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Αγγειακές

Υπόταση

Αίμα

Αναιμία

Νευρικό

Ζάλη
Κεφαλαλγία

Γαστρεντερικό

Ναυτία
Δυσπεψία
Έμετος
Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more

Υπόταση

Αγγειακές

Πολύ συχνές
Έμετος

Γαστρεντερικό

Συχνές
Αναιμία

Αίμα

Συχνές
Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

Γαστρεντερικό

Συχνές
Δυσπεψία

Γαστρεντερικό

Συχνές
Ζάλη

Νευρικό

Συχνές
Κεφαλαλγία

Νευρικό

Συχνές
Ναυτία

Γαστρεντερικό

Συχνές

pregnant_woman

Κύηση / Γαλουχία

ΠΧΠ (SPC)

Επίπεδο κινδύνου: Αποφεύγεται expand_more

Κύηση
Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και σε γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας χωρίς την χρήση αντισύλληψης.

Δεν διατίθενται κλινικά δεδομένα σχετικά με τη χρήση βερισιγουάτης σε έγκυο γυναίκα. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν αναπαραγωγική τοξικότητα παρουσία μητρικής τοξικότητας (βλ. Προκλινικά δεδομένα).
Θηλασμός
Πρέπει να αποφασιστεί εάν θα διακοπεί ο θηλασμός ή θα διακοπεί/θα αποφευχθεί η θεραπεία με βερισιγουάτη.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την παρουσία βερισιγουάτης στο ανθρώπινο γάλα, τις επιδράσεις στο βρέφος που θηλάζει ή τις επιδράσεις στην παραγωγή γάλακτος. Η βερισιγουάτη είναι παρούσα στο γάλα αρουραίων που θηλάζουν. Ο κίνδυνος στο παιδί που θηλάζει δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Γονιμότητα
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την επίδραση της βερισιγουάτης στην ανθρώπινη γονιμότητα.

Σε μια μελέτη με αρσενικούς και θηλυκούς αρουραίους, η βερισιγουάτη δεν κατέδειξε μείωση της γονιμότητας (βλ. Προκλινικά δεδομένα).

e911_emergency

Υπερδοσολογία

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Συμπτώματα

υπόταση

Αντιμετώπιση

συμπτωματική θεραπεία

ΑιμοκάθαρσηΌχι

directions_car

Επίδραση στην οδήγηση

ΠΧΠ (SPC)

expand_more

Επηρεάζει την οδήγησηΠιθανώς

Μπορεί περιστασιακά να εμφανιστεί ζάλη.

science

Έκδοχα

ΠΧΠ (SPC) §2 & §6.1

expand_more

Πυρήνας δισκίου

Μικροκρυσταλλική κυτταρίνη

Καρμελλόζη νατριούχος διασταυρούμενη

Υπρομελλόζη 2910

Λακτόζη μονοϋδρική

Μαγνήσιο στεατικό

Νάτριο λαουρυλοθειικό

Επικάλυψη με λεπτό υμένιο

Υπρομελλόζη 2910

Τάλκης

Τιτανίου διοξείδιο (E 171)

Σιδήρου οξείδιο ερυθρό (E 172) (Βερισιγουάτη 5 mg μόνο)

Σιδήρου οξείδιο κίτρινο (E 172) (Βερισιγουάτη 10 mg μόνο)

biotech

Φαρμακολογία

Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα για την θεραπεία των καρδιακών παθήσεων, άλλα αγγειοδιασταλτικά χρησιμοποιούμενα σε καρδιακές παθήσεις, κωδικός ATC: C01DX22

Μηχανισμός δράσης

Η βερισιγουάτη είναι ένας διεγέρτης της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC). Η καρδιακή ανεπάρκεια συσχετίζεται με δυσλειτουργία της σύνθεσης μονοξειδίου του αζώτου (NO) και μειωμένη δραστηριότητα του υποδοχέα του, sGC. Η ανεπάρκεια της από sGC παραγόμενης, κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP) συνεισφέρει στη μυοκαρδιακή και αγγειακή δυσλειτουργία. Η βερισιγουάτη αποκαθιστά τη σχετική ανεπάρκεια στην οδό σηματοδότησης NO‑sGC‑cGMP διεγείροντας απευθείας την sGC, ανεξάρτητα από και συνεργιστικά με το NO, για την επαύξηση των επιπέδων της ενδοκυτταρικής cGMP, το οποίο μπορεί να βελτιώσει τόσο τη μυοκαρδιακή όσο και την αγγειακή λειτουργία.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Οι φαρμακοδυναμικές επιδράσεις της βερισιγουάτης συνάδουν με τον τρόπο δράσης ενός διεγέρτη sGC, οδηγώντας σε χαλάρωση και αγγειοδιαστολή των λείων μυών. Σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη εύρεσης δόσης 12 εβδομάδων (SOCRATESREDUCED) σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, η βερισιγουάτη κατέδειξε δοσοεξαρτώμενη μείωση του NT‑proBNP, ενός βιοδείκτη στην καρδιακή ανεπάρκεια, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο όταν προστέθηκε στην καθιερωμένη θεραπευτική αγωγή. Στη VICTORIA, η εκτιμώμενη μείωση από το αρχικό NT‑proBNP κατά την εβδομάδα 32 ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς οι οποίοι έλαβαν βερισιγουάτη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (βλ. κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια).

Καρδιακή ηλεκτροφυσιολογία

Σε μια αποκλειστική μελέτη του QT σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο, η χορήγηση 10 mg βερισιγουάτης σε σταθερή κατάσταση δεν παρέτεινε το διάστημα QT σε κλινικά σχετικό βαθμό, δηλ. η μέγιστη μέση παράταση του διαστήματος QTcF δεν υπερέβη τα 6 ms (άνω όριο του 90% CI <10 ms).

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της βερισιγουάτης αξιολογήθηκαν σε μια τυχαιοποιημένη, παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, διπλά τυφλή, οδηγούμενη από συμβάντα, πολυκεντρική δοκιμή (VICTORIA) που σύγκρινε τη βερισιγουάτη και εικονικό φάρμακο σε 5.050 ενήλικες ασθενείς με συμπτωματική χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (κατηγορίας II‑IV κατά NYHA) και κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) μικρότερο από 45% μετά από ένα συμβάν επιδεινούμενης καρδιακής ανεπάρκειας (HF). Ως συμβάν επιδεινούμενης χρόνιας HF ορίστηκε η νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας εντός 6 μηνών πριν από την τυχαιοποίηση ή η χρήση εξωνοσοκομειακών IV διουρητικών για καρδιακή ανεπάρκεια εντός 3 μηνών πριν από την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία έως τη στοχευόμενη δόση συντήρησης βερισιγουάτης 10 mg μία φορά την ημέρα ή αντίστοιχο εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες για την HF. Η θεραπεία άρχισε στα 2,5 mg βερισιγουάτης μία φορά την ημέρα και αυξήθηκε σε διαστήματα περίπου 2 εβδομάδων στα 5 mg μία φορά την ημέρα και στη συνέχεια στα 10 mg μία φορά την ημέρα, ανάλογα με την ανοχή. Μετά από περίπου 1 έτος, το 89% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη και το 91% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο έλαβαν τη στοχευόμενη δόση των 10 mg επιπρόσθετα σε άλλες θεραπείες για την HF. Το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν ο χρόνος μέχρι το πρώτο συμβάν του συνδυασμού θανάτου καρδιαγγειακής (CV) αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF. Η διάμεση παρακολούθηση για το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν 11 μήνες. Οι ασθενείς σε βερισιγουάτη έλαβαν θεραπεία για μέση διάρκεια 1 έτους και έως 2,6 έτη. Η μέση ηλικία του πληθυσμού που μελετήθηκε ήταν τα 67 έτη, ένα σύνολο 1.596 (63%) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη ήταν ηλικίας 65 ετών και άνω, ενώ 783 (31%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη ήταν 75 ετών και άνω. Κατά την τυχαιοποίηση, 58,9% των ασθενών ήταν ΝΥΗΑ κατηγορίας ΙΙ, 39,7% ήταν κατηγορίας III κατά NYHA, ενώ 1,3% ήταν κατηγορίας IV κατά NYHA. Το μέσο LVEF ήταν 28,9%, περίπου το ήμισυ όλων των ασθενών είχαν LVEF <30%, ενώ το 14,3% των ασθενών είχαν LVEF μεταξύ 40% και 45%. Οι πιο συχνά αναφερόμενες καταστάσεις ιατρικού ιστορικού εκτός από HF περιλάμβαναν υπέρταση (79%), στεφανιαία νόσο (58%), υπερλιπιδαιμία (57%), σακχαρώδη διαβήτη (47%), κολπική μαρμαρυγή (45%) και έμφραγμα του μυοκαρδίου (42%). Κατά την τυχαιοποίηση, ο μέσος eGFR ήταν 62 mL/min/1,73 m2 (88% των ασθενών >30 mL/min/1,73 m2, 10% των ασθενών ≤30 mL/min/1,73 m2). Το 67% των ασθενών στη VICTORIA εντάχθηκαν εντός 3 μηνών από μια νοσηλεία λόγω HF, 17% εντάχθηκαν εντός 3 έως 6 μηνών από μια νοσηλεία λόγω HF, ενώ 16% εντάχθηκαν εντός 3 μηνών από εξωνοσοκομειακή θεραπεία με IV διουρητικά. Το διάμεσο επίπεδο NT‑proBNP ήταν 2.816 pg/mL κατά την τυχαιοποίηση. Κατά την έναρξη, πάνω από το 99% των ασθενών αντιμετωπίζονταν με άλλες θεραπείες για HF, οι οποίες περιλάμβαναν β-αποκλειστές (93%), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ΑΜΕΑ) ή αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης II (ARB) (73%), ανταγωνιστές των μεταλλοκορτικοειδών υποδοχέων (MRA) (70%), έναν συνδυασμό αναστολέα των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης και της νεπριλυσίνης (ARNI) (15%), ιβαμπραδίνη (6%), εμφυτεύσιμους καρδιακούς απινιδωτές (28%) και αμφικοιλιακούς βηματοδότες (15%). To 91% των ασθενών λάμβαναν θεραπεία με 2 ή περισσότερα φαρμακευτικά προϊόντα για HF (β-αποκλειστή, οποιονδήποτε αναστολέα του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης [RAS] ή MRA) και 60% των ασθενών λάμβαναν θεραπεία και με τα 3. To 3% των ασθενών λάμβαναν αναστολέα του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2). Η βερισιγουάτη ήταν ανώτερη του εικονικού φαρμάκου στη μείωση του κινδύνου θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF με βάση μια ανάλυση του χρόνου μέχρι το συμβάν. Κατά τη διάρκεια της μελέτης, η ετησιοποιημένη μείωση του απόλυτου κινδύνου (ARR) ήταν 4,2% με τη βερισιγουάτη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Συνεπώς, 24 ασθενείς θα χρειάζονταν θεραπεία σε μέσο χρονικό διάστημα 1 έτους για την πρόληψη 1 συμβάντος κύριου καταληκτικού σημείου. Η επίδραση της θεραπείας αντικατοπτρίζει μια μείωση του κινδύνου θανάτου CV αιτιολογίας, νοσηλείας λόγω HF, θνησιμότητας οποιασδήποτε αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF και του συνολικού αριθμού νοσηλειών λόγω HF (βλ. πίνακα 2 και εικόνα 1).

Πίνακας 2: Επίδραση της θεραπείας για το κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο, τις συνιστώσες του και τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία

	Βερισιγουάτη N=2.526 n (%) [Ετήσιο%1]	Εικονικό φάρμακο N=2.524 n (%) [Ετήσιο%1]	Σύγκριση θεραπείας Αναλογία κινδύνου (95% CI)2 [ARR/έτος%]4
Κύριο καταληκτικό σημείο	897 (35,5) [33,6]	972 (38,5) [37,8]	0,90 (0,82, 0,98) p = 0,0193 [4,2]
Συνδυασμός θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF
Θάνατος CV αιτιολογίας	206 (8,2)	225 (8,9)
Νοσηλεία λόγω HF	691 (27,4)	747 (29,6)
Δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία
Θάνατος CV αιτιολογίας	414 (16,4) [12,9]	441 (17,5) [13,9]	0,93 (0,81, 1,06)
Νοσηλεία λόγω HF	691 (27,4) [25,9]	747 (29,6) [29,1]	0,90 (0,81, 1,00)
Συνδυασμός θνησιμότητας οποιασδήποτε αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF5	957 (37,9) [35,9]	1.032 (40,9) [40,1]	0,90 (0,83, 0,98)
Συνολικός αριθμός νοσηλειών λόγω HF (πρώτη και επαναλαμβανόμενη)	1.223 [38,3]	1.336 [42,4]	0,91 (0,84, 0,99)6

1 Σύνολο ασθενών με συμβάν ανά 100 ανθρωποέτη ασθενών σε κίνδυνο. 2 Αναλογία κινδύνου (βερισιγουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου) και διάστημα εμπιστοσύνης από ένα μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. 3 Από τη δοκιμασία log‑rank. Η τιμή p εφαρμόζεται μόνο για το HR (αναλογία κινδύνου) και όχι ετήσια απόλυτη μείωση κινδύνου (ARR). 4 Η ετήσια μείωση του απόλυτου κινδύνου υπολογίστηκε ως η (εικονικό- βερισιγουάτη)% το έτος. 5 Για ασθενείς με πολλαπλά συμβάντα, μόνο το πρώτο συμβάν από το σύνθετο καταληκτικό σημείο καταμετρήθηκε. 6 Αναλογία κινδύνου (βερισιγουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου) και διάστημα εμπιστοσύνης από ένα μοντέλο Andersen‑Gill. N = αριθμός ασθενών στον πληθυσμό με πρόθεση θεραπείας (ITT), n = αριθμός ασθενών με συμβάν.

Εικόνα 1: Καμπύλη Kaplan‑Meier για το κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο: χρόνος μέχρι την πρώτη εμφάνιση θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF

Βερισιγουάτη Αθροιστικός ρυθμός επίπτωσης ———-Εικονικό φάρμακο HR (95% CI) 0,90 (0,82, 0,98) p = 0,019 Μήνες από την τυχαιοποίηση Αριθμός συμμετεχόντων σε κίνδυνο 2526 Βερισιγουάτη Εικονικό φάρμακο 2524 2099 1621 2053 1555 1154 1097 826 772 577 559 348 324 125 110 1 0 Εξετάστηκε ένα ευρύ φάσμα δημογραφικών χαρακτηριστικών, χαρακτηριστικών της νόσου κατά την έναρξη και συγχορηγούμενων φαρμακευτικών προϊόντων κατά την έναρξη για την επίδρασή τους στις εκβάσεις. Τα αποτελέσματα του κύριου σύνθετου καταληκτικού σημείου ήταν γενικά συνεπή σε όλες τις υποομάδες. Αποτελέσματα επιλεγμένων προκαθορισμένων αναλύσεων υποομάδων παρουσιάζονται στην εικόνα 2.

Εικόνα 2: Κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο (χρόνος μέχρι την πρώτη εμφάνιση θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF - επιλεγμένες υποομάδες των προκαθορισμένων αναλύσεων

% του συνολικού πληθυσμού	Βερισιγουάτη n (%)	Εικονικό φάρμακο n (%)	Αναλογία κινδύνου (95% CI)
NT-proBNP κατά την έναρξη σε τεταρτημόρια (pg/ml)
Q1 (≤1.556)	23,8	128 (21,4)	161 (26,7) 0,78 (0,62, 0,99)
Q2 (>1.556 - ≤2.816)	23,8	165 (26,9)	201 (34,1) 0,73 (0,60, 0,90)
Q3 (>2.816 - ≤5.314)	23,7	213 (36,3)	257 (41,9) 0,82 (0,69, 0,99)
Q4 (>5.314)	23,8	355 (57,6)	302 (51,6) 1,16 (0,99, 1,35)
Κλάσμα εξώθησης κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο Ομάδα 1
<35%	68,6	637 (36,9)	703 (40,4) 0,88 (0,79, 0,97)
≥35%	31,1	255 (32,2)	265 (34,0) 0,96 (0,81, 1,14)
Κλάσμα εξώθησης κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο Ομάδα 2
<40%	85,5	773 (35,8)	851 (39,4) 0,88 (0,80, 0,97)
≥40%	14,3	119 (33,2)	117 (32,3) 1,05 (0,81, 1,36)
eGFR κατά την έναρξη (ml/min/1,73 m2)
≤30	10,0	143 (55,2)	128 (51,8) 1,06 (0,83, 1,34)
>30 έως ≤60	41,9	392 (37,2)	455 (42,8) 0,84 (0,73, 0,96)
>60	46,2	346 (29,8)	372 (31,7) 0,92 (0,80, 1,07)
Ηλικιακή ομάδα 1 (ετών)
<65	37,1	290 (31,3)	348 (36,7) 0,81 (0,70, 0,95)
≥65	62,9	607 (37,9)	624 (39,6) 0,94 (0,84, 1,06)
Ηλικιακή ομάδα 2 (ετών)
<75	69,0	579 (33,3)	669 (38,4) 0,84 (0,75, 0,94)
≥75	31,0	318 (40,5)	303 (38,7) 1,04 (0,88, 1,21)
Συνολικά	100,0	897 (35,5)	972 (38,5) 0,90 (0,82, 0,98)

0,5 1 2 Βερισιγουάτη <– Υπέρ –> Εικονικό φάρμακο Ασθενείς με πολύ υψηλό NT-proBNP ενδέχεται να μην είναι πλήρως σταθεροποιημένοι και απαιτούν περαιτέρω βελτιστοποίηση της κατάστασης όγκου και της διουρητικής θεραπείας (βλ. Θεραπευτικές ενδείξεις και Δοσολογία).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει αναβολή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με το Βερισιγουάτη σε μία ή περισσότερες υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού στην θεραπεία της ανεπάρκειας αριστερής κοιλίας (βλ. Δοσολογία για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).

Φαρμακοκινητική

Γενική εισαγωγή

Η βερισιγουάτη παρουσιάζει φαρμακοκινητική ανεξάρτητη του χρόνου, με χαμηλή έως μέτρια μεταβλητότητα όταν χορηγείται με τροφή. Η φαρμακοκινητική είναι ανάλογη προς τη δόση σε υγιείς εθελοντές και ελαφρώς λιγότερο από ανάλογη προς τη δόση σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Η βερισιγουάτη συσσωρεύεται στο πλάσμα έως 155 ‑ 171% και φθάνει σε φαρμακοκινητική σταθερή κατάσταση μετά από περίπου 6 ημέρες. Οι μέσες παράμετροι φαρμακοκινητικής πληθυσμού σταθερής κατάστασης της βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια συνοψίζονται στον πίνακα 3. Η έκθεση σταθερής κατάστασης εκτιμάται ότι είναι περίπου 20% υψηλότερη σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια σε σύγκριση με υγιείς εθελοντές.

Πίνακας 3: Μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού με βάση τις φαρμακοκινητικές (ΦΚ) παραμέτρους πλάσματος γεωμετρικού μέσου (CV%) σταθερής κατάστασης 2,5 mg, 5 mg ή 10 mg βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια (N=2.321)

ΦΚ παράμετροι	2,5 mg	5 mg	10 mg
Cmax (µg/L)	120 (29,0)	201 (29,0)	350 (29,0)
AUC (µg-h/L)	2.300 (33,9)	3.850 (33,9)	6.680 (33,9)

Απορρόφηση

Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της βερισιγουάτης είναι υψηλή (93%) όταν λαμβάνεται με τροφή. Η βιοδιαθεσιμότητα (AUC) και τα μέγιστα επίπεδα στο πλάσμα (Cmax) της βερισιγουάτης, χορηγούμενης από του στόματος ως θρυμματισμένο δισκίο σε νερό, είναι συγκρίσιμα με εκείνα του ολόκληρου δισκίου (βλ. Δοσολογία).

Επίδραση της τροφής

Η χορήγηση της βερισιγουάτης με ένα γεύμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και θερμίδες αυξάνει τον Tmax από περίπου 1 ώρα (νηστείας) σε περίπου 4 ώρες (μετά από πρόσληψη τροφής), μειώνει τη ΦΚ μεταβλητότητα και αυξάνει την έκθεση στη βερισιγουάτη κατά 19% (AUC) και 9% (Cmax) για το δισκίο των 5 mg, και κατά 44% (AUC) και 41% (Cmax) για το δισκίο των 10 mg, σε σύγκριση με την κατάσταση νηστείας. Παρόμοια αποτελέσματα ελήφθησαν όταν η βερισιγουάτη χορηγήθηκε με ένα γεύμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες. Συνεπώς, το Βερισιγουάτη πρέπει να λαμβάνεται με τροφή (βλ. Δοσολογία).

Κατανομή

Ο μέσος όγκος κατανομής σταθερής κατάστασης της βερισιγουάτης σε υγιή άτομα είναι περίπου 44 L. Η σύνδεση της βερισιγουάτης με πρωτεΐνες του πλάσματος είναι περίπου 98%, με τη λευκωματίνη ορού να αποτελεί το κύριο συνδετικό συστατικό. Η σύνδεση της βερισιγουάτης με πρωτεΐνες του πλάσματος δεν μεταβάλλεται από τη νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία.

Βιομετασχηματισμός

Η γλυκουρονιδίωση είναι η κύρια οδός βιομετασχηματισμού της βερισιγουάτης σχηματίζοντας ένα N‑γλυκουρονίδιο, το οποίο είναι φαρμακολογικά ανενεργό και αποτελεί το κύριο σχετιζόμενο με το φάρμακο συστατικό στο πλάσμα, αντιστοιχώντας στο 72% της συνολικής σχετιζόμενης με το φάρμακο AUC, με τη μητρική βερισιγουάτη να αντιστοιχεί στο 28% της συνολικής σχετιζόμενης με το φάρμακο AUC. Η N‑γλυκουρονιδίωση καταλύεται κυρίως από την UGT1A9, καθώς και την UGT1A1. Ο μεσολαβούμενος από CYP μεταβολισμός είναι μια ελάσσων οδός κάθαρσης (< 5%). Η πιθανή επίδραση του σχετιζόμενου με το UGT γενετικού πολυμορφισμού δεν έχει διερευνηθεί δεδομένης της χαμηλής έως μέτριας διακύμανσης μεταξύ των ατόμων της βερισιγουάτης (βλ. πίνακα 3). Η τιτλοποίηση της βερισιγουάτης μετριάζει την κλινική επίδραση πιθανών αλλαγών στην έκθεση (βλ. Δοσολογία).

Αποβολή

Η βερισιγουάτη είναι ένα φάρμακο χαμηλής κάθαρσης (1,6 L/h σε υγιή άτομα). Η ημίσεια ζωή είναι περίπου 20 ώρες στα υγιή άτομα και περίπου 30 ώρες στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Μετά την από του στόματος χορήγηση [14C]‑βερισιγουάτης σε υγιή άτομα, περίπου 53% της δόσης απεκκρίθηκε στα ούρα (κυρίως ως το N‑γλυκουρονίδιο) και 45% της δόσης απεκκρίθηκε στα κόπρανα (κυρίως ως βερισιγουάτη, πιθανώς λόγω της απέκκρισης του N-γλυκουρονιδίου στη χολή ακολουθούμενης από υδρόλυση πίσω σε βερισιγουάτη από τη μικροχλωρίδα του εντέρου).

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία που δεν απαιτούν αιμοδιάλυση, η μέση έκθεση (AUC) της βερισιγουάτης αυξήθηκε κατά 5%, 13% και 20%, αντίστοιχα, σε σύγκριση με ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Αυτές οι διαφορές στην έκθεση δεν θεωρούνται ως κλινικά σημαντικές. Η φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με eGFR <15 ml/min/1,73 m2 κατά την έναρξη της θεραπείας ή που υποβάλλονται σε αιμοδιάλυση (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις). Σε μια αποκλειστική κλινική φαρμακολογική μελέτη, κατά τα άλλα υγιείς συμμετέχοντες με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, είχαν 8%, 73% και 143%, αντίστοιχα, υψηλότερη μέση έκθεση στη βερισιγουάτη (AUC αδέσμευτης ουσίας κανονικοποιημένη για σωματικό βάρος) μετά από μια εφάπαξ δόση σε σύγκριση με υγιείς μάρτυρες. Η φαινόμενη ασυμφωνία της επίδρασης της νεφρικής δυσλειτουργίας στην έκθεση στη βερισιγουάτη μεταξύ της αποκλειστικής κλινικής φαρμακολογικής μελέτης και της ανάλυσης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στον σχεδιασμό και το μέγεθος της μελέτης.

Ηπατική δυσλειτουργία Δεν παρατηρήθηκε σχετική αύξηση της έκθεσης (AUC αδέσμευτης ουσίας) για άτομα με ήπια ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh A) με μέση έκθεση στη βερισιγουάτη κατά 21% υψηλότερη σε σύγκριση με υγιή άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Σε άτομα με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh B), η μέση έκθεση στη βερισιγουάτη ήταν κατά περίπου 47% υψηλότερη σε σύγκριση με τα αντίστοιχα υγιή άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Η φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh C) (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις).

Επιδράσεις της ηλικίας, του σωματικού βάρους, του φύλου, της εθνικότητας, της φυλής και του αρχικού NT‑proBNP Με βάση μια ενοποιημένη φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού της βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, η ηλικία (23 ‑ 98 ετών), το σωματικό βάρος, το φύλο, η εθνικότητα, η φυλή και το αρχικό NT‑proBNP δεν έχουν κλινικά σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης (βλ. Φαρμακοδυναμικές).

Παιδιατρικός πληθυσμός Δεν έχουν ακόμα πραγματοποιηθεί μελέτες με τη βερισιγουάτη σε παιδιατρικούς ασθενείς.

In vitro αξιολογήσεις των αλληλεπιδράσεων μεταξύ φαρμακευτικών προϊόντων Η βερισιγουάτη είναι υπόστρωμα για την UGT1A9, καθώς και την UGT1A1 (βλ. Αλληλεπιδράσεις). In vitro μελέτες υποδεικνύουν ότι η βερισιγουάτη και το N‑γλυκουρονίδιό της δεν είναι ούτε αναστολείς των κύριων ισομορφών του CYP (CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6 και 3A4) ή των ισομορφών της UGT (UGT1A1, 1A4, 1A6, 1A9, 2B4 και 2B7), ούτε επαγωγείς των CYP1A2, 2B6 και 3A4, σε κλινικά σχετικές συγκεντρώσεις. Η βερισιγουάτη είναι υπόστρωμα των μεταφορέων της P‑γλυκοπρωτεΐνης (P‑gp) και της πρωτεΐνης αντοχής στον καρκίνο του μαστού (BCRP) και δεν είναι υπόστρωμα του μεταφορέα οργανικών κατιόνων (OCT1) ή των πολυπεπτιδίων μεταφοράς οργανικών ανιόντων (OATP1B1, OATP1B3). Η βερισιγουάτη και το N‑γλυκουρονίδιό της δεν είναι αναστολείς μεταφορέων φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων των P‑gp, BCRP, BSEP, OATP1B1/1B3, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2, MATE1 και MATE2K, σε κλινικά σχετικές συγκεντρώσεις. Σε γενικές γραμμές, αυτά τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χορήγηση της βερισιγουάτης είναι απίθανο να επηρεάζει τη φαρμακοκινητική των συγχορηγούμενων φαρμακευτικών προϊόντων που είναι υποστρώματα αυτών των ενζύμων ή μεταφορέων.

Μηχανισμός δράσης

Μηχανισμός Δράσης Η καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων μορφολογικών και φυσιολογικών αλλαγών, τη διαταραγμένη σύνθεση του μονοξειδίου του αζώτου (NO) και τη μειωμένη δραστηριότητα της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC). Κανονικά, το NO…

Φαρμακοδυναμική

Φαρμακοκινητική

Γενική εισαγωγή Η βερισιγουάτη παρουσιάζει φαρμακοκινητική ανεξάρτητη του χρόνου, με χαμηλή έως μέτρια μεταβλητότητα όταν χορηγείται με τροφή. Η φαρμακοκινητική είναι ανάλογη προς τη δόση σε υγιείς εθελοντές και ελαφρώς λιγότερο από ανάλογη προς τη δόση…

Μεταβολισμός

Μεταβολισμός Η {\bf vericiguat} μεταβολίζεται κυρίως μέσω αντιδράσεων σύζευξης φάσης ΙΙ, με τον CYP-μεσολαβούμενο οξειδωτικό μεταβολισμό να αποτελεί μικρό (<5%) ποσοστό του συνολικού της βιομετασχηματισμού. Ο κύριος ανενεργός μεταβολίτης, η {\bf…

Απέκκριση

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση Μετά τη χορήγηση 10mg {\bf vericiguat} από το στόμα μία φορά ημερησίως, η μέση σταθερή Cmax και AUC σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια είναι 350 mcg/L και 6.680 mcg•h/L, αντίστοιχα, με Tmax 1 ώρα. Η απόλυτη…

Σκευάσματα & Τιμολόγηση

Δεδομένα ΕΟΦ (04/2026)

Φόρτωση...

Μονογραφίες Πηγών

Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο

science

PubChem

Φαρμακοδυναμική

expand_more

Φαρμακοδυναμική

Με την άμεση διέγερση της αυξημένης παραγωγής ενδοκυτταρικής κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP), η {\bf vericiguat} προκαλεί χαλάρωση του αγγειακού λείου μυός και αγγειοδιαστολή. Η {\bf vericiguat} έχει σχετικά μεγάλο χρόνο ημιζωής (~30 ώρες), ο οποίος επιτρέπει τη χορήγηση μία φορά ημερησίως. Μελέτες αναπαραγωγής σε ζώα έχουν καταδείξει πιθανότητα εμβρυο-与αικής τοξικότητας όταν η {\bf vericiguat} χορηγείται σε κυοφορούντα θηλυκά - παρατηρήθηκαν ανωμαλίες στο σχηματισμό μεγάλων αγγείων και της καρδιάς, καθώς και αυτόματες αποβολές/επαναρροφήσεις, όταν η {\bf vericiguat} χορηγήθηκε σε κυοφορούντα κουνέλια κατά την οργανογένεση. Η πιθανότητα εγκυμοσύνης πρέπει να αποκλείεται πριν από την έναρξη θεραπείας με {\bf vericiguat}, και πρέπει να χρησιμοποιείται επαρκής αντισύλληψη καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας και για ένα μήνα μετά τη διακοπή της.

neurology

PubChem

Μηχανισμός δράσης

expand_more

Μηχανισμός Δράσης

Η καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων μορφολογικών και φυσιολογικών αλλαγών, τη διαταραγμένη σύνθεση του μονοξειδίου του αζώτου (NO) και τη μειωμένη δραστηριότητα της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC). Κανονικά, το NO συνδέεται με την sGC και διεγείρει τη σύνθεση της ενδοκυτταρικής κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP), ενός δεύτερου αγγελιοφόρου που εμπλέκεται στη διατήρηση του αγγειακού τόνου, καθώς και της καρδιακής συσταλτικότητας και αναδιαμόρφωσης. Πιστεύεται ότι οι διαταραχές σε αυτήν την οδό συμβάλλουν στη μυοκαρδιακή και αγγειακή δυσλειτουργία που σχετίζεται με την καρδιακή ανεπάρκεια και, ως εκ τούτου, αποτελούν επιθυμητό στόχο στη θεραπεία της. Η {\bf vericiguat} διεγείρει άμεσα την sGC συνδεόμενη με μια θέση-στόχο στην β-υπομονάδα της, παρακάμπτοντας την ανάγκη για ενεργοποίηση μέσω NO, και έτσι προκαλεί αύξηση της παραγωγής ενδοκυτταρικής cGMP, η οποία οδηγεί σε χαλάρωση του αγγειακού λείου μυός και αγγειοδιαστολή.

biotech

PubChem

Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση

expand_more

Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση

Μετά τη χορήγηση 10mg {\bf vericiguat} από το στόμα μία φορά ημερησίως, η μέση σταθερή Cmax και AUC σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια είναι 350 mcg/L και 6.680 mcg•h/L, αντίστοιχα, με Tmax 1 ώρα. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της {\bf vericiguat} που χορηγείται από το στόμα είναι περίπου 93% όταν λαμβάνεται με τροφή - η συγχορήγηση με γεύματα έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη φαρμακοκινητική μεταβλητότητα, αυξάνει το Tmax σε περίπου 4 ώρες και αυξάνει την Cmax και την AUC κατά 41% και 44%, αντίστοιχα.

Μετά τη χορήγηση ραδιοσημασμένης {\bf vericiguat} από το στόμα, περίπου το 53% της χορηγούμενης ραδιενέργειας ανακτήθηκε στα ούρα και το 45% στα κόπρανα. Μια μελέτη ισοζυγίου μάζας σε ανθρώπους διαπίστωσε ότι το ποσοστό που ανακτήθηκε στα ούρα περιλάμβανε περίπου 40,8% N-γλυκουρονίδιο μεταβολίτη, 7,7% άλλους μεταβολίτες και 9% αμετάβλητο μητρικό φάρμακο, ενώ σχεδόν ολόκληρο το ποσοστό που ανακτήθηκε στα κόπρανα περιλάμβανε αμετάβλητη {\bf vericiguat}.

Σε υγιείς εθελοντές, ο όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση της {\bf vericiguat} είναι περίπου 44 λίτρα.

Η {\bf vericiguat} είναι φάρμακο χαμηλής κάθαρσης, με παρατηρούμενη κάθαρση πλάσματος 1,6 L/h σε υγιείς εθελοντές και 1,3 L/h σε ασθενείς με συστολική καρδιακή ανεπάρκεια.

water_drop

PubChem

Δέσμευση πρωτεϊνών

expand_more

Σύνδεση με Πρωτεΐνες

Η {\bf vericiguat} συνδέεται εκτενώς (~98%) με πρωτεΐνες στο πλάσμα, κυρίως με την αλβουμίνη του ορού.

hub

PubChem

Μεταβολισμός

expand_more

Μεταβολισμός

Η {\bf vericiguat} μεταβολίζεται κυρίως μέσω αντιδράσεων σύζευξης φάσης ΙΙ, με τον CYP-μεσολαβούμενο οξειδωτικό μεταβολισμό να αποτελεί μικρό (<5%) ποσοστό του συνολικού της βιομετασχηματισμού. Ο κύριος ανενεργός μεταβολίτης, η {\bf vericiguat} N-γλυκουρονίδιο (M1), σχηματίζεται από την UGT1A9 και, σε μικρότερο βαθμό, από την UGT1A1. Άλλοι αναγνωρισμένοι μεταβολίτες περιλαμβάνουν μια αποβενζυλιωμένη ένωση και έναν μεταβολίτη M15 που πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα οξειδωτικού μεταβολισμού, αν και αυτοί οι μεταβολίτες είναι ανεπαρκώς χαρακτηρισμένοι.

hourglass

PubChem

Ημίσεια ζωή

expand_more

Βιολογικός Χρόνος Ημιζωής

Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, ο χρόνος ημιζωής της {\bf vericiguat} είναι 30 ώρες.

fact_check

PubChem

FDA classification

expand_more

FDA Φαρμακολογική Ταξινόμηση

LV66ADM269

VERICIGUAT

Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Διεγέρτες Γουανυλικής Κυκλάσης

Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κατηγορία [EPC] - Διεγέρτης Διαλυτής Γουανυλικής Κυκλάσης

Η {\bf vericiguat} είναι Διεγέρτης Διαλυτής Γουανυλικής Κυκλάσης. Ο μηχανισμός δράσης της {\bf vericiguat} είναι ως Διεγέρτης Γουανυλικής Κυκλάσης.

VERICIGUAT

Διεγέρτες Γουανυλικής Κυκλάσης [MoA]; Διεγέρτης Διαλυτής Γουανυλικής Κυκλάσης [EPC]

query_stats Κρίσιμα Στοιχεία

Ημίσεια ζωή

30 ώρες

PubChem

Δέσμευση πρωτεϊνών

~98%

PubChem

Απέκκριση

Νεφρά/Κόπρανα

PubChem

Καθαρίζει (~5×t½)

≈ 6 ημέρες

Εργαλείο washout arrow_forward

science

Πρωτόκολλα Συνταγογράφησης

📋 Καρδιακή Ανεπάρκεια Υπουργείο Υγείας — Επιστημονική Ομάδα Καρδιαγγειακών Νοσημάτων

🧮 Εργαλείο

Συνταγογραφείται εφόσον ο ασθενής εντάσσεται σε κάποιο από τα παρακάτω βήματα:

ΒΗΜΑ Vericiguat C01DX22

Vericiguat — Επιπρόσθετη θεραπεία επιδείνωσης

Επιδείνωση ΚΑ παρά καθιερωμένη αγωγή

Δοσολογία: 2.5 mg ×1 → 5 mg → στόχος 10 mg ×1 · Συνεχής

Επιστημονικό Προφίλ

expand_more

CID

54674461

Μοριακός τύπος

C19H16F2N8O2

Μοριακό βάρος

426.4

IUPAC

methyl N-[4,6-diamino-2-[5-fluoro-1-[(2-fluorophenyl)methyl]pyrazolo[5,4-b]pyridin-3-yl]pyrimidin-5-yl]carbamate

InChIKey

QZFHIXARHDBPBY-UHFFFAOYSA-N