VERQUVO

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα για την θεραπεία των καρδιακών παθήσεων, άλλα αγγειοδιασταλτικά χρησιμοποιούμενα σε καρδιακές παθήσεις, κωδικός ATC: C01DX22

Μηχανισμός δράσης

Η βερισιγουάτη είναι ένας διεγέρτης της διαλυτής γουανυλικής κυκλάσης (sGC). Η καρδιακή ανεπάρκεια συσχετίζεται με δυσλειτουργία της σύνθεσης μονοξειδίου του αζώτου (NO) και μειωμένη δραστηριότητα του υποδοχέα του, sGC. Η ανεπάρκεια της από sGC παραγόμενης, κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP) συνεισφέρει στη μυοκαρδιακή και αγγειακή δυσλειτουργία. Η βερισιγουάτη αποκαθιστά τη σχετική ανεπάρκεια στην οδό σηματοδότησης NO‑sGC‑cGMP διεγείροντας απευθείας την sGC, ανεξάρτητα από και συνεργιστικά με το NO, για την επαύξηση των επιπέδων της ενδοκυτταρικής cGMP, το οποίο μπορεί να βελτιώσει τόσο τη μυοκαρδιακή όσο και την αγγειακή λειτουργία.

Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Οι φαρμακοδυναμικές επιδράσεις της βερισιγουάτης συνάδουν με τον τρόπο δράσης ενός διεγέρτη sGC, οδηγώντας σε χαλάρωση και αγγειοδιαστολή των λείων μυών. Σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη εύρεσης δόσης 12 εβδομάδων (SOCRATESREDUCED) σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, η βερισιγουάτη κατέδειξε δοσοεξαρτώμενη μείωση του NT‑proBNP, ενός βιοδείκτη στην καρδιακή ανεπάρκεια, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο όταν προστέθηκε στην καθιερωμένη θεραπευτική αγωγή. Στη VICTORIA, η εκτιμώμενη μείωση από το αρχικό NT‑proBNP κατά την εβδομάδα 32 ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς οι οποίοι έλαβαν βερισιγουάτη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (βλ. κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια).

Καρδιακή ηλεκτροφυσιολογία

Σε μια αποκλειστική μελέτη του QT σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο, η χορήγηση 10 mg βερισιγουάτης σε σταθερή κατάσταση δεν παρέτεινε το διάστημα QT σε κλινικά σχετικό βαθμό, δηλ. η μέγιστη μέση παράταση του διαστήματος QTcF δεν υπερέβη τα 6 ms (άνω όριο του 90% CI <10 ms).

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της βερισιγουάτης αξιολογήθηκαν σε μια τυχαιοποιημένη, παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, διπλά τυφλή, οδηγούμενη από συμβάντα, πολυκεντρική δοκιμή (VICTORIA) που σύγκρινε τη βερισιγουάτη και εικονικό φάρμακο σε 5.050 ενήλικες ασθενείς με συμπτωματική χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (κατηγορίας II‑IV κατά NYHA) και κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) μικρότερο από 45% μετά από ένα συμβάν επιδεινούμενης καρδιακής ανεπάρκειας (HF). Ως συμβάν επιδεινούμενης χρόνιας HF ορίστηκε η νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας εντός 6 μηνών πριν από την τυχαιοποίηση ή η χρήση εξωνοσοκομειακών IV διουρητικών για καρδιακή ανεπάρκεια εντός 3 μηνών πριν από την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία έως τη στοχευόμενη δόση συντήρησης βερισιγουάτης 10 mg μία φορά την ημέρα ή αντίστοιχο εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες για την HF. Η θεραπεία άρχισε στα 2,5 mg βερισιγουάτης μία φορά την ημέρα και αυξήθηκε σε διαστήματα περίπου 2 εβδομάδων στα 5 mg μία φορά την ημέρα και στη συνέχεια στα 10 mg μία φορά την ημέρα, ανάλογα με την ανοχή. Μετά από περίπου 1 έτος, το 89% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη και το 91% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο έλαβαν τη στοχευόμενη δόση των 10 mg επιπρόσθετα σε άλλες θεραπείες για την HF. Το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν ο χρόνος μέχρι το πρώτο συμβάν του συνδυασμού θανάτου καρδιαγγειακής (CV) αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF. Η διάμεση παρακολούθηση για το κύριο καταληκτικό σημείο ήταν 11 μήνες. Οι ασθενείς σε βερισιγουάτη έλαβαν θεραπεία για μέση διάρκεια 1 έτους και έως 2,6 έτη. Η μέση ηλικία του πληθυσμού που μελετήθηκε ήταν τα 67 έτη, ένα σύνολο 1.596 (63%) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη ήταν ηλικίας 65 ετών και άνω, ενώ 783 (31%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βερισιγουάτη ήταν 75 ετών και άνω. Κατά την τυχαιοποίηση, 58,9% των ασθενών ήταν ΝΥΗΑ κατηγορίας ΙΙ, 39,7% ήταν κατηγορίας III κατά NYHA, ενώ 1,3% ήταν κατηγορίας IV κατά NYHA. Το μέσο LVEF ήταν 28,9%, περίπου το ήμισυ όλων των ασθενών είχαν LVEF <30%, ενώ το 14,3% των ασθενών είχαν LVEF μεταξύ 40% και 45%. Οι πιο συχνά αναφερόμενες καταστάσεις ιατρικού ιστορικού εκτός από HF περιλάμβαναν υπέρταση (79%), στεφανιαία νόσο (58%), υπερλιπιδαιμία (57%), σακχαρώδη διαβήτη (47%), κολπική μαρμαρυγή (45%) και έμφραγμα του μυοκαρδίου (42%). Κατά την τυχαιοποίηση, ο μέσος eGFR ήταν 62 mL/min/1,73 m2 (88% των ασθενών >30 mL/min/1,73 m2, 10% των ασθενών ≤30 mL/min/1,73 m2). Το 67% των ασθενών στη VICTORIA εντάχθηκαν εντός 3 μηνών από μια νοσηλεία λόγω HF, 17% εντάχθηκαν εντός 3 έως 6 μηνών από μια νοσηλεία λόγω HF, ενώ 16% εντάχθηκαν εντός 3 μηνών από εξωνοσοκομειακή θεραπεία με IV διουρητικά. Το διάμεσο επίπεδο NT‑proBNP ήταν 2.816 pg/mL κατά την τυχαιοποίηση. Κατά την έναρξη, πάνω από το 99% των ασθενών αντιμετωπίζονταν με άλλες θεραπείες για HF, οι οποίες περιλάμβαναν β-αποκλειστές (93%), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ΑΜΕΑ) ή αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης II (ARB) (73%), ανταγωνιστές των μεταλλοκορτικοειδών υποδοχέων (MRA) (70%), έναν συνδυασμό αναστολέα των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης και της νεπριλυσίνης (ARNI) (15%), ιβαμπραδίνη (6%), εμφυτεύσιμους καρδιακούς απινιδωτές (28%) και αμφικοιλιακούς βηματοδότες (15%). To 91% των ασθενών λάμβαναν θεραπεία με 2 ή περισσότερα φαρμακευτικά προϊόντα για HF (β-αποκλειστή, οποιονδήποτε αναστολέα του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης [RAS] ή MRA) και 60% των ασθενών λάμβαναν θεραπεία και με τα 3. To 3% των ασθενών λάμβαναν αναστολέα του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2). Η βερισιγουάτη ήταν ανώτερη του εικονικού φαρμάκου στη μείωση του κινδύνου θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF με βάση μια ανάλυση του χρόνου μέχρι το συμβάν. Κατά τη διάρκεια της μελέτης, η ετησιοποιημένη μείωση του απόλυτου κινδύνου (ARR) ήταν 4,2% με τη βερισιγουάτη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Συνεπώς, 24 ασθενείς θα χρειάζονταν θεραπεία σε μέσο χρονικό διάστημα 1 έτους για την πρόληψη 1 συμβάντος κύριου καταληκτικού σημείου. Η επίδραση της θεραπείας αντικατοπτρίζει μια μείωση του κινδύνου θανάτου CV αιτιολογίας, νοσηλείας λόγω HF, θνησιμότητας οποιασδήποτε αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF και του συνολικού αριθμού νοσηλειών λόγω HF (βλ. πίνακα 2 και εικόνα 1).

Πίνακας 2: Επίδραση της θεραπείας για το κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο, τις συνιστώσες του και τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία

1 Σύνολο ασθενών με συμβάν ανά 100 ανθρωποέτη ασθενών σε κίνδυνο. 2 Αναλογία κινδύνου (βερισιγουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου) και διάστημα εμπιστοσύνης από ένα μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. 3 Από τη δοκιμασία log‑rank. Η τιμή p εφαρμόζεται μόνο για το HR (αναλογία κινδύνου) και όχι ετήσια απόλυτη μείωση κινδύνου (ARR). 4 Η ετήσια μείωση του απόλυτου κινδύνου υπολογίστηκε ως η (εικονικό- βερισιγουάτη)% το έτος. 5 Για ασθενείς με πολλαπλά συμβάντα, μόνο το πρώτο συμβάν από το σύνθετο καταληκτικό σημείο καταμετρήθηκε. 6 Αναλογία κινδύνου (βερισιγουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου) και διάστημα εμπιστοσύνης από ένα μοντέλο Andersen‑Gill. N = αριθμός ασθενών στον πληθυσμό με πρόθεση θεραπείας (ITT), n = αριθμός ασθενών με συμβάν.

Εικόνα 1: Καμπύλη Kaplan‑Meier για το κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο: χρόνος μέχρι την πρώτη εμφάνιση θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF

Βερισιγουάτη Αθροιστικός ρυθμός επίπτωσης ———-Εικονικό φάρμακο HR (95% CI) 0,90 (0,82, 0,98) p = 0,019 Μήνες από την τυχαιοποίηση Αριθμός συμμετεχόντων σε κίνδυνο 2526 Βερισιγουάτη Εικονικό φάρμακο 2524 2099 1621 2053 1555 1154 1097 826 772 577 559 348 324 125 110 1 0 Εξετάστηκε ένα ευρύ φάσμα δημογραφικών χαρακτηριστικών, χαρακτηριστικών της νόσου κατά την έναρξη και συγχορηγούμενων φαρμακευτικών προϊόντων κατά την έναρξη για την επίδρασή τους στις εκβάσεις. Τα αποτελέσματα του κύριου σύνθετου καταληκτικού σημείου ήταν γενικά συνεπή σε όλες τις υποομάδες. Αποτελέσματα επιλεγμένων προκαθορισμένων αναλύσεων υποομάδων παρουσιάζονται στην εικόνα 2.

Εικόνα 2: Κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο (χρόνος μέχρι την πρώτη εμφάνιση θανάτου CV αιτιολογίας ή νοσηλείας λόγω HF - επιλεγμένες υποομάδες των προκαθορισμένων αναλύσεων

0,5 1 2 Βερισιγουάτη <– Υπέρ –> Εικονικό φάρμακο Ασθενείς με πολύ υψηλό NT-proBNP ενδέχεται να μην είναι πλήρως σταθεροποιημένοι και απαιτούν περαιτέρω βελτιστοποίηση της κατάστασης όγκου και της διουρητικής θεραπείας (βλ. Θεραπευτικές ενδείξεις και Δοσολογία).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει αναβολή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με το Βερισιγουάτη σε μία ή περισσότερες υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού στην θεραπεία της ανεπάρκειας αριστερής κοιλίας (βλ. Δοσολογία για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).

Γενική εισαγωγή

Η βερισιγουάτη παρουσιάζει φαρμακοκινητική ανεξάρτητη του χρόνου, με χαμηλή έως μέτρια μεταβλητότητα όταν χορηγείται με τροφή. Η φαρμακοκινητική είναι ανάλογη προς τη δόση σε υγιείς εθελοντές και ελαφρώς λιγότερο από ανάλογη προς τη δόση σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Η βερισιγουάτη συσσωρεύεται στο πλάσμα έως 155 ‑ 171% και φθάνει σε φαρμακοκινητική σταθερή κατάσταση μετά από περίπου 6 ημέρες. Οι μέσες παράμετροι φαρμακοκινητικής πληθυσμού σταθερής κατάστασης της βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια συνοψίζονται στον πίνακα 3. Η έκθεση σταθερής κατάστασης εκτιμάται ότι είναι περίπου 20% υψηλότερη σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια σε σύγκριση με υγιείς εθελοντές.

Πίνακας 3: Μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού με βάση τις φαρμακοκινητικές (ΦΚ) παραμέτρους πλάσματος γεωμετρικού μέσου (CV%) σταθερής κατάστασης 2,5 mg, 5 mg ή 10 mg βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια (N=2.321)

Απορρόφηση

Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της βερισιγουάτης είναι υψηλή (93%) όταν λαμβάνεται με τροφή. Η βιοδιαθεσιμότητα (AUC) και τα μέγιστα επίπεδα στο πλάσμα (Cmax) της βερισιγουάτης, χορηγούμενης από του στόματος ως θρυμματισμένο δισκίο σε νερό, είναι συγκρίσιμα με εκείνα του ολόκληρου δισκίου (βλ. Δοσολογία).

Επίδραση της τροφής

Η χορήγηση της βερισιγουάτης με ένα γεύμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και θερμίδες αυξάνει τον Tmax από περίπου 1 ώρα (νηστείας) σε περίπου 4 ώρες (μετά από πρόσληψη τροφής), μειώνει τη ΦΚ μεταβλητότητα και αυξάνει την έκθεση στη βερισιγουάτη κατά 19% (AUC) και 9% (Cmax) για το δισκίο των 5 mg, και κατά 44% (AUC) και 41% (Cmax) για το δισκίο των 10 mg, σε σύγκριση με την κατάσταση νηστείας. Παρόμοια αποτελέσματα ελήφθησαν όταν η βερισιγουάτη χορηγήθηκε με ένα γεύμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες. Συνεπώς, το Βερισιγουάτη πρέπει να λαμβάνεται με τροφή (βλ. Δοσολογία).

Κατανομή

Ο μέσος όγκος κατανομής σταθερής κατάστασης της βερισιγουάτης σε υγιή άτομα είναι περίπου 44 L. Η σύνδεση της βερισιγουάτης με πρωτεΐνες του πλάσματος είναι περίπου 98%, με τη λευκωματίνη ορού να αποτελεί το κύριο συνδετικό συστατικό. Η σύνδεση της βερισιγουάτης με πρωτεΐνες του πλάσματος δεν μεταβάλλεται από τη νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία.

Βιομετασχηματισμός

Η γλυκουρονιδίωση είναι η κύρια οδός βιομετασχηματισμού της βερισιγουάτης σχηματίζοντας ένα N‑γλυκουρονίδιο, το οποίο είναι φαρμακολογικά ανενεργό και αποτελεί το κύριο σχετιζόμενο με το φάρμακο συστατικό στο πλάσμα, αντιστοιχώντας στο 72% της συνολικής σχετιζόμενης με το φάρμακο AUC, με τη μητρική βερισιγουάτη να αντιστοιχεί στο 28% της συνολικής σχετιζόμενης με το φάρμακο AUC. Η N‑γλυκουρονιδίωση καταλύεται κυρίως από την UGT1A9, καθώς και την UGT1A1. Ο μεσολαβούμενος από CYP μεταβολισμός είναι μια ελάσσων οδός κάθαρσης (< 5%). Η πιθανή επίδραση του σχετιζόμενου με το UGT γενετικού πολυμορφισμού δεν έχει διερευνηθεί δεδομένης της χαμηλής έως μέτριας διακύμανσης μεταξύ των ατόμων της βερισιγουάτης (βλ. πίνακα 3). Η τιτλοποίηση της βερισιγουάτης μετριάζει την κλινική επίδραση πιθανών αλλαγών στην έκθεση (βλ. Δοσολογία).

Αποβολή

Η βερισιγουάτη είναι ένα φάρμακο χαμηλής κάθαρσης (1,6 L/h σε υγιή άτομα). Η ημίσεια ζωή είναι περίπου 20 ώρες στα υγιή άτομα και περίπου 30 ώρες στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Μετά την από του στόματος χορήγηση [14C]‑βερισιγουάτης σε υγιή άτομα, περίπου 53% της δόσης απεκκρίθηκε στα ούρα (κυρίως ως το N‑γλυκουρονίδιο) και 45% της δόσης απεκκρίθηκε στα κόπρανα (κυρίως ως βερισιγουάτη, πιθανώς λόγω της απέκκρισης του N-γλυκουρονιδίου στη χολή ακολουθούμενης από υδρόλυση πίσω σε βερισιγουάτη από τη μικροχλωρίδα του εντέρου).

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία που δεν απαιτούν αιμοδιάλυση, η μέση έκθεση (AUC) της βερισιγουάτης αυξήθηκε κατά 5%, 13% και 20%, αντίστοιχα, σε σύγκριση με ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Αυτές οι διαφορές στην έκθεση δεν θεωρούνται ως κλινικά σημαντικές. Η φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με eGFR <15 ml/min/1,73 m2 κατά την έναρξη της θεραπείας ή που υποβάλλονται σε αιμοδιάλυση (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις). Σε μια αποκλειστική κλινική φαρμακολογική μελέτη, κατά τα άλλα υγιείς συμμετέχοντες με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, είχαν 8%, 73% και 143%, αντίστοιχα, υψηλότερη μέση έκθεση στη βερισιγουάτη (AUC αδέσμευτης ουσίας κανονικοποιημένη για σωματικό βάρος) μετά από μια εφάπαξ δόση σε σύγκριση με υγιείς μάρτυρες. Η φαινόμενη ασυμφωνία της επίδρασης της νεφρικής δυσλειτουργίας στην έκθεση στη βερισιγουάτη μεταξύ της αποκλειστικής κλινικής φαρμακολογικής μελέτης και της ανάλυσης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στον σχεδιασμό και το μέγεθος της μελέτης.

Ηπατική δυσλειτουργία Δεν παρατηρήθηκε σχετική αύξηση της έκθεσης (AUC αδέσμευτης ουσίας) για άτομα με ήπια ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh A) με μέση έκθεση στη βερισιγουάτη κατά 21% υψηλότερη σε σύγκριση με υγιή άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Σε άτομα με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh B), η μέση έκθεση στη βερισιγουάτη ήταν κατά περίπου 47% υψηλότερη σε σύγκριση με τα αντίστοιχα υγιή άτομα με φυσιολογική ηπατική λειτουργία. Η φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (Child‑Pugh C) (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις).

Επιδράσεις της ηλικίας, του σωματικού βάρους, του φύλου, της εθνικότητας, της φυλής και του αρχικού NT‑proBNP Με βάση μια ενοποιημένη φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού της βερισιγουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, η ηλικία (23 ‑ 98 ετών), το σωματικό βάρος, το φύλο, η εθνικότητα, η φυλή και το αρχικό NT‑proBNP δεν έχουν κλινικά σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της βερισιγουάτης (βλ. Φαρμακοδυναμικές).

Παιδιατρικός πληθυσμός Δεν έχουν ακόμα πραγματοποιηθεί μελέτες με τη βερισιγουάτη σε παιδιατρικούς ασθενείς.

In vitro αξιολογήσεις των αλληλεπιδράσεων μεταξύ φαρμακευτικών προϊόντων Η βερισιγουάτη είναι υπόστρωμα για την UGT1A9, καθώς και την UGT1A1 (βλ. Αλληλεπιδράσεις). In vitro μελέτες υποδεικνύουν ότι η βερισιγουάτη και το N‑γλυκουρονίδιό της δεν είναι ούτε αναστολείς των κύριων ισομορφών του CYP (CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6 και 3A4) ή των ισομορφών της UGT (UGT1A1, 1A4, 1A6, 1A9, 2B4 και 2B7), ούτε επαγωγείς των CYP1A2, 2B6 και 3A4, σε κλινικά σχετικές συγκεντρώσεις. Η βερισιγουάτη είναι υπόστρωμα των μεταφορέων της P‑γλυκοπρωτεΐνης (P‑gp) και της πρωτεΐνης αντοχής στον καρκίνο του μαστού (BCRP) και δεν είναι υπόστρωμα του μεταφορέα οργανικών κατιόνων (OCT1) ή των πολυπεπτιδίων μεταφοράς οργανικών ανιόντων (OATP1B1, OATP1B3). Η βερισιγουάτη και το N‑γλυκουρονίδιό της δεν είναι αναστολείς μεταφορέων φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων των P‑gp, BCRP, BSEP, OATP1B1/1B3, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2, MATE1 και MATE2K, σε κλινικά σχετικές συγκεντρώσεις. Σε γενικές γραμμές, αυτά τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χορήγηση της βερισιγουάτης είναι απίθανο να επηρεάζει τη φαρμακοκινητική των συγχορηγούμενων φαρμακευτικών προϊόντων που είναι υποστρώματα αυτών των ενζύμων ή μεταφορέων.

Γενική εισαγωγή Η βερισιγουάτη παρουσιάζει φαρμακοκινητική ανεξάρτητη του χρόνου, με χαμηλή έως μέτρια μεταβλητότητα όταν χορηγείται με τροφή. Η φαρμακοκινητική είναι ανάλογη προς τη δόση σε υγιείς εθελοντές και ελαφρώς λιγότερο από ανάλογη προς τη δόση…