SERACTIL

Tα φάρμακα της κατηγορίας αυτής έχουν ομοίως αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες. Mερικές παρατηρήσεις επί των φαρμάκων αυτών είναι οι παρακάτω:

H φαινοπροφαίνη έχει τη δραστικότητα της ναπροξένης, ενώ η φλουρβιπροφαίνη ίσως είναι λίγο περισσότερο δραστική. Έχουν κάπως αυξημένη συχνότητα παρενεργειών από το πεπτικό συγκριτικά με την ιβουπροφαίνη.

H ιβουπροφαίνη έχει ασθενέστερη αντιφλεγμονώδη δράση της ναπροξένης αλλά και μικρότερη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών. Δεν θεωρείται ως φάρμακο εκλογής για τις οξείες φλεγμονώδεις καταστάσεις (π.χ. ουρική αρθρίτιδα).

H κετοπροφαίνη έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες παρόμοιες με την ιβουπροφαίνη και φαίνεται ότι η μορφή βραδείας αποδεσμεύσεως του φαρμάκου έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό σύστημα.

H δεξοκετοπροφαίνη, ισομερές της κετοπροφαίνης έχει κυκλοφορήσει προσφάτως με ένδειξη την ανακούφιση από πόνο ήπιας έως μέτριας έντασης.

H ναπροξένη θεωρείται σαν ένα καλό φάρμακο μεταξύ των MΣAΦ επειδή συνδυάζει την καλή αποτελεσματικότητά της με χαμηλή συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών.

Tο θειαπροφαινικό οξύ έχει ίσως ασθενέστερη αντιφλεγμονώδη δράση από ό,τι η ναπροξένη, περιορισμένη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών σε σύγκριση με τη ναπροξένη και περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από ό,τι η ιβουπροφαίνη.

H ναβουμετόνη ανήκει στα MΣAΦ με χημική δομή παραπλήσια της ναπροξένης.

Όλα τα φάρμακα της κατηγορίας αυτής έχουν περίπου τις ίδιες ενδείξεις: φλεγμονώδεις και εκφυλιστικές αρθροπάθειες, ουρική αρθρίτιδα και επώδυνα μυοσκελετικά σύνδρομα. Eπίσης πρωτοπαθής δυσμηνόρροια.

Οστεοαρθρίτιδα, πρωτοπαθής δυσμηνόρροια, άλλες μορφές άλγους όπως μυοσκελετικό ή οδοντικό.

Ασθενείς με ιστορικό υποτροπιάζοντος ή ενεργό πεπτικό έλκος, αιμορραγικές διαταραχές, φλεγμονώδες παθήσεις του εντέρου, σοβαρή καρδιακή, νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια, υπερευαισθησία στα ΜΣΑΦ ή την ασπιρίνη που εκδηλώνεται με ρινίτιδα, κνίδωση, άσθμα και αγγειοοίδημα, κύηση.

Βλ. Ιβουπροφαίνη.

Βλ. Ιβουπροφαίνη. Επίσης αυξάνει τη στάθμη της μεθοτρεξάτης εάν χορηγηθεί μέσα σε 24 ώρες από τη χορήγησή της. Αύξηση της στάθμης της τικλοπιδίνης, του λιθίου, της διξογίνης και της κλοπιδογρέλης. Αυξημένος κίνδυνος νεφροτοξικότητας με κυκλοσπορίνη, τακρόλιμους και διουρητικά, αιμορραγιών με αντιπηκτικά, πεντοξυφυλλίνη και θρομβολυτικά, σπασμών με κινολόνες και αιμορραγιών του πεπτικού με άλλα ΜΣΑΦ και κορτικοειδή.

Να αποφεύγεται η συγχορήγηση με φάρμακα που προκαλούν επικίνδυνες αλληλεπιδράσεις. Προσοχή σε ηλικιωμένα άτομα, σε αυτοάνοσες παθήσεις (αυξημένος κίνδυνος επιπλοκών από το ΚΝΣ και τους νεφρούς), σε βρογχικό άσθμα. Παρακολούθηση νεφρικής, ηπατικής και καρδιακής λειτουργίας.