BIVORILAN

H χρήση τους σήμερα είναι περιορισμένη. Eξαίρεση αποτελούν οι σταθεροί συνδυασμοί μερικών από αυτές, όπως της σουλφαμεθοξαζόλης και σουλφαμετρόλης με τριμεθοπρίμη (ανταγωνιστής του φυλλικού οξέος). H παρουσία της τριμεθοπρίμης στον συνδυασμό ενισχύει την αντιμικροβιακή τους δράση.

Σοβαρές λοιμώξεις από ευαίσθητα Gram+ βακτήρια, όταν δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική θεραπεία και ειδικότερα σε: νοσοκομειακή πνευμονία, λοιμώξεις δέρματος και μαλακών μορίων και σε οφειλόμενες σε Enterococcus faecium ανθεκτικό στη βανκομυκίνη.

Σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια, χολερυθρίνη αυξημένη >3πλάσιο, γαλουχία.

Οι πιο συχνές: ναυτία, έμετοι, διάρροια ή δυσκοιλιότητα, κοιλιακά άλγη, ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα, αρθραλγίες, μυαλγίες, κεφαλαλγία, αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, ηωσινοφιλία, αιμορραγίες, θρομβοφλεβίτιδα, εξανθήματα, κνησμός, εξασθένηση, αντιδράσεις στα σημεία της έγχυσης, αύξηση χολερυθρίνης, ηπατικών ενζύμων, ουρίας, κρεατινίνης και κρεατίνης της φωσφοκινάσης.

Το φάρμακο είναι ισχυρός αναστολέας του κυτοχρώματος CYP 3A4 και επηρεάζει τη στάθμη φαρμάκων που μεταβολίζονται μέσω της οδού αυτής. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος αρρυθμιών με τερφεναδίνη, δισοπυραμίδη, λιδοκαΐνη και κινιδίνη. Σε συγχορήγηση με ριφαμπικίνη κίνδυνος αύξησης της στάθμης της χολερυθρίνης. Επίσης αυξάνει τη στάθμη των σακουϊναβίρης, μιδαζολάμης, νιφεδιπίνης, κυκλοσπορίνης, ζοπικλόνης, τακρόλιμους και των παραγώγων της ερυσιβώδους όλυρας (εργοταμίνη κ.λ.π.).

Σε ασθενείς με κίνδυνο καρδιακών αρρυθμίων λ.χ. συγγενές σύνδρομο QT, συγχορήγηση με φάρμακα που το επιμηκύνουν, όπως σισαπρίδη, τερφεναδίνη, αστεμιζόλη κ.λ.π., διατατική μυοκαρδιοπάθεια, καρδιακή υπερτροφία, υποκαλιαιμία, υπομαγνησιαιμία, βραδυκαρδία. Σε ηπατική ανεπάρκεια (να αποφεύγεται η λήψη του εάν είναι σοβαρή). Εάν εμφανισθούν σοβαρές αναφυλακτικές αντιδράσεις, διακοπή της θεραπείας. Πιθανή επιδείνωση των συμπτωμάτων της βαρείας μυασθένειας. Πιθανόν να επηρεάσει την ικανότητα οδήγησης.

H οξεία μέση ωτίτιδα αποτελεί μία από τις συχνότερες παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Kατά σειρά συχνότητος ενοχοποιούνται ως αίτια ο πνευμονιόκκοκος, στρεπτόκοκκος πνευμονίας ο αιμόφιλος της ινφλουέντζας, η μπρανχαμέλλα η καταρροϊκή και σπανιότερα διάφορα στελέχη στρεπτοκκόκου και σταφυλοκκόκου ή μικτές φλεγμονές διαφόρων μικρoβίων. H σημασία των ιών, αν και είναι σημαντική, παραμένει σχετικά αδιευκρίνιστη. Γενικά όμως οι ιογενείς φλεγμονές του μέσου ωτός, καίτοι συχνές, είναι ηπιότερες των μικροβιακών. Για το λόγο αυτό, η μόνη συνιστώμενη θεραπεία είναι η χορήγηση αναλγητικών και η παρακολούθηση του παιδιού για τον κίνδυνο επιμόλυνσης του μέσου ωτός από βακτηρίδια.

Oι μικροβιακές φλεγμονές πρέπει γενικώς να αντιμετωπίζονται με χορήγηση αντιμικροβιακών (και κατά προτίμηση αμο-ξικιλλίνης) από τη συστηματική οδό .

H επανεκτίμηση της θεραπείας μετά 48-72 ώρες, με βάση τα κλινικά σημεία, είναι απαραίτητη για τη συνέχιση ή τροποποίηση της αγωγής. Σε περιπτώσεις επιμονής των κλινικών σημείων και συμπτωμάτων χορηγείται αντιμικροβιακό που να καλύπτει ανθεκτικά στην αμπικιλλίνη στελέχη. Έτσι εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθούν συνδυασμός αμοξυκιλλίνης-κλαβουλανικού οξέος, ερυθρομυκίνης-σουλφισοξαζόλης ή κοτριμοξαζόλη, σεφακλόρη, κεφιξίμη. H διάρκεια της θεραπείας είναι 10-14 ημέρες.

H καλλιέργεια τυχόν υπάρχοντος ωτικού εκκρίμματος σε περιπτώσεις ρήξης του τυμπανικού υμένα, ή υλικού από το μέσον ους λαμβανόμενου με παρακέντηση του τυμπανικού υμένα, όταν η τελευταία ενδείκνυται, είναι απαραίτητη πριν από κάθε θεραπεία και βοηθά στην εκλογή του κατάλληλου αντιμικροβιακού.

H εκκριτική ωτίτιδα εμφανίζεται σε ποσοστό 10% περίπου του παιδικού πληθυσμού με σημαντικότερο σύμπτωμα τη βαρυκοΐα. Σε ποσοστό > 40% των περιπτώσεων αυτών οι καλλιέργειες του ρινοφάρυγγα αποβαίνουν θετικές με το ίδιο μικροβιακό φάσμα, όπως και επί οξείας μέσης ωτίτιδας. H συντηρητική θεραπεία και εδώ συνίσταται στη συστηματική χορήγηση των κατάλληλων αντιμικροβιακών.

Στα παιδιά με χρόνια μέση ωτίτιδα η καλλιέργεια του ωτικού εκκρίματος αποκαλύπτει συνήθως την ύπαρξη ψευδομονάδας ή πρωτέα.

H από τη συστηματική οδό χορήγηση, στις περιόδους των παροξύνσεων, του κατάλληλου αντιμικροβιακού θεωρείται απαραίτητη.

Χρόνια μέση πυώδης και οξεία εξωτερική ωτίτιδα από μικροοργανισμούς ευαίσθητους στη σιπροφλοξασίνη.

Όχι συχνά: κεφαλαλγία, κνησμός, ζάλη, άλγος, δίοδος του προϊόντος στο στόμα, τοπικές αλλεργικές αντιδράσεις, επιλοίμωξη με Candida albicans.

Δεν αναμένονται λόγω της τοπικής εφαρμογής.

Να μη συγχορηγείται με άλλα φάρμακα τοπικώς. Μετά τη χορήγηση να μην εμφράσσεται ο ακουστικός πόρος. Για την κύηση και γαλουχία να σταθμίζεται η σχέση κινδύνου/όφελος.