TICAGRELOR
Τικαγρελόρη
### Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Αναστολείς της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων εξαιρουμένης της ηπαρίνης, κωδικός ATC: Β01AC24 ### Μηχανισμός δράσης Το Τικαγρελόρη περιέχει τικαγρελόρη, μέλος της χημικής τάξης των κυκλοπεντυλοτριαζολοπυριμιδινών (CPTP), η οποία είναι από του …
Ενδείξεις
Εγκεκριμένες ενδείξεις από το SPC, ομαδοποιημένες κατά ICD-10
-
I24 Άλλες οξείες ισχαιμικές καρδιοπάθειες
Περιλαμβάνει (όροι από SPC): Οξέα στεφανιαία σύνδρομα
-
I74 Εμβολή και θρόμβωση αρτηριών
Περιλαμβάνει (όροι από SPC): Αθηροθρομβωτικά επεισόδια
-
I21 Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου
Περιλαμβάνει (όροι από SPC): Έμφραγμα του μυοκαρδίου
Πληροφορίες Συνταγογράφησης
Επιμελημένα δεδομένα από το SPC
medication
Δοσολογία
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Δοσολογία
- Οδός: Από του στόματος χρήση
- Χορήγηση: με ή χωρίς τροφή
- Δόση έναρξης: 180 mg
-
Ενήλικες με Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα (ΟΣΣ)Δόση180 mg εφάπαξ δόση φόρτισης, μετά 90 mg δύο φορές ημερησίωςΓια 12 μήνες. Λαμβάνεται επίσης χαμηλή δόση ΑΣΟ 75-150 mg καθημερινά.
-
Ενήλικες με ΟΣΣ που έχουν υποβληθεί σε PCI και έχουν αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίαςΔόση90 mg δύο φορές ημερησίωςTicagrelor ως μονή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία για 9 μήνες μετά τη διακοπή του ΑΣΟ (που μπορεί να εξεταστεί μετά από 3 μήνες).
-
Ενήλικες με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου (ΕΜ) τουλάχιστον ενός έτους και υψηλό κίνδυνο αθηροθρομβωτικού επεισοδίουΔόση60 mg δις ημερησίωςΓια παρατεταμένη θεραπεία, μπορεί να ξεκινήσει μετά την αρχική αγωγή ενός έτους με Τικαγρελόρη 90 mg ή άλλη θεραπεία αναστολέα ADP, ή εντός 2 ετών μετά το ΕΜ, ή εντός 1 έτους μετά τη διακοπή προηγούμενης θεραπείας αναστολέα ADP. Περιορισμένα στοιχεία πέραν των 3 ετών.
-
ΗλικιωμένοιΔεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.
-
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργίαΔεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δόσης.
-
Ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργίαΑντενδείκνυται.
-
Ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργίαΔεν συνιστάται προσαρμογή της δοσολογίας, χρήση με προσοχή.
-
Ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργίαΔεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δόσης.
-
Παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετώνΗ ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα δεν έχουν τεκμηριωθεί.
block
Αντενδείξεις
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Αντενδείξεις
-
Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα
-
Ενεργός παθολογική αιμορραγία
-
Ιστορικό ενδοκρανιακής αιμορραγίας
-
Σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία
-
Συγχορήγηση με ισχυρούς CYP3A4 αναστολείς (π.χ. κετοκοναζόλη, κλαριθρομυκίνη, νεφαζοδόνη, ριτοναβίρη και αταζαναβίρη)
warning
Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Προειδοποιήσεις & Προφυλάξεις
-
Κίνδυνος αιμορραγίαςπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς με γνωστό αυξημένο κίνδυνο για αιμορραγίαπρέπει να σταθμίζεται έναντι του οφέλους αναφορικά με την πρόληψη των αθηροθρομβωτικών επεισοδίων
-
Προδιάθεση για αιμορραγίαπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς με προδιάθεση για αιμορραγία (π.χ. εξαιτίας πρόσφατου τραύματος, πρόσφατης χειρουργικής επέμβασης, διαταραχών της πήξης του αίματος, ενεργής ή πρόσφατης γαστρεντερικής αιμορραγίας) ή που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο τραυματισμούπρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή
-
Ταυτόχρονη χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο αιμορραγίαςπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς υπό ταυτόχρονη χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων (π.χ. ΜΣΑΦ, από του στόματος αντιπηκτικά και/ή ινωδολυτικά) εντός 24 ωρών από τη χορήγηση τικαγρελόρηςμε προσοχή
-
Διακοπή ΑΣΟ μετά από 3 μήνες DAPTΠληθυσμόςασθενείς με ΟΣΣ, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε επέμβαση PCI με εκλύουσα φάρμακο ενδοπρόθεση (stent), με αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίαςη απόφαση διακοπής του ΑΣΟ μετά από 3 μήνες και η συνέχιση με τικαγρελόρη ως μονή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία για 9 μήνες πρέπει να βασίζεται στην κλινική κρίση
-
Μετάγγιση αιμοπεταλίων / ΔεσμοπρεσσίνηΠληθυσμόςασθενείς με αιμορραγίαΗ μετάγγιση αιμοπεταλίων δεν αντιστρέφει την αντιαιμοπεταλιακή δράση και είναι απίθανο να έχει κλινικό όφελος. Η δεσμοπρεσσίνη είναι απίθανο να είναι αποτελεσματική.
-
Αντιινωδολυτική θεραπείαΗ τικαγρελόρη μπορεί να συνεχιστεί αφού ταυτοποιηθεί και ελεγχθεί η αιτία της αιμορραγίας.
-
Χειρουργική επέμβασηΟι ασθενείς πρέπει να συμβουλεύονται και να πληροφορούν τους ιατρούς και τους οδοντίατρους ότι λαμβάνουν τικαγρελόρη πριν από τον προγραμματισμό για οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση και πριν ληφθεί οποιοδήποτε νέο φαρμακευτικό προϊόν.
-
Διακοπή τικαγρελόρης πριν από προγραμματισμένη χειρουργική επέμβασηΗ τικαγρελόρη πρέπει να διακόπτεται 5 ημέρες πριν τη χειρουργική επέμβαση εάν δεν είναι επιθυμητή η αντιαιμοπεταλιακή δράση.
-
Προηγούμενο ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιοΠληθυσμόςασθενείς με ΟΣΣ και προηγούμενο ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιομπορούν να λάβουν θεραπεία με τικαγρελόρη για διάστημα έως 12 μηνών.
-
Θεραπεία σε ασθενείς με ιστορικό ΕΜ και προηγούμενο ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιοδεν συνιστάταιΠληθυσμόςασθενείς με ιστορικό ΕΜ και προηγούμενο ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιοδεν συνιστάται θεραπεία για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους
-
Ηπατική δυσλειτουργίαπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργίασυνιστάται προσοχή
-
Κίνδυνος για επεισόδια βραδυκαρδίαςπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς σε αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια βραδυκαρδίας (π.χ. ασθενείς χωρίς βηματοδότη που έχουν σύνδρομο νοσούντος φλεβοκόμβου, 2ου ή 3ου βαθμού κολποκοιλιακό αποκλεισμό ή συγκοπή σχετιζόμενη με βραδυκαρδία)πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή
-
Ταυτόχρονη χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων που επάγουν βραδυκαρδίαπροσοχήπρέπει να δίνεται προσοχή
-
Βραδυαρρυθμικά επεισόδια και κολποκοιλιακοί αποκλεισμοίΠληθυσμόςασθενείς που λαμβάνουν τικαγρελόρη, κυρίως σε ασθενείς με ΟΣΣΗ κλινική κατάσταση του ασθενούς και η συνοδός φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει να αξιολογούνται ως πιθανές αιτίες πριν από την προσαρμογή της θεραπείας.
-
ΔύσπνοιαπροσοχήΠληθυσμόςασθενείς με ιστορικό άσθματος και/ή ΧΑΠπρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή
-
ΔύσπνοιαΠληθυσμόςασθενείς που αναφέρουν νέα, παρατεταμένη ή επιδεινωμένη δύσπνοιαπρέπει να διερευνηθεί πλήρως και αν δεν είναι ανεκτή, η θεραπεία με τικαγρελόρη πρέπει να διακοπεί
-
Κεντρική άπνοια ύπνουΕάν υπάρχει υποψία κεντρικής άπνοιας ύπνου, θα πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω κλινική εκτίμηση.
-
Αύξηση κρεατινίνηςΗ νεφρική λειτουργία πρέπει να ελέγχεται σύμφωνα με τη συνήθη ιατρική πρακτική.
-
Αύξηση κρεατινίνηςΠληθυσμόςασθενείς με ΟΣΣσυνιστάται έλεγχος της νεφρικής λειτουργίας ένα μήνα μετά την έναρξη της θεραπείας
-
Αύξηση ουρικού οξέος (Υπερουριχαιμία)προσοχήΠληθυσμόςασθενείς με ιστορικό υπεουριχαιμίας ή ουρικής αρθρίτιδαςσυνιστάται προσοχή
-
Νεφροπάθεια από ουρικό οξύδεν ενθαρρύνεταιΠληθυσμόςασθενείς με νεφροπάθεια από ουρικό οξύδεν ενθαρρύνεται η χρήση τικαγρελόρης
-
Θρομβωτική Θρομβοπενική Πορφύραπολύ σπάνιααπαιτεί άμεση θεραπεία συμπεριλαμβανομένης της πλασμαφαίρεσης
-
Παρεμβολή στη δοκιμασία λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων για τη διάγνωση της επαγόμενης από την ηπαρίνη θρομβοπενίας (HIT)Απαιτούνται πληροφορίες για την ταυτόχρονη θεραπεία με τικαγρελόρη για την ερμηνεία των δοκιμασιών λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων για τη διάγνωση της ΗΙΤ.
-
Συνέχιση θεραπείας σε ασθενείς που έχουν αναπτύξει ΗΙΤΠληθυσμόςασθενείς που έχουν αναπτύξει ΗΙΤπρέπει να αξιολογηθεί το όφελος-κίνδυνος της συνέχισης της θεραπείας με τικαγρελόρη
-
Συγχορήγηση με υψηλή δόση συντήρησης ΑΣΟ (>300 mg)δεν συνιστάταιδε συνιστάται
-
Πρόωρη διακοπή αντιαιμοπεταλιακής θεραπείαςαποφεύγεταιη πρόωρη διακοπή της θεραπείας πρέπει να αποφεύγεται
-
ΝάτριοΤο Τικαγρελόρη είναι ουσιαστικά «ελεύθερο νατρίου»
swap_horiz
Αλληλεπιδράσεις
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Αλληλεπιδράσεις
-
αντένδειξηΑύξηση Cmax και AUC της τικαγρελόρης (κετοκοναζόλη: 2,4 και 7,3 φορές), μείωση Cmax και AUC του δραστικού μεταβολίτη (κετοκοναζόλη: 89% και 56%).ΣύστασηΗ ταυτόχρονη χρήση αντενδείκνυται.
-
παρακολούθησηΑύξηση Cmax της τικαγρελόρης (διλτιαζέμη: 69%) και AUC (διλτιαζέμη: 2,7 φορές), μείωση Cmax του δραστικού μεταβολίτη (διλτιαζέμη: 38%). AUC δραστικού μεταβολίτη αμετάβλητη. Δεν επηρεάζει διλτιαζέμη.ΣύστασηΜπορούν να συγχορηγηθούν.
-
Χυμός γκρέιπφρουτ (μεγάλες ποσότητες)προσοχήΑύξηση της έκθεσης στην τικαγρελόρη κατά 2-φορές. Δεν αναμένεται κλινικά σημαντικό για τους περισσότερους ασθενείς.
-
προσοχήΜείωση Cmax και AUC της τικαγρελόρης (ριφαμπικίνη: 73% και 86%), μείωση AUC του δραστικού μεταβολίτη (ριφαμπικίνη: 46%).ΣύστασηΗ ταυτόχρονη χρήση δεν ενθαρρύνεται λόγω μείωσης έκθεσης και αποτελεσματικότητας.
-
Κυκλοσπορίνη (P-gp και CYP3A αναστολέας)προσοχήΑύξηση Cmax και AUC της τικαγρελόρης (2,3 και 2,8 φορές), αύξηση AUC του δραστικού μεταβολίτη (32%), μείωση Cmax του δραστικού μεταβολίτη (15%).ΣύστασηΧρήση με προσοχή.
-
Άλλες ουσίες που είναι ισχυροί αναστολείς της Ρ-gp, μέτριοι αναστολείς του CYP3A4 (π.χ. βεραπαμίλη, κινιδίνη)προσοχήΕνδέχεται να αυξήσουν την έκθεση στην τικαγρελόρη.ΣύστασηΕάν ο συνδυασμός δεν μπορεί να αποφευχθεί, η ταυτόχρονη χρήση τους πρέπει να γίνεται με προσοχή.
-
προσοχήΚαμία επίδραση στη φαρμακοκινητική της τικαγρελόρης ή του δραστικού μεταβολίτη ή στην ADP-επαγόμενη συσσώρευση των αιμοπεταλίων.ΣύστασηΕάν μεταβάλλουν την αιμόσταση, χρήση με προσοχή.
-
Μορφίνη (και άλλα οπιοειδή)προσοχήΚαθυστερημένη και μειωμένη έκθεση σε τικαγρελόρη (μείωση 35%). Πιθανότητα μειωμένης αποτελεσματικότητας της τικαγρελόρης.ΣύστασηΕάν η μορφίνη δεν μπορεί να αποφευχθεί και η άμεση αναστολή P2Y12 είναι κρίσιμη, μπορεί να εξεταστεί η χρήση παρεντερικού αναστολέα P2Y12.
-
Σιμβαστατίνη (>40 mg/ημερησίως) ή λοβαστατίνη (>40 mg/ημερησίως)προσοχήΑύξηση Cmax και AUC σιμβαστατίνης (81% και 56%), αύξηση Cmax και AUC οξέος σιμβαστατίνης (64% και 52%). Μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες ενέργειες σιμβαστατίνης.ΣύστασηΔεν συνιστάται η ταυτόχρονη χρήση με δόσεις >40 mg.
-
παρακολούθησηΑύξηση Cmax οξέος ατορβαστατίνης (23%) και AUC (36%). Δεν θεωρούνται κλινικά σημαντικές.
-
Στατίνες που μεταβολίζονται από το CYP3A4παρακολούθησηΠαρόμοια επίδραση δεν μπορεί να αποκλειστεί.
-
Υποστρώματα CYP3A4 με στενό θεραπευτικό δείκτη (σιζαπρίδη, αλκαλοειδή της ερυσιβώδους όλυρας)προσοχήΜπορεί να αυξήσει την έκθεση σε αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα.ΣύστασηΔεν συνιστάται.
-
P-gp υποστρώματα με στενό θεραπευτικό δείκτη (διγοξίνη)παρακολούθησηΑύξηση Cmax της διγοξίνης (75%) και AUC (28%). Μέσα κατώτερα επίπεδα διγοξίνης αυξήθηκαν ~30%.ΣύστασηΣυνιστάται κατάλληλη κλινική και/ή εργαστηριακή παρακολούθηση.
-
παρακολούθησηΚαμία επίδραση στα επίπεδα κυκλοσπορίνης στο αίμα.
-
Τοξλουταμίδη (CYP2C9 υπόστρωμα)χωρίς αλληλεπίδρασηΔεν μετέβαλε τα επίπεδα πλάσματος κανενός φαρμακευτικού προϊόντος. Δεν είναι αναστολέας του CYP2C9.
-
Ροσουβαστατίνη (BCRP υπόστρωμα)προσοχήΑύξηση συγκεντρώσεων ροσουβαστατίνης, αυξημένος κίνδυνος μυοπάθειας/ραβδομυόλυσης.ΣύστασηΛήψη υπόψη των οφελών έναντι των κινδύνων.
-
Από του στόματος αντισυλληπτικά (λεβονοργεστρέλη, αιθυνιλοιστραδιόλη)χωρίς αλληλεπίδρασηΑύξηση έκθεσης στην αιθυνιλοιστραδιόλη (~20%). Καμία αλλαγή στη φαρμακοκινητική της λεβονοργεστρέλης. Δεν αναμένεται κλινικά σημαντική επίδραση στην αποτελεσματικότητα.
-
Φαρμακευτικά προϊόντα που είναι γνωστό ότι επάγουν βραδυκαρδίαπροσοχήΠαρατήρηση κυρίως ασυμπτωματικών κοιλιακών παύσεων και βραδυκαρδίας.ΣύστασηΠρέπει να δίνεται προσοχή.
-
ΑΣΟ, αναστολείς αντλίας πρωτονίων, στατίνες, β-αποκλειστές, αναστολείς ΜΕΑ, ανταγωνιστές των υποδοχέων αγγειοτασίνης, ηπαρίνη, ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, ενδοφλέβιοι GpIIb, IIIa αναστολείςχωρίς αλληλεπίδρασηΔεν παρατηρήθηκαν ενδείξεις κλινικά σημαντικών ανεπιθύμητων αλληλεπιδράσεων.
-
Φαρμακευτικά προϊόντα που μεταβάλλουν την αιμόστασηπροσοχήΔυνητικές φαρμακοδυναμικές αλληλεπιδράσεις.ΣύστασηΠρέπει να δίνεται προσοχή στην ταυτόχρονη χορήγηση.
-
προσοχήΑυξημένος κίνδυνος για αιμορραγία.ΣύστασηΣυνιστάται προσοχή.
sick
Ανεπιθύμητες ενέργειες
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Ανεπιθύμητες ενέργειες
- Αιμορραγίες όγκου
- Αιμορραγίες εξ΄ αιματολογικής διαταραχής
- Θρομβωτική Θρομβοπενική Πορφύρα
- Υπερευαισθησία περιλαμβανομένου αγγειοοιδήματος
- Υπερουριχαιμία
- Ουρική αρθρίτιδα
- Σύγχυση
- Ζάλη
- Συγκοπή
- Κεφαλαλγία
- Ενδοκρανιακή αιμορραγία
- Ίλιγγος
- Αιμορραγία του οφθαλμού
- Αιμορραγία ωτός
- Βραδυαρρυθμία
- Κολποκοιλιακός αποκλεισμός
- Υπόταση
- Οπισθοπεριτοναϊκή αιμορραγία
- Δύσπνοια
- Αιμορραγίες του αναπνευστικού συστήματος
- Αιμορραγία γαστρεντερικού σωλήνα
- Διάρροια
- Ναυτία
- Δυσπεψία
- Δυσκοιλιότητα
- Υποδόρια ή δερματική αιμορραγία
- Εξάνθημα
- Κνησμός
- Μυικές αιμορραγίες
- Αιμορραγία των ουροφόρων οδών
- Αιμορραγίες αναπαραγωγικού συστήματος
- Αυξημένη κρεατινίνη αίματος
- Αιμορραγία μετά από επέμβαση
- Μετατραυματικές αιμορραγίες
Λεπτομέρειες κατά συχνότητα expand_more
-
Πολύ συχνέςΔύσπνοιαΑναπνευστικό
-
Πολύ συχνέςΥπερουριχαιμίαΜεταβολισμός
-
ΣυχνέςΑιμορραγία γαστρεντερικού σωλήναΓαστρεντερικό
-
ΣυχνέςΑιμορραγία μετά από επέμβασηΤραυματισμοί
-
ΣυχνέςΑιμορραγία του οφθαλμούΟφθαλμικές
-
ΣυχνέςΑιμορραγία των ουροφόρων οδώνΔιαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών
-
ΣυχνέςΑιμορραγίες αναπαραγωγικού συστήματοςΔιαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού
-
ΣυχνέςΑιμορραγίες εξ΄ αιματολογικής διαταραχήςΔιαταραχές του αίματος και του λεμφικού συστήματος
-
ΣυχνέςΑιμορραγίες του αναπνευστικού συστήματοςΑναπνευστικές, θωρακικές διαταραχές και διαταραχές μεσοθωρακίου
-
ΣυχνέςΑιμορραγίες όγκουΝεοπλάσματα καλοήθη, κακοήθη και μη καθορισμένα (περιλαμβάνονται κύστεις και πολύποδες)
-
ΣυχνέςΑυξημένη κρεατινίνη αίματοςΕργαστηριακές
-
ΣυχνέςΔιάρροιαΓαστρεντερικό
-
ΣυχνέςΔυσκοιλιότηταΓαστρεντερικό
-
ΣυχνέςΔυσπεψίαΓαστρεντερικό
-
ΣυχνέςΕξάνθημαΔέρμα
-
ΣυχνέςΖάληΝευρικό
-
ΣυχνέςΚεφαλαλγίαΝευρικό
-
ΣυχνέςΚνησμόςΔέρμα
-
ΣυχνέςΜετατραυματικές αιμορραγίεςΚακώσεις, δηλητηριάσεις και επιπλοκές θεραπευτικών χειρισμών
-
ΣυχνέςΜυικές αιμορραγίεςΔιαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού
-
ΣυχνέςΝαυτίαΓαστρεντερικό
-
ΣυχνέςΟυρική αρθρίτιδαΜυοσκελετικό
-
ΣυχνέςΣυγκοπήΝευρικό
-
ΣυχνέςΣύγχυσηΨυχιατρικές
-
ΣυχνέςΥποδόρια ή δερματική αιμορραγίαΔιαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού
-
ΣυχνέςΥπότασηΑγγειακές
-
Όχι συχνέςΊλιγγοςΝευρικό
-
Όχι συχνέςΑιμορραγία ωτόςΑυτί
-
Όχι συχνέςΒραδυαρρυθμίαΚαρδιά
-
Όχι συχνέςΕνδοκρανιακή αιμορραγίαΝευρικό
-
Όχι συχνέςΚολποκοιλιακός αποκλεισμόςΚαρδιά
-
Όχι συχνέςΟπισθοπεριτοναϊκή αιμορραγίαΑγγειακές
-
Μη γνωστέςΘρομβωτική Θρομβοπενική ΠορφύραΔιαταραχές του αίματος και του λεμφικού συστήματος
-
Μη γνωστέςΥπερευαισθησία περιλαμβανομένου αγγειοοιδήματοςΔιαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος
pregnant_woman
Κύηση / Γαλουχία
ΠΧΠ (SPC)
Επίπεδο κινδύνου: Αντενδείκνυται
expand_more
Κύηση / Γαλουχία
-
Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικίαΠρέπει να χρησιμοποιούν κατάλληλα αντισυλληπτικά μέτρα.Οι γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία πρέπει να χρησιμοποιούν κατάλληλα αντισυλληπτικά μέτρα ώστε να αποφύγουν την εγκυμοσύνη κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τικαγρελόρη.
-
ΚύησηΑντενδείκνυταιΔεν υπάρχουν ή είναι περιορισμένα τα δεδομένα σχετικά με τη χρήση της τικαγρελόρης σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα έδειξαν αναπαραγωγική τοξικότητα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Η τικαγρελόρη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
-
ΘηλασμόςΑποφεύγεταιΤα διαθέσιμα φαρμακοδυναμικά/τοξικολογικά δεδομένα από ζώα έχουν δείξει ότι η τικαγρελόρη και οι δραστικοί μεταβολίτες της απεκκρίνονται στο γάλα (βλ. Προκλινικά δεδομένα). Ο κίνδυνος για τα νεογέννητα/βρέφη δεν μπορεί να αποκλειστεί. Πρέπει να ληφθεί απόφαση για τη διακοπή του θηλασμού ή τη διακοπή/αποχή από τη θεραπεία με τικαγρελόρη λαμβάνοντας υπόψη το όφελος του θηλασμού για το παιδί και το όφελος της θεραπείας για τη γυναίκα.
-
ΓονιμότηταΧωρίς επίδρασηΗ τικαγρελόρη δεν είχε επίδραση στη γονιμότητα σε αρσενικά και θηλυκά ζώα (βλ. Προκλινικά δεδομένα).
e911_emergency
Υπερδοσολογία
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Υπερδοσολογία
- γαστρεντερική τοξικότητα
- δύσπνοια
- κοιλιακές παύσεις
- παρατεταμένη διάρκεια του αιμορραγικού κινδύνου
directions_car
Επίδραση στην οδήγηση
ΠΧΠ (SPC)
expand_more
Επίδραση στην οδήγηση
science
Έκδοχα
ΠΧΠ (SPC) §2 & §6.1
expand_more
Έκδοχα
biotech
Φαρμακολογία
Φαρμακοδυναμική & Φαρμακοκινητική
expand_more
Φαρμακολογία
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία
Αναστολείς της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων εξαιρουμένης της ηπαρίνης, κωδικός ATC: Β01AC24
Μηχανισμός δράσης
Το Τικαγρελόρη περιέχει τικαγρελόρη, μέλος της χημικής τάξης των κυκλοπεντυλοτριαζολοπυριμιδινών (CPTP), η οποία είναι από του στόματος, άμεσης δράσης, εκλεκτικός και αναστρέψιμα συνδεόμενος ανταγωνιστής του υποδοχέα P2Y12 και η οποία εμποδίζει τη μεσολαβούμενη από το ADP και εξαρτώμενη από τον P2Y12 ενεργοποίηση και συσσώρευση των αιμοπεταλίων. Η τικαγρελόρη δεν εμποδίζει τη σύνδεση του ADP, αλλά όταν συνδέεται με τον P2Y12 υποδορέα εμποδίζει την επαγόμενη από το ADP μεταγωγή σήματος. Επίσης η τικαγρελόρη αυξάνει τα τοπικά επίπεδα της ενδογενούς αδενοσίνης αναστέλλοντας το μεταφορέα εξισορρόπησης συγκεντρώσεων νουκλεοσιδίων-1 (ΕΝΤ-1). Η τικαγρελόρη έχει τεκμηριωθεί ότι αυξάνει τις ακόλουθες επαγόμενες από την αδενοσίνη επιδράσεις σε υγιή άτομα και σε ασθενείς με ΟΣΣ: αγγειοδιαστολή (μετρούμενη από τις αυξήσεις της στεφανιαίας ροής του αίματος σε υγιείς εθελοντές και ασθενείς με ΟΣΣ, κεφαλαλγία), αναστολή των αιμοπεταλίων (σε ολικό αίμα ανθρώπου in vitro) και δύσπνοια. Ωστόσο, η σχέση μεταξύ των παρατηρούμενων αυξήσεων της αδενοσίνης και των κλινικών εκβάσεων (π.χ.: νοσηρότητα-θνησιμότητα) δεν έχει διευκρινιστεί σαφώς.
Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις
Έναρξη της δράσης
Σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο (ΣΝ) υπό θεραπεία με ΑΣΟ, η τικαγρελόρη επιδεικνύει ταχεία έναρξη της φαρμακολογικής δράσης όπως επιδεικνύεται από τη μέση αναστολή της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων για την τικαγρελόρη στη 0,5 ώρα μετά από 180 mg δόση φόρτισης κατά περίπου 41%, με μέγιστη αναστολή της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων 89% στις 2-4 ώρες μετά τη δόση, η οποία διατηρείται μεταξύ 2-8 ωρών. Το 90% των ασθενών είχε τελικό βαθμό αναστολής της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων >70% εντός 2 ωρών μετά τη δόση.
Παρέλευση της δράσης
Εάν προγραμματίζεται επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης, ο κίνδυνος αιμορραγίας με τικαγρελόρη είναι αυξημένος σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη, όταν διακόπτεται μέσα σε λιγότερο από 96 ώρες πριν από την επέμβαση.
Δεδομένα αλλαγής θεραπείας
Η αλλαγή θεραπείας από κλοπιδογρέλη 75 mg σε τικαγρελόρη 90 mg δις ημερησίως έχει ως αποτέλεσμα απόλυτη αύξηση της Αναστολής της Συσσώρευσης των Αιμοπεταλίων κατά 26,4% και η αλλαγή από τικαγρελόρη σε κλοπιδογρέλη έχει ως αποτέλεσμα απόλυτη μείωση της Αναστολής της Συσσώρευσης των Αιμοπεταλίων κατά 24,5%. Οι ασθενείς μπορούν να αλλάξουν θεραπεία από κλοπιδογρέλη σε τικαγρελόρη χωρίς διακοπή της αντιαιμοπεταλιακής δράσης (βλ. Δοσολογία).
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Η κλινική τεκμηρίωση για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της τικαγρελόρης προκύπτει από δύο δοκιμές φάσης 3:
- Τη μελέτη PLATO [PLATelet Inhibition and Patient Outcomes], μια σύγκριση της τικαγρελόρης έναντι της κλοπιδογρέλης, όπου και οι δύο χορηγήθηκαν σε συνδυασμό με ΑΣΟ και άλλη καθιερωμένη θεραπεία.
- Τη μελέτη PEGASUS TIMI-54 [PrEvention with TicaGrelor of SecondAry Thrombotic Events in High-RiSk AcUte Coronary Syndrome Patients], μια σύγκριση της τικαγρελόρης σε συνδυασμό με ΑΣΟ έναντι μονοθεραπείας με ΑΣΟ.
Μελέτη PLATO (Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα)
Η μελέτη PLATO συμπεριέλαβε 18.624 ασθενείς οι οποίοι παρουσιάστηκαν εντός 24 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων ασταθούς στηθάγχης (UA), εμφράγματος του μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST (NSTEMI) ή εμφράγματος του μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST (STEMI), και οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν αρχικά φαρμακευτικά ή με διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI) ή με CABG.
Κλινική αποτελεσματικότητα: Συγχορηγούμενη καθημερινά με ΑΣΟ, η τικαγρελόρη 90 mg δύο φορές ημερησίως ήταν ανώτερη των 75 mg ημερησίως κλοπιδογρέλης στην πρόληψη του σύνθετου καταληκτικού σημείου ΚΑ θανάτου, ΕΜ ή αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου με τη διαφορά να διαμορφώνεται από τους ΚΑ θανάτους και το ΕΜ. Οι ασθενείς έλαβαν δόση φόρτισης 300 mg κλοπιδογρέλης (πιθανόν 600 mg αν υποβλήθηκαν σε PCI) ή 180 mg τικαγρελόρης. Το αποτέλεσμα εμφανίστηκε νωρίς (μείωση του απόλυτου κινδύνου [ARR] 0,6% και μείωση του σχετικού κινδύνου [RRR] 12% στις 30 ημέρες), με σταθερή επίδραση της θεραπείας για όλο το διάστημα των 12-μηνών, οδηγώντας σε ARR 1,9% το χρόνο με RRR 16%. Αυτό υποδηλώνει ότι η σωστή προσέγγιση, απαιτεί θεραπεία ασθενών με τικαγρελόρη 90 mg δύο φορές ημερησίως για 12 μήνες (βλ. Δοσολογία). Η θεραπεία 54 ασθενών με ΟΣΣ με τικαγρελόρη αντί για κλοπιδογρέλη θα αποτρέψει 1 αθηροθρομβωτικό σύμβαμα, η δε θεραπεία 91 ασθενών θα αποτρέψει 1 ΚΑ θάνατο (βλ. Σχήμα 1 και Πίνακα 4). Το αποτέλεσμα της θεραπείας με τικαγρελόρη έναντι της κλοπιδογρέλης παραμένει το ίδιο για πολλές υποομάδες ασθενών συμπεριλαμβανομένου του βάρους, του φύλου, του ιατρικού ιστορικού για σακχαρώδη διαβήτη, του παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου ή του μη αιμορραγικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, ή της επαναγγείωσης, των συγχορηγούμενων θεραπειών που περιλαμβάνουν ηπαρίνη, GpIIb/IIIa αναστολείς και αναστολείς αντλίας πρωτονίων (βλ. Αλληλεπιδράσεις) όπως και της τελικής διάγνωσης του ενδεικτικού συμβάντος (STEMI, NSTEMI ή UA) καθώς και της επιδιωκόμενης θεραπευτικής πορείας κατά την τυχαιοποίηση (επεμβατική ή φαρμακευτική). Μία ασθενώς σημαντική θεραπευτική αλληλεπίδραση παρατηρήθηκε με βάση την περιοχή, όπου ενώ η αναλογία κινδύνου (HR) για το κύριο καταληκτικό σημείο είναι υπέρ της τικαγρελόρης για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι υπέρ της κλοπιδογρέλης στη Βόρειο Αμερική, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού που μελετήθηκε (τιμή p αλληλεπίδρασης=0,045). Διερευνητικές αναλύσεις υποδεικνύουν μία πιθανή συσχέτιση με τη δόση ΑΣΟ καθώς παρατηρήθηκε μειωμένη αποτελεσματικότητα της τικαγρελόρης με αυξανόμενες δόσεις ΑΣΟ. Οι χρόνιες ημερήσιες δόσεις ΑΣΟ που θα συνοδεύουν την τικαγρελόρη πρέπει να είναι 75-150 mg (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις). Το σχήμα 1 δείχνει την εκτίμηση του κινδύνου για την πρώτη εμφάνιση οποιουδήποτε συμβάντος στο σύνθετο καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας.
Σχήμα 1 - Ανάλυση κύριου κλινικού σύνθετου καταληκτικού σημείου ΚΑ θανάτου, ΕΜ και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (PLATO)
Η τικαγρελόρη μείωσε την εμφάνιση του κύριου σύνθετου καταληκτικού σημείου σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη και στους δύο πληθυσμούς UA/NSTEMI και STEMI (Πίνακας 4). Κατά συνέπεια, το Τικαγρελόρη 90 mg δις ημερησίως σε συνδυασμό με χαμηλή δόση ΑΣΟ μπορεί να χορηγηθεί σε ασθενείς με ΟΣΣ (ασταθή στηθάγχη, Έμφραγμα του Μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST [NSTEMI] ή Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST [STEMI])˙ συμπεριλαμβανομένων ασθενών που αντιμετωπίζονται φαρμακευτικά, και εκείνων που αντιμετωπίζονται με διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI) ή με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (CABG).
Πίνακας 4 - Ανάλυση κύριου και δευτερευόντων καταληκτικών σημείων αποτελεσματικότητας (PLATO)
PLATO γενετική υπομελέτη: Η γονοτύπηση των CYP2C19 και ABCB1 σε 10.285 ασθενείς της PLATO παρείχε συσχετίσεις των γονοτυπικών ομάδων με τις εκβάσεις της PLATO. Η ανωτερότητα της τικαγρελόρης έναντι της κλοπιδογρέλης στη μείωση των μειζόνων καρδιαγγειακών συμβαμάτων δεν επηρεάστηκε σημαντικά από το γονότυπο του CYP2C19 ή του ABCB1 των ασθενών. Ομοίως με τη συνολική μελέτη PLATO, η συνολική Μείζονα αιμορραγία κατά PLATO δεν διέφερε μεταξύ της τικαγρελόρης και της κλοπιδογρέλης, ανεξάρτητα από το γονότυπο του CYP2C19 ή του ABCB1. Η μη σχετιζόμενη με CABG μείζονα αιμορραγία κατά PLATO αυξήθηκε με την τικαγρελόρη σε σύγκριση με την κλοπιδογρέλη σε ασθενείς με μία ή περισσότερες απώλειες των λειτουργικών αλληλίων του CYP2C19, αλλά ήταν όμοια με την κλοπιδογρέλη σε ασθενείς χωρίς απώλεια λειτουργικού αλληλίου.
Συνδυασμός αποτελεσματικότητας και ασφάλειας: Ένα συνδυασμένο καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας και ασφάλειας (ΚΑ θάνατος, EM, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή κατά PLATO «Συνολική Μείζων» αιμορραγία) υποδεικνύει ότι το όφελος στην αποτελεσματικότητα της τικαγρελόρης έναντι της κλοπιδογρέλης δεν αντισταθμίζεται από τα μείζονα αιμορραγικά συμβάντα (ARR 1,4%, RRR 8%, HR 0,92%, p=0,0257) για διάστημα 12 μηνών μετά το OΣΣ.
Κλινική ασφάλεια: Υπομελέτη Holter: Για τη μελέτη της εμφάνισης κοιλιακών παύσεων και άλλων επεισοδίων αρρυθμίας κατά τη διάρκεια της PLATO, οι ερευνητές πραγματοποίησαν παρακολούθηση με Holter σε μία υποομάδα 3000 περίπου ασθενών, εκ των οποίων περίπου οι 2000 είχαν καταγραφές τόσο κατά την οξεία φάση του OΣΣ όσο και μετά από ένα μήνα. Η κύρια μεταβλητή ενδιαφέροντος ήταν η εμφάνιση κοιλιακών παύσεων ≥3 δευτερόλεπτα. Περισσότεροι ασθενείς είχαν κοιλιακές παύσεις με την τικαγρελόρη (6,0%) σε σχέση με την κλοπιδογρέλη (3,5%) στην οξεία φάση, και 2,2% και 1,6%, αντιστοίχως, μετά από 1 μήνα (βλ. Ειδικές προειδοποιήσεις). Η αύξηση στις κοιλιακές παύσεις στην οξεία φάση του ΟΣΣ ήταν συχνότερη στους ασθενείς υπό τικαγρελόρη με ιστορικό ΧΚΑ (9,2% έναντι 5,4% σε ασθενείς χωρίς ιστορικό ΧΚΑ˙ για τους ασθενείς υπό κλοπιδογρέλη, 4,0% σε εκείνους με ιστορικό έναντι 3,6% σε εκείνους χωρίς ιστορικό ΧΚΑ). Αυτή η ανισορροπία δεν εμφανίστηκε στον ένα μήνα: 2,0% έναντι 2,1% για τους ασθενείς υπό θεραπεία τικαγρελόρης με ή χωρίς ιστορικό ΧΚΑ, αντίστοιχα˙ και 3,8% έναντι 1,4% με κλοπιδογρέλη. Δεν υπήρξαν ανεπιθύμητα κλινικά επακόλουθα που να συνδέονται με αυτήν την ανισορροπία (συμπεριλαμβανομένης της τοποθέτησης βηματοδότη) σε αυτόν τον πληθυσμό ασθενών.
Μελέτη PEGASUS (Ιστορικό Εμφράγματος του Μυοκαρδίου)
Η μελέτη PEGASUS TIMI-54 ήταν μια μελέτη 21.162 ασθενών, καθοδηγούμενη από συμβάντα, τυχαιοποιημένη, διπλά-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, παράλληλων ομάδων, διεθνής πολυκεντρική μελέτη για την εκτίμηση της πρόληψης αθηροθρομβωτικών επεισοδίων με την τικαγρελόρη χορηγούμενη σε 2 δόσεις (είτε 90 mg δις ημερησίως ή 60 mg δις ημερησίως) σε συνδυασμό με χαμηλή δόση ΑΣΟ (75-150 mg), σε σύγκριση με μονοθεραπεία με ΑΣΟ σε ασθενείς με ιστορικό ΕΜ και επιπρόσθετους παράγοντες κινδύνου για αθηροθρόμβωση. Οι ασθενείς ήταν κατάλληλοι για συμμετοχή εάν είχαν ηλικία 50 ετών ή μεγαλύτερη, ιστορικό ΕΜ (1 έως 3 έτη προ της τυχαιοποίησης) και τουλάχιστον έναν από τους ακόλουθους παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης αθηροθρόμβωσης: ηλικία ≥65 ετών, σακχαρώδη διαβήτη που χρήζει θεραπείας, δεύτερο προηγούμενο ΕΜ, ενδείξεις πολυαγγειακής ΣΝ ή χρόνια νεφρική δυσλειτουργία μη τελικού σταδίου. Οι ασθενείς δεν ήταν κατάλληλοι προς ένταξη εάν υπήρχε προγραμματισμένη χορήγηση ενός ανταγωνιστή των υποδοχέων P2Y12, διπυριδαμόλης, σιλοσταζόλης, ή αντιπηκτικής θεραπείας κατά τη διάρκεια της περιόδου της μελέτης˙ εάν είχαν αιμορραγική διαταραχή ή ιστορικό ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου ή ενδοκρανιακής αιμορραγίας, όγκο του κεντρικού νευρικού συστήματος ή ενδοκρανιακές αγγειακές διαταραχές˙ εάν είχαν αιμορραγία του γαστρεντερικού σωλήνα εντός των προηγούμενων 6 μηνών ή υποβλήθηκαν σε μείζονα χειρουργική επέμβαση εντός των προηγούμενων 30 ημερών.
Η τικαγρελόρη επιδεικνύει γραμμική φαρμακοκινητική και η έκθεση στην τικαγρελόρη και στον δραστικό μεταβολίτη (AR-C124910XX) είναι περίπου ανάλογη της δόσης μέχρι τα 1260 mg.
Απορρόφηση
Η απορρόφηση της τικαγρελόρης είναι ταχεία με διάμεσο tmax περίπου 1,5 ώρα. Ο σχηματισμός του κύριου κυκλοφορούντος μεταβολίτη AR-C124910XX (επίσης δραστικός) από την τικαγρελόρη είναι ταχύς με διάμεσο tmax περίπου 2,5 ώρες. Μετά από μία εφάπαξ δόση από του στόματος 90 mg τικαγρελόρης υπό συνθήκες νηστείας σε υγιή άτομα, η Cmax είναι 529 ng/ml και η AUC είναι 3451 ng*h/ml. Η αναλογία μεταβολίτη/μητρικής ουσίας είναι 0,28 για τη Cmax και 0,42 για την AUC. Η φαρμακοκινητική της τικαγρελόρης και του AR-C124910XX σε ασθενείς με ιστορικό ΕΜ ήταν γενικά παρόμοια με εκείνη του πληθυσμού με ΟΣΣ. Με βάση μια φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού της μελέτης PEGASUS η διάμεση Cmax της τικαγρελόρης ήταν 391 ng/ml και η AUC ήταν 3801 ng*h/ml στη σταθεροποιημένη κατάσταση για την τικαγρελόρη 60 mg. Για την τικαγρελόρη 90 mg η Cmax ήταν 627 ng/ml και η AUC ήταν 6255 ng*h/ml στη σταθεροποιημένη κατάσταση. Η μέση απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της τικαγρελόρης εκτιμήθηκε ότι είναι 36%. Η κατανάλωση γεύματος με μεγάλη περιεκτικότητα σε λιπαρά είχε ως αποτέλεσμα 21% αύξηση στην AUC της τικαγρελόρης και 22% μείωση στη Cmax του δραστικού μεταβολίτη αλλά δεν είχε επίδραση στη Cmax της τικαγρελόρης ή στην AUC του δραστικού μεταβολίτη. Αυτές οι μικρές μεταβολές θεωρούνται ελάχιστης κλινικής σημασίας. Ως εκ τούτου, η τικαγρελόρη μπορεί να χορηγηθεί με ή χωρίς τροφή. Η τικαγρελόρη όπως και ο δραστικός της μεταβολίτης είναι υποστρώματα της P-gp. Η τικαγρελόρη ως θρυμματισμένα δισκία αναμειγμένα με νερό, που λαμβάνονται από το στόμα ή που χορηγούνται μέσω ρινογαστρικού σωλήνα στο στομάχι, έχουν ανάλογη βιοδιαθεσιμότητα με τα ολόκληρα δισκία σχετικά με τις AUC και Cmax για την τικαγρελόρη και το δραστικό μεταβολίτη. Η αρχική έκθεση (0,5 και 1 ώρα μετά τη δόση) των θρυμματισμένων δισκίων αναμειγμένων με νερό ήταν υψηλότερη σε σύγκριση με τα ολόκληρα δισκία, με γενικά πανομοιότυπο προφίλ συγκέντρωσης στη συνέχεια (2 έως 48 ώρες).
Κατανομή
Ο όγκος κατανομής της τικαγρελόρης σε σταθερή κατάσταση είναι 87,5 l. Η τικαγρελόρη και ο δραστικός της μεταβολίτης συνδέονται εκτενώς με τις πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσματος (>99,0%).
Βιομετασχηματισμός
Το CYP3A4 είναι το κύριο ένζυμο υπεύθυνο για το μεταβολισμό της τικαγρελόρης και για το σχηματισμό του δραστικού μεταβολίτη ενώ η αλληλεπίδρασή τους με άλλα υποστρώματα του CYP3A κυμαίνεται από ενεργοποίηση μέχρι αναστολή. Ο κύριος μεταβολίτης της τικαγρελόρης είναι ο AR-C124910XX, ο οποίος είναι επίσης δραστικός όπως προσδιορίζεται από την in vitro σύνδεση στον αιμοπεταλιακό υποδοχέα P2Y12 του ADP. Η συστηματική έκθεση στο δραστικό μεταβολίτη είναι περίπου 30-40% αυτής που επιτυγχάνεται με την τικαγρελόρη.
Αποβολή
Η κύρια οδός αποβολής της τικαγρελόρης είναι μέσω του ηπατικού μεταβολισμού. Όταν χορηγείται ραδιοσημασμένη τικαγρελόρη, η μέση ανάκτηση ραδιενέργειας είναι περίπου 84% (57,8% στα κόπρανα, 26,5% στα ούρα). Η ανάκτηση της τικαγρελόρης και του δραστικού μεταβολίτη από τα ούρα ήταν μικρότερη του 1% της δόσης και για τα δύο. Η κύρια οδός αποβολής του δραστικού μεταβολίτη είναι πιθανότατα μέσω της χολικής έκκρισης. Ο μέσος t1/2 ήταν περίπου 7 ώρες για την τικαγρελόρη και 8,5 ώρες για το δραστικό μεταβολίτη.
Ειδικοί πληθυσμοί
Ηλικιωμένοι
Παρατηρήθηκε υψηλότερη έκθεση στην τικαγρελόρη (περίπου 25% για Cmax και AUC) και στο δραστικό μεταβολίτη σε ηλικιωμένους ασθενείς (ηλικία ≥ 75 ετών) με ΟΣΣ σε σύγκριση με νεότερους ασθενείς από τη φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού. Αυτές οι διαφορές δεν θεωρούνται κλινικά σημαντικές (βλ. Δοσολογία).
Παιδιατρικός πληθυσμός
Περιορισμένα δεδομένα είναι διαθέσιμα σε παιδιά με δρεπανοκυτταρική νόσο (βλ. Δοσολογία και Φαρμακοδυναμικές). Στη μελέτη HESTIA 3, σε ασθενείς ηλικίας 2 έως κάτω των 18 ετών βάρους ≥12 έως ≤24 kg, >24 έως ≤48 kg και >48 kg, χορηγήθηκε τικαγρελόρη ως παιδιατρικά διασπειρόμενα δισκία των 15 mg σε δόσεις των 15, 30 και 45 mg δύο φορές την ημέρα, αντίστοιχα. Με βάση τη φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού, η μέση AUC κυμάνθηκε από 1.095 ngh/ml έως 1.458 ngh/ml και η μέση Cmax κυμάνθηκε από 143 ng/ml έως 206 ng/ml στη σταθεροποιημένη κατάσταση.
Φύλο
Παρατηρήθηκε υψηλότερη έκθεση στην τικαγρελόρη και στο δραστικό μεταβολίτη σε γυναίκες σε σύγκριση με άντρες. Οι διαφορές δεν θεωρούνται κλινικά σημαντικές.
Νεφρική δυσλειτουργία
Η έκθεση στην τικαγρελόρη ήταν περίπου 20% χαμηλότερη και η έκθεση στο δραστικό μεταβολίτη ήταν περίπου 17% υψηλότερη σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης <30 ml/min) σε σύγκριση με άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Σε ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου υπό αιμοδιύλιση, η AUC και η Cmax της τικαγρελόρης 90 mg που χορηγήθηκε σε μια ημέρα χωρίς διύλιση ήταν 38% και 51% υψηλότερες σε σύγκριση με τα άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Παρόμοια αύξηση της έκθεσης παρατηρήθηκε όταν η τικαγρελόρη χορηγήθηκε αμέσως πριν τη διύλιση (49% και 61%, αντίστοιχα) καταδεικνύοντας ότι η τικαγρελόρη δεν απομακρύνεται με αιμοδιύλιση. Η έκθεση του δραστικού μεταβολίτη αυξήθηκε σε μικρότερο βαθμό (AUC 13-14% και Cmax 17-36%). Η επίδραση της αναστολής της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων (IPA) της τικαγρελόρης ήταν ανεξάρτητη από τη διύλιση σε ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου και παρόμοια με άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (βλ. Δοσολογία).
Ηπατική δυσλειτουργία
Οι Cmax και AUC για την τικαγρελόρη ήταν 12% και 23% υψηλότερες σε ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργία σε σύγκριση με τα αντίστοιχα υγιή άτομα, ωστόσο η επίδραση της τικαγρελόρης στην αναστολή της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων. Δεν απαιτείται προσαρμογή της δοσολογίας σε ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργία. Η τικαγρελόρη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία και δεν υπάρχουν πληροφορίες φαρμακοκινητικών δεδομένων για ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς που είχαν μέτρια ή σοβαρή άνοδο σε μία ή περισσότερες εξετάσεις της ηπατικής λειτουργίας κατά την έναρξη, οι συγκεντρώσεις πλάσματος της τικαγρελόρης ήταν κατά μέσο όρο παρόμοιες ή ελαφρά υψηλότερες σε σύγκριση με εκείνους χωρίς αυξήσεις κατά την έναρξη. Δεν συνιστάται προσαρμογή της δοσολογίας σε ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία (βλ. Δοσολογία και Ειδικές προειδοποιήσεις).
Εθνικότητα
Οι ασθενείς Ασιατικής προέλευσης είχαν 39% υψηλότερη μέση βιοδιαθεσιμότητα σε σύγκριση με τους Καυκάσιους ασθενείς. Οι ασθενείς που αυτοπροσδιορίστηκαν ως μαύροι είχαν 18% χαμηλότερη βιοδιαθεσιμότητα της τικαγρελόρης σε σύγκριση με τους Καυκάσιους ασθενείς. Σε κλινικές φαρμακολογικές μελέτες, η έκθεση (Cmax και AUC) στην τικαγρελόρη σε Ιάπωνες ήταν περίπου 40% (20% μετά την προσαρμογή για το βάρος σώματος) υψηλότερη σε σύγκριση με αυτή των Καυκάσιων. Η έκθεση των ασθενών που αυτοπροσδιορίστηκαν ως Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι ήταν παρόμοια με εκείνη των Καυκασίων.
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία Αναστολείς της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων εξαιρουμένης της ηπαρίνης, κωδικός ATC: Β01AC24 ### Μηχανισμός δράσης Το Τικαγρελόρη περιέχει τικαγρελόρη, μέλος της χημικής τάξης των κυκλοπεντυλοτριαζολοπυριμιδινών (CPTP), η…
Παρακολούθηση Αγωγής
Εργαστηριακοί & κλινικοί έλεγχοι από το SPC, ανά σύστημα
Εργαστηριακές εξετάσεις (αίμα / ούρα)
| Έλεγχος | Σύστημα | Συχνότητα | Προϋπόθεση |
|---|---|---|---|
| Νεφρική λειτουργία | water_dropΝεφρική λειτουργία | σύμφωνα με τη συνήθη ιατρική πρακτική | — |
| ένα μήνα μετά την έναρξη της θεραπείας | Ασθενείς με ΟΣΣ, ≥75 ετών, μέτρια/σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία ή σε ARB |
Σκευάσματα & Τιμολόγηση
Μονογραφίες Πηγών
Αναλυτικό περιεχόμενο ανά πηγή για τεκμηρίωση και έλεγχο
science
PubChem
Φαρμακοδυναμική
expand_more
Φαρμακοδυναμική
Φαρμακοδυναμική
Η τικαγκρελόρη είναι ένας ανταγωνιστής των υποδοχέων P2Y12 που αναστέλλει τον σχηματισμό θρόμβων, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου και ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Έχει μέτρια διάρκεια δράσης, καθώς χορηγείται δύο φορές την ημέρα, και ευρύ θεραπευτικό δείκτη, καθώς υψηλές μεμονωμένες δόσεις είναι καλά ανεκτές. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τον κίνδυνο αιμορραγίας, δύσπνοιας και βραδυαρρυθμιών.
neurology
PubChem
Μηχανισμός δράσης
expand_more
Μηχανισμός δράσης
Μηχανισμός Δράσης
Η τικαγκρελόρη είναι ένας ανταγωνιστής των υποδοχέων P2Y12. Οι υποδοχείς P2Y12 συνδέονται με Gαi2 και άλλες Gi πρωτεΐνες που αναστέλλουν την αδενυλική κυκλάση. Η σηματοδότηση που διαμεσολαβείται από Gi ενεργοποιεί επίσης PI3K, Akt, Rap1b και κανάλια καλίου. Οι κατάντη επιδράσεις αυτών των δραστηριοτήτων διαμεσολαβούν την αιμόσταση και οδηγούν σε συσσώρευση αιμοπεταλίων. Ο ανταγωνισμός του υποδοχέα P2Y12 μειώνει την ανάπτυξη αποφρακτικών θρόμβων, γεγονός που μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου και ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Η τικαγκρελόρη, ένα παράγωγο κυκλοπεντυλτριαζολοπυριμιδίνης, είναι ένας μη-θειοπυριδινικός, ανταγωνιστής του υποδοχέα ADP των αιμοπεταλίων P2Y12. Σε αντίθεση με τις θειοπυριδίνες (π.χ. κλοπιδογρέλη, πρασουγρέλη), η τικαγκρελόρη συνδέεται αναστρέψιμα με τον υποδοχέα P2Y12 ADP και δεν απαιτεί ηπατική μετατροπή για να ασκήσει τη φαρμακολογική της δράση. Η τικαγκρελόρη εμφανίζει μη ανταγωνιστική και αναστρέψιμη σύνδεση με τον υποδοχέα P2Y12 ADP των αιμοπεταλίων, αποτρέποντας τη μεταγωγή σήματος της οδού της κυκλικής αδενοσινο-μονοφωσφορικής (cAMP). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη έκθεση των θέσεων πρόσδεσης ινωδογόνου στο σύμπλεγμα GP IIb/IIIa των αιμοπεταλίων και την επακόλουθη αναστολή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων. Εκτός από τον αποκλεισμό του υποδοχέα ADP των αιμοπεταλίων, η τικαγκρελόρη αναστέλλει την επαναπρόσληψη αδενοσίνης στα ερυθροκύτταρα, ένας μηχανισμός που μπορεί να εξηγήσει ορισμένες από τις ευεργετικές καρδιαγγειακές επιδράσεις του φαρμάκου, ενώ ενδεχομένως συμβάλλει σε ορισμένες από τις ανεπιθύμητες ενέργειές του (π.χ. δύσπνοια, κοιλιακές παύσεις).
biotech
PubChem
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
expand_more
Απορρόφηση / κατανομή / απέκκριση
Απορρόφηση, Κατανομή & Απέκκριση
Η τικαγκρελόρη έχει βιοδιαθεσιμότητα 36% από του στόματος. Μια εφάπαξ από του στόματος δόση 200mg τικαγκρελόρης φτάνει σε Cmax 923ng/mL, με Tmax 1.5 ώρες και AUC 6675ngh/mL. Ο ενεργός μεταβολίτης της τικαγκρελόρης φτάνει σε Cmax 264ng/mL, με Tmax 3.0 ώρες και AUC 2538ngh/mL.
Μια ραδιοσημασμένη δόση τικαγκρελόρης ανασύρεται κατά 57.8% στα κόπρανα και 26.5% στα ούρα. Λιγότερο από 1% της δόσης ανασύρεται ως μη μεταβολιζόμενο μητρικό φάρμακο. Ο ενεργός μεταβολίτης AC-C124910XX αποτελεί το 21.7% της ανάκτησης στα κόπρανα. Ο μεταβολίτης AR-C133913XX αποτελεί το 9.2% της ανάκτησης στα ούρα και 2.7% της ανάκτησης στα κόπρανα. Άλλοι ελάσσονες μεταβολίτες ανασύρονται κυρίως στα ούρα.
Ο όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση της τικαγκρελόρης είναι 88 L.
Η νεφρική κάθαρση της τικαγκρελόρης είναι 0.00584L/h.
Το φάρμακο μεταβολίζεται κυρίως από το κυτόχρωμα P-450 (CYP) ισοένζυμο 3A4 σε έναν ενεργό μεταβολίτη που έχει παρόμοια αντιαιμοπεταλιακή δράση με το μητρικό φάρμακο. Οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα της τικαγκρελόρης και του ενεργού μεταβολίτη της αυξάνονται με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, με τις μέγιστες συγκεντρώσεις να επιτυγχάνονται εντός περίπου 1.5 και 2.5 ωρών, αντίστοιχα. Η τικαγκρελόρη αποβάλλεται κυρίως στα κόπρανα και σε μικρότερο βαθμό στα ούρα· λιγότερο από 1% μιας δόσης ανασύρεται στα ούρα ως το μητρικό φάρμακο και ο ενεργός μεταβολίτης. … Τόσο η τικαγκρελόρη όσο και ο ενεργός μεταβολίτης της συνδέονται εκτενώς (πάνω από 99%) με πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσματος. Η χορήγηση με γεύμα πλούσιο σε λιπαρά αυξάνει τη συστηματική έκθεση της τικαγκρελόρης κατά 21% και μειώνει τις μέγιστες συγκεντρώσεις του ενεργού μεταβολίτη στο πλάσμα κατά 22%, αλλά δεν έχει επίδραση στις μέγιστες συγκεντρώσεις της τικαγκρελόρης στο πλάσμα ή στη συστηματική έκθεση στον ενεργό μεταβολίτη.
Η τικαγκρελόρη απορροφάται γρήγορα μετά από χορήγηση από του στόματος.
Η κύρια οδός απέκκρισης της τικαγκρελόρης είναι ο ηπατικός μεταβολισμός. Όταν χορηγείται ραδιοσημασμένη τικαγκρελόρη, η μέση ανάκτηση ραδιενέργειας είναι περίπου 84% (58% στα κόπρανα, 26% στα ούρα). Οι ανακτήσεις τικαγκρελόρης και του ενεργού μεταβολίτη στα ούρα ήταν και οι δύο λιγότερο από 1% της δόσης. Η κύρια οδός απέκκρισης για τον κύριο μεταβολίτη της τικαγκρελόρης είναι πιθανότατα η χολική έκκριση.
/ΓΑΛΑ/ Δεν είναι γνωστό εάν η τικαγκρελόρη ή οι ενεργοί μεταβολίτες της απεκκρίνονται στο ανθρώπινο γάλα. Η τικαγκρελόρη απεκκρίνεται στο γάλα αρουραίων.
Για περισσότερα δεδομένα Απορρόφησης, Κατανομής και Απέκκρισης (Πλήρη) για την Τικαγκρελόρη (6 συνολικά), παρακαλούμε επισκεφθείτε τη σελίδα του αρχείου HSDB.
water_drop
PubChem
Δέσμευση πρωτεϊνών
expand_more
Δέσμευση πρωτεϊνών
Σύνδεση με Πρωτεΐνες
Η τικαγκρελόρη και ο ενεργός μεταβολίτης της συνδέονται >99% με πρωτεΐνες στο πλάσμα, ιδιαίτερα με αλβουμίνη.
hub
PubChem
Μεταβολισμός
expand_more
Μεταβολισμός
Μεταβολισμός
Η πλήρης δομή όλων των μεταβολιτών της τικαγκρελόρης δεν είναι καλά καθορισμένη. Η τικαγκρελόρη μπορεί να αποαλκυλιωθεί στη θέση 5 του κυκλοπεντανικού δακτυλίου σχηματίζοντας τον ενεργό AR-C124910XX. Ο κυκλοπεντανικός δακτύλιος του AR-C124910XX μπορεί να υποστεί περαιτέρω γλυκουρονιδίωση ή η αλυσίδα αλκυλίου που συνδέεται με το θείο μπορεί να υδροξυλιωθεί. Η τικαγκρελόρη μπορεί επίσης να γλυκουρονιδιωθεί ή να υδροξυλιωθεί. Η τικαγκρελόρη μπορεί επίσης να Ν-αποαλκυλιωθεί σχηματίζοντας AR-C133913XX, ο οποίος υφίσταται περαιτέρω γλυκουρονιδίωση ή υδροξυλίωση.
Το CYP3A4 είναι το κύριο ένζυμο που είναι υπεύθυνο για τον μεταβολισμό της τικαγκρελόρης και το σχηματισμό του κύριου ενεργού μεταβολίτη της. Η τικαγκρελόρη και ο κύριος ενεργός μεταβολίτης της είναι ασθενή υποστρώματα και αναστολείς της P-γλυκοπρωτεΐνης. Η συστηματική έκθεση στον ενεργό μεταβολίτη είναι περίπου 30-40% της έκθεσης της τικαγκρελόρης.
Το φάρμακο μεταβολίζεται κυρίως από το κυτόχρωμα P-450 (CYP) ισοένζυμο 3A4 σε έναν ενεργό μεταβολίτη που έχει παρόμοια αντιαιμοπεταλιακή δράση με το μητρικό φάρμακο.
Η τικαγκρελόρη είναι ένας αναστρέψιμα συνδεόμενος από του στόματος ανταγωνιστής των υποδοχέων P2Y(12) που αναπτύσσεται για την πρόληψη θρομβωτικών συμβαμάτων σε ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα. Η φαρμακοκινητική, ο μεταβολισμός και η απέκκριση της τικαγκρελόρης διερευνήθηκαν για 168 ώρες σε έξι υγιείς άνδρες λήπτες μίας εφάπαξ από του στόματος δόσης εναιωρήματος 200 mg (14)C-τικαγκρελόρης. … Τα κύρια κυκλοφορούντα συστατικά στο πλάσμα και τα κόπρανα αναγνωρίστηκαν ως τικαγκρελόρη και AR-C124910XX, ενώ στα ούρα τα κύρια συστατικά ήταν ο μεταβολίτης M5 (AR-C133913XX) και το γλυκουρονιδικό του σύζευγμα M4. Τα επίπεδα αμετάβλητης τικαγκρελόρης και AR-C124910XX ήταν <0.05% στα ούρα, υποδεικνύοντας ότι η νεφρική κάθαρση της τικαγκρελόρης και AR-C124910XX έχει μικρή σημασία. Η διατομεακή μεταβλητότητα ήταν μικρή τόσο σε εκχυλίσματα ούρων όσο και κοπράνων με μόνο μικρές ποσοτικές διαφορές. Και οι 10 μεταβολίτες χαρακτηρίστηκαν πλήρως ή μερικώς και προτάθηκε μια πλήρης οδός βιομετατροπής για την τικαγκρελόρη, στην οποία η οξειδωτική απώλεια της υδροξυαιθυλικής πλευρικής αλυσίδας από την τικαγκρελόρη σχηματίζει AR-C124910XX και μια δεύτερη οξειδωτική οδός οδηγεί σε Ν-αποαλκυλίωση της τικαγκρελόρης, σχηματίζοντας AR-C133913XX.
hourglass
PubChem
Ημίσεια ζωή
expand_more
Ημίσεια ζωή
Βιολογικός Χρόνος Ημίσειας Ζωής
Η τικαγκρελόρη έχει χρόνο ημίσειας ζωής στο πλάσμα περίπου 8 ώρες, ενώ ο ενεργός μεταβολίτης έχει χρόνο ημίσειας ζωής στο πλάσμα περίπου 12 ώρες.
Οι μέσοι τελικοί χρόνοι ημίσειας ζωής της τικαγκρελόρης και του ενεργού μεταβολίτη της αναφέρονται περίπου 7 και 9 ώρες, αντίστοιχα.
Η τικαγκρελόρη είναι ένας αναστρέψιμα συνδεόμενος από του στόματος ανταγωνιστής των υποδοχέων P2Y(12) που αναπτύσσεται για την πρόληψη θρομβωτικών συμβαμάτων σε ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα. Η φαρμακοκινητική, ο μεταβολισμός και η απέκκριση της τικαγκρελόρης διερευνήθηκαν για 168 ώρες σε έξι υγιείς άνδρες λήπτες μίας εφάπαξ από του στόματος δόσης εναιωρήματος 200 mg της (14)C-τικαγκρελόρης. … Η ραδιενέργεια ήταν μη ανιχνεύσιμη στο πλάσμα μετά από 20 ώρες και στο αίμα μετά από 12 ώρες (χρόνοι ημίσειας ζωής 6,3 και 4,6 ώρες, αντίστοιχα) στους περισσότερους λήπτες.
category
PubChem
MeSH classification
expand_more
MeSH classification
Κατηγοριοποίηση MeSH
Φάρμακα ή παράγοντες που ανταγωνίζονται ή εξασθενούν οποιονδήποτε μηχανισμό που οδηγεί σε συσσώρευση αιμοπεταλίων, είτε κατά τις φάσεις ενεργοποίησης και αλλαγής σχήματος είτε μετά την αντίδραση απελευθέρωσης πυκνόκοκκων και τη διέγερση του συστήματος προσταγlandiN-θρομβοξάνης.
Ενώσεις που συνδέονται και αποκλείουν τη διέγερση των ΠΟΥΡΙΝΕΡΓΙΚΩΝ ΥΠΟΔΟΧΕΩΝ P2Y. Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται ανταγωνιστές ειδικών υποτύπων υποδοχέων P2Y.
fact_check
PubChem
FDA classification
expand_more
FDA classification
Κατηγοριοποίηση FDA
GLH0314RVC
TICAGRELOR
Καθιερωμένη Φαρμακολογική Κλάση [EPC] - Αναστολέας Αιμοπεταλίων P2Y12
Φυσιολογικές Επιδράσεις [PE] - Μειωμένη Συσσώρευση Αιμοπεταλίων
Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Ανταγωνιστές Υποδοχέων P2Y12
Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Αναστολείς Κυτοχρώματος P450 3A4
Μηχανισμοί Δράσης [MoA] - Αναστολείς P-Γλυκοπρωτεΐνης
Η τικαγκρελόρη είναι ένας αναστολέας αιμοπεταλίων P2Y12. Ο μηχανισμός δράσης της τικαγκρελόρης είναι ως ανταγωνιστής υποδοχέων P2Y12, αναστολέας κυτοχρώματος P450 3A4 και αναστολέας P-γλυκοπρωτεΐνης. Η φυσιολογική επίδραση της τικαγκρελόρης οφείλεται σε Μειωμένη Συσσώρευση Αιμοπεταλίων.
TICAGRELOR
Αναστολείς P-Γλυκοπρωτεΐνης [MoA]· Μειωμένη Συσσώρευση Αιμοπεταλίων [PE]· Ανταγωνιστές Υποδοχέων P2Y12 [MoA]· Αναστολείς Κυτοχρώματος P450 3A4 [MoA]· Αναστολέας Αιμοπεταλίων P2Y12 [EPC]
Ημίσεια ζωή
Δέσμευση πρωτεϊνών
Απέκκριση
Πρωτόκολλα Συνταγογράφησης
Συνταγογραφείται εφόσον ο ασθενής εντάσσεται σε κάποιο από τα παρακάτω βήματα:
-
ΒΗΜΑ DAPT-12mo B01AC24Διπλή αντιαιμοπεταλιακή 12 μήνες — Οξύ Στεφανιαίο ΣύνδρομοΟξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο (ACS) — τα ΟΣΣ θεωρούνται καταστάσεις αυξημένου θρομβωτικού κινδύνουΔοσολογία: Aspirin 75–100 mg × 1 + Ticagrelor 90 mg × 2 (loading 180 mg) · 12 μήνες
-
ΒΗΜΑ Dual-CCS B01AC24Διπλή αντιθρομβωτική σε Χρόνιο Στεφανιαίο Σύνδρομο (CCS)CCS σε φλεβοκομβικό ρυθμό + υψηλός ισχαιμικός κίνδυνος + ΧΩΡΙΣ υψηλό αιμορραγικό κίνδυνοΔοσολογία: Aspirin 75–100 mg × 1 + Ticagrelor 60 mg × 2 · Παράταση μετά 12 μ. DAPT (PEGASUS-TIMI 54)
Απόσυρση / Deprescribing
Αντιαιμοπεταλιακά
Επιστημονικό Προφίλ
expand_more
Κατηγοριοποίηση MeSH
Φάρμακα ή παράγοντες που ανταγωνίζονται ή εξασθενούν οποιονδήποτε μηχανισμό που οδηγεί σε συσσώρευση αιμοπεταλίων, είτε κατά τις φάσεις ενεργοποίησης και αλλαγής σχήματος είτε μετά την αντίδραση απελευθέρωσης πυκνόκοκκων και τη διέγερση του συστήματος προσταγlandiN-θρομβοξάνης.
Ενώσεις που συνδέονται και αποκλείουν τη διέγερση των ΠΟΥΡΙΝΕΡΓΙΚΩΝ ΥΠΟΔΟΧΕΩΝ P2Y. Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται ανταγωνιστές ειδικών υποτύπων υποδοχέων P2Y.