OLMESARTAN + HYDROCHLOROTHIAZIDE/MYLAN(ολμεσαρταν + hυδροχλοροθηαζηδε/μυλαν)

Φαρμακοδυναμικές

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές αγγειοτασίνης ΙΙ και διουρητικά, κωδικός ATC: C09D A 08

Μηχανισμός δράσης/ Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Το Olmesartan+Olmesartan Medoxomil And Diuretics/Olmesartan Medoxomil And Diuretics αποτελεί συνδυασμό ενός ανταγωνιστή των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ, της olmesartan medoxomil και ενός θειαζιδικού διουρητικού, της υδροχλωροθειαζίδης. Ο συνδυασμός αυτών των συστατικών έχει μία αθροιστική αντιυπερτασική δράση, ελαττώνοντας την αρτηριακή πίεση σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι τα μεμονωμένα συστατικά. Μία ημερήσια δόση olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics εξασφαλίζει αποτελεσματική και ομαλή μείωση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια του 24ώρου που μεσολαβεί μεταξύ δύο δόσεων.

Η olmesartan medoxomil είναι ένας από του στόματος δραστικός, εκλεκτικός ανταγωνιστής των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ (τύπου ΑΤ1). Η αγγειοτασίνη ΙΙ είναι η κύρια αγγειοδραστική ορμόνη του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης και παίζει σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της υπέρτασης. Οι επιδράσεις της αγγειοτασίνης ΙΙ συμπεριλαμβάνουν αγγειοσύσπαση, διέγερση της σύνθεσης και απελευθέρωσης αλδοστερόνης, καρδιακή διέγερση και νεφρική επαναπορρόφηση του νατρίου. Η ολμεσαρτάνη εμποδίζει την αγγειοσύσπαση και την έκκριση της αλδοστερόνης, που προκαλούνται από την αγγειοτασίνη ΙΙ, δεσμεύοντας τους ΑΤ1 υποδοχείς της στους ιστούς, συμπεριλαμβανομένων των λείων μυϊκών ινών και των επινεφριδίων. Η δράση της ολμεσαρτάνης είναι ανεξάρτητη από την προέλευση ή την οδό της σύνθεσης της αγγειοτασίνης ΙΙ. Ο εκλεκτικός ανταγωνισμός των υποδοχέων (AT1) της αγγειοτασίνης ΙΙ από την ολμεσαρτάνη οδηγεί σε αύξηση των επιπέδων της ρενίνης στο πλάσμα και των συγκεντρώσεων της αγγειοτασίνης Ι και ΙΙ και σε κάποια μείωση των συγκεντρώσεων της αλδοστερόνης στο πλάσμα. Στην υπέρταση, η olmesartan medoxomil προκαλεί δοσοεξαρτώμενη, μακράς διάρκειας μείωση της αρτηριακής πίεσης. Δεν υπάρχουν ενδείξεις υπότασης της πρώτης δόσης, ταχυφυλαξίας κατά τη μακρόχρονη θεραπεία ή απότομη αντανακλαστική αύξηση της αρτηριακής πίεσης έπειτα από απότομη διακοπή της θεραπείας. Η χορήγηση olmesartan medoxomil μία φορά την ημέρα παρέχει μία αποτελεσματική και ομαλή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης, κατά τη διάρκεια του 24ώρου που μεσολαβεί μεταξύ δύο δόσεων. Η χορήγηση μίας εφάπαξ δόσης ημερησίως επιφέρει παρόμοια ελάττωση της αρτηριακής πίεσης με τη χορήγηση της ίδιας συνολικής ημερήσιας δοσολογίας διηρημένης σε δύο δόσεις. Με τη συνεχόμενη θεραπεία, η μέγιστη μείωση της αρτηριακής πίεσης επιτυγχάνεται έπειτα από 8 εβδομάδες από την έναρξη της θεραπείας, παρ’ όλο που ένα σημαντικό ποσοστό του αντιυπερτασικού αποτελέσματος παρατηρείται ήδη έπειτα από 2 εβδομάδες θεραπείας. Η επίδραση της olmesartan medoxomil στη θνησιμότητα και τη νοσηρότητα δεν είναι ακόμη γνωστή.

Η υδροχλωροθειαζίδη είναι ένα θειαζιδικό διουρητικό. Ο μηχανισμός του αντιυπερτασικού αποτελέσματος του θειαζιδικού διουρητικού δεν είναι πλήρως γνωστός. Οι θειαζίδες επηρεάζουν τους νεφρικούς σωληνοριακούς μηχανισμούς επαναπορρόφησης ηλεκτρολυτών, αυξάνοντας άμεσα την απέκκριση του νατρίου και των χλωριούχων σε κατά προσέγγιση ισοδύναμες ποσότητες. Η διουρητική δράση της υδροχλωροθειαζίδης μειώνει τον όγκο του πλάσματος, αυξάνει τη δραστικότητα της ρενίνης στο πλάσμα και την έκκριση της αλδοστερόνης, με επακόλουθα την αύξηση του καλίου στα ούρα, την απώλεια διττανθρακικών και τη μείωση του καλίου στον ορό. Στον άξονα ρενίνης-αλδοστερόνης μεσολαβεί η αγγειοτασίνη ΙΙ και έτσι η συγχορήγηση ενός ανταγωνιστή των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ τείνει να αντιστρέψει την απώλεια του καλίου, η οποία συσχετίζεται με θειαζιδικά διουρητικά.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια Ο συνδυασμός olmesartan medoxomil και υδροχλωροθειαζίδης προκαλεί πρόσθετη μείωση της αρτηριακής πίεσης, η οποία γενικά αυξάνεται με τη δόση κάθε συστατικού. Σε σύνολο μελετών ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο, η χορήγηση του συνδυασμού olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics σε δόσεις 20 mg/12,5 mg και 20 mg/25 mg οδήγησε σε μέση μείωση της συστολικής/διαστολικής αρτηριακή πίεσης σε σχέση με το εικονικό φάρμακο κατά 12/7mmHg και 16/9mmHg, αντίστοιχα. Η χορήγηση 12,5 mg και 25 mg υδροχλωροθειαζίδης σε ασθενείς που δε ρυθμίστηκαν επαρκώς με μονοθεραπεία 20 mg olmesartan medoxomil, έδωσε πρόσθετη μείωση της 24ωρης συστολικής/διαστολικής αρτηριακής πίεσης που μετρήθηκε με συσκευή περιπατητικής καταγραφής της αρτηριακής πίεσης κατά 7/5 mmHg και 12/7 mmHg, αντίστοιχα, συγκριτικά με τη βασική μονοθεραπεία με olmesartan medoxomil. Η επιπρόσθετη μέση μείωση της συστολικής/διαστολικής αρτηριακής πίεσης σε σχέση με τις αρχικές τιμές ήταν 11/10 mmHg και 16/11 mmHg, αντίστοιχα. Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας από το συνδυασμό olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics διατηρήθηκε κατά τη μακρόχρονη θεραπεία (ένα έτος). Διακοπή της θεραπείας με olmesartan medoxomil, με ή χωρίς συγχορήγηση με υδροχλωροθειαζίδη, δεν προκάλεσε απότομη αντανακλαστική αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Οι σταθεροί συνδυασμοί olmesartan medoxomil και υδροχλωροθειαζίδη 40 mg/12,5 mg και 40 mg/25 mg διερευνήθηκαν σε τρεις κλινικές μελέτες, όπου έλαβαν μέρος 1.482 υπερτασικοί ασθενείς. Μία διπλά-τυφλή μελέτη με ιδιοπαθή υπέρταση αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της θεραπείας του συνδυασμού olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/12,5 mg έναντι της μονοθεραπείας με olmesartan medoxomil 40 mg με πρωτεύουσα παράμετρο αποτελεσματικότητας τη μέση μείωση της διαστολικής αρτηριακής πίεσης σε καθιστή θέση. Η συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση μειώθηκε κατά 31,9/18,9 mmHg στην ομάδα του συνδυασμού σε σύγκριση με την ομάδα της μονοθεραπείας 26,5/15,8 (p<0,0001) μετά από 8 εβδομάδες θεραπείας. Σε μια διπλά τυφλή αλλά μη ελεγχόμενη δεύτερη φάση αυτής της μελέτης, η τιτλοποίηση των μη ανταποκριθέντων από τη μονοθεραπεία με olmesartan medoxomil 40 mg σε olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/12,5 mg όπως επίσης από olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/12,5 mg σε olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/25 mg οδήγησε σε περαιτέρω σημαντική μείωση της συστολικής/διαστολικής αρτηριακής πίεσης, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η τιτλοποίηση είναι κλινικά σημαντικός τρόπος για τη βελτίωση του ελέγχου της αρτηριακής πίεσης. Μία δεύτερη διπλά-τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη, αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της προσθήκης υδροχλωροθειαζίδης στη θεραπεία των ασθενών που δεν ελέγχονταν επαρκώς έπειτα από θεραπεία 8 εβδομάδων με olmesartan medoxomil 40 mg. Οι ασθενείς είτε συνέχισαν το olmesartan medoxomil 40 mg είτε έλαβαν επιπρόσθετα υδροχλωροθειαζίδη 12,5 mg ή 25 mg αντίστοιχα για άλλες 8 εβδομάδες. Μία τέταρτη ομάδα τυχαιοποιήθηκε να λάβει olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 20 mg /12,5 mg. Η προσθήκη υδροχλωροθειαζίδης 12,5 mg ή 25 mg οδήγησε σε περαιτέρω μείωση της συστολικής/διαστολικής αρτηριακής πίεσης 5,2/3,4 mmHg (p<0,0001) και 7,4/5,3 mmHg (p<0,0001) αντίστοιχα, όπως συγκρίθηκε με τη μονοθεραπεία olmesartan medoxomil 40 mg. Η σύγκριση μεταξύ ασθενών που λάμβαναν olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 20 mg/12,5 mg και ασθενών που λάμβαναν 40 mg/12,5 mg έδειξε μία στατιστικά σημαντική διαφορά στη μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης 2,6 mmHg υπέρ του συνδυασμού της υψηλότερης δόσης (p=0,0255), όπου παρατηρήθηκε διαφορά 0.9 mmHg μείωσης της διαστολικής αρτηριακής πίεσης. Η περιπατητική παρακολούθηση της αρτηριακής πίεσης (ΑΒPM) με βάση τις μέσες αλλαγές επί 24ώρου, ημερήσιας και νυχτερινής διαστολικής και συστολικής αρτηριακής πίεσης, επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα των συμβατικών μετρήσεων της αρτηριακής πίεσης. Άλλη μία διπλά-τυφλή, τυχαιοποιημένη μελέτη συνέκρινε την αποτελεσματικότητα της θεραπείας του συνδυασμού με olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 20 mg/25 mg και olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/25 mg σε ασθενείς με ανεπαρκή έλεγχο της αρτηριακής πίεσης έπειτα από 8 εβδομάδες θεραπεία με olmesartan medoxomil 40 mg. Έπειτα από θεραπεία 8 εβδομάδων με το συνδυασμό, η συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση ήταν σημαντικά μειωμένη σε σύγκριση με την αρχική τιμή 17,1/10,5 mmHg στην ομάδα της olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 20 mg/25 mg και 17,4/11,2 mmHg στην ομάδα της olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/25 mg. H διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπείας δεν ήταν στατιστικά σημαντική, χρησιμοποιώντας τη συμβατική μέθοδο μέτρησης της αρτηριακής πίεσης, η οποία θα μπορούσε να εξηγηθεί από τη γνωστή επίδραση της απόκρισης των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ σε σταθερή δόση, όπως η olmesartan medoxomil. Ωστόσο, παρατηρήθηκε κλινικά και στατιστικά σημαντική διαφορά υπέρ της olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 40 mg/25 mg σε σύγκριση με την olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics 20 mg/25 mg στη μέση τιμή του 24ώρου, ημερήσια και νυχτερινή παρακολούθηση (ABPM) της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης. Το αντιυπερτασικό αποτέλεσμα της olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics ήταν παρόμοιο ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο ή την κατάσταση του διαβήτη.

Διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (RAAS) Δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες (η ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) και η VA NEPHRON-D (The Veterans Aƒairs Nephropathy in Diabetes)) εξέτασαν τη χρήση του συνδυασμού ενός αναστολέα ΜΕΑ με έναν αποκλειστή των υποδοχέων της αγγειοτασίνης II. Η ONTARGET ήταν μία μελέτη που διεξήχθη σε ασθενείς με ιστορικό καρδιαγγειακής ή εγκεφαλικής αγγειακής νόσου ή σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 συνοδευόμενο από ένδειξη βλάβης τελικού οργάνου. Η VA NEPHRON D ήταν μία μελέτη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και διαβητική νεφροπάθεια. Αυτές οι μελέτες δεν έχουν δείξει σημαντική ωφέλιμη επίδραση στις νεφρικές και/ή στις καρδιαγγειακές εκβάσεις και τη θνησιμότητα, ενώ παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος υπερκαλιαιμίας, οξείας νεφρικής βλάβης και/ή υπότασης σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία. Δεδομένων των παρόμοιων φαρμακοδυναμικών ιδιοτήτων, τα αποτελέσματα αυτά είναι επίσης σχετικά για άλλους αναστολείς ΜΕΑ και αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ. Ως εκ τούτου, οι αναστολείς ΜΕΑ και οι αποκλειστές των υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ δε θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια. Η ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) ήταν μία μελέτη που σχεδιάστηκε, για να ελέγξει το όφελος της προσθήκης αλισκιρένης σε μία πρότυπη θεραπεία με έναν αναστολέα ΜΕΑ ή έναν αποκλειστή υποδοχέων της αγγειοτασίνης ΙΙ σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόμο, καρδιαγγειακή νόμο ή και τα δύο. Η μελέτη διεκόπη πρόωρα λόγω του αυξημένου κινδύνου ανεπιθύμητων εκβάσεων. Ο καρδιαγγειακός θάνατος και το εγκεφαλικό επεισόδιο ήταν και τα δύο αριθμητικά συχνότερα στην ομάδα της αλισκιρένης από ό,τι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου και τα ανεπιθύμητα συμβάντα και τα σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα που ενδιαφέρουν (υπερκαλιαιμία, υπόταση και νεφρική δυσλειτουργία) αναφέρθηκαν συχνότερα στην ομάδα της αλισκιρένης από ό,τι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.

Φαρμακοκινητικές

Απορρόφηση και κατανομή

Olmesartan medoxomil: H olmesartan medoxomil είναι ένα προφάρμακο. Μετατρέπεται ταχέως στο φαρμακολογικά ενεργό μεταβολίτη, ολμεσαρτάνη, από εστεράσες του βλεννογόνου του εντέρου και του αίματος της πυλαίας κατά την απορρόφησή της από το γαστρεντερικό σωλήνα. Καμία ποσότητα αυτούσιας olmesartan medoxomil ή ανέπαφης πλευρικής άλυσου medoxomil δεν έχει ανιχνευθεί στο πλάσμα ή στα απεκκρίματα. Η μέση απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα της ολμεσαρτάνης στη φαρμακοτεχνική μορφή του δισκίου ήταν 25,6%. Κατά μέσο όρο η μέση μέγιστη συγκέντρωση (Cmax) της ολμεσαρτάνης στο πλάσμα επιτυγχάνεται περίπου μέσα σε 2 ώρες μετά την από του στόματος λήψη olmesartan medoxomil και η συγκέντρωση της ολμεσαρτάνης στο πλάσμα αυξάνει σχεδόν γραμμικά σε σχέση με εφάπαξ από του στόματος αυξανόμενες δόσεις μέχρι περίπου τα 80 mg. Η τροφή είχε ελάχιστη επίδραση στη βιοδιαθεσιμότητα της ολμεσαρτάνης και ως εκ τούτου η olmesartan medoxomil μπορεί να χορηγείται με ή χωρίς τροφή. Δεν έχουν παρατηρηθεί κλινικά σημαντικές διαφορές στη φαρμακοκινητική της ολμεσαρτάνης που να σχετίζονται με το φύλο. Η ολμεσαρτάνη δεσμεύεται σε μεγάλο βαθμό από τις πρωτεΐνες του πλάσματος (99,7%), αλλά η πιθανότητα για κλινικά σημαντικές αντιδράσεις εκτόπισης στις δεσμευτικές πρωτεΐνες μεταξύ της ολμεσαρτάνης και άλλων με έντονο βαθμό δέσμευσης συγχορηγούμενων δραστικών ουσιών είναι μικρή (όπως επιβεβαιώνεται από την έλλειψη κλινικά σημαντικής αλληλεπίδρασης μεταξύ της olmesartan medoxomil και της βαρφαρίνης). Η δέσμευση της ολμεσαρτάνης με τα κύτταρα του αίματος είναι ασήμαντη. Ο μέσος όγκος κατανομής έπειτα από ενδοφλέβια χορήγηση είναι χαμηλός (16-29 L).

Υδροχλωροθειαζίδη: Μετά την από του στόματος χορήγηση του συνδυασμού olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics, ο διάμεσος χρόνος μέγιστης συγκέντρωσης της υδροχλωροθειαζίδης ήταν 1,5 έως 2 ώρες μετά τη λήψη της δόσης. Το 68% της υδροχλωροθειαζίδης συνδέεται με τις πρωτεΐνες του πλάσματος και ο εμφανής όγκος κατανομής της είναι 0,83-1,14 L/kg.

Βιομετασχηματισμός και αποβολή

Olmesartan medoxomil: Η ολική κάθαρση του πλάσματος της olmesartan ήταν τυπικά 1,3 L/h (CV, 19%) και σχετικά αργή συγκρινόμενη με την ηπατική ροή του αίματος (περίπου 90 L/h). Έπειτα από του στόματος χορήγηση μίας δόσης σημασμένης με 14C olmesartan medoxomil, το 10-16% της χορηγηθείσας ραδιενέργειας αποβλήθηκε στα ούρα (το μεγαλύτερο μέρος της σε 24 ώρες από τη χορήγηση της δόσης) και το υπόλοιπο της ανακτηθείσας ραδιενέργειας αποβλήθηκε στα κόπρανα. Με βάση τη συστηματική βιοδιαθεσιμότητα του 25,6%, μπορεί να υπολογιστεί ότι η ολμεσαρτάνη που απορροφάται αποβάλλεται τόσο μέσω των νεφρών (περίπου 40%) όσο και μέσω της ηπατοχολικής οδού (περίπου 60%). Όλη η ανακτηθείσα ραδιενέργεια ανιχνεύθηκε ως ολμεσαρτάνη. Δεν ανιχνεύθηκε άλλος σημαντικός μεταβολίτης. Η εντερο-ηπατική ανακύκλωση της ολμεσαρτάνης είναι ελάχιστη. Καθώς ένα μεγάλο ποσοστό της ολμεσαρτάνης απεκκρίνεται μέσω της χολικής οδού, η χορήγηση σε ασθενείς με απόφραξη των χοληφόρων οδών αντενδείκνυται (βλ. Αντενδείξεις). Ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής της ολμεσαρτάνης ποικίλλει μεταξύ 10 και 15 ωρών έπειτα από επαναλαμβανόμενες από του στόματος δόσεις. Σταθερή συγκέντρωση επιτυγχάνεται μετά τις πρώτες λίγες δόσεις και δεν παρατηρήθηκε καμία επιπλέον συσσώρευση έπειτα από 14 ημέρες επαναλαμβανομένων δόσεων. Η νεφρική κάθαρση ήταν περίπου 0,5-0,7 L/h και ήταν ανεξάρτητη από τη δόση.

Υδροχλωροθειαζίδη: Η υδροχλωροθειαζίδη δε μεταβολίζεται στον άνθρωπο και αποβάλλεται σχεδόν ολοκληρωτικά από τα ούρα ως αναλλοίωτη δραστική ουσία. Περίπου το 60% της από του στόματος δόσης αποβάλλεται ως αναλλοίωτη δραστική ουσία μέσα σε 48 ώρες. Η νεφρική κάθαρση είναι περίπου 250-300 mL/min. Ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής της υδροχλωροθειαζίδης είναι 10-15 ώρες.

Olmesartan medoxomil/Olmesartan Medoxomil And Diuretics Η συστηματική διαθεσιμότητα της υδροχλωροθειαζίδης μειώνεται περίπου 20%, όταν συγχορηγείται με olmesartan medoxomil, αλλά αυτή η μέτρια μείωση δεν έχει καμία κλινική σημασία. Η κινητική της ολμεσαρτάνης είναι ανεπηρέαστη από τη συγχορήγηση με υδροχλωροθειαζίδη.

Φαρμακοκινητική σε ειδικούς πληθυσμούς

Άτομα μεγαλύτερης ηλικίας (ηλικίας 65 ετών ή άνω): Στους υπερτασικούς ασθενείς, η AUC της ολμεσαρτάνης στη σταθεροποιημένη κατάσταση αυξήθηκε κατά περίπου 35% στους ηλικιωμένους ασθενείς (ηλικίας 65-75 ετών) και κατά περίπου 44% στους πολύ ηλικιωμένους (ηλικίας ≥ 75 ετών) συγκριτικά με την ομάδα των νεότερων ασθενών (βλ. Δοσολογία). Περιορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι η συστηματική κάθαρση της υδροχλωροθειαζίδης μειώνεται τόσο στους υγιείς όσο και στους υπερτασικούς ηλικιωμένους ασθενείς συγκρινόμενη με τους νεαρούς υγιείς εθελοντές.

Νεφρική δυσλειτουργία: Σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία, η AUC της ολμεσαρτάνης στη σταθεροποιημένη κατάσταση αυξήθηκε κατά 62%, 82% και 179% σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία αντίστοιχα, σε σύγκριση με υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου (βλ. Δοσολογία, Ειδικές προειδοποιήσεις). Η μέγιστη δόση της olmesartan medoxomil σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 30-60 ml/min) είναι 20 mg olmesartan medoxomil μία φορά την ημέρα. Η χρήση olmesartan medoxomil σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης <30 ml/min) δε συνιστάται. Η περίοδος ημίσειας ζωής της υδροχλωροθειαζίδης παρατείνεται στους ασθενείς με διαταραγμένη νεφρική λειτουργία.

Ηπατική δυσλειτουργία: Έπειτα από εφάπαξ από του στόματος χορήγηση ολμεσαρτάνης, οι τιμές της AUC ήταν 6% και 65% υψηλότερες σε ασθενείς με ήπια και μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, αντίστοιχα, σε σχέση με τα εξομοιωμένα υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου. Το αδέσμευτο κλάσμα της ολμεσαρτάνης 2 ώρες μετά τη δόση σε υγιή άτομα, σε ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργία και σε ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία ήταν 0,26%, 0,34% και 0,41%, αντίστοιχα. Έπειτα από επαναλαμβανόμενη χορήγηση σε ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, η μέση AUC της ολμεσαρτάνης ήταν πάλι περίπου 65% υψηλότερη σε σχέση με τα υγιή άτομα της ομάδας ελέγχου. Οι μέσες τιμές της Cmax της ολμεσαρτάνης ήταν παρόμοιες σε άτομα με ηπατική δυσλειτουργία και σε υγιή άτομα. Σε ασθενείς με μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, συνιστάται αρχική δόση 10 mg olmesartan medoxomil μία φορά την ημέρα και η μέγιστη δόση δεν πρέπει να ξεπερνά τα 20 mg μία φορά την ημέρα. Η olmesartan medoxomil δεν έχει αξιολογηθεί σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (βλ. Δοσολογία, Αντενδείξεις, Ειδικές προειδοποιήσεις). Η ηπατική δυσλειτουργία δεν επηρεάζει σημαντικά τη φαρμακοκινητική της υδροχλωροθειαζίδης.

Αλληλεπιδράσεις φαρμάκων

Παράγοντας δέσμευσης χολικών οξέων, κολεσεβελάμη: Η ταυτόχρονη χορήγηση 40 mg olmesartan medoxomil και 3.750 mg υδροχλωρικής κολεσεβελάμης σε υγιή άτομα είχε ως αποτέλεσμα 28% μείωση στη Cmax και 39% μείωση στην AUC της ολμεσαρτάνης. Μικρές επιπτώσεις, 4% και 15% μείωση στη Cmax και την AUC αντίστοιχα, παρατηρήθηκαν, όταν η olmesartan medoxomil χορηγήθηκε 4 ώρες πριν από την υδροχλωρική κολεσεβελάμη. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της ολμεσαρτάνης μειώθηκε κατά 50-52% ανεξάρτητα από το αν χορηγούνταν ταυτόχρονα ή 4 ώρες πριν από την υδροχλωρική κολεσεβελάμη (βλ. Αλληλεπιδράσεις).

Φαρμακοδυναμικές Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές αγγειοτασίνης ΙΙ και διουρητικά, κωδικός ATC: C09D A 08 Μηχανισμός δράσης/ Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Το Olmesartan+Olmesartan Medoxomil And Diuretics/Olmesartan Medoxomil And Diuretics…

Φαρμακοδυναμικές Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανταγωνιστές αγγειοτασίνης ΙΙ και διουρητικά, κωδικός ATC: C09D A 08 Μηχανισμός δράσης/ Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Το Olmesartan+Olmesartan Medoxomil And Diuretics/Olmesartan Medoxomil And Diuretics…

Φαρμακοκινητικές Απορρόφηση και κατανομή Olmesartan medoxomil: H olmesartan medoxomil είναι ένα προφάρμακο. Μετατρέπεται ταχέως στο φαρμακολογικά ενεργό μεταβολίτη, ολμεσαρτάνη, από εστεράσες του βλεννογόνου του εντέρου και του αίματος της…